List do Rzymian 7

List do Rzymian, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 7 — Biblia Gdańska

1 Azaż nie wiecie, bracia! (bo powiadomym zakonu mówię), iż zakon panuje nad człowiekiem, póki żyje?

2 Albowiem niewiasta, która jest za mężem, póki żyw mąż, obowiązana mu jest zakonem; a jeźliby mąż umarł, uwolniona jest od zakonu mężowego.

3 Przetoż tedy, póki mąż żyje, będzie zwana cudzołożnicą, jeźliby żoną inszego męża została; a jeźliby mąż jej umarł, wolna jest od zakonu onego, aby nie była cudzołożnicą, choćby się inszego męża żoną stała.

4 A tak, bracia moi! i wyście umartwieni zakonowi przez ciało Chrystusowe, abyście się stali inszego, to jest tego, który wzbudzony jest z martwych, abyśmy owoc przynosili Bogu.

5 Albowiem gdyśmy byli w ciele, namiętności grzechów, które się wzniecały przez zakon, mocy dokazywały w członkach naszych ku przynoszeniu owocu śmierci.

6 Lecz teraz staliśmy się wolni od zakonu, umarłszy temu, w którymeśmy byli zatrzymani, abyśmy Bogu służyli w nowości ducha, a nie w starości litery.

7 Cóż tedy rzeczemy? Iż zakon jest grzechem? Nie daj tego Boże! I owszemem grzechu nie poznał, tylko przez zakon; bo i o pożądliwości bym był nie wiedział, by był zakon nie rzekł: Nie będziesz pożądał.

8 Lecz grzech wziąwszy przyczynę przez przykazanie, sprawił we mnie wszelką pożądliwość; albowiem bez zakonu grzech jest martwy.

9 I jam żył niekiedy bez zakonu; lecz gdy przyszło przykazanie, grzech ożył, a jam umarł.

10 I znalazło się, że to przykazanie, które miało być ku żywotowi, jest mi ku śmierci.

11 Gdyż grzech, wziąwszy przyczynę przez przykazanie, zawiódł mię i przez nie zabił mię.

12 A tak zakon jest święty i przykazanie święte, i sprawiedliwe, i dobre.

13 To tedy dobre stałoż mi się śmiercią? Nie daj tego Boże! I owszem grzech, aby się pokazał być grzechem, sprawił mi śmierć przez dobre, żeby się stał nader grzeszącym on grzech przez ono przykazanie.

14 Bo wiemy, iż zakon jest duchowny, alem ja cielesny, zaprzedany pod grzech.

15 Albowiem tego, co czynię, nie pochwalam; bo nie, co chcę, to czynię, ale czego nienawidzę, to czynię.

16 A jeźli czego nie chcę, to czynię, przyzwalam zakonowi, że dobry jest.

17 Już tedy teraz nie ja to czynię, ale grzech we mnie mieszkający;

18 Gdyż wiem, że nie mieszka we mnie (to jest w ciele mojem) dobre; albowiem chęć jest we mnie, ale wykonać to, co jest dobrego, nie znajduję.

19 Bo nie czynię dobrego, które chcę; ale złe, którego nie chcę, to czynię.

20 A jeźliż ja to czynię, czego nie chcę, już ja więcej nie czynię tego, ale grzech, który we mnie mieszka.

21 Znajduję tedy ten zakon w sobie, gdy chcę dobre czynić, że się mnie złe trzyma.

22 Albowiem kocham się w zakonie Bożym według wewnętrznego człowieka.

23 Lecz widzę inszy zakon w członkach moich, odporny zakonowi umysłu mego i który mię zniewala pod zakon grzechu, który jest w członkach moich.

24 Nędznyż ja człowiek! Któż mię wybawi z tego ciała śmierci?

25 Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Przetoż tedy ja sam umysłem służę zakonowi Bożemu, lecz ciałem zakonowi grzechu.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 7:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Iż Zakon” — Prawo Przymierza przedstawione jest jako mąż.

„Panuje” — Naród żydowski przedstawiony jest jako żona. Do tych, którzy zakon znają - Żydzi nawróceni na Chrześcijaństwo. (R1729:5, 2729:4)

„Że zakon” — Przymierze Zakonu, przedstawione jako mąż. (R1729:5, 2720:5)

„Panuje nad człowiekiem” — Przymierze Zakonu nadal wiąże Żydów i będzie jeszcze im towarzyszyło. (R4474:3, 4505:1, 1729:5) Przymierze Zakonu nie jest przewidziane jako wieczny porządek dla Żydów. (R5163:1)

