List do Rzymian 5

List do Rzymian, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (21 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 5 — Biblia Gdańska

1 Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa;

2 Przez któregośmy też przystęp otrzymali wiarą ku łasce, w której stoimy i chlubimy się nadzieją chwały Bożej.

3 A nie tylko to, ale się też chlubimy z ucisków, wiedząc, iż ucisk cierpliwość sprawuje,

4 A cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję,

5 A nadzieja nie pohańbia, przeto iż miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który nam jest dany.

6 Albowiem Chrystus, gdy jeszcze byliśmy mdłymi, według czasu umarł za niepobożne.

7 Choć ledwie by kto umarł za sprawiedliwego; wszakże za dobrego snaćby się kto umrzeć ważył.

8 Lecz zaleca Bóg miłość swoję ku nam, że gdy jeszcze byliśmy grzesznymi, Chrystus za nas umarł.

9 Daleko tedy więcej teraz usprawiedliwieni będąc krwią jego, zachowani będziemy przez niego od gniewu.

10 Bo jeźliże będąc nieprzyjaciołmi, pojednaniśmy z Bogiem przez śmierć Syna jego; daleko więcej będąc pojednani, zachowani będziemy przez żywot jego.

11 A nie tylko to, ale się też chlubimy Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez któregośmy teraz pojednanie otrzymali.

12 Przetoż jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.

13 Albowiem aż do zakonu grzech był na świecie; ale grzech nie bywa przyczytany, gdy zakonu nie masz.

14 Lecz śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza i nad tymi, którzy nie zgrzeszyli, na podobieństwo przestępstwa Adamowego, który jest wzorem onego, który miał przyjść.

15 Ale nie jako upadek, tak i dar z łaski; albowiem jeźli przez upadek jednego wiele ich pomarło, daleko więcej łaska Boża i dar z łaski onego jednego człowieka Jezusa Chrystusa na wiele ich opływała.

16 A dar nie jest taki, jako to, co przyszło przez jednego, który zgrzeszył. Albowiem wina jest z jednego upadku ku potępieniu, ale dar z łaski z wielu upadków ku usprawiedliwieniu.

17 Albowiem jeźli dla jednego upadku śmierć królowała przez jednego, daleko więcej, którzy obfitość onej łaski i dar sprawiedliwości przyjmują, w żywocie królować będą przez tegoż jednego Jezusa Chrystusa.

18 Przetoż tedy jako przez jednego upadek na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu; tak też przez jednego usprawiedliwienie na wszystkich ludzi przyszedł dar ku usprawiedliwieniu żywota.

19 Bo jako przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wiele się ich stało grzesznymi; tak przez posłuszeństwo jednego człowieka wiele się ich stało sprawiedliwymi.

20 A zakon przytem nastąpił, aby obfitował grzech; lecz gdzie się grzech rozmnożył, tam łaska tem więcej obfitowała.

21 Aby jako grzech królował ku śmierci, tak też aby łaska królowała przez sprawiedliwość ku żywotowi wiecznemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 5:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Usprawiedliwieni przez wiarę” — W tym znaczeniu, że nasze usprawiedliwienie jest nam tylko przypisane. Nie możemy być usprawiedliwieni przez modlitwy lub uczynki. "Bez wiary nie można podobać się Bogu".

„Pokój z Bogiem” — Ponieważ pojmujemy, że w przyszłości nasze grzechy zostaną zupełnie zgładzone. Nie jesteśmy już dłużej uważani przez Boga jako nieprzyjaciele, ale jako usprawiedliwieni ludzcy synowie Boży.

„Przez Pana naszego” — Wszystkie rzeczy są od Ojca i przez Syna.

„Jezusa Chrystusa” — A nie przez innych pośredników.

