List do Rzymian 16

List do Rzymian, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 16 — Biblia Gdańska

1 A zalecam wam Febę, siostrę naszę, która jest służebnicą zboru Kienchreeńskiego;

2 Abyście ją przyjęli w Panu, jako przystoi świętym, i stali przy niej, w którejkolwiek by was rzeczy potrzebowała; albowiem i ona wielom gospody użyczała, aż i mnie samemu.

3 Pozdrówcie Pryscyllę i Akwilę, pomocniki moje w Chrystusie Jezusie;

4 (Którzy za duszę moję swojej własnej szyi nadstawiali; którym nie ja sam dziękuję, ale i wszystkie zbory pogańskie.)

5 Także zbór, który jest w domu ich. Pozdrówcie Epeneta miłego mojego, który jest pierwiastkiem Achai do Chrystusa.

6 Pozdrówcie Maryję, która wiele pracowała dla nas.

7 Pozdrówcie Andronika i Junijasza, krewnych moich i spółwięźni moich, którzy znacznymi są między Apostołami, którzy i przede mną byli w Chrystusie.

8 Pozdrówcie Amplijasa, miłego mojego w Panu.

9 Pozdrówcie Urbana, pomocnika naszego w Chrystusie i Stachyna mnie miłego.

10 Pozdrówcie Apellesa doświadczonego w Chrystusie. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Arystobulowego.

11 Pozdrówcie Herodijona, pokrewnego mojego. Pozdrówcie tych, którzy są z domu Narcyssowego, tych, którzy są w Panu.

12 Pozdrówcie Tryfenę i Tryfosę, które pracują w Panu. Pozdrówcie Persydę miłą, która wiele pracowała w Panu.

13 Pozdrówcie Rufa, wybranego w Panu i matkę jego, i moję.

14 Pozdrówcie Asynkryta, Flegonta, Hermana, Patrobę, Hermena i braci, którzy są z nimi.

15 Pozdrówcie Filologa i Juliję, Nerego i siostrę jego, i Olimpa, i wszystkich świętych, którzy są z nimi.

16 Pozdrówcie jedni drugich z pocałowaniem świętem. Pozdrawiają was zbory Chrystusowe.

17 A proszę was, bracia! abyście upatrywali tych, którzy czynią rozerwania i zgorszenia przeciwko tej nauce, którejście się wy nauczyli; i chrońcie się ich.

18 Albowiem takowi Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi nie służą, ale własnemu brzuchowi swemu, a przez łagodną mowę i pochlebstwo serca prostych zwodzą.

19 Bo posłuszeństwo wasze wszystkich doszło. A przetoż raduję się z was; ale chcę, abyście byli mądrymi na dobre, a prostymi na złe.

20 A Bóg pokoju zetrze szatana pod nogi wasze w rychle. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z wami. Amen.

21 Pozdrawiają was Tymoteusz, pomocnik mój, i Lucyjusz, i Jazon, i Sosypater, pokrewni moi.

22 Pozdrawiam was w Panu ja Tercyjusz, którym ten list pisał.

23 Pozdrawia was Gajus, gospodarz mój i wszystkiego zboru. Pozdrawia was Erastus, szafarz miejski, i Kwartus brat.

24 Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie z wami wszystkimi. Amen.

25 A temu, który was może utwierdzić według Ewangielii mojej i opowiadania Jezusa Chrystusa, według objawienia tajemnicy od czasów wiecznych zamilczanej,

26 Lecz teraz objawionej i przez Pisma prorockie według postanowienia wiecznego Boga ku posłuszeństwu wiary między wszystkimi narody oznajmionej;

27 Temu, samemu mądremu Bogu niech będzie chwała przez Jezusa Chrystusa na wieki. Amen.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 16:1

Paruzja (C.T. Russell):

