List do Rzymian 13

List do Rzymian, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (14 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 13 — Biblia Gdańska

1 Każda dusza niech będzie zwierzchnościom wyższym poddana: boć nie masz zwierzchności, tylko od Boga; a te, które są zwierzchności, od Boga są postanowione.

2 A tak, kto się zwierzchności sprzeciwia, Bożemu się postanowieniu sprzeciwia; a którzy się sprzeciwiają, sami sobie potępienie zjednają.

3 Albowiem przełożoni nie są na postrach dobrym uczynkom, ale złym. A chcesz się nie bać zwierzchności, czyń, co jest dobrego, a będziesz miał pochwałę od niej;

4 Bożym bowiem jest sługą tobie ku dobremu. Ale jeźli uczynisz, co jest złego, bój się; boć nie darmo miecz nosi, gdyż jest sługą Bożym, mszczącym się w gniewie nad czyniącym, co jest złego.

5 Przetoż trzeba być poddanym nie tylko dla gniewu, ale i dla sumienia.

6 Albowiem dla tego też podatki dajecie, gdyż są sługami Bożymi, którzy tego samego ustawicznie pilnują.

7 Oddawajcież tedy każdemu, cobyście powinni: komu podatek, temu podatek, komu cło, temu cło, komu bojaźń, temu bojaźń; komu cześć, temu cześć.

8 Nikomu nic winni nie bądźcie, tylko abyście się społecznie miłowali; bo kto miłuje bliźniego, zakon wypełnił.

9 Gdyż to przykazanie: Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz fałszywie świadczył, nie będziesz pożądał, i jeźli które insze jest przykazanie, w tem słowie sumownie się zamyka, mianowicie: Będziesz miłował bliźniego twego, jako siebie samego.

10 Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość.

11 A to czyńcie, wiedząc czas, iż już przyszła godzina, abyśmy się ze snu ocucili; albowiem teraz bliższe nas jest zbawienie, aniżeli kiedyśmy uwierzyli.

12 Noc przeminęła, a dzień się przybliżył; odrzućmyż tedy uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości.

13 Chodźmy uczciwie jako we dnie, nie w biesiadach i w pijaństwach, nie we wszeteczeństwach i rozpustach, nie w poswarkach ani w zazdrości;

14 Ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa, a nie czyńcie starania o ciele ku wykonywaniu pożądliwości.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 13:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwierzchnościom” — Z wyjątkiem, gdyby one sprzeciwiały się prawu Bożemu.

„Które są” — Rządy bez względu jak złymi one by były.

„Postanowione” — Bóg dozwolił, aby miały władzę w ciągu "czasów pogan".

„Od Boga” — Jakoby dowieść, że upadli ludzie nie mogą się rządzić sami.

„Poddaje” — Ziemskim władzom, jeżeli chodzi o ziemskie rzeczy. (R4317:4) Ani Jezus, ani apostołowie nie wtrącali się w jakikolwiek sposób w sprawy ziemskich władców. (A266) Zarówno ap. Paweł jak i Jezus używali w swej obronie argumentacji, nie tylko w obliczu tłumów, ale również przed sędziami; jednakże nigdy nie stawali oporu wobec prawa. (R5005:5) Jeżeli ludowi Pańskiemu zostałaby powierzona jakakolwiek rola w wykonywaniu sądów po tej stronie zasłony, wówczas postanowienie w tym przedmiocie byłoby tak wyraźne, że nie pozostawiałoby żadnych wątpliwości. (R5451:4) Duch uległości, a nie sporów, powinien być realizowany przez Kościół w jego relacjach ze świeckim porządkiem ustanowionym przez człowieka.R1553:2 Bóg nie nakazał nam uderzać posągu. Uczyni to Niebiański Ojciec. (Q82:2) Stawianie oporu wobec takich praw oznaczałoby stawianie się w gwałtownej i bezowocnej opozycji względem obecnego porządku rzeczy. R1464: 1* Lud Boży jest poddany światowym rządom i władzom; te jednak będą poddane Jezusowi i jego współdziedzicom, gdy ustanowione będzie Królestwo Boże, które nigdy nie zostanie usunięte. (Q797:4) Jedną z lekcji, które zostały niegdyś zapisane ku naszemu pouczeniu, jest historia snu Nabuchodonozora i jego wykładnia podana przez Daniela, pokazująca prawdziwy Kościół i rządy tego świata. (A252) Na pewien czas Bóg pozostawił swój Kościół i wszystkich ludzi pod władzą ziemskich rządów, zapewniając nas jednak, że wkrótce królestwa tego świata staną się Królestwem naszego Pana i jego pomazańców. (R362:5)

„Władzom zwierzchnim” — Chyba, że pozostają one w sprzeczności z Bożymi prawami. (A266, F591; R5840:4) Jest stosunkowo łatwo być poddanym wobec władzy w dzisiejszych cywilizowanych państwach. Starają się one bowiem przynajmniej zachować pozory sprawiedliwości. (R3179:3) Gdy zdamy sobie sprawę, jak okrutne władze sprawowały rządy w czasach apostoła, wówczas zrozumiemy pełnię tego nakazu. (R3179:3) Lud Boży winien zdecydowanie stać po stronie prawa i porządku. (R4486:3, 5952:5)

„Bo nie ma władzy, jak tylko od Boga” — Królestwo Niebios cierpi teraz gwałt, jednakże czas jego wybawienia jest bliski. (R1464:1*) A te, które są Obecny porządek rzeczy. (R1461:1,1464:1*) Bóg dozwala na nie, jednakże ma On pełnię mocy, aby dokonać zmian. Nie jest naszą rzeczą dokonywać prób ich obalenia. (R5526:5, 5466:3, 3179:3) Bez względu jak złe były owe pogańskie rządy, to jednak ich panowanie było dozwolone dla mądrego celu. (A250) Pan Jezus, apostołowie oraz Kościół pierwotny przestrzegali prawa, jednakże stali oni z boku i nie brali udziału w rządach tego świata. (A266) W czasie Wieku Ewangelii Królestwo Chrystusowe jest zaledwie w stadium początkowym, bez korony, dzierżąc jedynie berło obietnicy, podległe władzom, „które są” pogańskim królestwem. (B81)

„Przez Boga” — W celu udowodnienia upadłym ludziom ich niezdolności do panowania nad sobą. (A250; D77) Pan kieruje teraz sprawami narodów tylko w takim zakresie, w jakim kierownictwo to sprzyjać będzie osiągnięciu Jego własnych celów. (R5466:5; Q501:7) Bóg zadecydował, że czas władzy pogan ma trwać aż do wyznaczonej chwili, kiedy to Chrystus obejmie władzę w sprawiedliwości. Władze, jakie teraz sprawują rządy, są niedoskonałe, ale wyznaczono im pewien czas trwania. (R1464:1*) Nie są to królestwa Boże; „narody” (w sensie wskazanym w Piśmie Świętym) są „pogańskie”, są obce Bogu, nie sąJego ludem. Bóg jednakże dał im władzę i nie powinniśmy starać się przerwać tego panowania. (Q82:2)

„Są ustanowione” — Zezwolono im panować w trakcie Czasów Pogan. (B81; D77; R5513:1, 2685:2, 1464:1*) Bóg w czasie obecnego złego świata nie tylko zezwala Szatanowi, aby był jego księciem, ale zezwala również na działalność ziemskich rządów wyznaczanych przez niego. (R362:5) Bóg dał władzę ziemskim rządom, marny je uznawać, a nie walczyć z nimi. (Q82:2) Jezus i apostołowie nauczali Kościół, aby przestrzegał prawa i szanował tych, którzy dzierżą władzę, z uwagi na pełniony przez nich urząd, nawet jeżeli osobiście nie są oni godni tego szacunku. (A266; R1555:5) Wolą Jego jest, abyśmy raczej cierpieli niesprawiedliwość, niż wykorzystywali swą siłę dla przerywania obecnego porządku rzeczy. (R1464:1*)

Epifania i Bazylea:

„zwierzchnościom wyższym” — odnosi się do świeckich władców. (TP 1934, s. 53)

List do Rzymian 13:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Kto się przeciwstawia władzy” — Naśladowca Jezusa może uciekać od przeciwnika albo może mu stawiać należyty opór, jednakże musi czuć respekt wobec każdej władzy. (R5005:5)

„Bożemu postanowieniu” — Bóg nie upoważnił królów, aby Go reprezentowali, ani nie jest On odpowiedzialny za ich działania i czyny, jednakże On tak kontroluje bieg wydarzeń, aby osiągnięte zostały Jego zamierzenia. (Q502:1) Nie mamy nic wspólnego z ustanawianiem praw socjalnych, które zakazują pracy w pierwszy dzień tygodnia, jednakże dajemy im posłuch jako prawu świeckiemu i czerpiemy z tego korzyści oraz przyjemność. (R1732:2)

Epifania i Bazylea:

„zwierzchności” — odnosi się do świeckich władców. (TP 1934, s. 53)

List do Rzymian 13:3

Epifania i Bazylea:

„zwierzchności” — odnosi się do świeckich władców. (TP 1934, s. 53)

List do Rzymian 13:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest ona bowiem na służbie u Boga” — Ziemskie rządy dysponują pewną władzą, która niesie ze sobą pewną odpowiedzialność, mają być one sługami sprawiedliwości. (R1912:5)

List do Rzymian 13:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Oddawajcie” — Jesteśmy dłużnikami naszym rodzicom za nasze istnienie, rządowi za utrzymanie pokoju i porządku, którego używamy, całemu narodowi za wolność i wiele innych błogosławieństw i korzyści naszemu Stwórcy za życie, odkupienie, powołanie, spłodzenie z ducha świętego i za Słowo Jego. To również znaczy, że w pewnych okolicznościach rząd może wymagać służby w wojsku.

„Bojaźń” — Poszanowanie, czyli uległość.

„Co mu się należy” — Cło, bojaźń, szacunek. (R3180:1) Ludzie i władcy; zarówno w kwestiach finansowych jak i politycznych. (R3179:6) Mamy rzeczywisty dług względem naszych rodziców, społeczności i rządu, a także wobec naszego Stworzyciela; za życie i wiele błogosławieństw i przywilejów. (R3029:3) Mamy być na tym świecie nie jako jego obywatele, ale jako obcy, cudzoziemcy posłuszni względem prawa, oddający cesarzowi to, co do niego należy, a Bogu to, co jest Boskie. (R2002:4; F594) Kościół winien szanować swych członków, odpowiednio do ich możliwości i przydatności w służbie dla całego Ciała, podobnie powinien szanować on ludzkość w ogólności. (R1163:2) Nowe Stworzenie, wolne od cielesnych rywalizacji i kierowane hojnymi impulsami Ducha Świętego, nie ma okazji do rywalizacji, która uniemożliwiłaby im właściwe docenienie innych. (F590) Nikt nie ma prawa oddawać drugiemu mniej, niż mu się należy ani go krzywdzić. Bycie uczniem oznacza jednak coś więcej niż zaledwie oddawanie każdemu tego, co mu się należy. R5005:3 Nowe Stworzenie winno być zaliczane do tych, którzy najpilniej przestrzegają prawa w dzisiejszych czasach, a nie powinno być między nimi agitatorów, osób kłótliwych, szukających zaczepki. (F591) Nie jesteśmy nikomu Winni brania udziału w głosowaniach lub politycznych sporach. (R3180:1; F593) Sugerujemy, aby naśladowcy Chrystusa starali się W każdy właściwy sposób unikać udziału w wojnie. Zaciągnięcie się do armii i wkładanie na siebie munduru jest równoznaczne z braniem na siebie obowiązków żołnierza. (R5755:4, 5928:2) Nie powinno być sprzeczne z naszym sumieniem wcielenie do armii, jeżeli niemożliwe okaże się uniknięcie tego w każdy właściwy i legalny sposób. Nie boimy się śmierci, lecz nie moglibyśmy otworzyć ognia do naszego bliźniego. (R3180:1; F594)

„Podatek” — Podatek płacony władzy zwierzchniej przez podległy naród. (R3180:1) Kościół winien płacić wyznaczone podatki i nie stawiać oporu względem żadnego ustanowionego prawa. (A266)

„Cło” — Należność celna, podatek nakładany w celu wsparcia rządu. (R3180:1)

„Bojaźń” — Szacunek lub uległość. (R3830:5) Cześć okazywana przez oddawanie honorów przedstawicielom władzy, w sensie okazywania posłuszeństwa i wykonywania obowiązków; bez względu na ich charakter osobisty, daleki od godnego szacunku i uznania. (R3180:2)

„Komu cześć, cześć” — Nowe Stworzenie widzi podstawy do znajdywania wad w obecnym niedoskonałym porządku, jednakże zdaje sobie jednocześnie sprawę z tego, że ludzka agitacja i rewolucja jest bezsilna W doprowadzeniu wszystkiego do doskonałości Królestwa. (F591) Królowie nie zawsze są godni szacunku, jeżeli chodzi o ich właściwości osobiste, jednakże szacunek jest zawsze należny jeżeli chodzi o ich urzędy, które „przez Boga są ustanowione” (Rzym. 13:1). (R1555:5, 1163:2) Istnieje niebezpieczeństwo, że ktoś mógłby oddawać zbytni szacunek ludzkim narzędziom. (R2079:5)

Epifania i Bazylea:

„komu bojaźń” — pełne szacunku poważanie lub uległość. (TP 1984, s. 110)

List do Rzymian 13:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic winni” — Chyba, że kto może dać gwarancję zapłacenia długu, gdy przyjdzie termin. "Oddawajcie tedy każdemu cobyście powinni". Lud Boży nie powinien pożyczać na codzienne potrzeby, lecz żyć w miarę możności.

„Nikomu nie winni nie bądźcie” — Będący nawykiem zwyczaj drobnego pożyczania wskazuje na niewłaściwe zaniedbanie i jest kłopotliwie irytujące. (F569) „Skromność wasza niech będzie znana wszystkim ludziom: Pan jest blisko” (Filip. 4:5). Wszelkie wydatki powinny być ograniczone i obniżone nie tylko do poziomu przychodów, lecz trochę poniżej, abyśmy byli w stanie odłożyć coś na przyszłość, dla Pana lub dla ubogich. (F565) Nawet do Izraela, domu sług, został skierowany przez Pana nakaz, że jeżeli chcą się okazać Wiernymi względem Niego, wówczas powinni być pożyczającymi innym, a nie biorącymi pożyczki (5 Moj. 15:6). (F564) Nowe Stworzenie powinno w pełni uznawać ziemskie prawa i roszczenia innych, podczas gdy samo zrzekło się swych własnych praw i przywilejów ziemskiego rodzaju na korzyść duchowych, niebieskich. (F590) Nowe Stworzenie winno zdać sobie sprawę z tego, że jest dłużnikiem Pana na niewyobrażalną sumę; w związku z czym, powinno wykazywać się tak hojnym nastawieniem względem całej ludzkości, jak gdyby chciało spłacić wszelkie zobowiązania. (R3029:3) Apostoł oświadczył, że jest dłużnikiem zarówno Żydów jak i Greków. My również mamy dług względem naszych rodziców, społeczeństwa, w którym mieszkamy oraz narodu. R3029:3 Nasze życie powinno być dla wszystkich uosobieniem prostej sprawiedliwości oraz chęci pomocy względem interesów każdego, z kim mamy do czynienia. (R3029:6) Braterska miłość może pożyczyć, a nawet dać, w celu pomocy bratu w potrzebie. (F567) Bądźcie hojnymi, miękkiego serca, błądźcie raczej po stronie wielkiej szczodrości niż w zatwardziałości serca, w egoizmie. (R5005:6) Zobowiązanie przyjaźni ma charakter dożywotniego długu pożyczki pieniężnej albo kredytu, w stosunku do którego przyjaciel nie oczekiwał i nie otrzymał żadnego zysku lub zarobku. Pragnienie zadośćuczynienia powinno zawsze pozostać u dłużnika. (F566) Rodziny nie są odpowiedzialne za długi zmarłego.F567 Każdy powinien być bardzo ostrożny zaciągając długi jeżeli jesteś zmuszony wziąć pożyczkę, należy dać jakieś zabezpieczenie, inaczej lepiej jest poczekać, aż Pan inaczej pokieruje naszą sytuacją. (Q61:2) Chyba że możesz dać zabezpieczenie i spłacić dług, gdy stanie się Wymagalny. (R3180:2) Ustanowienie hipoteki na czyjejś własności jest do przyjęcia. (F567) Nigdy nie narażajcie na szwank swego kredytu albo swego przedsiębiorstwa ani nie sprowadzajcie ubóstwa na swe rodziny w celu pomocy innym. (F569) Prawo upadłościowe może być stosowane w przypadku długów gospodarczych, tak jak jubileusz umarzał długi Izraela. (F566)