„Dopóki on żyje” — Zakon żydowski jest równie wiążący dla Żydów w dniu dzisiejszym, jak był wiążący dla ich ojców w czasach Mojżesza. Jedynie śmierć mogła wyzwolić Żyda od Przymierza Zakonu. (OV279:2) Przymierze Zakonu jest wiążące dla każdego Żyda od dnia, kiedy Przymierze zostało zawarte, aż do czasów dzisiejszych. (R4505:1) Aby Żyd mógł się uwolnić od Przymierza Zakonu, musi umrzeć dla Zakonu. R4504:1, R5163:1 Jedynymi, którym udało się spod niego wydostać, byli ci, którzy przyszli do Chrystusa. (R5163:1) Albowiem zamężna kobieta - Jest tu mowa o Żydach. (R2720:5, 1729:5) Lud żydowski zobrazowany w żonie. R272025, 5163:3, 1729:5 Za życia męża jest z nim związana Mowa o Przymierzu Zakonu. (R2720:5, 1729:5) Mąż umrze Przymierze Zakonu nie zostało unieważnione jako złe prawo, lecz umarło śmiercią naturalną z powodu osiągnięcia celu, dla jakiego zostało ustanowione. (R2720:5) Zakon winien umrzeć, aby Izrael mógł być uwolniony. (R2716:4)

List do Rzymian 7:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Niewiasta” — Figuralnie naród żydowski.

„Za mężem” — Figuralnie znaczy Zakon Przymierza.

„Mąż umarł” — Zakon Przymierza nie był skasowany, ażeby miał być niedobry, lecz zanikł w sposób naturalny, gdy dopełnił to, na co został ustanowiony.ó

Epifania i Bazylea:

„niewiasta, która jest za mężem” — Żydzi podczas W.Ew. (TP 1984, s. 120)

„póki żyw mąż, obowiązana mu jest zakonem” — Rzym. 7:1-3 uczy nas, że w idealnych warunkach umowa małżeńska bywa rozwiązana jedynie przez śmierć jednego ze współmałżonków, jak to sobie wzajemnie obiecują w zwyczajowych ślubach małżeńskich - „aż rozdzieli nas śmierć". (TP 1977, s. 79,80) W pewnych przypadkach, gdy miało miejsce cudzołóstwo popełnione przez współmałżonka lub współmałżonkę i poświęcony partner wie o tym, to jednak rozwód może być uzyskany na drodze sądowej tak przez stronę niewinną lub winną - w celu dyskrecji - bez wyszczególnienia w orzeczeniu sądowym cudzołóstwa jako podstawy rozwodu. W takim przypadku strona poświęcona będzie wolna - zgodnie z Pismem Świętym - by móc ponownie wstąpić w związek małżeński nie zważając na sformułowanie orzeczenia sądowego. (TP 1977, s. 79,80)

List do Rzymian 7:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Cudzołożnicą” — Mieszanie ze sobą dwóch przymierzy, egzystowanie w przywiązaniu zarówno do Mojżesza jak i do Chrystusa, pozostawało poza dyskusją. (R2720:5)

Epifania i Bazylea:

„będzie zwana cudzołożnicą, jeźliby żoną innego męża została” — jeśli Żyd porzuciłby Mojżesza i związał się z jakąkolwiek inną religią niż chrześcijańska (np. z Mahometanizmem) i w ten sposób porzucił Zakon a nie przyłączył się do Jezusa Chrystusa, który stał się końcem zakonu ku sprawiedliwości każdemu wierzącemu (Rzym. 10:4), taki stałby się częścią owej symbolicznej żony, która popełniła cudzołóstwo przez poślubienie kogoś innego niż Chrystusa. (TP 1984, s. 120)

List do Rzymian 7:4

Paruzja (C.T. Russell):

„I wyście” — Straciwszy wszelką nadzieję osiągnięcia żywota przez Zakon.

„Umarli Zakonowi” — Jeżeli kto z Żydów umarł z Chrystusem, stał się wolnym od Zakonu.

„Abyście się stali” — Nowym Stworzeniem, Oblubienicą uwielbionego Chrystusa, Kościołem Boga żywego.

„Przeto” — Mowa o tych, którzy zdają sobie sprawę z tego, że nie mogą zdobyć wiecznego życia poprzez swój związek z Przymierzem Zakonu. (R1729:5)

„Umarliście dla zakonu” — Nie umarli dla Prawa Bożego, lecz dla Przymierza Zakonu. R5359:3 Porzucając wszelką nadzieję na osiągnięcie wiecznego życia poprzez zachowanie Przymierza Zakonu. (R5359:3) Śmierć Jezusa anulowała wszelkie roszczenia Zakonu względem wierzącego Żyda. (R3457:4) Gdyby Żyd umarł z Chrystusem, oswobodziłoby go to od roszczeń Przymierza Zakonu. (F229, R5359:3, 4537:3, 4505:1, 1729:5, 1527:1) Jest rzeczą konieczną, aby Zakon umarł, a Izrael został uwolniony i przygotowany na zjednoczenie (zaślubiny z Mesjaszem poprzez Nowe Przymierze). (R2716:4) Błędem jest nauczać, że Zakon umarł lub został usunięty przez naszego Pana. (R1729:4) Dzieci Jakuba są nadal nim związane, o ile dla niego nie umarły. (R1729:4) Ci, którzy zostali przyjęci do Chrystusa zostali całkowicie uwolnieni od Zakonu Mojżeszowego. (R2118:6) Przez przyjęcie Chrystusa Żydzi wyrównywali swe zobowiązania wobec Zakonu i stawali się wolnymi W Chrystusie. (R1527:1)