„A polecam wam Febę” — Było wówczas zwyczajem, aby wręczać i posługiwać się listami polecającymi. (R1720:2) Która jest diakonisą zboru - Niektóre posługi mogą być najlepiej wykonane przez niewiasty, a w szczególności odwiedzanie chorych sióstr. Wielu uważa, że werset ten odnosi się właśnie do takiej usługującej niewiasty. W pierwotnym kościele było wiele sióstr zaangażowanych w usługę. (R1891:6)

List do Rzymian 16:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Abyście ją przyjęli” — Wysokie uznanie apostoła dla niewiast i ich pracy jest zademonstrowane w wymienieniu wiernych współpracowników. (R766:4*, 1076:5*)

List do Rzymian 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Pryscyllę i Akwilę” — Zapewne Pryscylla była zdolniejszą nauczycielką osób pojedynczych niżeli jej mąż. Pryskę - Jej imię wymienione jest przed imieniem jej męża, tak jak gdyby była bardziej efektywnym współpracownikiem z tych dwojga. (F268; R1549:3)

„Współpracowników moich” — Współpracowników, pomagających apostołowi Pawłowi nie tylko w wytwarzaniu namiotów, lecz przede wszystkim w jego głównej posłudze jako głosiciela Ewangelii. (F268)

List do Rzymian 16:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Za duszę moją” — Grecki wyraz "psyche" oznacza: istotę.

„Własnej szyi” — Ryzykowali własne życie przez przechowywanie mnie w swym domu podczas zaburzeń w Efezie.

„Za moje życie” — Z greckiego psyche, dusza, istnienie. (E338) Szyi swej - Ryzykowali swym życiem, aby mnie ukryć, w czasie rozruchów w Efezie. (R2207:3)

List do Rzymian 16:5

Paruzja (C.T. Russell):

„W domu ich” — Zgromadzenia pierwotnego Kościoła były małe i zwykle miewały swoje zebrania w domach prywatnych.

„W ich domu” — Zbory pierwotnego Kościoła były niewielkie i zwykle spotykały się w prywatnych domach. (R2941:6)

List do Rzymian 16:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Pracowała dla nas” — Może im gotowała i prała.

„Wiele dla was się natrudziła” — Obistymi posługami, prawdopodobnie, umywaniem i cerowaniem. (F268)

List do Rzymian 16:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Urbana” — Pomocnika Pawła, kaznodzieję dla pojedynczych osób jak Pryscylla i Akwila.

„Urbana” — , współpracownika naszego - Kolejny współpracownik, pomagający apostołowi Pawłowi w jego służbie, tak jak Pryska i Akwila (Rzym. 16:3). (F268)

List do Rzymian 16:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Tryfenę i Tryfozę” — Dwie siostry, których praca dla Pana jest zaszczytnie wspomniana. (F268)

List do Rzymian 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Matkę jego, i moją” — Św. Paweł z wyraźnym uznaniem wspomina działalność pewnych niewiast w pierwotnym Kościele. (R1549:3, 1076:5*, 766:4*)

List do Rzymian 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Świętych” — Prawdziwie poświęceni spośród chrześcijan z wyznania. (R1139) Apostoł Paweł miał znaczną liczbę rodaków i znajomych w Rzymie - były to przynajmniej 32 osoby, co wiemy na podstawie pozdrowień skierowanych do nich w liście napisanym z Koryntu. (R3208:3)

List do Rzymian 16:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbory Chrystusowe” — Jedno z właściwych nazw prawdziwego Kościoła Bożego.