„Usprawiedliwieni tedy z wiary” — W rozumieniu, że nasza sprawiedliwość jest jedynie poczytaną albo usprawiedliwieniem z Wiary. (F104, 106, A124, R5470:2, 4476:1, 1262:1, 400:5, 199:2, CR470:4, 467:3) Słowo to oznacza uczynić sprawiedliwym, uznać za wolnego od winy. CR470:4, R660:2, 441:1, 440:3, 391:1, Q40822 Słowo usprawiedliwienie ma dwa znaczenia: wykazać, że dana rzecz jest słuszna albo uczynić rzecz złą rzeczą dobrą. Określenie to jest w Piśmie Świętym używane w tych dwóch znaczeniach. (R659:3, 440:3) Wiara W krew Jezusa jako naszego Odkupiciela. (R4435:3, 4390:2, 2720:2, 2220:3, 1262:1, 1231:1, 759:2, 391:2, SM474:1) Nie z powodu naszej Wiary, ale przez wiarę i przez dzieło ofiary Jezusa jako nasz okup. (R759:2*) Nasze grzechy są przebaczone, przykryte zasługą okupu. (R1231:1) Od grzechów przeszłych i obecnych, również wszystkie przyszłe grzechy, które będą bezpośrednio lub pośrednio wynikiem grzechu Adama. (R1231:1) W rzeczywistej ewangelii Bożej miłości i łaski dla nas i dla wszystkich w Chrystusie. (R1502:4) Przez przyjęcie Chrystusa jako Chleba Życia - co musi być poprzedzone uświadomieniem sobie, że nie mamy w sobie życia. (R2652:1) Musimy wiarą uchwycić narzędzie Bożej łaski okup. (R660:2) Nie jesteśmy usprawiedliwieni przez modlitwy albo uczynki. (R2548:2) Wiara jest gruntem albo podstawą usprawiedliwienia. (R2852:1) Usprawiedliwia wiara, a nie woda. (R1969:3) Proste tak jak abstrakcyjna wiara, jednakże Bogu upodobało się zaszczycić ją chwalebnym rezultatem. R47121* Tylko usprawiedliwieni są powoływani do „wysokiego powołania”. R4435:3, 4442:6, 1231:2, 64825 W miarę jak zbliżamy się do Boga i jesteśmy uznawani za posiadających stan usprawiedliwienia. Q4092T Tacy są zaproszeni do składania swych ciał jako żywą ofiarę. (SM509:2) Zostaną oni uznani za doskonałych, za sprawiedliwych tak długo, jak ich serca, wola i wysiłki nakierowane będą na sprawiedliwość. (R3322:6) Doprowadzeni do społeczności z Bogiem jako usprawiedliwione ludzkie istoty. R199:5, 648:5 Biorąc udział w ludzkich prawach, przywilejach i błogosławieństwach restytucji w tym wieku usprawiedliwienia z wiary. (R2652:1) Można powiedzieć, że przyjąwszy obietnicę rzeczywistego usprawiedliwienia przechowujemy w niebieskim banku czek uprawniający do pełnego usprawiedliwienia albo inaczej restytucji, wypłacalny w Wieku Tysiąclecia. (R1262:1) Po pokucie. (R2941:2, 2225:6) Pierwszym krokiem jest podejście do Chrystusa dla odpocznienia; przyjęcie Go jako zaspokojenie za nasze grzechy. (R2625:2, 3512:5, 3201:1, 2652:1) Pierwszy krok wiary przywraca wierzącego do wszystkich przywilejów pierwotnie nadanych Adamowi, chociaż ich pełna realizacja nie należy do obecnego Wieku. (R1585:2) Nasz pokój albo harmonia z Bogiem rozpoczęła się od naszej Wiary. Nasze usprawiedliwienie przez wiarę rozpoczęło się wraz z pierwszym elementem naszej wiary, gdy po raz pierwszy zobaczyliśmy Pana, nawet w niedoskonały sposób. (R4901:1) Podniesieni na linię N. (A232, R274:3) Ani starożytni święci, ani Ciało Chrystusowe nie są usprawiedliwieni przez przymierze lub pośrednika. (R4388:5, 4476:1) Usprawiedliwienie przypisane osiągane z chwilą przypisania zasługi Chrystusa. R5776:4 Uznajemy siebie za takich, za jakich nas uznaje Bóg, usprawiedliwionych darmo od wszystkich rzeczy. (R1262:1, Q408:2) W doskonałości Jego ofiary. (R94:4) Abraham nie potrzebował pośrednika, który by go usprawiedliwił. Został „usprawiedliwiony z wiary”. (R4476:1) Przez nią i my również stajemy się uczestnikami wszystkich innych łask Bożej Opatrzności. (R2220:3) Wielu wierzyło w drogocenną krew i cieszyło się radością i pokojem płynącym z wiary, słysząc wezwanie do przywileju samoofiary z Chrystusem, lecz niewielu odpowiedziało. (R123:5) Apostoł modlił się za pewnym kościołem, aby nie tracił wiary. Wiedział, że jeżeli ich wiara upadnie, wówczas wszystko przepadnie. (R471:4)

„Pokój mamy z Bogiem” — Wszyscy w pełni poświęceni. (R5960:1) Od chwili gdy po raz pierwszy zbliżamy się do Boga, otrzymujemy miarę tego pokoju i proces ten trwa, dopóki kroczymy we właściwym kierunku, wzrastając w wiedzy i posłuszeństwie. (R4901:2, 4579:3, PT391:1*) Od chwili, gdy przyjmujemy Chrystusa, mamy radość i pokój przez wiarę. R2625:2 Natychmiastowym efektem wiary jest błogosławiona świadomość pokoju z Bogiem. (R1585:2) Stosuje się do w pełni poświęconych, usprawiedliwionych, przyjętych przez Ojca przez spłodzenie z Ducha Świętego. Nie stosuje się natomiast do tych, którzy jedynie przechodzą przez Dziedziniec. (R5960:1) Wskazuje na wysoki stopień harmonii z zasadami sprawiedliwości, ponieważ wiara w Chrystusa ma zawsze charakter naprawczy. (F116) W porządku Przybytku, od chwili wejścia na dziedziniec wiary, stan pokoju trwa z każdym kolejnym krokiem posłuszeństwa. (R4579:4) Ktoś, kto jedynie wierzy w Zbawiciela i pragnie czynić dobrze, nie może osiągnąć stanu pełnego pokoju z Bogiem. (R5133:3) Stan pojednania z Bogiem. Oznacza to, że obcy przechodzi do stanu harmonii z Bogiem odwrócił się od grzechu i stara się kroczyć po ścieżce sprawiedliwości. (R5431:3) „Pokój Boży” może stać się udziałem jedynie tych, którzy oddali się Bogu bez ograniczeń. (R5432:1) Jeżeli wiara i posłuszeństwo owocują pełnym poświęceniem i poczęciem, wówczas „pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie” (Filip. 4:7). (R4579:3) Odpoczynek w Bogu. (R391:3, 930:1) Zdając sobie sprawę z tego, że nasze grzechy i niedoskonałości zostają zakryte. (R2941:2) Już nie we wrogich relacjach, lecz uznani za usprawiedliwionych synów ludzkich. (R274:3, A232) Pierwszy krok w kierunku świętości przywodzi do stanu pokoju z Bogiem. (T21) Jeżeli chodzi o ich uprzednie grzechy i potępienie, w którym to stanie zdają sobie sprawę, że znaleźli odpocznienie. Lecz nadal jeszcze nie stali się sługami Bożymi. (SM509:2, R2941:2) Ci, których wiara lub posłuszeństwo ustaje, stwierdzają, że stan ich pokoju z Bogiem zanika. (R4579:3) Prawda daje nam ten pokój wiara, że Chrystus umarł za nasze grzechy i został wzbudzony dla naszego usprawiedliwienia. (R3512:5) Aż do czasu Królestwa Chrystusowego, doświadczenia wierzącego są radościami wiary i nadziei obecnego pokoju i społeczności z Bogiem. (R1585:2) Gdy uwierzymy w „dobrą nowinę” naszego usprawiedliwienia, sprawia ona w nas radość i pokój, gdy zdajemy sobie sprawę, że teraz możemy przychodzić do Boga. (R199:5)