„Prócz miłości wzajemnej” — Poprzez miłość powinniśmy służyć jedni drugim. (R31:6) Nigdy nie zwolnimy się z obowiązku miłości. Istnieje on w każdej godzinie naszego życia i obejmuje wszystkie jego sfery. Inne zobowiązania mogą być zrealizowane, lecz nie ten dług. (R4401:2) Miłość wykracza poza prawo i czynić będzie więcej, niż wymaga sprawiedliwość, poprzez samoofiarę, lecz nigdy nie może czynić mniej. (R5006:4) To jest nasze zobowiązanie względem Boga, Kościoła, naszych rodzin i wszystkich ludzi, nawet naszych wrogów. (R4401:2, 3180:3, 1789:1) Bóg tak umiłował świat w czasie, gdy ten był jeszcze grzeszny, że odkupił go za wielką cenę. My również powinniśmy miłować go z takim samym współczuciem; jeżeli miłujemy Boga, wówczas uczynimy to z przyjemnością. (R1789:2) Jeżeli mamy ducha Pańskiego, wówczas będziemy brać pod uwagę ułomności ciała, siłę pokuszeń oraz niedoskonałość poznania, zdając sobie jednocześnie sprawę z tego, że sami jesteśmy niedoskonali. (R1712:5) „Dzieci, miłujmy nie słowem ani językiem, lecz czynem i prawdą” (1 Jana 3:18). (R32:2) Nie wydaje się być koniecznym ani rozsądnym, aby ostrzegać świat 0 nadchodzących trudnościach, lecz należy być pełnym miłosierdzia. „Żaden bezbożny nie będzie miał poznania.” „Dosyć ma dzień swego utrapienia” (Dan. 12:10, Mat. 6:34). (F592)

„Miłuje bliźniego” — Kto miłuje wszystkich innych tak, że bezustannie stara się czynić im dobrze, postępuje według świętego prawa, doskonałej woli Bożej. (R3029:6) Gdy posiadamy taką miłość, wówczas będziemy baczyć na każde słowo i działanie, abyśmy nie urazili naszego brata, ponieważ nie urazilibyśmy uczuć nikogo, kogo kochamy. (R31:6)

„Zakon wypełnił” — Zwracający baczną uwagę na drobne szczegóły Zakonu faryzeusze zaniedbywali jego ducha miłości. Jezus oświadczył. że jego naśladowcy muszą mieć bardziej prawe serca niż faryzeusze albo nie będą mogli być spłodzeni. (R5007:4) „Aby słuszne żądania zakonu wykonały się na nas. którzy nie według ciała postępujemy, lecz według Ducha” (Rzym. 8:4). (R5005:2) Dziesięć Przykazań nie było danych Kościołowi, lecz ich duch zawiera się w słowie „miłość”, która jest prawem Nowego Stworzenia. (R4856:5)

List do Rzymian 13:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Jak siebie” — Nie mówi: "lepiej niż siebie". Chrystus poświęcając samego siebie uczynił więcej niżeli to prawo wymaga.

„13:9 Przykazania bowiem” — Jeżeli jakikolwiek naśladowca Jezusa pogwałciłby Dziesięć Przykazań oraz nauczałby innych, aby czynili podobnie, to działanie takie wynikałoby z niewiedzy i błędnego zrozumienia oraz wskazywałoby, że jest on słaby, naśladowca Jezusa na niskim poziomie. (R5007:2) My (naśladowcy Jezusa) nie znajdujemy się pod Przymierzem Zakonu, ale pod łaską. Mamy zachowywać Boskie prawo, na ile tylko potrafimy i przyjmować wiarą Boże ustalenia „jego sińce uleczyły was” (1 Piotra 2:24). (R5005:2) Przykazania Dekalogu były jedynie próbą określenia, w sposób zrozumiały dla cielesnego człowieka, rzeczywistego ducha Boskiego Prawa. (R3030:1)

„Nie” — Wszystkie te przykazania zakładają upadły stan umysłu. (R4401:3) Były one Właściwe dla domu sług, jednakże gdy ustanowiony został dom synów, wprowadzone zostało prawo miłości. (R3030:1)

„Cudzołóż” — Samolubna miłość i samozadowolenie leżą u podstaw cudzołóstwa. (R4401:3)

„Zabijaj” — Samolubna miłość i samozadowolenie leżą u podstaw cudzołóstwa. (R4401:3)

„Kradnij” — Jest to wynik samolubstwa, przeciwieństwa miłości. (R4401:3) Ktokolwiek miłuje swego brata ten, nie ukradłby mu ani jego własności, ani dobrego imienia. (R5266:1) Byłoby raczej osobliwym. gdyby słowa te Pan skierował do swego Kościoła, ponieważ oni porzucili taki stan umysłu. zanim mogli stać się Jego. (R4856:5) Nie będziesz fałszywie świadczył (BG) - Przeciwieństwo miłości. (R4401:3)

„Pożądaj” — Samolubstwo, przeciwieństwo miłości, prowadzi do pożądania rzeczy należących do innego. (R4401:3)

„I wszelkie inne” — Jeżeli jakakolwiek inna rzecz miałaby być zakazaną, jakakolwiek inna rzecz przeciwna Bożemu prawu. (R3030:2)

„Miłuj” — Z greckiego agape, bezinteresowna wyrozumiałość, życzliwość. (R2807:4) Spełnia wszystkie wymagania „nie będziesz” zawarte w Dziesięciu Przykazaniach, oraz o wiele więcej. (R3180:4, 3030:2) Okazywanie miłości drugiemu, ponieważ on nas miłuje, dawanie komuś w nadziei, że obdarzy nas życzliwością, czynienie jakiegokolwiek dobrego gestu W nadziei, że otrzymamy równie dobry albo i lepszy W zamian, byłoby samolubstwem. (R5005:6) Wszystkie przykazania objęte są przymierzem miłości. Ci, którzy są w Chrystusie, nie wystąpiliby przeciwko żadnemu z interesów swego bliźniego ani nie naruszyliby jego praw w jakikolwiek sposób. (R5006:4)

„Bliźniego” — Czyniąc tak będziemy wypełniać prawo względem niego, na miarę naszych możliwości. (R5006:4) Miłość względem bliźniego będzie jedynie częścią wypełnienia całej miłości do Boga. R318024

„Jak siebie samego” — A nie tak, jak on miłuje nas. (R3030:2) Ta sama miłość względem naszego bliźniego, jak miłość, którą mamy dla siebie samych, to samo pragnienie jego dobra, życzenie mu powodzenia, szczęścia, zdrowia, reputacji, majątku i uczuć. (R4401:3) Nie mówi on tutaj: „Bardziej niż siebie samego”. Samoofiara dokonana przez Chrystusa na naszą rzecz przekroczyła to wymaganie. (R3804:6, 3805:1)

List do Rzymian 13:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłość” — Greckie słowo "agape" znaczy: miłość bezinteresowną.

„Nie wyrządza” — "Nikogo nie lżyli", Tytus 3:2.