„Ciało Chrystusowe” — Ciało Jezusa. (R3457:4) Ofiara Chrystusa. (R1388:5)

„By należeć do innego” — Kościół. (T102) Jako Nowe Stworzenia, jako Oblubienica Chrystusowa. (R3457:4, T102) Apostoł Paweł wyjaśnił, że ci, którzy przyjęli Chrystusa, zostali całkowicie wyzwoleni od Zakonu Mojżeszowego, że dla nich Mojżesz był martwy, zaś oni zostali zaślubieni innemu, Chrystusowi. (R2118:6) Do Chrystusa i pod Jego prawo. (R2118:6)

„Do tego” — Do uwielbionego Chrystusa. (T102) Abyśmy owoc wydawali - Z należnym, właściwym stosunkiem, charakter będzie wzrastał i rozwijał się, stanie się piękny i będzie przynosił owoce. (R4808:2)

Epifania i Bazylea:

„wyście umartwieni zakonowi przez ciało Chrystusowe” — gdyby Żyd stał się częścią Oblubienicy Chrystusowej, to nie stał by się częścią owej symbolicznej cudzołożnej niewiasty, bo uczyniłby rzecz zarządzoną przez Boga i przez Boga usankcjonowaną, od czasu gdy Jezus wypełnił Zakon przybijając go do krzyża (Kol. 2:14). (TP 1984, s. 120) Przymierze Zakonu skończyło się dla tych wszystkich Żydów, którzy przyszli do Chrystusa. Oczywiście Przymierze Zakonu nigdy nie dotyczyło pogan, czyli tych, którzy nie byli Żydami i dlatego nie można mówić o jego początku lub zakończeniu, gdy chodzi o pogan. Przymierze to w Wieku Ewangelii było w procesie kończenia się dla tych, ma się rozumieć Żydów, którzy nie przyjęli Chrystusa, lecz nie jest jeszcze całkowicie zakończone. Typ instytucyjny, do którego należy Przymierze Zakonu musi posiadać swą siłę obowiązkową dla poddanych sobie aż do czasu, gdy jego pozafigura wejdzie w życie. Tak więc niektóre zarysy Przymierza Zakonu przeminęły dla Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa: jego kapłani, ofiary, świątynia, cykle jubileuszowe, jubileusze, Dzień Pojednania, Baranek Wielkanocny itd. Stało się tak dlatego, że gdy pozafigura wchodzi w życie to figura przemija. Istnieją jednak zarysy Zakonu, które nie były jeszcze wypełnione, a więc obowiązują do dzisiaj tych Żydów, którzy nie przyszli do Chrystusa, jak np: obrzezanie (Gal. 5:3), dziesięcioro przykazań łącznie z dniem Sabatu, czyste i nieczyste pożywienie itd. (TP 1963, s. 11)

List do Rzymian 7:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy byliśmy w ciele” — Ciało jest uznane za martwe, lecz ono nie jest martwe w rzeczywistości, lecz jedynie codziennie umiera. (R4615:1)

„Grzeszne namiętności” — Walka ciała, pragnienie grzechu, które może nadal czaić się w upadłych członkach naszego ciała. (R4615:1) Które mogą objawiać się w oszczerstwach, obmowie lub czynieniu wyrzutów, mogą one napełniać serce goryczą, wywołując złość, złośliwość, spory i inne złe uczynki. (R5123:6)

List do Rzymian 7:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Teraz” — My, Izraelici według ciała, jesteśmy umarłymi Zakonowi Przymierza.

„W nowości” — Chodzimy naszym umysłem, naszą wolą.

„A nie litery” — Nie było wymagane, by służyć Prawu Zakonu, który przeminął (ze śmiercią Chrystusa, gdyż On Zakon wypełnił).