„Przez Pana naszego” — Przez krew Chrystusa, przez życie, jakie za nas położył. (R1231:1) Coś, co Jezus uczynił dla nas, a nie coś, co my sami mamy dla siebie uczynić. (R391:4) A nie przez to, że sami zasłużyliśmy na Jego łaskę. (R1585:2) Przez którego otrzymaliśmy pojednanie, Jego sprawiedliwość została nam przypisana przez wiarę. (R1585:2) Wszystkie rzeczy są z Ojca przez Syna (1 Kor. 8:6). (E54) Każdy, kto chce wejść w rodzinę Bożą w inny sposób jest „jest złodziejem i zbójcą” (Jana 10:1) (R3120:2)

„Jezusa Chrystusa” — A nie przez innych pośredników. (R2548:4) Nasze grzechy zostały włożone na Chrystusa, naszego Zbawiciela, a jego sprawiedliwość zostaje przelana na nasze konto. (R1262:1)

Epifania i Bazylea:

„będąc tedy usprawiedliwieni z wiary” — przedstawione jest to przez przejście bramą na Dziedziniec. (TP 1959, s. 169) Usprawiedliwienie zdejmuje z nas Boską dezaprobatę odziedziczoną po Adamie i powoduje nasz wzrost, w sensie Jego pochwały, coraz więcej do pokoju z Jego sprawiedliwą wolą, którą, zamiast uważać jako ciężar, rozwijamy coraz więcej w miłości. Ono przywraca nas do Boskiej społeczności, w której był Adam zanim zgrzeszył. (TP 1978, s. 32) Słowo usprawiedliwienie ma dwa znaczenia. Jedno udowadnia, że jakaś rzecz jest słuszna, drugie sprawić, by coś było słuszne. Webster definiuje słowo usprawiedliwić w następujący sposób: (1) "dowieść lub pokazać, że się jest sprawiedliwym lub w zgodzie z prawem, słusznością, sprawiedliwością lub obowiązkiem potwierdzić jako słuszne". (2) "Ogłosić uwolnienie od winy - odpuszczenie". W Piśmie Świętym słowa te użyte są w obu znaczeniach. (TP 1989, s. 82)

„pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” — Pokój jest spoczynkiem serca i umysłu, stanem spokoju albo ciszy. On jest wolny od zaburzeń i podniecenia, bowiem jest to stan ciszy i wytchnienia. Pokój udzielony nam przez Boga jest tym spoczynkiem serca i umysłu, który wynika z przyciągnięcia nas do Niego przez Chrystusa, a także z naszej świadomości, że jesteśmy w zgodzie z Nim i Jego zarządzeniami. (TP 1960, s. 2) 1/ W pierwszym wypadku, pokój powstaje jako wynik świadomości, że nasze grzechy są nam przebaczone przez zasługę Chrystusową, co daje nam POKÓJ z BOGIEM. To następuje najpierw w naszym stanie tymczasowego usprawiedliwienia. (TP 1960, s. 2) 2/ W drugim wypadku, pokój powstaje ze świadomości, że jesteśmy w zgodzie z dobrą wolą Bożą, przez co otrzymujemy POKÓJ BOŻY. To następuje w naszym stanie poświęcenia, albo uświęcenia, wtedy gdy całkowicie wyrzekamy się własnej woli i woli świata, a przyjmujemy w zupełności wolę Bożą, będąc z niej całkowicie zadowoleni. (TP 1960, s. 2) Werset odnosi się do POKOJU z BOGIEM. (TP 1960, s. 2) pokój, według zastosowania świętego Pawła (Gal. 5:22), jest jedną z dwunastu głównych łask, a jako taki jest symbolizowany przez jeden z drogocennych kamieni znajdujących się w napierśniku najwyższego kapłana i przez jeden rodzaj kamieni węgielnych nowej Jerozolimy. (TP 1978, s. 32)

List do Rzymian 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez którego” — Cena była za nas zapłacona.

„Mamy przystęp” — Którego nie może nikt otrzymać na żadnej innej podstawie.

„Ku łasce” — Przywilej synostwa w wysokim powołaniu.

„Nadzieją” — W otrzymaniu współdziedzictwa z Chrystusem.

„Dzięki któremu też” — Przez Chrystusa. (R1262:4) Z uwagi na cenę, jaką za nas zapłacił. (C202) Odniesienie do drugiego, uprzywilejowanego stopnia wiary: do poświęcenia. (R1585:3, 4243:1, 3201:2, 2941:2, 2720:2, 2285:6, 930:2) Zostaliśmy nie tylko usprawiedliwieni z grzechu, lecz dzięki działaniu naszej wiary zostajemy podniesieni do chwalebnego stanu członkostwa w Chrystusie. (R4989:2) Mamy nie tylko społeczność wiary z Bogiem, lecz zupełne i rzeczywiste usprawiedliwienie do żywota oraz spłodzenie z ducha świętego. (R4640:2)

„Mamy” — „Bracia”, domownicy wiary, usprawiedliwieni wierzący. (R1885:3) Wszyscy, którzy w czasie Wieku Ewangelii są uznani przez wiarę za żywych, uwolnieni od śmierci Adamowej. (R1231:6) Klasa świętych, która nie tylko została usprawiedliwiona z wiary, lecz która otrzymała spłodzenie do Boskiej natury. (R648:6)