„Pocałunkiem świętym” — W duchu, lecz nie w rzeczywistości; wyrazy szacunku i zwyczaje stosowane w naszych czasach nieco się różnią od zwyczajów tamtych dni, chociaż są równie gościnne. (R1550:5*) Na Wschodzie jest częstym zwyczajem między mężczyznami obdarzać się pocałunkiem. W dawnych czasach granica pomiędzy płciami była bardzo wyraźnie poprowadzona, a zatem, nie było Wówczas miejsca na powszechne całowanie się pomiędzy nimi. (Q618:5)

„Zbory Chrystusowe” — Kościół Chrystusa i Kościół Boży to synonimy, ponieważ Pan i Ojciec mają w nas wspólny cel. (F81) Nasz Pan ustanowił zebranie „pierworodnych, którzy są zapisani w niebie”, Kościół „Boga żywego”, „Kościół Chrystusowy”. Nie nadał mu żadnej stronniczej nazwy (Hebr. 12:23, 1 Tym. 3:15). (Q755:4)

List do Rzymian 16:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Upatrywali” — Głodnych i żarłocznych wilków w owczej skórze.

„Się strzegli tych” — Chciwych, głodnych wilków w owczej skórze. (R1558:6) Należy zwracać uwagę na nauczycieli, którzy preferują podziały, i odwracać się od nich. (R1571:2) Należy „naznaczyć” sposób postępowania takich, którzy oddzielili się od nas, ponieważ „nie byli z nas” (1 Jana 2:19) i doprowadzić takie zachowania do zaniku. (R4531:4,5) Nie możemy pozwolić, aby jakakolwiek ich gorzkość wdarła się do naszych serc albo żeby wymknęła się nam z ust lub piór. Czyż uderzylibyśmy ślepego? Z pewnością nie. (R4483:5) Szatan nadal „działa W synach opornych” (Efez. 2:2). Musimy się zatem strzec tego ducha nieposłuszeństwa w naszych sercach jakiegokolwiek oddzielenia od Pana. (R4469:5) Unikajcie ich społeczności tak, jak byście unikali zarazy albo nieprzyjemnego zapachu, albo iskier z płonącej stodoły sąsiada. (R4381:4) Jeżeli uczyniliśmy wszystko, aby zatrzymać współczłonka przy naszej miłości i przy prawdzie, a on mimo to odejdzie, wówczas powinniśmy podejść do sprawy ze spokojem. (R4375:5) Nie jest naszą sprawą osądzanie, potępianie ani obmawianie ich, lecz współczucie i modlitwa za nimi. Naszą rzeczą jest ganić gorzkość ducha. Unikanie ich przez pewien czas może być najlepszą lekcją, jaką możemy im dać. (R4327:2) Nasi wrogowie stają się W sposób nieświadomy naszymi najlepszymi przyjaciółmi, gdy ich oszczerstwa pogłębiają w nas niebiańskie łaski. Niech czynią, co chcą najgorszego, w ten sposób tylko obdarzają nas Bożym zwycięstwem przebaczenia. (R1665:2*) Bezbożna polityka kompromisów dnia dzisiejszego nie może prowadzić do stwierdzenia, że pomiędzy poświęconymi powstanie ktoś, kto by „przeinaczał prawdę”, lecz powinna spowodować, że wszyscy wierni mają się mieć na baczności. (R1589:2) Unikajcie kłótni i sporów, chyba że jest to nie do uniknięcia, a wówczas niech kierują nią pragnienia pełne miłości. (R4540:6) Ostrzegajcie nieposłusznych: tych, którzy oddalają się od ducha Chrystusowego, ciekawskich, którzy nie pracują; niemoralnych i niesprawiedliwych, którzy przeinaczają Pismo; nieporządek doktrynalny jest jednym z głównych problemów. (R1575:3) Jeżeli ktoś ma dar prowadzenia dyskusji, bronienia którejkolwiek strony sporu, wedle swego uznania, dumnego bronienia swej liberalności, takiego Pan ukarze, lecz może on być odnowiony ku pokucie. (R1482:5) Gdy tylko zauważymy, że jakikolwiek nauczyciel myli się co do jednej i żywotnej kwestii okupu unikając, błędnie tłumacząc i źle stosując to słowo i doktrynę wówczas nie powinniśmy mieć z nim nic więcej do czynienia. (R1453:4) Należy unikać pomagania takiej osobie w obieraniu jej na stanowiska lub w jakiejkolwiek innej kwestii, jeżeli tylko widzicie, że nie znajduje się ona na bezpiecznej pozycji. Nie wyrażajcie się względem takiego kogoś równie swobodnie, jak wobec tych, którzy znajdują się w bliższej harmonii. (Q226:8) Preferujcie towarzystwo tych, którzy są w duchu i społeczności prawdy. (Q148:2; R1130:6*) Nie czyńcie sobie z nich bliskich przyjaciół, nie wybierajcie ich na starszych. Nie wspierajcie nikogo, kto ma potrzebę sporów. (Q30:6) Przesiewanie musi trwać aż do końca. (R1279:5)