„Lecz teraz zostaliśmy” — My, Żydzi. (R1730:1)

„Od zakonu” — Przymierza Zakonu. (R1730:1) Od Dekalogu oraz ceremonii Zakonu. (HG584:1)

„Gdy umarliśmy” — Będąc dla niego martwymi. (R1730:1)

„Nowości ducha” — Naszymi umysłami, naszą wolą. (R1730:1)

„A nie” — A nie wymaga się od nas służby. (R1730:1)

„Litery” — Przymierza Zakonu. (R1730:1)

Epifania i Bazylea:

„Lecz tera staliśmy się wolni od zakonu” — Dziesięć Przykazań stanowiło część Przymierza Zakonu (2 Mojż. 34:28; 5 Mojż. 4:13, 14; 5; Żyd. 8:6-8), antytypowej Agary i dlatego nie zostało nakazane chrześcijanom. Chrześcijanie zachowują antytypowy sabat lub odpocznienie. (TP 1981, s. 83)

List do Rzymian 7:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Iż Zakon” — Czy Prawo Zakonu było wadliwe, złe, grzeszne? (Był on nauczycielem Żydów).

„Zakon to grzech?” — Czy Zakon jest wadliwy, grzeszny, zły? (R1730:1)

„Nie poznałbym” — Zakon dany Żydom objawił ich słabość. (R6:4, 544:4, 257:6) Przed Przymierzem Zakonu nie znajdowałem się pod nim:lecz teraz wiem, a grzech przyszedł na mnie, ponieważ nie mogłem dotrzymać tego, co zobowiązałem się czynić. (R4961:2)

„Grzechu” — Grzech pierwotny, grzech Adamowy, który przeszedł w drodze dziedziczenia na wszystkie dzieci Adamowe. (R4961:2)

„Gdyby nie zakon” — Ci, którzy nie zachowali Zakonu, znaleźli się pod jego przekleństwem, na równi z przekleństwem Adamowym jako jego dzieci. (R4961:2) Przymierze Zakonu przyniosło Żydom pewną miarę błogosławieństwa. (R5162:3)

„Nie pożądaj” — Ten werset dowodzi, że Dziesięć przykazań było częścią Zakonu. (R542:3)

List do Rzymian 7:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzech jest martwy” — Nieczynny, ponieważ będąc pod karą śmierci, człowiek nie mógł zwiększyć kary przez nieposłuszeństwo.

„Grzech jest martwy” — Nieaktywny, ponieważ będąc już pod wyrokiem śmierci nie mogliśmy zwiększyć swej kary w wyniku nieposłuszeństwa. (R1730:2) Grzech istniał, ale był martwy, znajdował się w martwym stanie, uśpiony. (R99:4*)

List do Rzymian 7:9

Paruzja (C.T. Russell):

„I jam” — Naród żydowski.

„Żył” — Miał nadzieję żywota przez Przymierze Abrahama.

„Bez Zakonu” — Przed czasem, zanim Zakon Przymierza został ustanowiony.

„Przykazanie przyszło” — Zakon Przymierza nastał i ażeby kto mógł osiągnąć żywot, wymagane było, ażeby wszystkie przykazania były przestrzegane.

„Grzech ożył” — Przekonaliśmy się, że nie mogliśmy zadowolnić jego wymagań.

„Jam umarł” — Nasza (Żydów) nadzieja osiągnięcia żywota znikła, gdyśmy się przekonali, że nie jesteśmy zdolni zachować Zakonu Przymierza, który zobowiązaliśmy się wypełniać.

„I ja” — Naród żydowski. (R1730:2)

„Żyłem” — Miałem nadzieję przyszłego życia poprzez obietnice dane Abrahamowi. (R1730:2)

„Bez zakonu” — Zanim zawarte zostało Przymierze Zakonu. (R1730:2) Apostoł wywodzi, że niegdyś był żywy dla grzechu. (R5060:6)

„Przyszło” — Wymagając od nas posłuszeństwa względem każdego przykazania, aby zachować życie. (R1730:2)

„Przykazanie” — Przymierze Zakonu. (R1730:2)

„Grzech ożył” — Ożył w wyniku działania Zakonu. (R99:4*) Okazało się, że nie możemy okazać posłuszeństwa wobec jego wymagań. (R1730:2)

List do Rzymian 7:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Miało być” — Miało dać żywot wieczny, a którego to przykazania zasady nie tylko warte żywota, ale są niezbędnie potrzebne do osiągnięcia szczęśliwości w życiu.

„Mnie” — Żydom. Przemawiam (ja, Paweł) za moich rodaków.

„Ku śmierci” — Ponieważ nie byliśmy zdolni Przymierza Zakonu zachować.