„Dostęp” — Przywilej, zaproszenie lub możliwość Wieku Ewangelii, to drzwi. (C206) Nikt nigdy nie wszedł bez szaty. (C203) Do Ojca. (R1227:3) Z powodu możliwości, jaką daje nam nasze usprawiedliwienie, możliwości stania się członkami Najwyższego Kapłana, brania udziału w Jego ofierze. (R4390:2) Dopóki nie staliśmy się usprawiedliwionymi ludzkimi synami Bożymi, dopóty nie byliśmy zaproszeni do ofiarowania naszych ludzkich praw i uznania nas za współdziedziców przyszłej chwały. (R925:6) Dostęp przez wiarę do większej łaski lub przychylności. (R1585:3) Wezwanie do współdziedzictwa z jednorodzonym Synem i dziedzicem. (R1387:1) Mamy przywilej słuchania wieści o nagrodzie albo wysokim powołaniu w czasie Wieku Ewangelii, o tym, że zostaliśmy wezwani, by stać się żywą ofiarą. (R1231:6) „Drugie błogosławieństwo”. (R1262:2) „Łaska na łasce”. (Jana 1:16, Diaglott) (R1262:3)

„Do tej łaski” — Usprawiedliwienia. (R422:2, 339:1) Do tej dalszej łaski. (R2285:6) Przychylność, „wysokie powołanie”. R1585:3, 1262:3, 1231:6, 100725, 434:4 Przywilej synostwa. (R3201:2, 4901:1, 4640:3, 4390:2, 4243:1, 3020:2, 1387:2, 648:6) Miejsce szczególnej łaski Bożej, krok poza samo usprawiedliwienie, poświęcenie. R4243:1 Przywilej bycia „przeobrażonym” do wyższej natury. (R1585:3) Dostęp do tej wyższej łaski nie może być uzyskany inaczej jak tylko z uprzedniej pozycji łaski usprawiedliwienia. (R1585:3) Zaproszenie do stania się umiłowaną Oblubienicą Chrystusową, do stania się podobnym do Niego, do trwania na wieki w Jego chwalebnej obecności. (R1262:3)

„Chlubimy się” — Chlubimy się z faktu, że już jesteśmy synami Bożymi bez nagany, że będziemy przemienieni i będziemy mieć udział w Jego chwale. (R4640:3) Mamy dobry powód do radowania się, ponieważ oznacza on nie tylko błogosławieństwo dla nas, lecz również udział wraz z Mesjaszem w błogosławieniu całego świata ludzkości. (HG374:3, NS374:3)

„Nadzieją” — Nadzieją współudziału, jako współdziedzice z Chrystusem. (R2720:2, 2941:2, 2225:6, 1387:2, 1263:4, 1007:5) Udziału w Boskiej naturze i w mocy Królestwa z naszym Panem i Zbawicielem, Jezusem. (R1231:6)

„Chwały Bożej” — Która ma być objawiona w naszym Panu iw nas, jako w Jego członkach, w Jego Królestwie. (R4434:4) Wywyższenie Chrystusa ponad chwałę, jaką miał u Ojca, zanim powstał świat. (R1262:4) Chwała urzędu, która będzie niższą tylko od chwały Jehowy, wielkiego władcy wszechświata. (R1262:4) Chwały charakteru. (R1262:4) Chwała władzy, „wszelkiej władzy na niebie i na ziemi”. (R1262:4) Przywilej stania się dziedzicami w chwale, współdziedzicami z Jezusem, pod jednym określonym warunkiem: jeżeli będą wraz z nim cierpieć. (R925:6)

Epifania i Bazylea:

„Przez któregośmy” — Chrystusa. (TP 1969, s. 43)

„ku tej łasce” — wysokiego powołania. (TP 1969, s. 43)

„w której stoimy” — Tu Św. Paweł pokazuje nam, że wierni stoją przed Bogiem w wysokim powołaniu. (TP 1969, s. 43)

„nadzieją chwały Bożej” — Słowo chwała jest tu użyte w znaczeniu charakteru na podobieństwo charakteru Bożego. (TP 1964, s. 5)

List do Rzymian 5:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpliwość sprawuje” — "Potem owoc sprawiedliwości spokojny przynosi", Żyd. 12:11. "A cierpliwość niech ma doskonały uczynek", Jakub 1:4.

„Chlubimy się też z ucisków” — Jakie przyjdą na nich z powodu ich wierności Chrystusowi i Jego słowu. (R3281:4) Szczęśliwi w obecnych próbach, trudnościach i przeciwnościach. (SM386:1, R3309:9) Wiedząc, że musimy być poddani próbom, sprawdzeni i wyćwiczeni, abyśmy byli zdatni do objęcia przyszłego, wysokiego stanowiska. (R1007:5, 1585:5, 648:5) Współcierpiący. (R930:2) Cierpienia te podobne są do cierpień Mistrza, co jest dla nas dowodem, że kroczymy Jego śladami. (R3281:4) Ponieważ jest to Bożą metodą kształtowania i polerowania nas przed daniem udziału w Królestwie. SM371:T, (R1585:5, 648:5) Nie dlatego, że miłujemy czas cierpienia, lecz cierpliwość, doświadczenie i charakter, które, jak nas zapewnia Bóg, są owocem cierpień, jeżeli zostaniemy przez nie właściwie wyćwiczeni. R2 737:3, 199:4 Jeżeli nasze cierpienia mają być drogą, przez którą Pan pociągnie i będzie błogosławił inne prawdziwe owce. (R5365:5) Życie chrześcijanina nie jest smutne i posępne, lecz najbardziej radosne, nawet w doświadczeniach. (R4592:4) W miarę, jak będziemy zdawać sobie sprawę z własnych niedoskonałości oraz z doskonałej woli Bożej, jaka nas dotyczy. (R2213:5) Przechodzimy doświadczenia, ponieważ świat podąża w kierunku przeciwnym do sprawiedliwości, po drodze samolubstwa i dogadzania zachciankom ciała. (R5218:2) Ktokolwiek będzie unikał doświadczeń, które wykształciłyby w nim owoce ducha świętego, ten nigdy nie zdobędzie miejsca w Królestwie. (R5779:6)