„Wzniecają spory” — W wyniku braku miłości i pokory oraz niemiłych słów. (R4299:3) Duch stronniczości prowadzący do podziałów jest dowodem cielesności, ducha światowego. Koryntianie dzielili się na grupy, dając dowód istnienia ducha egoizmu, stronniczości i nie doceniali jedności Ciała. (R1571:3) Niech prawda czyni rozdział. (R1279:6) Jedność myśli, umysłu i czynów, jaka jest wymagana od Kościoła Bożego, może być widoczna zarówno w tym wersecie jak i w innych, łącznie z: „A u tych wszystkich wierzących było jedno serce i jedna dusza” (Dzieje 4:32). (R1130:5*)

„Wbrew” — Jeżeli „wilki okrutne”, „oszczercy”, „kłótliwi” uczęszczaliby na nabożeństwa ludu prawdy, winni być oni traktowani zgodnie z literą Słowa Bożego, aż poczują się skrępowani. (R4461:4)

„Nauce” — O okupie. (R1453:4, 1482:5) Którą przyjęliście - Królewskie prawo miłości. (R2368:6) Od natchnionych źródeł. (R1453:4)

„Unikajcie ich” — Nie traktujcie ich jak wrogów; miejcie nadzieję, że powrócą oni do lepszego ducha. (R4540:6) Nie powinniśmy pozwolić, aby jakakolwiek gorzkość z nimi związana wdarła się do naszych serc, bez względu na to, co oni mogą powiedzieć lub uczynić względem nas. (R4483:5) Nie oznacza to ekskomuniki. Unikanie ich przez pewien czas może być najlepszą nauką. (R4327:2) Napominajcie ich poprzez unikanie. Pokażcie im, że nie sympatyzujecie z takim kłótliwym, nie świętym duchem. (R4318:3) Apostoł nie wskazuje, aby uznać takiego za heretyka i nie mieć z nim nic do czynienia. Nie należy jednak mieć z nim zbyt wiele społeczności, należy być względem niego nieco bardziej chłodnym. Q227:T Apostoł Paweł nie był człowiekiem kompromisu. Nie zalecał łagodnego traktowania wilków. Nie powiedział, że musicie nazywać ich braćmi. (R1559:1) Nie traćcie czasu na badanie „błędów niegodziwców”; lecz im większe będzie nasze poznanie Pana, tym bliższa będzie nasza z Nim znajomość, tym Większe będzie nasze niezachwianie. (R3215:2)

List do Rzymian 16:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Prostych” — Takich, którzy nie mają się na baczności przed błędami, jakie się do nich wkradają.

„Zwodzą” — Wprowadzają w błąd. (R1571:2) W dzisiejszych czasach „zwodzicieli”, należy dołożyć sumiennej troski, zanim zwierzymy się przygodnemu podróżnemu. (R1720:3)

„Prostaczków” — Niczego nie podejrzewających. (R1571:2, 3215:2) Tych, którzy nie są czujni na wdarcie się błędu. (R1589:2)

List do Rzymian 16:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Zetrze szatana” — W którego istnienie wielu nie wierzy.

„Pod nogi wasze” — Nogi Chrystusowe, którymi są członkowie klasy Małego Stadka i zniszczone zostanie wszelkie zło.

„Wrychle” — Wkrótce, gdy "nasienie" zostanie wybrane, rozwinięte i wywyższone do władzy.

