List do Rzymian 15

List do Rzymian, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (33 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 15 — Biblia Gdańska

1 A tak powinniśmy znosić, my, którzyśmy mocni, mdłości słabych, a nie podobać się samym sobie.

2 Przetoż każdy z nas niech się bliźniemu podoba ku dobremu dla zbudowania;

3 Ponieważ i Chrystus nie podobał się samemu sobie, ale jako napisano: Urągania urągających tobie przypadły na mię.

4 Bo cokolwiek przedtem napisano, ku naszej nauce napisano, abyśmy przez cierpliwość i przez pociechę Pism nadzieję mieli.

5 A Bóg cierpliwości i pociechy niech wam da, abyście byli jednomyślni między sobą według Chrystusa Jezusa.

6 Abyście jednomyślnie jednemi usty wysławiali Boga, Ojca Pana naszego Jezusa Chrystusa.

7 Przetoż przyjmujcie jedni drugich, jako i Chrystus przyjął nas do chwały Bożej.

8 Bo powiadam, iż Jezus Chrystus był sługą obrzezki dla prawdy Bożej, aby potwierdził obietnice ojcom uczynione,

9 A poganie żeby za miłosierdzie chwalili Boga, jako napisano: Dlatego będę cię wysławiał między pogany i imieniowi twemu śpiewać będę.

10 I zasię mówi: Weselcie się poganie z ludem jego.

11 I zasię: Chwalcie Pana wszyscy poganie, a wysławiajcie go wszyscy ludzie.

12 I zasię Izajasz mówi: Będzie korzeń Jessego, a który powstanie, aby panował nad pogany, w nim poganie nadzieję pokładać będą.

13 A Bóg nadziei niech was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei przez moc Ducha Świętego.

14 A pewienem, bracia moi! i ja sam o was, że jesteście i wy sami pełni dobroci, napełnieni wszelką znajomością, i możecie jedni drugich napominać.

15 A pisałem do was, bracia! poniekąd śmielej, jakoby was napominając przez łaskę, która mi jest dana od Boga.

16 Na to, abym był sługą Jezusa Chrystusa między pogany, świętobliwie pracując w Ewangielii Bożej, aby ofiara pogan stała się przyjemna, poświęcona przez Ducha Świętego.

17 Mam się tedy czem chlubić w Chrystusie Jezusie, w rzeczach Bożych.

18 Albowiem nie śmiałbym mówić tego, czego by nie sprawował Chrystus przez mię w przywodzeniu ku posłuszeństwu pogan, przez słowo i przez uczynek,

19 Przez moc znamion i cudów, przez moc Ducha Bożego, tak iżem od Jeruzalemu i okolicznych krain aż do Iliryku napełnił Ewangieliją Chrystusową;

20 A to tak usiłując kazać Ewangieliję, gdzie i mianowany nie był Chrystus, abym na cudzym fundamencie nie budował.

21 Ale jako napisano: Którym nie powiadano o nim, oglądają; a którzy o nim nie słyszeli, zrozumieją.

22 Dlaczegom też często miewał przeszkody, żem do was przyjść nie mógł.

23 Lecz teraz nie mam więcej miejsca w tych samych krainach, a mając chęć przyjść do was od wielu lat.

24 Kiedykolwiek pójdę do Hiszpanii, przyjdę do was: bo się spodziewam, że tamtędy idąc ujrzę was, a że wy mię tam poprowadzicie, kiedy się pierwej z wami troszeczkę ucieszę.

25 A teraz idę do Jeruzalemu, usługując świętym.

26 Albowiem się upodobało Macedonii i Achai, nieco spólnie złożyć na ubogich świętych, którzy są w Jeruzalemie.

27 Owa podobało się im i są ich dłużnikami; bo ponieważ dóbr ich duchownych poganie się uczestnikami stali, powinni im też są cielesnemi usługiwać.

28 Przetoż gdy to wykonam, a onym jako zapieczętowany ten pożytek oddam, pójdę przez was do Hiszpanii;

29 A wiem, iż gdy przyjdę do was, z hojnem błogosławieństwem Ewangielii Chrystusowej przyjdę.

30 A proszę was, bracia! przez Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez miłość Ducha, abyście wespół ze mną pracowali w modlitwach za mię do Boga,

31 Abym był wybawiony od tych, którzy są niewiernymi w ziemi Judzkiej, a iżby usługa moja, którą wykonywam przeciw Jeruzalemowi, przyjemna była świętym;

32 Abym z radością przyszedł do was za wolą Bożą i z wami się wespół ucieszył.

33 A Bóg pokoju niech będzie z wami wszystkimi. Amen.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 15:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Mocni” — Umysłowo, fizycznie i duchowo.