„Jest miłość” — Szlachetna, dobrotliwa, wolna, szczera, niesamolubna, uprzejma, czuła, litościwa i prawdziwa. Usposobienie okazywane przez klasę owiec, a nie objawiane przez klasę kozłów w Tysiącleciu. Rodzaj miłości wyrażony w Pańskim rozkazaniu: "Będziesz miłował Pana Boga twego za wszystkiego serca twego, a bliźniego twego jak siebie samego", Łuk. 10:27.

„Miłość” — Z greckiego agape, bezinteresowna miłość. (R2807:5) Znak chrześcijańskiego charakteru. (R2754:1, 4153:6, 2807:4) Bez której żadne inne zalety charakteru nie będą rzeczywiście piękne. (R2202:2) Bóg z radością udziela swego ducha świętego, ducha miłości. Miłość nie widzi ułomności innych ani nie jest ślepa na własne. Nie zachęca do ogólnej krytyki ani nie szuka wad. Jest współczująca, pomocna. (R2590:2) Miłość lubuje się w błogosławieniu. Przeciwko jej czystym i dobroczynnym instynktom nie ma prawa. jest szlachetna, hojna, wolna, szczera, niesamolubna, miła, łagodnego serca, współczująca, pomocna i prawdziwa. (R1789:1) Nikt nigdy nie będzie miał pełnej Bożej akceptacji bez pełnego ustanowienia w sercu i charakterze tej Boskiej cechy. (R4443:2) Najwyższa miłość, jaką żywimy do Boga oraz bliźniego, jest tą dyspozycją serca, która da nam zwycięstwo w każdej próbie i pokuszeniu. R3830:5; SM163:T Istnieje niebezpieczeństwo okazywania miłości braterskiej tam, gdzie powinna być ona powstrzymana w interesie tego brata. (R3033:3) „Bóg jest miłością”. A zatem, gdy człowiek zostanie znów przywrócony do obrazu Boga do stanu „bardzo dobrego” wówczas również i on będzie Żywym wyrazem miłości. R2607:4 Odziedziczony grzech pozostaje w silnym przeciwieństwie względem prawa miłości. (R5123:4)

„Złego nie wyrządza” — Ani nie życzy złego. (R5687:5) Urazu jakiegokolwiek rodzaju. (R4401:3) Nie znajduje przyjemności w wyszukiwaniu wad, nie poszukuje ich. (R5274:2) Lubuje się raczej w uczynkach dobroci i życzliwości. (R1738:1, 3030:2) Miłość do wszystkich braci jest pewnym wskaźnikiem, że miłujemy jako Nowe Stworzenia. Miłość ta znaczy tyle, że nie będziemy wyrządzać im jakiejkolwiek szkody, nie będziemy o nich źle mówić ani nie będziemy nawet domyślać się złych rzeczy. (R5348:4) Jeżeli ktokolwiek rozmyślnie rani drugiego, wówczas w tym samym stopniu rani on samego siebie. (Q798:4) Ktokolwiek czyniłby zło swemu bliźniemu z pełną świadomością, taki nie ma miłości. Niewiedza, uprzedzenia, nieporozumienia i niedoskonałości ciała mogą powodować takie zło w sposób niecelowy. (R4850:1) Jeżeli zranimy naszego bliźniego słowem, czynem lub myślą, to powodem musi być zły motyw - chyba że zrobiliśmy to nieświadomie. (R4524:1) Niektórzy z naszych katolickich lub protestanckich przyjaciół czynili zło swym bliźnim. Nie możemy powiedzieć, że nie posiadali oni miłości, ale nie posiadali oni jej w stopniu wymaganym przez prawo. (R4850:1) „Aby o nikim źle nie mówili” (Tyt. 3:2). (R3030:4) Prawdziwy żołnierz rozpoczyna kampanię przeciwko dobrze okopanym złym cechom i słabościom swego upadłego ciała. Jego musztra uświadamia mu, że rządzić musi miłość, zaś zła mowa wywodzi się ze złych myśli. (R3275:4) Pan przyjmuje nas do swej szkoły, co oznacza naukę. Bożym celem jest to, aby wszyscy uczniowie dotarli do etapu, gdzie ich serca będą akceptować jedynie to, co jest miłe Panu. (R3275:4)

„Wypełnieniem więc” — Sformułowanie to prowadzi nas do wniosku, że apostoł miał na myśli żydowski Zakon, a nie prawo Nowego Stworzenia. (R4850:2)

„Zakonu” — Boskiego prawa, a zwłaszcza zakonu danego Izraelowi. (R4850:1, 5359:6, 2269:4; SM469:1) Prawo miłości jest przeczystym prawem Bożym. Zostało ono zapisane w doskonałej naturze pierwszego doskonałego człowieka, gdy został stworzony na Boże podobieństwo i obraz. (R1499:2) Zostaliśmy uwolnieni od litery prawa przez śmierć Chrystusa. Jeżeli kroczymy w duchu prawa (miłości), nie ma wówczas potępienia. Możemy mieć życie przez Chrystusa. (R614:6) Władza nad ziemią, jaka została przekazana człowiekowi, miała być wykonywana w harmonii z prawem miłości. (A246) Dziesięć przykazań nie było danych Kościołowi, lecz ich duch jest zawarty w słowie miłość, które jest prawem nowego stworzenia. (R4856:5, 4850:1) Gdy człowiek zostanie przywrócony do stanu będącego obrazem Boga - „bardzo dobry” - wówczas człowiek również będzie miłością. (R655:5) Ci, którzy poświęcili się Panu, mają czyste serca. Jednakże ta czystość ich serc i woli nie niweczy walki, którą toczą. Prawo ich zdeprawowanych członków pochodzi z samolubstwa. (R5123:5) Podobieństwo do Boga wyraża się podobieństwem w miłości. Nasz wielki Stworzyciel, jedyny żyjący i prawdziwy Bóg, może być w ten sposób skontrastowany z wszystkimi pogańskimi bóstwami pogan, które są bezlitosne, pozbawione miłosierdzia, mściwe, diabelskie. (SM469:2) Ludzkie rozumowanie może być ziemskie i egoistyczne; podczas gdy mądrość z góry pochodząca oparta na podstawie sprawdzonego Boskiego objawienia, jest czysta, pokojowa, łagodna. (R1567:4) Jeżeli zachowujemy czystą i gorącą miłość, postępujemy nie według ciała, lecz według ducha, wówczas uznani jesteśmy za tych, w których wypełnione zostało prawo. (R1188:1)

„Jest miłość” — Z greckiego agape, bezinteresowna miłość. (R2807:5) Szlachetna, hojna, wolna, szczera, niesamolubna, dobra, łagodna, współczująca i prawdziwa. (R1789:1) Miłość wyraża pełnię wymagań Zakonu. (R5287:2) Duch Bożego prawa. (R614:6; SM11:1) Ten rodzaj miłości, który określony został w przykazaniu naszego Pana: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, iz całej myśli swojej” (Mat. 22:37, 39). (A246) Miłość sięga dalej niż sprawiedliwość. Kościół ma natomiast miłować na najwyższym poziomie życia. (R5072:2) Jeżeli posiadamy czystą, gorącą miłość i kroczymy nie według ciała, ale według ducha. (R1188:1) Nasze najgorętsze uczucia, najgłębsza wdzięczność oraz bezgraniczna wiara i posłuszeństwo winny zostać okazane w naszym postępowaniu względem naszego Niebiańskiego Ojca, poprzez wysiłek uczenia się czynienia Jego woli. (R1117:5*) Miłość do Pana może zachęcić do okazywania posłuszeństwa względem Jego sprawiedliwych przykazań. Q799:T Przepełnienie miłością dotknie nasze zdrowie i naszą siłę duchową i fizyczną; nasze twarze dadzą wyraz temu, że przez Wiarę uchwyciliśmy obietnice i codziennie staramy się zachować naszą więź z Panem. (SM338:2) Najwyższa miłość do Boga (trwająca w Jego wielkiej mocy, ufająca Jego mądrości) oraz do bliźniego jak do samego siebie (czysta, spokojna, uprzejma), jest tą dyspozycją serca, która uczyni nas zwycięskimi w próbach. (R3830:5) Gdy mówimy o haftowaniu naszych szat do przeglądu przez Pana albo na zaślubiny, wtedy haft ten przedstawia miłość. (SM259:1) Wyższość miłości polega na tym, że trwać będzie ona przez całą wieczność. (R4042:6) Starając się doścignąć ideał Boskich standardów, niektórzy popadają w niebezpieczeństwo przeciwnego błędu okazywania miłości braterskiej tam, gdzie powinna być ona powstrzymana w interesie tego brata. (R3033:3) Nagroda „owiec” będzie im dana z uwagi na miłość, którą kultywowały. Pan potraktuje ich uczynki pełne miłości, jakby zostały one uczynione jemu, uznając ich za braci, mimo iż oni będą W postaci ludzkiej, a On W boskiej. (R2606:5) Gdy człowiek zostanie przywrócony do stanu będącego obrazem Boga „bardzo dobry” Wówczas człowiek również będzie miłością. (R195:6, 2607:4, 655:5) Samolubstwo - dzieło Szatana, wypiera miłość. Egoistyczne ambicje wywierają oddzielający wpływ i oddalają nas od Pana. Złość, złośliwość, nienawiść i zawiść są gałęziami wyrastającymi z korzenia egoizmu. (R5099:6)