„Wiedząc” — Jeżeli właściwie wykonywany. (R1585:5) Różnica ta wynika z wiedzy. (CR432:4, 387:4)

„Że ucisk” — Ucisk jest konieczny dla rozwinięcia cierpliwości. (R1721:3) Ucisk wykształca owoce ducha świętego. (R5951:3) Ucisk przyniesie dobre rezultaty na rzecz szczerego poświęcenia. (R3281:5)

„Wywołuje cierpliwość” — W próbach uczymy się cierpliwości. (R5879:2) Cierpliwość w próbach prowadzić będzie do wartościowych doświadczeń. (R1585:5) „A cierpliwość niech ma doskonały uczynek”. (Jak. 1:4) (R2737:3) „Później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości”. (Hebr. 12:11) (R1721:3) Wypracowuje różnorodne szlify klejnotu, jakie są dla niego niezbędne w oczach tego, który wkrótce zbierze swe klejnoty. (R2405:1)

Źródła: zob. MANNA - 28 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. MANNA - 28 KWIETNIA

List do Rzymian 5:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpliwość” — W ćwiczeniu cierpliwości, lekcje doświadczenia wzmacniają was, zwiększają waszą wiarę, gorliwość i wdzięczność. (R1721:3) Doświadczenie - Bożej miłości i mądrości, łaski i pocieszenia, które wzmacniają naszą ufność w Bogu. (R1585:5) Każdy, kto mówi o doświadczeniu tego, co Bóg uczynił dla niego, ten powinien w tym samym czasie odnieść się do tego, co on uczynił dla Boga. (R1022:1*) Rozświetli naszą nadzieję i wzmocni naszą ufność w Boga. (R1585:5) Zgodnie ze słownikiem Webstera, „mądrość pochodzi z doświadczenia”, co ma zastosowanie tak do Chrześcijan jak i do światowych doświadczeń. (R1022:1*) Doświadczenie chrześcijańskie nie polega na siedzeniu w miejscu i pozwoleniu, aby duch święty działał w naszych sercach jest ono wybitnie praktyczne. (R1022:1*) Doświadczenie chrześcijańskie to nie egzaltacja uczuć zainspirowana żarliwymi pieśniami, modlitwami, społecznością chrześcijańską. Kto swą witalność uzależnia od takich przesłanek, ten jest dzieckiem w doświadczeniach. (R1022:1*) Doświadczeniem chrześcijańskim jest uśmiercanie starego człowieka, wzrost w łasce, budowanie charakteru, praca w winnicy, odwiedzanie wdów i sierot, utrzymywanie się w stanie niesplamionym światem. (R1022:1*)

„Nadzieję” — Nie oznacza to, że otrzymamy najpierw całą naszą cierpliwość, a następnie nasze doświadczenie i całą nadzieję; lecz wszystkie te cechy rozwijają się razem. (R5779:5) Pogłębia to znaczenie społeczności z Bogiem i umacnia zaufanie do nadziei ostatecznego i pełnego przyjęcia przez Niego. (R1721:3) Praca hafciarska, polegająca na kolejnym dodawaniu ściegu do ściegu, dla osiągnięcia ostatecznego rezultatu. (NS449:6)

Epifania i Bazylea:

„doświadczenie” — pochwałę. (TP 1978, s. 28) Nie możemy wcześniej uzyskać pochwały Boga aż wpierw próbowani okażemy się wiernymi, co jest na Jego chwałę, gdyż my okazując wierność w próbie sprawiamy radość Jego sercu i powiększamy chwałę Jego imienia. (TP 1978, s. 28)

List do Rzymian 5:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie pohańbia” — Którzy natchnieni są tą nadzieją, nie odczuwają wstydu, gdy są doświadczani i próbowani, lecz chlubią się i radują w uciskach, że są godnymi dla imienia Chrystusowego

„Nie zawodzi” — Ci, których inspiruje ta nadzieja, nie zawodzą w chwilach doświadczeń i prób, jakie ich spotykają, lecz cieszą się w ucisku i radują się, że zostali uznani za godnych cierpienia dla Jego imienia. (R1585:5) We chwalebnej wieści, jaką słyszą, nie znajduje się nic, czego można by się było wstydzić, jest to moc Boża ku zbawieniu. (R1585:6)

„Miłość Boża” — Ponieważ w tej nadziei mamy wykonanie miłości Bożej. (R5779:6) Rozlana jest - Jest ujawniona. (R197:5*) Ciesząc nasze serca. (CR446:4, R3933:1) Przez ducha świętego. (R1007:5) Miłość Boża wzrasta w naszych sercach i wypełnia nas. (R3933:2) Wywołując miłość do braci i wydając wszystkie dobre owoce ducha. (R2456:1) Zastępując ducha tego świata, ducha samolubstwa. (R3281:2) Prowadzeni jesteśmy do szerszej miłości poza domem wiary, dla którego, cieszymy się, że możemy oddawać swe życie. (R3933:2) W sercach naszych - Jest to warunek dla tych, którzy usłyszawszy Jego przykazania, zostali skłonieni przez miłość do ich wykonywania. (R2456:1)

„Który nam jest dany” — Przekazany nam przez prawdę. (R1007:5) Zobacz w.3 - MANNA

Epifania i Bazylea:

Zobacz w.3 - MANNA

List do Rzymian 5:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Mdłymi” — Grecki wyraz "astheneo", jak w wyrażeniu: "jeśli kto choruje".