„Znosić słabości” — Jako rzecz słuszna i jakiekolwiek doświadczenie może być z tym połączone.

„Słabych” — Mało rozumiejących, na przykład w sprawie zachowywania niedzieli.

„15:1 Którzy jesteśmy mocni” — Intelektualnie, fizycznie i duchowo. (R4927:3, 1954:6, 216:5) Starsi, zarówno wiekiem jak i rozwojem w prawdzie. (R4927:6) Nie ma wielu silnych; jest to dla nas napomnienie, abyśmy stawali się silni i pomocni dla słabszych braci w Kościele. (R4995:1) Nie wszyscy są jednakowo silni w wierze, ale silniejszy nie powinien pogardzać słabszym. Św. Paweł pisze do silnych, ale zaleca im cierpliwość i rozwagę. (R1734:3) Niektórzy z korynckich chrześcijan uważali, że nie ma znaczenia, czy biorą udział w mięsie ofiarowanym bałwanom, czy też nie, ponieważ mięso nie podlegało żadnym zmianom, a oni nie sympatyzowali z bałwochwalczymi praktykami. Rl586:6 Nie wszyscy na tym świecie zostali w tym samym stopniu wyposażeni w zdolności poznawcze, rozumowania, rozsądzania. Silne zdolności intelektualne kreują naturalnych liderów. (R1954:6) Winniśmy wziąć na siebie - Silniejsi nie powinni lekceważyć słabości sumienia brata, lecz winni przyjąć go jak brata w ufności, że doświadczenie doprowadzi go do wolności, którą inni szybko osiągnęli. (R1734:4) Jeżeli silniejszy brat za pomocą sarkazmu próbowałby zmusić słabszego do korzystania z wolności, z której nie zdaje on sobie sprawy, byłoby to nakłanianiem takiego do grzechu. (R5556:2) Nie oznacza to, że nie powinniśmy później próbować pomagać takiemu bratu w pozbywaniu się jego słabości. (R5557:4, 4767:1, 3647:2) Słabsi bracia powinni być pozostawieni wolności swych własnych sumień. Miłość i prawda mogą być wykorzystane w nadziei, że będą one dla nich nauką zmierzającą do ukazania im pełni przywilejów wolnych ludzi w Chrystusie. (R5556:2) Czyńcie pokój pomiędzy braćmi. (R4995:1) Jako że lud Boży ma ten „skarb w naczyniach glinianych” (2 Kor. 4:7), które wszystkie są niedoskonałe w wyniku upadku, prawdziwa miłość powinna zaowocować w naszym zachowaniu skłonności do ograniczania się, abyśmy nie zranili ich słabości. (R4263:5) Jeżeli chodzi o kwestię sprawiedliwości, prawo powinno kompensować nierówności upadłej natury; jednakże jedyną nadzieją w tej kwestii jest Tysiąclecie, kiedy to wielu zacznie poszukiwać prawdziwych bogactw. (R1954:6) Naczelną zasadą w tym względzie jest prawo miłości, istota ducha Bożego. (R4927:2)

„Ułomności” — W ciele Chrystusowym różne członki odziedziczyły słabości, z którymi muszą prowadzić walkę przez całe życie; kolidują one niekiedy z prawami i wygodami, zarówno innych braci, jak i ich samych. (R3647:1) Silniejsi powinni wziąć na siebie ich trudności, a także niektóre ich upadki. (R5557:4, 4927:3, 3647:2) Ich celem jest korzyść innych oraz ich samych, a zwłaszcza korzyść domu wiary. (R4927:2) Celem silniejszego jest takie zwrócenie uwagi innych na ich słabości, aby ich nie obrazić ani nie zgorszyć. (R4927:3, 5557:4) Nie wszyscy ludzie zostali oświeceni ewangelią i uwolnieni od przesądów; spożywanie mięsa ofiarowanego bałwanom wydawało się im popieraniem bałwochwalstwa. (R1587:1) Apostoł zaleca wzrost takiemu bratu, który uważa, że znajduje się w więzach odnośnie mięsa lub święcenia dni sabatu; nie twierdzi on, że takie więzy są czymś słusznym, biorąc pod uwagę wolność, jaką mamy w Chrystusie. (R1734:4)