„Wypełnieniem” — Zakazy „nie będziesz” mogą być mnożone w nieskończoność, aby wypełnić tysiące życiowych sytuacji, ale jeden nakaz „będziesz” obejmuje wszystkie przypadki. (R5287:2) Miłość do Boga poprowadzi nas do czynienia wszystkich tych rzeczy, które są zawarte w Jego Słowie; zaś miłość do naszych bliźnich poprowadzi nas do wypełnienia wszelkich naszych zobowiązań względem nich. (R5359:6) Miłość lubuje się w błogosławieniu, zaś przeciwko jej czystym i życzliwym pobudkom nie ma żadnego prawa. (R1789:1) Werset ten przemawia do „wszystkich wierzących”, dla których „końcem zakonu jest Chrystus”; W ludziach tych miłość do Boga wywołuje ducha posłuszeństwa. „Aby słuszne żądania zakonu wykonały się na nas” (Rzym. 10:4, 8:4). (R315:2) My, którzy jesteśmy w Jezusie Chrystusie, mamy sprawiedliwość zakonu wypełnioną w nas. (R5099:6, 2757:1) Całkowite wypełnienie i zupełne spełnienie wymaga, aby serce było wypełnione miłością. (R4850:1, 3030:4) Miłość winna być sprawdzianem nie tylko uczynków, ale również słów i myśli. (SM11:1) „A celem tego, co przykazałem, jest miłość płynąca z czystego serca i z dobrego sumienia, i z wiary nieobłudnej” (1 Tym. 1:5). (R4153:6) Gdy byliśmy grzesznikami, obcymi Bogu, Chrystus za nas umarł. Czyż moglibyśmy nie odpłacić Mu w zamian miłością? Gdy będziemy mieli Jego ducha, będziemy Go miłować, ponieważ miłość poczyna miłość. Samo powstrzymywanie się od złego i miłowanie bliźnich jak siebie samych nie zrealizuje prawa danego Nowym Stworzeniom, ale wypełni zakon sprawiedliwości dany Żydom. (R4850:2) Boskie prawo, jakie Apostoł miał na myśli, to zakon dany Izraelowi (5 Moj. 6:5, 3 Moj. 19:18). Wszystkie myśli, cała dusza i siła są wymagane dla wypełnienia tego zakonu. (R4850:1) Członkostwo w Królewskim Kapłaństwie, które wiąże się przymierzem położenia swego życia jako ofiary, wymaga czegoś ponad wypełnienie Wymogów zakonu. Wymaga miłości aż do stopnia samoofiary. (R5644:4) Miłość do Boga kontroluje życie pod względem świętości, natomiast miłość do bliźniego czyni to w odniesieniu do ziemskiej sprawiedliwości. (R4374:4) Jeżeli kultywujemy i posiadamy stan serca pełen miłości (na Boże podobieństwo), będzie on przyjęty, ponieważ ofiara Jezusa uzupełnia wszelkie braki. (R5369:6, 4567:6) Ktokolwiek nie spełnia warunku miłości w sercu. jest niezdatny do Królestwa i nie będzie członkiem Małego Stadka ani Wielkiego Grona. W Czasie Wieku Tysiąclecia wszyscy muszą faktycznie osiągnąć stan doskonałej miłości. (R4401:2) Ktokolwiek będzie miał jej najwięcej, ten najbardziej zbliży się do wzoru. (R3754:4) Jezus powiedział bogatemu młodzieńcowi: „Brak ci jednej rzeczy”. Nie rozumiesz ducha prawa. Dostrzegasz zewnętrzną powłokę, ale przeoczasz istotę rzeczy - miłość (Mar. 10:21). (R2728:2) W przypadku świata, na początku nowego wieku:, Stwierdzenie: „Powinniście miłować wszystkich” ż byłoby ponad jego siły. Będą oni potrzebowali pewnych prostych stwierdzeń, tak jak w Dekalogu. (R4856:5)

Źródła: zob. MANNA - 7 LUTEGO

Epifania i Bazylea:

„Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość” — Miłość agape, dobra wola oparta na rozkoszowaniu się w dobrych zasadach, aby mogła być właściwą musi opierać się na sprawiedliwości, czyli na miłości obowiązkowej, i dlatego jest wypełnieniem zakonu. (TP 1994, s. 55)

Źródła: zob. MANNA - 7 LUTEGO

List do Rzymian 13:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiedząc czas” — Że jest on krótki, w którym by można rozwinąć charakter na podobieństwo Chrystusowe.

„Ze snu ocucili” — Z nieświadomości, przesądów, ślepoty i plugastwa.

„A to czyńcie” — Omówiwszy nasze obowiązki względem władców i bliźnich, apostoł następnie przechodzi do kwestii obowiązków chrześcijan na względem jego samego. (R3180:5)

„Wiedząc, że już czas” — Wiedząc że krótki jest czas, kiedy możemy budować charakter na Podobieństwa Boże i Chrystusa. (R3830:5) Czas ustanowienia Królestwa jest bardzo bliski. (R5450:3) Bliskość dnia Chrystusowego, gdy cnota spotka się ze sprawiedliwą nagrodą. (R1789:4) Chronologia jest podstawą niemal wszystkich proroczych interpretacji, jakie zostały wyprowadzone, ale chronologia biblijna nie jest podana z wielką dokładnością: pominąwszy szczegóły, istnieją w niej wyłomy. (R5450:5) Przyjmowanie przez nas chronologii oparte jest na wierze, że Bóg chciał, abyśmy mieli pewne poznanie czasów i chwil, ale że drugiej strony Jego zamiarem było, aby to poznanie było na tyle nieokreślone i niejasne, aby nadal wymagało naszej wiary. (R5450:5) Wszyscy czytelnicy winni dokonywać samodzielnej oceny linii chronologii. (R5450:6) Oczekujemy, że Federacja Kościołów osiągnie apogeum swej organizacji i władzy przed zupełnym zakończeniem Wieku Ewangelii i uwielbieniem ostatnich członków Kościoła. (R5450:6)

„Abyście się ze snu obudzili” — Z greckiego egeiro, wzbudzić, poruszyć. (R1512:2) W celu lepszego naśladowania i bliższej społeczności z Bogiem. (R3830:6) Czas na gorliwe poszukiwanie i samoocenę, nie pozwalając, aby rzeczy obecnego złego świata absorbowały nasze myśli i energię, a tym samym, aby zagroziły naszym niebiańskim nadziejom. (R5770:3) Każdego dnia, tygodnia, miesiąca i roku powinniśmy być bardziej rozbudzeni, bardziej gorliwi, bardziej doceniający nasze wspaniałe przywileje. (R4401:6) Pomagajmy budzić się wszystkim mądrym pannom z letargu wywołanego niezrozumieniem Bożego Słowa. (HG264:1) Apostoł zwracał się do Chrześcijan, w których rozpoczęło się nowe życie. Jednakże po pierwszym okresie, kiedy Chrześcijanin odwraca się od grzechu do sprawiedliwości, następuje pewna miara nieostrożności. (R4401:5) Z drzemki, ducha tego świata, gdy piękne prawdy zatracą część swej świeżości. (R4401:5) Z niewiedzy, uprzedzeń, ślepoty. (R3180:5) Niektórzy, otoczeni troskami tego życia albo strudzeni walką z grzechem, stali się senni, a zatem, potrzebują tego pobudzającego napomnienia. (R3830:6)