„Rychło” — Gdy tylko ten wiek dobiegnie końca. (R4965:1) Kolejnym etapem w realizacji Bożego planu będzie uderzenie Szatana i zniszczenie grzechu. (R4964:6) Szatan i niewiedza są prawdziwymi wrogami prawdy, jednakże zasłona niewiedzy oraz moc Szatana zostaną wkrótce odrzucone i podeptane. (R3121:1) „Obiecane nasienie” zdepcze głowę węża, niszcząc w ten sposób zło i rozpoczynając „odnowienie wszystkich rzeczy”. (R270:5, 255:1, 134:6, 11:3) „Bo jeszcze tylko mała chwila, a przyjdzie Ten, który ma przyjść” (Hebr. 10:37). „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, i jak straż nocna” (Ps. 90:4). (R11:1)

„Zetrze szatana” — Apostoł niewzruszenie wierzył w uosobionego Diabła, jak to zostało pokazane w tym wersecie i w innych, a w szczególności w następujących zapisach (zwracając się do Elymasa): „synu diabelski” (Dzieje 13:10) oraz „Aby otworzyć ich oczy, odwrócić od ciemności do światłości i od władzy szatana do Boga” (Dzieje 26:18). (R3165:6) Zgodnie z Hebr. 2:14, Diabeł będzie zniszczony: „Skoro zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, więc i On również miał w nich udział, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła” (Hebr. 2:14). (R4363:5*, HG304:1) Zmiażdży głowę węża, zniszczy go. (R255:1) Głowa Szatana zostanie zmiażdżona. To będzie jego koniec. (CR461:6) Królestwo zniszczy zło, będzie błogosławić i uzdrawiać wszystkie narody. (A306) Zniszczenie Szatana i wszystkich jego chętnych naśladowców, którzy miłują zło bardziej niż dobro. (R1176:4) Poddanie wszystkich wrogów pod jego stopy (1 Kor. 15:25) nie polega na nawróceniu, lecz zniszczeniu, o czym wspomina również Obj. 20:10. (R1057:2) Całkowicie zniszczony przy końcu Wieku Tysiąclecia. (R725:3, 696:6) Wężem, jaki ma być obecnie zniszczony, nie jest jedynie Szatan, ale również wszelki grzech w każdym kształcie i w każdej formie. (CR462:1; A306) Przyjmijcie z odwagą i z rezygnacją wszelkie sprawdziany cierpliwości i wytrwałości, jakie Pan może na was dopuścić. Wszystkie nasze doświadczenia przyniosą błogosławieństwa, bez względu na to, jak bardzo zdają się nie przynosić ze sobą żadnego zadośćuczynienia. (R2413:4) Uderzenie Szatana i zniszczenie śmierci zostały odroczone do chwili skompletowania Ciała Chrystusowego, które zwiąże Szatana, zniszczy śmierć i przywróci ludzkość do harmonii z Bogiem. (R86:6)

„Pod stopami waszymi” — Stopami Chrystusa. (R3926:6, 11:2) Stopami Kościoła. (OV224:1) Związek Kościoła z Chrystusem jest tak bliski, że dzieło ograniczania Szatana i złych mocy na początku Wieku Tysiąclecia jest tutaj przypisane Kościołowi pod jego Głową. (SM243:2) Malutkie Stadko, które ma być współdziedzicem z Jezusem Chrystusem, swym Panem, będzie dzielić z Nim chwałę, będzie mieć udział w uderzeniu Szatana i w błogosławieniu oraz przywracania wzroku niewidomym. (R526:5) Stopami Kościoła, łącząc w ten sposób Kościół z Panem, Głową. (OV305:5; R2842:2) Nasieniem, które zetrze głowę węża, nie jest sam Chrystus jako Głowa, lecz Kościół, który jest Jego Ciałem: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. (...) A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama” (Gal. 3:16, 29). (R257:2, 6:1) Kościół jest częścią nasienia niewiasty. (CR461:6; R257:3, 11:2) Nasienie niewiasty i nasienie Abrahama to różne sposoby odnoszenia się do Chrystusa i Kościoła. Q643:T Nasienie nie zetrze głowy węża, dopóki nie zostanie wybrane, rozwinięte i wywyższone do władzy. (A98; R2434:5, 257:2, 6:1; OV224:1; HG343:3) Za pośrednictwem wybranego Kościoła, powołanego i sprawdzonego w czasie wieku chrześcijaństwa, w przyszłości światu zostanie okazana łaska. (R868:3) Gdy powołane grono będzie zupełne, plan Boży dla zbawienia ludzkości będzie się dopiero rozpoczynał. Wówczas to nasienie „potrze głowę węża” i błogosławić będzie wszystkie rodzaje ziemi (1 Moj. 3:15). (R533:1)