„Słabych” — Intelektualnie, fizycznie i duchowo. (R4927:3) Młodszych. (R4927:6) Słabsi członkowie domu wiary winni być otoczeni opieką, miłością i pomocą, aby mogli wzrastać w Panu. (R4767:1) Na samym początku wiara jest zawsze stosunkowo słaba, ale Bóg nie gardzi dniem małych początków: „Trzciny nadłamanej nie do łamie, a lnu tlejącego nie zagasi” (Mat. 12:20). (R2163:4*) Wystarczy wiedzieć, że Bóg przyjmuje nawet najsłabszego - słabego w wierze, skrępowanego więzami co do dni postu który uważa, że wolą naszego Odkupiciela jest, aby pozostawać w więzach takich nakazów. (R1734:4)

„Upodobania w sobie samych” — Zasady nie mogą być nigdy porzucone dla jakichkolwiek przyczyn; jednakże wolność i prawa osobiste mogą być często pominięte, z uwagi na korzyść innych i dla zadowolenia Bożego. (R4928:4, 5557:2, 5412:2, 4927:6) Należy baczyć, aby inni nie zostali urażeni naszą wolnością w Chrystusie. (R5555:3) Powinniśmy patrzeć dalej niż tylko z perspektywy naszych preferencji, starając się tak prowadzić nasze sprawy, aby były jak najbardziej pomocne dla braci. (R4928:1) Zbyt często lud Boży utrzymuje społeczność z braćmi zbliżonymi do niego pod względem zachowań lub zaawansowania. Tymczasem, powinniśmy „przykrywać ułomności” słabych i tych, którzy znajdują się na bezdrożach. (R4269:5) Apostoł nie twierdzi, że każdy powinien się na coś zdecydować i tego się trzymać, bez względu na to, czy jest to dobre, czy złe. (R1734:4) Nie powinniśmy ograniczać się do zadowalania samych siebie, jeżeli chodzi o czas i miejsce nabożeństw. (R4928:1) Starsi i diakoni powinni tak organizować nabożeństwa, aby pomagać całemu zborowi, który ma czas i możliwość, itp., aby wszyscy mieli poczucie, że nie ma miejsca na podział zboru. (R4928:4)

Źródła: zob. MANNA - 19 MAJA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. MANNA - 19 MAJA

List do Rzymian 15:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Bliźniemu” — Swojemu bratu, by cierpliwie znosić niewygody dla jego dobra.

„Zbudowania” — Nie ignorując jego wad, lecz łagodnie nakłaniać go, by walczył przeciw nim.

„Każdy z nas” — Nie „młodszy” ani „starszy”, ale każdy z nas. (R5412:1) Powinniśmy raczej zaprzeć się samych siebie niż ranić czyjeś sumienie. (R5412:2) Chociaż Nowe Stworzenie powinno jako kwestę priorytetową traktować swoje zbudowanie, to jednak powinno również pamiętać o swej odpowiedzialności wynikającej z faktu członkostwa w Chrystusie i powinno być skłonne służyć innym. (R4927:6) Ten, kto nie nauczy się poświęcać swych własnych preferencji dla dobra innych, taki nigdy nie rozwinie charakteru wymaganego przez Pana od tych, którzy mają być Jego współdziedzicami w Królestwie. (R4479:4)

„Bliźniemu” — Tym najbliższym względem nas: braci, naszych rodzin i innych. Żadna gorliwość w służbie dla prawdy nie zwolni nas z obowiązków względem naszych rodzin. (R5557:1) Swemu bratu, cierpliwie odnosząc się do niewygód, jakie pociągają za sobą jego błędy. (R4767:4, 3647:2) Jesteśmy odpowiedzialni względem tych, którzy nie są równie silni albo nie mają tak jasnego poznania jak my sami; jest to odpowiedzialność, której nie będziemy chcieli zaniechać, o ile tylko nasze serca pozostają w harmonii z duchem Boskiej miłości. (R4479:4)