„Bliższe jest” — Nie wiemy dokładnie, ile dni pozostało do przemiany w pierwszym zmartwychwstaniu; nie możemy z całą pewnością powiedzieć, w jakim dniu lub godzinie rozpoczną się mesjańskie błogosławieństwa. Ale one się zbliżają. (R5450:2) Powinno to zwiększyć naszą gorliwość. (R3295:2) W miarę, jak dostrzegamy kierownictwo Boskiej opatrzności, niech Boża dobroć i miłosierdzie stymulują naszą ufność w Nim pokładaną. Złóżmy dziękczynienie za to, co minęło i podnieśmy głowy wiedząc, że nasze wybawienie jest blisko. (R2738:4) Koniec Wieku Ewangelii jest już u drzwi. Zakończy się on w czasie Wielkiego Ucisku. Ten wielki kryzys, wielkie starcie, które pochłonie duchowe niebiosa i ziemię, jest już bardzo blisko. (R5450:3) Ta bliskość powinna sprawić, że wiele aspektów zbawienia stanie się bardziej widocznymi. W ten sposób dostrzegamy, że położone zostały podwaliny pod powrót Bożej łaski do ludzkości ofiara za grzech i pojednanie. (HG670:4) Bliżej niż gdy pierwsi członkowie Ciała Chrystusowego rozpoczęli wędrówkę tą wąska drogą samoofiary. (R4513:4) Apostoł pisał po upływie czterech tysięcy lat i gdy piąte tysiąclecie się rozpoczęło. My żyjemy w czasie, gdy całe sześć tysięcy lat minęło i Tysiąclecie pod względem chronologicznym się już rozpoczęło. (R4401:6) Pierwotny Kościół mógł wypowiadać się na temat czasu jedynie z ogólnego punktu widzenia. Wiedzieli oni, że czas upływa, zaś dzień wybawienia nadciągał i że był bliżej, niż kiedy po raz pierwszy uwierzyli. (R3030:5)

„Nasze zbawienie” — Nie wiemy dokładnie, ile jeszcze dni pozostało do tej wspaniałej chwili. (R5450:2) Tylko „wierzący” pojmują „nadzieję zbawienia” i oczekują jej wiarą. Jesteśmy „dziedzicami zbawienia” i jesteśmy mocą Bożą strzeżeni „przez wiarę ku zbawieniu” (1 Tes. 5:8, Hebr. 1:14, 1 Piotra 1:5). (R2051:2)

„Niż kiedy uwierzyliśmy” — Gdy po raz pierwszy uwierzyliśmy. (R4513:4) Nic nie może wzruszyć naszej wiary w Boski plan wieków że wszystkie rodzaje ziemi będą błogosławione, że Bóg posłał swego Syna, aby stał się Zbawicielem człowieka, że Kościół został powołany do współudziału z Jezusem. (R5450:2) „Wierny jest ten, który was powołuje; On też tego dokona” (1 Tes. 5:24). (R5450:2)

Epifania i Bazylea:

„A to czyńcie” — doskonalcie owo Boskie usposobienie miłości. Ale nie dosyć na tym, bo Apostoł chciałby żebyśmy byli pilni w tym doskonaleniu. (TP 1984, s. 110)

„wiedząc czas” — to znaczy, wiedząc iż czas jest krótki, w którym mamy tworzyć w sobie ów Boski, Chrystusowy charakter. Nie mamy chwili do stracenia, jeśli chcemy by Bóg ostatecznie nas pochwalił jako nadających się do dziedziczenia w Królestwie. (TP 1984, s. 110)

„już przyszła godzina, abyśmy się ze snu ocucili” — Możliwe, iż niektóre nawet bardzo drogie i w pełni poświęcone dzieci Boga obarczone troskami doczesnego życia albo zmęczone borykaniem się z grzechem oraz złem, albo omamione nieco tym, co obecnie jest w dobrym tonie, stały się więcej lub mniej senne i tym samym zasługują na pobudzające napomnienie: „...już przyszła godzina, abyśmy się ze snu ocucili”. Nastał czas gorliwej, drobiazgowej samoegzaminacji i pracowitości w uczuciowym poszukiwaniu Boga, czas bliższej zażyłości i serdecznej społeczności z Nim, czas większego samozaparcia oraz pilniejszego i wytrwalszego niesienia krzyża. Nadszedł czas dla wierniejszego przystosowania się pod każdym względem do zupełnej woli Bożej odnoszącej się do nas. (TP 1984, s. 110)

List do Rzymian 13:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Noc” — Panowanie grzechu i śmierci.

„Przeminęła” — Więcej niż dwie trzecie przeminęło za czasów, gdy apostoł pisał te słowa.

„Dzień” — Chwalebny dzień Tysiąclecia.

„Uczynki ciemności” — Wszelka robota, która nie wytrzyma zupełnej pochwały w świetle nowej dyspensacji.

„Obleczmy” — Jako nasze przygotowanie do walki, jaka nas czeka.

„Zbroję światłości” — Przyłbicę i tarczę zbawienia, pancerz sprawiedliwości i miecz ducha. Protekcją dla chrześcijanina jest światło, którego promienie wnikają we wszystkie zakątki i szczeliny ziemskiego plugastwa.

„Noc” — Ten okres ciemności, jaki rozpoczął się po upadku Adama. (R5097:2) Sześć dni poprzedzających W iek Tysiąclecia tworzy noc, w której obfituje grzech, gdzie „ciemność okrywa ziemię i mrok narody” (Izaj. 60:2). (R3030:5) Naród żydowski miał światło księżyca, przymierze Zakonu i jego obietnice, które świeciły odbitym światłem słonecznym. Jednakże często odchodzili oni od światła swego prawa i kroczyli w mrokach. (R5338:5) Jest to czas wspomniany przez proroka, gdzie „Wieczorem bywa płacz” (Ps. 30:6). (R3030:5; HG415:4)

„Przeminęła” — Ponad dwie trzecie minęły w czasie, gdy Apostoł pisał tamte słowa. (R3030:5, 5768:3, 3180:6; HG415:4) Bez względu na punkt widzenia, z którego spoglądamy na tę sprawę, musimy uznać, że spora część nocy grzechu przeminęła. Poranek nowej dyspensacji musi być blisko. (R4401:6) Krótki czas, z Boskiego punktu widzenia, a nawet z ludzkiej perspektywy jest to krótki czas dla każdej jednostki. (R3180:6)

„Dzień” — Wiek Tysiąclecia jest uznawany za siódmy dzień dzień sabatu albo odpoczynku. (R3030:5) Wiek Tysiąclecia już się rozpoczął, dzień Pański nadszedł, teraz trwa. (R5769:4, 5770:5, 3830:6, 1155:5) Wspaniały dzień Sabatu. (R5768:3) Ostatni dzień, wielki siódmy dzień. (R5339:4) Z różnych perspektyw Wiek Ewangelii może być nazywany dniem albo pierwsze przyjście naszego Pana, albo Reformacja, jaka nastąpiła po Ciemnych Wiekach, albo czas obecny. Lecz słońce sprawiedliwości powstanie teraz. (R5097:3) Żyjemy u wczesnego zarania nowej dyspensacji, a gdy tylko zbiory żniwa Wieku Ewangelii zostaną zgromadzone, wówczas „królestwa tego świata” staną się „Królestwem naszego Pana” (Obj. 11:15). (R5097:3) Gdy cnota spotka się ze sprawiedliwą nagrodą, a grzech i samolubstwo zostaną obnażone w całej swej obrzydliwej deformacji. (R1789:4)