„Według czasu” — Naznaczone od Boga czasy i chwile są ważnymi zarysami w planie Bożym.

„Słabi” — Grzech Adamowy pozostawił ludzkość w tym stanie. (R77:6) Z greckiego asthenes, choroba w senesie moralnym lub duchowym. (R4099:6*) Za słabi, by sobie pomóc. (R1585:6)

„We właściwym czasie” — „Wypełnienie czasu”. (Gal. 4:4) (E451) Wyznaczone przez Boga czasy i chwile są ważną cechę Jego planu. (B25, R598:3) Czas zapłaty ceny okupu był zdecydowanie zamierzony. (R1585:6) Gdy Bóg posłał swego Syna jako człowieka Jezusa Chrystusa. (E451) Pewien szczególny czas został wyznaczony na zapłatę naszego okupu, podobnie jak na każde inne wydarzenie w tym cudownym planie. R1586:1 Podobnie pewnym jest właściwy czas na wtóre przyjście. (R598:4)

„Umarł” — Celem misji naszego Pana na ziemi w czasie pierwszej obecności było zdjęcie z ludzkości, w sensie prawnym, rezultatów przestępstwa Adama, oraz zapewnienie jej prawa do wzbudzenia. (R1125:4, NS293:6, HG292:6) To był pierwszy plan Jehowy, zanim grzech wszedł na świat, a nawet przed założeniem świata, miłość przewidziała „Baranka Bożego”. (R788:3)

List do Rzymian 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Ktoś umrze” — Co byłoby wielkim wyrazem miłości. (R197:6*)

„Prędzej” — Możliwie. (R197:6*)

„Za dobrego” — Największym przykładem miłości między ludźmi jest położyć życie za swych przyjaciół, lecz uczynić to samo za swych wrogów jest dowodem miłości znacznie wyższego rodzaju. (R2648:3)

List do Rzymian 5:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłość” — Grecki wyraz "agape", oznacza miłość bezinteresowną. Przedtem była ona ukryta, lecz teraz objawiona.

„Chrystus za nas umarł” — By otworzyć drogę do pojednania się z Bogiem. By odkupić nas i podnieść z upadku przez wiarę w Jego krew, a przez to przypisać nam i poziom doskonałego człowieczeństwa.

„Dowód swojej miłości” — Z greckiego agape, bezinteresowna lub Boska miłość. R2807:4, 394922 Miłość współczująca dobroczyńcy. (R1693:6) Nie może to być nic innego jak tylko miłość współczująca, nie może to być miłość społeczna. (R1693:6) Tylko Biblia wspomina o Bogu dotkniętym poczuciem ludzkiej niedołężności i współczuciem wobec grzeszników. (R5032:1) Bóg nakreślił plan, dostarczył okup i posłał swego Syna, aby Ten umarł za nas, ponieważ nas umiłował. (R77:1*) Aż do tamtej chwili miłość wobec ludzkości nie była objawioną, chociaż istniała ona przez cały czas. (E451) Bóg czyni dobro nawet niewdzięcznikom, dostarczając słonecznego światła, deszczu i pokarmu dla wszystkich. (R1693:6) Musimy mieć zmysł Pana, lecz nie powinniśmy pokładać sympatii i współczucia w grzechu. Q322:T Bóg umiłował nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, a Chrystus umarł, aby przekazać tę miłość. (R77:2*) Aż do tamtej chwili świat nie nie wiedział o Bożej miłości. Wówczas została ona okazana. (R2120:6) Bez wątpienia, Boża miłość była wcześniej znana zastępom anielskim, lecz nie do tego stopnia. (SM472:2) Została tu okazana czysta, bezinteresowna miłość. (R31:5*) Dowód Bożej miłości jest nie tylko zupełnie niezbity jeżeli chodzi o fakt, lecz również jest zupełnie ostateczny z możliwych do wyobrażenia. (R1328:3) Zbawienie jest aktem Bożej wolnej łaski, aktem, do którego zmusiła Go jedynie Jego obfita miłość. (R1266:6) Jest to wielka nobilitująca miłość, która bez wchodzenia w najmniejszy kontakt z nieczystością, współczuje upadłym i pragnie ich ratunku z degradacji. (R4766:4) O ileż bardziej miłuje on nas teraz, gdy już nie jesteśmy obcymi, gdy staliśmy się bliżsi przez drogocenną krew i spłodzenie z Jego ducha świętego. (R4277:6) Zarówno miłość Ojca jak i miłość Syna, lecz w pierwszym rzędzie miłość Ojca. (R9:5)

„Kiedy byliśmy jeszcze” — Zatem, nasze pojednanie nie jest wynikiem „zniszczenia w nas wrogości”. (R728:4, 1231:1) W przypadku Jezusa chodziło o coś więcej niż jakąkolwiek ziemską miłość lub przyjaźń. (R5664:5) Ponieważ Bóg zobaczył, że serca ludzkości nie znajdują się w tym żałosnym stanie celowo lub umyślnie, dostarczył drogę ucieczki. (R5275:5) Skoro Bóg tak umiłował świat nawet, gdy ten był jeszcze grzeszny, zatem miłość i życzliwość wobec świata z naszej strony nie może być sprzeczna z Jego wolą. (R4766:1, 1955:3) Skoro Bóg umiłował nas, gdy jeszcze byliśmy grzesznikami i zapewnił tak troskliwe środki dla naszego odkupienia, o ileż bardziej teraz, gdy już nie jesteśmy Jego wrogami, możemy pokładać ufność w Jego miłości i trosce. (R2556:3)