„Podoba” — Nie jest dla nas możliwe zadowolenie wszystkich ludzi. Nasz wysiłek powinien być skierowany dla osiągnięcia ich dobra, na miarę naszych sposobności. Mamy pobudzać ich do miłości i dobrych uczynków, na ile to tylko możliwe. (R5556:4) Zgodnie z właściwymi zasadami. (R5413:4) „Jak i ja staram się pod każdym względem podobać się wszystkim, nie szukając korzyści własnej, lecz wielu, aby byli zbawieni” (1 Kor. 10:33). (R4479:1) Gdyby każdy chrześcijanin mógł zastosować te słowa do siebie, rezultat byłby magiczny, energetyzujący. Zobaczyliby w chrześcijanach wyrzeczenie się ich własnych preferencji w imię korzyści innych. (R4479:4)

„Ku jego dobru” — „Niech nikt nie szuka własnej korzyści, lecz korzyści bliźniego” (1 Kor. 10:24). (R4478:6) Nie oznacza to, że powinniśmy koniecznie podobać im się według ciała. Należy raczej pobudzać ich czyste, duchowe umysły do miłości, wiary i gorliwości, do dobrych uczynków. (R5556:4) Gdyby wszyscy obecnie cieszący się teraźniejszą prawdą podjęli decyzję o prowadzeniu życia zgodnie ze standardami Pana, jakiż rezultat by to ze sobą przyniosło, jaki wpływ wywarłyby ich słowa, ich myśli, ich uczynki! (R4479:4)

„Dla zbudowania” — Ku pomocy, podniesieniu na duchu, zbudowaniu, przede wszystkim w kwestiach duchowych. (R5412:6) Nie przez ignorowanie jego błędów, lecz poprzez łagodne namawianie go do walki z nimi. (R4767:4, 3647:2) „Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje” (1 Kor. 10:23). (R4478:6) Nasze ogólne rozumne postępowanie, rozmowy, maniery, ubiór, itp.; wszystko to powinno być ku chwale Bożej. (R1587:4) Nie powinniśmy zniżać się do metod światowych. Jeżeli nie możemy podobać się im w tym, co jest dobre, powinniśmy unikać niepotrzebnego kontaktu. (R5556:5)

Źródła: zob. MANNA - 24 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. MANNA - 24 KWIETNIA

List do Rzymian 15:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Spadły na mnie” — Z powodu wiernego wykonywania mojego poselstwa.

„Bo i Chrystus” — Ci, którzy zapierają samych siebie i rezygnują z tego, na co pozwala im ich sumienie, tacy otrzymują większe błogosławieństwo. Mogą oni w dodatkowy sposób zdać sobie sprawę z tego, że postępują w ślady Mistrza. (R5556:2, 1734:4) Zostaliśmy zaciągnięci pod sztandar Chrystusa, który jest sztandarem miłości. Mamy bacznie zwracać uwagę na zasady należące do nowego porządku rzeczy, którego staliśmy się członkami. (R5556:3)

„Nie miał upodobania w sobie samym” — Chrystus poświęcił swego własnego ducha i był wypełniony duchem Bożym. „Duch ożywia. Ciało nic nie pomaga. Słowa, które powiedziałem do was, są duchem i żywotem” (Jana 6:63). Wyrażają one zmysł Boży polegający na zwracaniu uwagi na to, co jest życiem. (R371:5) On nie przyszedł na świat, aby poszukiwać rzeczy dających satysfakcję jego ciału. On wyrzekł się swych korzyści cielesnych i zadowolenia dla korzyści ludzkości. (R5556:3) Mamy oddawać myśli i czas dla zadowolenia innych w taki sposób, aby nie kłóciło się to z naszym poświęceniem. (R5656:5, 1734:4) Zapis 3 Moj. 2:11 zakazywał miodu, aby przekazać naukę, że wszystko, co jest słodkie, musi zostać wyparte, jeżeli mamy kroczyć śladami Chrystusa, który nie starał się zadowolić siebie. (R84:5*) Jonasz był bardziej zainteresowany sobą i swą reputacją niż mieszkańcami Niniwy i ich korzyścią. Słudzy Pana nie mogą tacy być! (R4785:6)