Epifania i Bazylea:

„zetrze szatana” — W starożytnych czasach zwycięstwo odniesione nad wrogiem było symbolicznie pokazane przez podeptanie go. (TP 1960, s. 90)

List do Rzymian 16:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Tercjusz” — List był podyktowany przez św. Pawła, spisany przez Tercjusza i wysłany z Koryntu. (R1582:2)

List do Rzymian 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Brat Kwartus” — A nie "wielebny", "przewielebny" lub "doktor teologii", itp.

„Gajus” — Chrześcijanin z Koryntu, w którego domu list ten został napisany. (R1582:2)

„Brat Kwartus” — Brat w Chrystusie, apostołowie nigdy nie przyznawali sobie nawzajem tytułów ani innym braciom; nie odbierali oni również hołdu od Kościoła. (R1523:5; F230)

List do Rzymian 16:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Tajemnicy” — Że przy wtórej obecności Chrystusa, Mesjasz będzie się składał z Jezusa jako Głowy, oraz Kościoła, Jego mistycznego Ciała.

„A temu, który ma moc” — Zapis ten, jak i wiele innych, czyni różnicę pomiędzy „nim” a nauczaniem ,Jezusa Chrystusa”. Jezus powiedział: Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem nim, ale jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie; (Jana 13:13, Mat. 23:9). (R369:6)

„Dla mej Ewangelii” — natchnione pisma apostołów, przekazane w różnorodnych listach mają taki sam autorytet jak słowa Jezusa. (OV412:1) Objawienia Pełne poznanie tajemnicy Pana wedle obietnicy nie miało nastąpić wcześniej, aż dopiero przy końcu Wieku Ewangelii. OV6:T

„Tajemnicy” — Że w czasie drugiego przyjścia Mesjasz będzie się składał nie tylko z Jezusa jako Głowy, ale również z Kościoła,Jego Ciała. (R3192:4) Codziennie i każdej godziny święci Boży są wyszukiwani i pieczętowani intelektualnie poprzez jasne zrozumienie „tajemnicy Bożej” - jaka się niemalże zakończyła. (R1279:2)

„Milczeniem pokrytej” — Częściowo, dotychczas. (R1279:2) Ogłoszenie Wielu najsłodszych aspektów dobrej nowiny o restytucji zostało zatrzymane aż do tej chwili, brzmienia siódmej trąby, gdy tajemnica Boża jest zakończona. (R287:2*, 3192:4, 757:2)

List do Rzymian 16:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Objawionej” — Świętym, zgodnie z wolą Bożą. (R1279:2)

List do Rzymian 16:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Bogu, który jedynie jest mądry” — „Słuchajże Izraelu: Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest” (5 Moj. 6:4, BG). (R369:2) Chwała na wieki wieków przez Jezusa Chrystusa Krok po kroku Bóg będzie objawiał światu swój charakter pełen miłości. „I objawi się chwała Pańska [przez Chrystusa], i ujrzy to wszelkie ciało pospołu” (Izaj. 40:5). (R385:1*)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.