„A ja umarłem” — Nasze nadzieje na życie wygasły, ponieważ nie byliśmy w stanie zachować Przymierza Zakonu. (R1730:2)

„Przykazanie” — Chociaż Kościół nie znajduje się pod Przymierzem Zakonu, to jednak znajdujemy się pod ogólnymi zasadami Dziesięciu Przykazań. (R5404:3) Przymierze Zakonu dane na górze Synaj. (R5070:6, 1730:2)

„Miało mi być ku żywotowi” — Które najwyraźniej zostało nadane im jako łaska, i w pewnym sensie była to łaska. (R4595:3) Które obiecywało życie posłusznym. (R1730:2, 1403:3) Zachowanie którego oznaczało życie. (R5404:2, E417) Którego zasady nie tylko że są warte życia, ale są one absolutnie niezbędne do życia i szczęścia. (R1403:5) My, Żydzi, mówię za mych rodaków. (R4013:2, 1730:2)

„Było ku śmierci” — Ponieważ nie byliśmy w stanie zachować jego wymogów. (R1730:2, 4595:3, 1724:5, 1403:3, 887:1) Za wyjątkiem Jezusa, który był w stanie go zachować. (R887:1) Człowiek nie może być usprawiedliwiony poprzez otrzymanie Zakonu, lecz przez zachowanie Zakonu. (R5070:3) Niezadowalającą cechą Przymierza było to, że nie było ono w stanie dać życia Izraelowi. R4961 :2 Niedotrzymanie go oznaczało śmierć. (R5404:2) Zakon nie uczynił niczego doskonałym. (R4010:6) Żydzi znajdowali się pod większym potępieniem niż inni ludzie na świecie, byli potępieni w Adamie, a także w Zakonie. (R5070:5,3) Wszystkie grzechy były grzechami śmiertelnymi W rozumieniu Przymierza Zakonu. (R1984:3) Przywiódł do potępienia śmierci wszystkich znajdujących się pod nim, jako przestępców niegodnych życia. (R454:6)

List do Rzymian 7:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Zabił mnie” — Odebrał mi nadzieję żywota.

„Zwiódł mnie” — Nowy umysł nie godzi się w świadomy ani w inteligentny sposób na obranie złego kierunku, lecz będąc. zwiedzionym zezwala ciału na postępowanie własną drogą. (R4628:2)

„Mnie zabił” — Zabierając ode mnie nadzieję życia, jaką pomógł rozpalić. (R1724:5)

List do Rzymian 7:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakon święty” — Doskonały, wyższym niżeli może być dosięgnięty przez niedoskonałego człowieka.

„Przykazanie” — Gdy kto byłby mu posłuszny, mógłby spodziewać się żywota wiecznego za to posłuszeństwo.

„Sprawiedliwe” — Odpowiada doskonale każdemu, kto jest w zupełnej harmonii z Bogiem, jednak tak my, jak i inni, nie jesteśmy z przyczyny pierworodnego grzechu.

„Zakon jest święty” — Zakon Mojżeszowy. (R1322:6) Godny szacunku. (R2100:5) Zakon jest standardem doskonałości. (R5756:1) „Zakon Pana jest doskonały” (Ps. 19:8). (R1462:2) Boże prawo zawsze było doskonałe i potępiało oraz sprzeciwiało się nawet najmniejszemu grzechowi. (R410:3, 2602:1) Zakon nie był zbyt ostry. (R455:1) Niedoskonałość leżała po stronie ludzkości. (R410:3, 1224:2, 687:3, 503:2, 455:1, NS18:4) Nikt nie może mówić źle o pierwszym mężu Żydów, o Przymierzu Zakonu. (R2720:6) Bóg uczyni lepsze Przymierze, skoro uznał Przymierze Zakonu za ułomne, powiedział: „Zawrę z domem Izraela i z domem Judy przymierze nowe” (Hebr. 8:8). (R4961:2) Nasz Pan wyjaśnił ten wielki Zakon, gdy oświadczył, że można go krótko streścić w jednym słowie miłość. (R1220:5) Niesie on człowiekowi potępienie i śmierć, ponieważ człowiek nie jest święty, sprawiedliwy ani dobry. (R1322:6*)

„Przykazanie” — Boskie wymaganie. (R4554:2) Prawo jest przykazaniem nałożonym przez uprawnioną władzę, jest to zasada postępowania, do której winniśmy się stosować. (R5755:3) Okazywać mu posłuszeństwo i wyczekiwać nagrody życia z tego tytułu. (R1403:3)

„Sprawiedliwe i dobre” — Bóg będąc doskonały nie mógł dać niedoskonałego Zakonu. (R5756:1, 3201:1, 687:3, 455:1) Chociaż Zakon jest dobry, to jednak okazał się bezużyteczny jako środek dla usprawiedliwienia grzeszników. (R687:3) Zakon i Przymierze były dobre jako takie, lecz niezbyt pomocne dla nas, ponieważ byliśmy upadłymi istotami. (R1730:2) Chociaż jest to prawdą w stosunku do Prawa Mojżeszowego, to Nowe Przymierze i tak jest wyższe i wspanialsze. (R2329:1) Obejmuje ono nie tylko bierne unikanie zła, lecz również aktywne poszukiwanie dobra. (R1463:2)

List do Rzymian 7:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Stało mi się śmiercią” — Apostoł Paweł odzywa się tu jako przedstawiciel wszystkich prawdziwych Żydów.