„Urągania” — Urągania uczonych w Piśmie i faryzeuszy były, z pewnością, najbardziej dotkliwe ze wszystkich. (R2316:4, 1964:4) „Wyjdźmy więc do Niego poza obóz, znosząc pohańbienie Jego” (Hebr. 13:13). (R3776:5)

„Na mnie spadły” — Każdy, kto będzie wiernie wypełniał swe obowiązki ambasadora, może powiedzieć w ten sposób. (E490; R1964:5) Nie oznacza to, że wierni Chrystusa mają szukać swego własnego nieszczęścia, lecz mają oni raczej poświęcać swe myśli i czas dla korzyści innych bardziej niż dla siebie. (R5556:6)

Źródła: zob. MANNA - 5 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

„Ponieważ i Chrystus nie podobał się samemu sobie” — Tak więc wypełnił ślub zaparcia się Samego Siebie. (TP 1963, s. 31)

„Urągania” — urągano Bogu co do Jego osoby, (przez fałszywe przedstawianie kim rzeczywiście Bóg jest, np., że są trzy osoby w Bogu). Urągano Mu w Jego planie zbawienia, w charakterze i w Jego dziełach. (TP 1929, s. 2)

„urągających tobie” — odnosi się do Jehowy. (TP 1929, s. 2)

„przypadły na mię” — odnosi się do Głowy jak i Ciała, jako mówcy. (TP 1929, s. 2)

Źródła: zob. MANNA - 5 STYCZNIA

List do Rzymian 15:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ku naszej nauce” — A nie dla nauki tych, którzy je pisali.

„Abyśmy” — Poświęceni w Chrystusie Jezusie jedynie.

„Pociechę” — "Pocieszyciel, który jest duch święty".

„Pism” — Które mogą być zrozumiane i ocenione jedynie przez tych, którzy posiadają ducha świętego.

„Nadzieję” — Wyswobodzenia spod władz za snu Nabuchodonozora, Daniel 2:31-45. Przedtem napisano - W Starym Testamencie. (R5607:2) Wielkim błędem jest zakładać, że Biblia jest produktem Kościoła. Pisma Starego testamentu zostały napisane, zanim Kościół zaistniał, przed Chrystusem, Głową i prekursorem Kościoła. (R1584:3) Stary Testament obfituje w znaczące typy, z których jednym jest Izrael, obraz wskazujący na obecne dzieło Boga oraz na to, czego On zamierza dokonać względem świata przez Chrystusa i Kościół. (CR485:1) „Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym” (2 Piotra 1:21). (OV407:4)

„Dla naszego” — Proroctwa z przeszłości napisane były dla specjalnego pouczenia Kościoła. PD37/48 Nawet te elementy w proroctwie Jeremiasza, które w pewnej mierze miały zastosowanie do jego czasów, miały podwójne znaczenie stosując się jednocześnie do mistycznego Babilonu w okresie Wieku Ewangelii. (R3614:3)

„Pouczenia” — Instrukcji. (R3435:2) Nie dla pouczenia tych, którzy je wypowiadali. (B23) Duch święty wywiera wpływ na obecnie spłodzonych na ścieżce ich człowieczeństwa i podtrzymuje ich przez rozwijanie przed nimi wspaniałych i drogocennych obietnic Bożego Słowa. (R385:4*) Przykład duchowej lekcji dla duchowego Izraela, jaki znajduje się w starotestamentalnych opisach minionych doświadczeń: powołanie Gedeona przypomina powołanie ochotników w Wieku Ewangelii do opowiedzenia się po stronie sprawiedliwości. (R5607:2)

„Abyśmy” — Proroctwa, mimo iż zostały zanotowane dawno temu, na świadectwo Boskiej wszechwiedzy i porządku, miały na celu pouczenie żyjących we właściwym czasie ich wypełnienia. (B23) Uświęconych w Jezusie Chrystusie, a nie dla nieodrodzonego świata. (R3646:3) Jeremiasz i jego skryba przygotowali kolejne oświadczenie prorockie, zniszczone przez króla Jojakima; ta większa i pełniejsza księga była przewidziana jako instrukcja dla Kościoła Wieku Ewangelii. (R3614:3)