„Grzesznikami” — Wrogami. (R405:3*, 1175:1, 728:4, 404:4*, 290:2*, 222:2*) Chrystus umarł za bezbożnych. Q510:T Gdy zostaniemy przyjęci przez Boga w Chrystusie, nie potrzebujemy już okupu, ponieważ nie mamy grzechów do odpokutowania. Okupu potrzebowaliśmy, gdy byliśmy grzesznikami. (R1590:1)

„Chrystus za nas umarł” — Aby otworzyć drogę pojednania z Bogiem. (E446) Przez jedną ofiarę złożoną z siebie samego raz za wszystkich przebłagał grzechy wszystkich bezbożnych. (R1590:1) Jest to metoda, za pomocą której wykonywana jest przemiana z przekleństwa grzechu i śmierci do błogosławieństwa Boskiej łaski i życia. R866z4 Zatem, miłość może pójść dalej niż sprawiedliwość. (R5644:1) „Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddać swe życie na okup za wielu”. (Mar. 10:45, Mat. 20:28) (R866:4) Śmierć dla grzechu nie jest podstawą przebaczenia grzechów przeszłości, nie zajmie ona miejsca Chrystusowej ofiary za grzech. (R728:2) Chociaż śmierć Chrystusa nie zapewnia komukolwiek życia na poziomie duchowym, to jednak czyni je możliwym dla wszystkich. (R77:3*, 42:5*) Za tych, którzy odwracają się od grzechu i przyjęli Bożą Opatrzność w Chrystusie. (Q392:2) Dzieci gniewu jaki inni część świata. (R1590:1)

Epifania i Bazylea:

„Lecz zaleca Bóg miłość swoją ku nam, że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł” — Gdy jeszcze byliśmy grzesznikami pod potępieniem śmierci, Bóg nie miał wobec nas żadnego zobowiązania wypływającego z miłości obowiązkowej; nie miał też żadnego osobistego uczucia czy serdecznej czułości w społeczności z nami, gdy pozostawaliśmy w takim stanie. Lecz On przejawiał wobec nas miłość bezinteresowną (agape), najwyższy rodzaj miłości, i dla naszego zbawienia poświęcił swego jednorodzonego Syna. (TP 1994, s. 55)

List do Rzymian 5:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Usprawiedliwieni” — W tym znaczeniu, że nasze usprawiedliwienie jest nam tylko przypisane. Nie możemy być usprawiedliwieni przez modlitwy lub uczynki. "Bez wiary nie można podobać się Bogu".

„Krwią Jego” — Chrystus zapłacił za grzech Adama życiem własnym.

„Zachowani od gniewu” — Uwolnieni od grzechu i śmierci, która jest objawem gniewu Bożego.

„Tym bardziej więc” — Wybawieni przez Jego życie. (R197:1*) Nie jesteśmy postrzegani W upadłym stanie jako świat, lecz jesteśmy uznani za braci. (R197:1*)

„Teraz, usprawiedliwieni” — Uczynienie „prawym”. (PT391:1) Do żywota. (R16:3)

„Krwią jego” — Przez śmierć Chrystusa, która spłaciła karę za Adama. (F105, SM725:2) Rozlana krew jako dowód śmierci. R1336:1*, 133714, 1459:1, 441:1, (PT391:2*) W Jego krwi; w Jego ludzkim życiu. (PT391:2*) Śmierć człowieka Chrystusa Jezusa, Jego krew, która zabezpieczyła zwolnienie nas z grzechu i śmierci. (E446) Krew Chrystusa, pozaobrazowa ofiara za grzech, dosięga wszystkich, którzy są w grobach i zabezpiecza dla całej ludzkości wzbudzenie ze śmierci. (R1395:6) Klasy ocalone w czasie Wieku Ewangelii czynią coś więcej niż okazywanie wiary, pokuty i sprawiedliwego życia; one czynią przymierze naśladowania Jezusa. (SM725:2) Stała się podstawą dla przebaczenia naszych grzechów, uczyniła dla nas pokój, otworzyła drogę do pojednania, przeniosła nas na powrót do stanu synostwa u Boga. (R1230:3) Uznawanie Jezusa za „przykład” nie przyniesie żadnej korzyści. Jeżeli będzie „niczym”, jeżeli nie zostanie uznany za Odkupiciela za tego, który usprawiedliwia z grzechu i jego kary. (R1459:1) Zachowani od gniewu - Przywróceni do właściwego stanu synów, wyzwoleni z grzechu i śmierci, objawów Boskiego gniewu. (R1586:1)

List do Rzymian 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Pojednani z Bogiem” — Które zostało dokonane tak dalece, jak się dotyczy Jezusa.

„Zachowani będziemy” — Przyprowadzeni na nowo do harmonii z Bogiem i Jego Prawem.

„Przez żywot Jego” — Gdyby Chrystus nie został wzbudzony, w takim razie nigdy by nam nie mógł pomóc, byśmy mogli dojść do doskonałości, bez której nie moglibyśmy stanąć przed Bogiem.

„Nieprzyjaciółmi” — Cała ludzkość jest przeciwnikiem Boga i sprawiedliwości, jeżeli chodzi o jej niedoskonałe postępowanie, chociaż nie wszyscy są takimi w swych sercach. (R175:1) Cały rodzaj został uznany i potraktowany jak wróg skazany na śmierć, ponieważ reprezentowany był w ojcu Adamie. 1028:1* Skazaniec przed sędzią. (R504:1)

„Pojednani z Bogiem” — Jeżeli chodzi o Niego, pojednanie jest dokonane. (E26, 25) Przekleństwo i sprzeciw Jego naruszonego prawa zostały podważone. (R587:5) Jedną z wybitnych cech Bożego Planu, przez którą okazana została Jego miłość, jest śmierć Chrystusa. (R483:1) Śmierć Chrystusa odwraca przekleństwo, jakie przyszło na wszystkich przez Adama. (R197:6*)