„Okazał się grzechem” — Abyśmy przekonali się na ile jesteśmy niedoskonali. Tak okazuje się każdemu, kto jest prawdziwie usprawiedliwiony.

„Nader grzeszącym” — Z powodu doświadczeń, przez które przechodzi rodzaj ludzki i takim się okaże jeszcze tym, co przyjdą na świat. Stało się dla mnie śmiercią - Apostoł przemawia jako reprezentant wszystkich prawdziwych Żydów. (R2720:6)

„Żeby się okazać grzechem” — Bożym zamiarem było, aby Zakon pokazał nam, jak bardzo jesteśmy niedoskonali. (R1730:2)

„Okazał” — Z usprawiedliwieniem wiąże się uznanie faktu olbrzymiej grzeszności grzechu oraz pragnienie odrzucenia go od siebie; aby być wolnym od jego mocy oraz od grożących za niego kar. (F151) Ogrom swojej grzeszności - Ogrom grzeszności grzechu nie był należycie rozpoznany, lecz był uznany za uśpiony albo martwy aż do czasu wprowadzenia Zakonu. (R99:4*) Doświadczenie grzechu obecne w naszym świecie zostanie wykorzystane przez Pana jako wieczysta lekcja dla istot, jakie dopiero zostaną stworzone na Jego obraz w innych światach, które będą się uczyć na podstawie obserwacji i pouczenia, a nie poprzez doświadczenie. (F70, N8393:2, 260:4) Mogli w ten sposób dostrzec swój własny upadek i niedoskonały stan oraz poznać ogrom grzeszności grzechu, a poprzez tę wiedzę być gotowymi na Odkupiciela. (R410:5, 282:3)

Epifania i Bazylea:

„grzech, aby się pokazał być grzechem, sprawił mi śmierć przez dobre [Zakon], żeby się stał nader grzeszącym on grzech przez ono przykazanie” — (aby przez związek z przykazaniem grzech ujawnił nadmierną swą grzeszność) św. Paweł wykazuje w nim, że dzięki doświadczeniu z grzechem, który jak się okazuje niesie cierpienia aż do śmierci, przez światło gwałconego Zakonu ludzie poznają ogromną grzeszność grzechu. Werset ten dowodzi zatem, że celem doświadczenia ze złem jest umożliwienie grzesznikowi rozpoznania nikczemnej natury i okropnych skutków grzechu.- E12'298

List do Rzymian 7:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaprzedany” — Przez nieposłuszeństwo Adama, a kupiony przez posłuszeństwo Chrystusa i Jego samoofiarę.

„Pod grzech” — W niewolę grzechowi, lecz misją Chrystusa jest głosić: "pojmanym wyzwolenie", Izaj. 61:1.

„Zakon jest duchowy” — Pochodzi od duchowej istoty najwyższego rzędu od samego Boga. (R5295:2) Nie obejmuje jedynie cielesnych instynktów i kontroli ciała, lecz dotyka serca, umysłu i woli. (R5295:2) Odwołuje się do intelektu i wyższych uczuć człowieka, wyobraża Boski umysł albo ducha. (R636:2) Doskonale dostosowany do wszystkich, którzy są w pełnej harmonii z duchem Bożym, którymi jednak my oraz inni nie byliśmy z uwagi na grzech pierworodny. (R1780:2) Zawiera w sobie duchowe lekcje tak samo, jak dostarcza ich skała na pustyni oraz manna. (R5295:2) Przedstawia sposób myślenia i rozsadzania doskonałego Stworzyciela. (R636:3) Mógł być dotrzymany jedynie przez osobę spłodzoną z ducha świętego albo przez osobę będącą obrazem Boga. (R5295:2) Pierwszym Izraelitą, jaki dostrzegł te duchowe rzeczy, był Jezus. (R5295:3) Duchowa głębia zawsze była w Zakonie, jednakże nie była ona jawna dla Żyda, z uwagi na stan jego umysłu. (R5295:3)

„Ja zaś jestem cielesny” — Niedoskonały, zdeprawowany, upodobniony do stanu tego świata. (R455:1, 636:1,3) Cielesność umysłu oznacza śmierć (Rzym. 8:6). (R636:5) Świat nie jest i nie może być poddany Prawu B0żemu. (R5117:1)

„Zaprzedany” — Przez Adama poprzez grzech, w samouwielbieniu, w nieposłuszeństwie. (E122, 189, 453, R636:3, NS379:2) Gdy Adam zaprzedał siebie i swoje potomstwo grzechowi, wówczas otrzymał swój testament. (R5355:3) Człowiek zaprzedał się grzechowi - sprawiedliwość go nie zaprzedała. (R5355:6) Odkupiony przez Chrystusa poprzez Jego samoofiarę, posłuszeństwo wobec woli Ojca. (E453, R5355:6) Do niewoli grzechu. (R455:1) Pod władzę Szatana. (CR490:3)