„Się przybliżył” — Apostołowie i pierwotny kościół żyli w czasie piątego dnia. Między nimi a dniem siódmym miał przyjść jeszcze tylko jeden dzień. (R5339:5) O ileż bardziej stosowne jest to napomnienie w stosunku do nas, którzy żyjemy teraz, którzy widzimy oczami wiary Gwiazdę Poranna i pierwsze promienie światła poranku Tysiąclecia. (R3030:5) Żyjemy w czasie brzasku nowej dyspensacji. (R5097:3, 3180:6) Już teraz pojawiają się szare pasma brzasku. (R3830:6) Zamiarem Pana było, aby drugie przyjście było ustawiczna zachętą na przestrzeni całego wieku. (R3180:6) W czasie tej wielkiej rewolucji intelektualnej, podczas wspaniałego Dnia Jehowy, pokrzepiającym jest widzieć, że mgliste zarysy Bożego planu zaczynają świtać w umysłach szczerych osób myślących. (R1154:2)

„Odrzućmy” — Prowadźmy życie zgodne z naszym obywatelstwem i naszymi zobowiązaniami względem Księcia Światłości, stawiając opór księciu ciemności, jego uczynkom i sposobom postępowania. (R5339:6) Ponieważ nie sprzyjamy już więcej dziełom mroku. (R3030:6)

„Uczynki ciemności” — „Bo oto ciemność okrywa ziemię i mrok narody” (Izaj. 60:2). Szatan jest nazwany księciem ciemności i działa on w synach opornych (Efez. 2:2). (R5338:2) Ciemność jest rezultatem niewiedzy, uprzedzeń i niezrozumienia cały świat pogański pogrążony jest w wielkiej ciemności. (R5769:5) Uczynki czynione w mroku, uczynki grzechu. Co do zasady, nie są one dokonywane otwarcie. (R5769:6) Zło przyniosło ze sobą smutek i ciemność niewiedzy oraz przesądy pośród ludzkości, aż ludzkie sprawy uległy demoralizacji. (R5097:2) Niesprawiedliwość. (R3030:6) Przesądy i niewiedza. (R5098:1, 5769:5) Wszystko, co jest samolubne i grzeszne. (R5339:6, 5768:3) Wszystko odnoszące się do grzechu i błędu. (R4401:6) Wszystkie uczynki, które nie będą w stanie uzyskać całkowitej akceptacji w świetle nowej dyspensacji. (R318:1) Rzeczy tajemne, które nie znajdują się w pełnej harmonii z Panem. (R4402:2) „Od wszelkiego rodzaju zła z dala się trzymajcie” (1 Tes. 5:22). Byłoby sprzeczne ze sprawiedliwością, gdybyśmy czynili inaczej, w tym również gdybyśmy nie powstrzymywali się od samego zła, ponieważ umiłowaliśmy czystość i lubujemy się w moralnej doskonałości. (R1789:4) Boża moc jest silniejsza niż gniew człowieka i sprawia, że oddaje Mu cześć; tych, którzy nie osiągną dobra, lecz będą przeinaczać Boskie rozrządzenia, tacy zostaną powstrzymani (Ps. 76:11). (R3179:6) Pod względem poznania Bożego planu oraz zrozumienia znaczenia obietnicy danej Abrahamowi i jego potomstwu, co do błogosławienia świata, Żydzi znajdowali się w mrokach. (R5769:5) Odrzućmy tedy - My, którzy jesteśmy z dnia. (R5098:1) Większość świata, z pewnością, wolałaby czynić dobro niż zło, gdyby tylko warunki były korzystne. jednakże Pan teraz powołuje tych, którzy mówią:Poświęcę wszystko, co mam, aby czynić to, co prawe. (R5338:3)

„Obleczmy się” — Abyśmy w tym dniu uzyskali akceptację. (R1789:4) Jako niezbędne przygotowanie przed próbami tego szczególnego czasu. (R3181:1, 4401:6) Zaciągnęliśmy się do armii Chrystusa i będziemy walczyć z wrogami naszej nowej natury. Będziemy się gorliwie starać, abyśmy zostali uznani za godnych połączenia z Panem w Jego Królestwie sprawiedliwości. (R5339:6) Zmieniamy naszą wolę oraz nasze zewnętrzne zachowanie i zwyczaje życia, co pozwala nam reprezentować naszego Pana, jako jego ambasadorzy - odmienieni na podobieństwo naszego Pana, w miarę, jak coraz wyraźniej rozpoznajemy jego wspaniały charakter. (R3030:6)

„Zbroję światłości” — Zbroję sprawiedliwości i prawdy. (R3831:1) Aby was chroniła, nie jak szata, lecz jako zbroja na szacie „przywdziawszy pancerz sprawiedliwości (...) i miecz Ducha” (Efez. 6:14, 17). (R5770:1, 3030:6) Zbroję, która chroni przed strzałami przeciwnika, która obejmuje również przyłbicę zbawienia. (R5339:6) Światłość jest tarczą chrześcijanina, zaś jej promienie dosięgają każdego zakątka ziemskiej nieczystości. (R135:6) Zupełną zbroję Bożą, nie jako niepotrzebny ciężar, lecz jako ochronę w bitwie. (R5098:1) Abyśmy W tym dniu uzyskali akceptację. (R1789:4) Chrześcijanin uczy się ze swej słabości i Bożego miłosierdzia, wzmacniając się dzień po dniu w walce o to, co prawe. (R5638:6) Ci, którzy będą współdziedzicami z Mesjaszem, muszą nauczyć się posłuszeństwa. Muszą być oni posłuszni nie tylko w zachowaniu zewnętrznym, lecz muszą okazywać posłuszeństwo wewnątrz, względem ducha, czyli intencji, Bożego prawa. (R5638:3) Żydzi mieli gwiazdy - Abrahama, Dawida i proroków. Były to postacie, które rzucały mniej lub więcej światła na ich ścieżkę. (R5338:5) Gdy Jezus przyszedł, był On wybranym przez Boga na światłość świata. Lecz nie był On światłem dla wszystkich. Jego światło jaśniało, ale nie było powszechne i niekiedy mało znane z powodu niewiedzy i powszechnej ślepoty. (R5338:6) Gdziekolwiek pojawia się prawdziwe światło Jezusa, wówczas gani ono uczynki ciemności. (R5770:1) Prawdziwe dzieci Boże, na podobieństwo świec, mają świecić na świeczniku (a nie pod korcem), aby dawać światło dla wszystkich znajdujących się W mroku dookoła. (R3030:5)

Źródła: zob. MANNA - 3 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„Noc przeminęła, a dzień” — chwalebny dzień Tysiąclecia. (TP 1984, s. 110)

„odrzućmyż tedy uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości” — Troskliwe z modlitwą przeprowadzane badanie serca wskaże dokładnie, gdzie leży brak zgodności z doskonałą wolą Boga. A jeśli odkryjemy w sobie jakąkolwiek przewrotność, tym bardziej zechcemy jej przeciwdziałać, by przywdziać zbroję światłości — zbroję sprawiedliwości i prawdy. (TP 1984, s. 110) w zbroję światłości - ducha Prawdy. (TP 1985, s. 105)

Źródła: zob. MANNA - 3 KWIETNIA

List do Rzymian 13:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczciwie” — Nie tylko w rzeczach odnoszących się do spraw pieniężnych, lecz także w obchodzeniu się z bliźnimi i braćmi, a nade wszystko w wyznawaniu rzeczy odnoszących się do Boga i do wiary.

„W biesiadach” — Światowych, zabijanie czasu różnymi przyjemnościami, często plugawymi.

„Pijaństwach” — Upijanie się duchem światowym odnośnie bogactw, strojów i innych rzeczy dla ucha i oka.

„Wszeteczeństwach” — Rozpustach, sprawach płciowych.