„Pociechę” — „Pocieszyciel, Duch Święty” (Jana 14:26). (E268, 267) Dla „nowego stworzenia” które stara się czynić wolę Ojca. Pocieszenie, pokój, radość i zadowolenie znajdują się w pouczeniach Bożego Słowa, nawet pośród ucisku i prześladowania. (E268) Duch święty pociesza Kościół przez Pismo Święte i przez obietnice Boże, prawdę. (R3435:1) Pismo Święte jest kanałem, za pośrednictwem którego docierają do nas wiedza o Bożej łasce i pociecha poznania. (R2665:1, 3435:1, 385:3*, 372:3)

„Z Pism” — Słowo Boże jako kanał Prawdy ma na celu pocieszenie nas, proporcjonalnie do stopnia, w jaki Duch Święty kieruje naszym zrozumieniem tej księgi. (R3435:1) Słowo Pańskie przekazane za pośrednictwem apostołów nie jest wytworem Kościoła, lecz Boskim objawieniem. (R1584:4)

„Nadzieję mieli” — Ponieważ mamy polecenia okazywania uległości względem władzy, mamy pociechę i nadzieję płynącą ze snu Nabuchodonozora i jego Boskiej interpretacji. (A252) Nadzieję Ewangelii. R158424

List do Rzymian 15:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Pociechy” — Posłannictwem braci było pocieszać Kościół Ciała Chrystusowego jako przewód ducha świętego i jako mówcze narzędzia Boże.

„I pociechy” — Misją braci jako narzędzi ducha świętego i rzeczników Bożych, jest pocieszać Kościół. (R3435:2)

List do Rzymian 15:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednomyślnie” — Artykuł „Rozpraszanie czy zgromadzanie” zawiera łagodne słowa napomnienia. Miłość Chrystusowa zobowiązuje nas, abyśmy byli „jednomyślni”, „jednych ust”, „tego samego osądu”, abyśmy mieli „tę samą miłość”. (R3920:2*) Jedność myśli, umysłu i działań, jaka jest wymagana przez Boga od Kościoła, jest przedmiotem tego wersetu, jak i wielu innych, włączając w to: „Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie” (Jana 13:34-35). (R1130:6*)

List do Rzymian 15:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrzezki” — Wyobraża odcięcie, odłączenie od ciała, jego dążeń, nadziei i pożądliwości.

„Obrzezanych” — Symbolizującego odcięcie, oddzielenie od ciała, jego celów, nadziei i pragnień. (R3022:3)

List do Rzymian 15:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby poganie wielbili Boga” — W tym rozdziale apostoł Paweł czyni aluzję i wyjaśnia zarys Bożego planu w kwestii odrzucenia, a następnie odnowienia narodu żydowskiego, wskazując jednocześnie na odrzucenie pogańskiego Kościoła. (R777:3*)

List do Rzymian 15:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Korzeń” — Pierwiastek, źródło życia.

„Odrośl” — Początek, źródło życia. (E136)

List do Rzymian 15:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokojem” — Nasz pokój w Chrystusie zaczyna się z chwilą, gdy zaczynamy w Niego wierzyć.

„Pokojem w wierze” — Nasz pokój w Chrystusie zaczyna się w chwili, gdy zaczynamy w Niego wierzyć. (R2625:2) Ktokolwiek wierzy w Jezusa jako zadośćuczynienie za swoje grzechy, ten osiąga spokój nie przejściowy, ale trwały; nie częściowy, lecz zupełny. (R543:6)

List do Rzymian 15:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Ofiarą” — Nasza ofiara stanowi część ofiary za grzech, dopełnienie ofiary Jezusa. PT392:T*

List do Rzymian 15:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Że po drodze” — Przykład okazywania pomocy głoszącym braciom w drodze. (R449:5*)

List do Rzymian 15:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Świętych” — Prawdziwie poświęceni spośród chrześcijan z wyznania. (R1139:1)

List do Rzymian 15:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Świętych” — Prawdziwie poświęceni spośród chrześcijan z wyznania. (R1139:1)

List do Rzymian 15:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Pracowali” — Greckie wyrażenie: "umierali".

„Ze mną walczyli” — Z greckiego agonize. (R1865:5)

List do Rzymian 15:31

Paruzja (C.T. Russell):

„W Judei” — Nominalny Kościół. (R238:6*) Dla Jerozolimy - Oblubienicy. (R238:6*)

„Świętych” — Prawdziwie poświęceni spośród chrześcijan z wyznania. (R1139:1)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.