„Grzechowi” — „Zakonu grzechu, który jest W członkach moich” (Rzym. 7:23). (R2097:3) W jego niewolę. (R2840:1, 5355:3, 2580:4, 2097:3, 636:3, 455:1, OV100:2) A w wyniku tego więźniem śmierci. (R5355:6) Śmierci i kary za grzech. (E452) W niewolę. (R1626:3) Rodzaj ludzki pochodzący od Adama został zaprzedany grzechowi sześć tysięcy lat temu. (R5284:1, 5355:3) Przyczyną, dla której Izraelici nie mogli dotrzymać Zakonu, nie była jego niedoskonałość, lecz okoliczność, że zostali zaprzedani grzechowi. (R5766:1, 5295:2) Grzech nie ma sprawiedliwego, prawdziwego prawa sprawowania kontroli, lecz czyni to siłą. (R1626:3)

List do Rzymian 7:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdyż nie to czynię” — Powinniśmy objąć tym samym współczuciem, które mamy dla siebie, również i innych. (R5125:4) W naszym ciele tkwi tendencja do jednoczenia się ze światem, ponieważ ta skłonność odpowiada współczuciu względem naszego upadłego ciała. (R5117:1)

„Co chcę” — Apostoł mówił o Żydach znajdujących się pod Zakonem, że oni nie mogli go zrealizować z uwagi na niedoskonałość ciała. Werset ten jednak ma również zastosowanie do nas jako Chrześcijan. Q337:1, 338:T

„Ale czego nienawidzę” — Z powodu wrogości ciała, uznanego prawnie za martwe, nie możemy czynić tego, co byśmy chcieli. (CR97:1, R4810:4)

„To czynię” — Z uwagi na niedoskonałości. (NS518:2) Życie pobożne to życie w opozycji względem świata i naszego własnego ciała. (R5117:1) Umysł może wznieść się na wyżyny, na które nie może wznieść ciała i jego funkcji. (OV366:1, R1224:2) Z powodu nieświadomości na pewno częstokroć nie czynimy tego, co powinniśmy byli zrobić. (R2587:4, 1224:3)

List do Rzymian 7:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie mieszka we mnie” — (...) dobro - Żadnej doskonałości. (R2439:4) Pismo Święte nie przypisuje żadnego grzechu Nowemu Stworzeniu ani żadnej doskonałości wynikającej z usprawiedliwienia względem naszego upadłego ciała. (R4810:5, 4871:6, 4869:1) Niektórzy są bardziej niedoskonali i skażeni pod jednym względem, a pozostali pod innym. (SM430:3) Z uwagi na odziedziczone niedoskonałości. (R4554:2, 2539:3, 5475:2) W naszych sercach nie ma jednak miejsca na zło. (R2464:4)

„W ciele moim” — W mym upadłym ciele. (R2048:6)

„Wolę” — Aby mieć doskonałą wolę. (SM350:2) Można chcieć czynić rzeczy doskonałe, a można chcieć czynić rzeczy złe; w każdym przypadku wola jest wolna. (R5475:2) Rozbieżność pomiędzy nową wolą i zmysłem ciała wymaga ustawicznej czujności. (R3986:2) Człowiek ma wolną wolę w odniesieniu do zagadnień moralnych. (R2539:3)

„Wykonania” — Jak czynić wszystko to, co chcę. (R3889:3)

„Brak” — Wszyscy wiemy, jak chcieć czynić to, co dobre, lecz problemem jest to, jak czynić dobrze. (SM350:2) Ludzka moc jest zniweczona przez proces umierania. (R5475:2) Istnieje coś takiego jak zdominowana wola. Poddając się wpływom okultystycznym, niektóre osoby są kierowane przez złe duchy. (R5475:3) Ci, którzy praktycznie tracą swą wolę, są chorymi umysłowo, lecz nie w wyniku nieprawidłowego funkcjonowania mózgu, lecz z powodu opętania przez złe duchy. (R5475:3)

List do Rzymian 7:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Dobrego, które chcę” — Wszyscy jesteśmy niedoskonali i nie możemy czynić rzeczy, które chcemy. (CR425:2)

Epifania i Bazylea:

„złe, którego nie chcę, to czynię” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o pierwszym rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

List do Rzymian 7:20

Epifania i Bazylea:

„ja to czynię, czego nie chcę” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o pierwszym rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

List do Rzymian 7:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja” — Naród żydowski, który dotąd znajduje się pod Prawem Zakonu.

„Kocham się w Zakonie” — "Kochaj się w Panu, a da ci prośby serca twego", Ps. 37:4.

„Mam” — Naród żydowski, w czasie znajdowania się pod Przymierzem Zakonu. (R2720:6)

„Upodobanie w zakonie Bożym” — ,,Rozkoszuj się Panem, a da ci, czego życzy sobie serce twoje!” (Ps. 37:4). (R1840:1)

List do Rzymian 7:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja sam” — Naród żydowski pod Prawem Zakonu.