„Poswarkach” — W rodzaju spraw narodowych prowadzących do wojen lub walki w interesie, która prowadzi do niesprawiedliwości i nieuczciwości konkurencyjnej, albo współzawodnictwa między braćmi.

„Postępujmy” — Czyńmy codzienny postęp. (R5340:4) Żyjmy. (R4402:2)

„Przystojnie” — Uczciwie względem Boga, uczciwie względem siebie, naszych bliźnich i braci. (R3031:2) Nie tylko w kwestiach finansowych, lecz również w sposobie traktowania naszych sąsiadów i braci, a przede wszystkim, w wyznaniach dotyczących Boga i naszej Wiary. (R5098:3, 3181:3, 3031:2) W znaczeniu sumiennie, otwarcie, nie mając niczego, co chcielibyśmy ukryć przed całym światem, gdyby tylko mógł on zrozumieć nasze motywy. (R5340:1) Właściwie; w harmonii z naszą wiarą, naszą nadzieją, naszym uznaniem Pana, naszym uznaniem światła poranku. (R4402:1) Pasterskie napomnienie, aby wystrzegać się grzechów i zasad, które przeważają. (R5770:4)

„Jak za dnia” — Jak byśmy żyli w jasnym świetle dnia. (R5098:5) Uczynki ciemności dobrze się rozwijają w nocy. (R5770:5) Żyjcie tak, jak będzie się żyło, gdy w pełni nadejdzie Dzień Tysiąclecia. (R5770:5, 3181:2) Cienie nocy nadal się utrzymują. Jest znacznie trudniej teraz, niż gdyby dzień nadszedł w całej pełni i wszystkie powaby ciemności były zakazane przez jaśniejące Słońce Sprawiedliwości. (R3031:1) Radość nadchodzi o poranku (siódmego) Tysiąclecia, gdy „słońce sprawiedliwości” przepędzi ciemność i sprawi, że ziemia będzie napełniona światłem poznania chwały Bożej (Ps. 30:6, Mal. 4:5, 2 Kor. 4:6). (R3030:5)

„Nie w biesiadach” — W duchu anarchii, braku uporządkowanego zachowania. R5341:1 Światowych hulankach, przyjemnościach dla zabicia czasu. (R3181:4) Największych grzechach ani w wyrafinowanym, obrazowym okazywaniu światowości, modzie i ostentacji. (R3031:2) I pijaństwach - Duch Pana skutkuje trzeźwym umysłem, troskliwym umysłem, rozsądkiem. Niektórzy W czasie swej Wędrówki mogą stać się nieostrożni. Jedynym prawidłowym sposobem postępowania jest unikanie wszelkich ekscesów i światowości. (R5340:5) Babilon upił mieszkańców ziemi oszołomieniem umysłów, szaleństwem (Obj. 17:2). (R5340:5) Żaden ze świętych nie powinien nigdy być odurzony, pijacy nie odziedziczą Królestwa Bożego. „Ci, którzy do późna przesiadują przy winie”, osiągnęli ten stan w drodze nawyku, mając nadzieję, że potrafią zachować umiar (Przyp. 23:30). (R5098:6) Można się odurzyć przyjemnościami każdego rodzaju. (R4402:1) Odurzenie duchem tego świata, odnośnie bogactwa, interesów, ubioru, muzyki, sztuki. (R3181:4, 5340:4, 5098:6) Nie w rozpustach - Bezprawne stosunki lub społeczność obejmujące uczynki ciemności, grzechy, okultyzm, rzeczy, które nie znajdują się w pełnej harmonii z Panem. (R4402:2) Nadmiar w kwestiach pożycia płciowego. (R3181:5) Zostaliśmy zaręczeni Panu Jezusowi i jako Jego Oblubienica mamy być oddzieleni od świata, trwać w czystości serca, niesplamieni złym związkiem z Babilonem (Obj. 14:4). R3031:4 Niewłaściwe związki. (R3031:4, 5098:5)

„I rozwiązłości” — Egoizmie; to może stosować się również do wyrafinowanych sposobów zaspokajania swoich pragnień, rozpieszczania swoich apetytów, braku poświęcenia ziemskich przyjemności w służbie dla Pana lub czynienia dobrze wszystkim, z którymi będziemy mieć kontakt. (R4402:2) W światowości lub sektarianizmie. (R3031:4)

„Nie w swarach” — Sporach, upartości, zazdrości i ambicji w stosunku do siebie i innych, w dążeniu do przewodnictwa w Ciele. (R5098:6, 3181:6) Powinniśmy szukać pokoju, kierować się celem osiągnięcia pokoju w naszym domu, sąsiedztwie i między ludem Bożym. (R4402:2) Nie mamy się angażować w spory narodowe, prowadzące do wojen ani w gospodarcze, prowadzące do niesprawiedliwości i nieżyczliwej konkurencji, ani pomiędzy braćmi. (R3031:4)

„I zazdrości” — Wskazującej na zły stan serca po stronie winowajcy, który w ostatecznym rozrachunku pozbawi go prawa do Królestwa. (R5098:6, 3181:5) Zazdrość jest obfitym źródłem wielu szkód w Kościele. Żaden inny rodzaj zła nie prowadzi do większej krzywdy w stosunku do nas samych i innych. (R4402:3)

Źródła: zob. MANNA - 4 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob MANNA - 4 KWIETNIA oraz MANNA - 11 KWIETNIA

List do Rzymian 13:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Staranie się o ciało” — W miarę jak poddajemy się niewłaściwym żądaniom ciała, w takim samym stosunku ciało będzie się wzmacniało, a nowa duchowa natura będzie omdlewać. Nasze plany i zamiary powinny być takie, aby czynić wolę Bożą bez względu czy się nam podobają, lub czy nie są nieprzyjemne dla ciała.

„Ale obleczcie się” — Przyobleczcie się w Jego charakter. (R5641:3, 3181:6) Zamieńmy nasze szaty starej natury na nowe ubranie, liberię niebios, aby inni mogli poznać nas z zewnątrz jako dzieci Boże. (R4402:3,4) „Nasza zaś ojczyzna jest w niebie” (Filip. 3:20). (R3179:6) Wiąże się to ze zmianą woli. (R3031:4) Obleczcie się w Jego ducha pełnego miłości, szczodrości, szlachetności i czystości; badajcie i naśladujcie Jego życie, które było ilustracją doskonałego prawa Bożego. (R1789:4)

„Pana Jezusa Chrystusa” — Umysł, dyspozycja, duch miłości i lojalności, który Go charakteryzował. (R5770:4, 3831:1, 1789:4) Dzieło całego życia. (R4402:4) Zaprzestanie starań osiągnięcia dobrego charakteru i skupienie swojej uwagi jedynie na nabywaniu znajomości Bożego planu nie doprowadzi człowieka do wyższego i czystszego życia, do czego nawołuje apostoł. (R121:1*)

„Nie czyńcie starania” — „Ślub Panu” jest dla wielu pomocą w tym względzie. R4402 :5 Proporcjonalnie do stopnia, w jakim ustąpimy niewłaściwym pragnieniom ciała, będzie ono prosperować, a nowa natura duchowa będzie usychać. (R3031:5) Nie powinniśmy kształtować naszych spraw w taki sposób, który stanowiłby ustępstwo względem wymagań ciała, które są sprzeczne z wolą Pana.. (R3031:5, 3181:6; CR455:4) Umysł i pragnienia ciała mają być uznane za śmiertelnych wrogów. (R2336:3) Całkowicie zignorujcie pragnienia starej natury, okazując w ten sposób stałość i wyłączność waszego celu, polegającego na naśladowaniu Go. (R1789:4)

„O ciało” — Ciało postępuje, co do zasady, swoją drogą; z tego powodu tylko zwycięzcy ofiarnicy stanowić będą Małe Stadko. (R4402:5) Lista uczynków ciała wymieniona jest w Gal. 5:19-21. (R121:1*)

Epifania i Bazylea:

„Ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” — umysł lub usposobienie Chrystusa,... w ducha miłości. (TP 1984, s. 110)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.