„A w członkach swoich” — Naród żydowski, w czasie znajdowania się pod Przymierzem Zakonu. (R2720:6) Upadła ludzkość. (R37:4) Rodzaj ludzki. (R191:6*)

„Walczy” — Św. Paweł uznawał za niezbędne bezustanne wysilanie swej woli w celu utrzymania podporządkowania ciała. (R1884:6) Zakonowi, uznanemu przez mój rozum - Za pomocą umysłu ogarnąłem wymagania mojego przymierza. (R2721:1) Nikt nie może okazać zupełnego posłuszeństwa, o ile nie będzie miał go wypisanego na sercu. (R587:4)

„Zakonu grzechu” — Fakt, że pragniemy czynić lepiej, niż jesteśmy w stanie, dowodzi, że błąd nie tkwi w naszej woli, lecz jest wynikiem zniewolenia grzechem. (R1224:3)

List do Rzymian 7:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Ja” — Naród żydowski.

„Z tego ciała śmierci” — Z mojego ciała, które jest umarłe, niezdolne zachować doskonałego Zakonu.

„Nędzny ja człowiek” — Ciało apostoła odziedziczyło niedoskonałości, które utrudniały mu realizację pragnień jego umysłu i zachowania Boskiego prawa. Stąd jego lament. (R4554:2) Grzech zdobył taką władzę nad moim ciałem. (R2721:1) Jak i wszyscy wskutek dziedziczenia. (R2048:6) Co sobą uosabiam. (R1730:3) W tej wypowiedzi Apostoł reprezentował nie tylko siebie, lecz również wszystkich szczerych Izraelitów, jęczących pod Zakonem. (R3436:2, 1730:3)

„Któż mnie wybawi” — Jezus Chrystus. (R192:4) Wybawienie przychodzi wskutek zupełnego poddania się Chrystusowi. (OV316:2, R4869:1)

„Z tego ciała” — Z mojego ciała. (R2721:1) Którego moja wola nie może w pełni kontrolować i z którym toczę ustawiczną walkę. (R2048:6, 411:1)

„Śmierci” — Od grzechu i śmierci, które objęły mnie w posiadanie. (R411:1) Tego ciała śmierci. (R411:1) Które jest martwe, niezdolne do zachowania doskonałego prawa. (R2721:1, 4869:1, 4554:2) Chciałbym żyć w nowości życia, lecz jestem związany do grzesznym stanem przez mą fizyczną kruchość. (NS671:3)

List do Rzymian 7:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziękuję Bogu” — Że Pan Bóg przygotował uniknięcie skutku od Prawa Zakonu.

„Umysłem” — Moim nowym umysłem, pragnieniem serca, które Bóg przyjmuje.

„Lecz ciałem” — Które On ignoruje, a które ja staram się ustawicznie trzymać w poddaniu.

„Bogu niech będą dzięki” — Że zapewnił drogę ucieczki od Przymierza Zakonu. (R2721:2, 4554:2) Za wybawienie i życie. (R2121:4, 2719:4, 2048:6)

„Przez Jezusa Chrystusa” — Wybawienie od potępienia przychodzi przez Jezusa Chrystusa. (R4869:1, 2048:6) Wszyscy, którzy uczynili poświęcenie i przyszli do Chrystusa, są uznawani za martwych dla ciała, a żywych jako Nowe Stworzenia. (R4869:1)

„Umysłem” — Mym nowym umysłem, pragnieniami serca, które Bóg przyjmuje. (R2721:2, 5295:2) Św. Paweł opisuje swój stan jako Żyda i, prawdopodobnie, stan innych Żydów. (R4554:2) Umysł Apostoła Pawła był doskonały i lojalny wobec Boga. (R4554:2) Pod tym względem nie może nam brakować ani joty, ani kreski. (SM308:1) Wola Boża stała się naszą wolą, umysłem. (R5303:6) W miarę jak nowy umysł będzie rozwijał podobieństwo do umysłu Chrystusa, nie będzie szczędził wysiłków, aby utrzymać ciało pod kontrolą. (R4810:5)

„Zakonowi Bożemu” — Najmniejsze Boże przykazanie jest prawem. (R454:3) W zakresie swego poznania i świadomości Kościół będzie odpowiedzialny względem Bożego prawa. (R5071:4) Nie możemy zachować Prawa w naszym ciele, lecz w naszych sercach, umysłach. (R5295:5)

„Ciałem zaś” — Ciało odziedziczyło różnorodne słabości i upadłe tendencje. (R5303:6) Które Bóg ignoruje i przeciwko któremu ciągle walczę. (R2721:2)

„Zakonowi grzechu” — Najmniejsze naruszenie Prawa jest grzechem. (R454:3)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.