„Śmierć Syna jego” — Nasze usprawiedliwienie bez Jego śmierci, jako ceny okupowej, byłoby prawnie niemożliwe. (R1247:1) Zarówno śmierć jak i zmartwychwstanie Chrystusa były nieodzowne w Bożym Planie zbawienia i usprawiedliwienia człowieka. (R1247:1) Jego śmierć usprawiedliwiła nas do ziemskiego życia. (R258:3) Położenie krwi życia, albo. (R53:3*) To był cel pojednania pomiędzy Bogiem a człowiekiem, a zatem, Chrystus jest naszą „Ubłagalnią”. (R39:1*)

„Będąc pojednani” — Niewinni, uniewinnieni przez sędziego, który kiedyś nas potępił. (R504:1) Będąc usprawiedliwieni i uznani za synów Bożych. (R1586:1) Pojednani. (R43:1) Pojednanie za grzechy całego świata zostało dokonane (Hebr. 2:17), lecz jeszcze nie wszyscy przyjęli pojednanie wiarą. (R677:4*) Możemy ochoczo uwierzyć i przyjąć wszystkie cudowne łaski obiecane nam jako naśladowcom Baranka, który nas usprawiedliwił. (R930:2)

„Dostąpimy zbawienia” — Zostaniemy doprowadzeni do doskonałości i harmonii z Bogiem i Jego prawem. (R587:5) Uleczeni w pełni z niedoskonałości i kary za grzech. (R705:5) Gdy będziemy nadal ufać zasłudze naszego Odkupiciela, przyjmować dar Bożej miłości, mamy zapewnienie zbawienia płynące ze Słowa Bożego. (R1586:4) Wyższa i duchowa forma zbawienia. (R197:6*)

„Przez życie Jego” — Teraz żyje On na wieki jako istota Boska, obdarzony we wszelką władzę na niebie i na ziemi do wykonania pozostałej części planu naszego Ojca. (R1028:4*) Chrystus jest zatem ukazany tutaj zarówno jako Odnowiciel tego, co stare, i dawca wyższego życia drugi Adam. (R197:6) Jego przykład i pomoc umożliwiają nam stanie się uczestnikami Boskiej natury. (R257:3) Przez przekazanie Jego duchowej natury i korzyści płynących z Jego zoee, życia. (R53:6*)

Epifania i Bazylea:

„będąc pojednani” — słowo pojednanie nasuwa myśl, że dwie osoby, lub partie nie zgadzają się jedna z drugą; i ono oznacza, że obie są przyprowadzone do zadowolenia, zgody, jedna z drugą (do pojednania). Bóg nie jest zadowolony z grzesznika z powodu jego grzechu, a grzesznik nie jest zadowolony z Boga z powodu Jego sprawiedliwości i karania za grzechy. Bóg, jako źródło przebłagania, czyli pojednania, zarządził na każdy krok jego wypracowania: (TP 1938, s. 77) 1/ przez uczynienie Swego Syna Ciałem, (TP 1938, s. 77) 2/ przez umożliwienie Mu ofiarować się na śmierć, (TP 1938, s. 77) 3/ przez wzbudzenie Go z umarłych, (TP 1938, s. 77) 4/ przez zlecenie Mu, aby przypisał tymczasowo za usprawiedliwionych, a dożywotnio za Kościół, Swoją zasługę, ażeby zadowolić Boga z nimi podczas W.Ew., (TP 1938, s. 77) 5/ przez uczynienie usprawiedliwionych zadowolonymi ze sprawiedliwości Boskiej i Kościół zadowolony z Jego sprawiedliwości i świętości, (TP 1938, s. 77) 6/ przez zlecenie Mu przypisania Swej zasługi za świat, ażeby zadowolić Boga z nich, (TP 1938, s. 77) 7/ przez uczynienie posłusznych z świata zadowolonymi z Boga. (TP 1938, s. 77)

List do Rzymian 5:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez którego” — Jak dotąd tylko Kościół.

„Pojednanie” — Grecki wyraz "kattalage", zadośćuczynienie sprawiedliwości i przyprowadzenie boskich stworzeń do harmonii z Bogiem.

„Przez którego” — Na razie tylko Kościół. (E19, 37, R190:5)

„Teraz dostąpiliśmy” — My, którzy uwierzyliśmy, otrzymaliśmy pojednanie już teraz. (R1586:4) Jesteśmy już teraz uznawani przez Boga za doskonałych przez Chrystusa, za godnych nazywania się jego synami i otrzymywania łaski jak synowie. (R1586:4)

„Pojednania” — Z greckiego kattalage, zaspokojenie sprawiedliwości i odnowienie stworzeń Bożych do harmonii z Nim. E19, 20, 488. Doskonali i odnowieni w oczach Bożych. (R190:5) My i nasz Ojciec jesteśmy w pełnej harmonii i społeczności. (R37:2)

Epifania i Bazylea:

„A nie tylko to” — to jest, że Bóg stał się zadowolonym z nas przez Chrystusa ubłaganie Jego sprawiedliwości wobec nas. (TP 1981, s. 27)

„ale się też chlubimy Bogiem” — jesteśmy tak z Niego zadowoleni, że On jest całkowitym przedmiotem naszej chluby. (TP 1981, s. 27)

„przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez któregośmy” — przez Jego rozwijanie nas w każdym dobrym słowie i dziele stajemy się zadowolonymi z Boga i ze wszystkiego, co się do Niego odnosi. (TP 1981, s. 27)

„teraz pojednanie otrzymali” — to jest otrzymaliśmy Ducha, który rozkoszuje się w Bogu i w ten sposób jest zadowolony z Niego. (TP 1981, s. 27)

List do Rzymian 5:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeto” — Przeciwne jest do nauki ewolucjonistów.

„Przez jednego” — A nie przez jedną kobietę. Adam i jego żona stanowili jedno, a nie dwoje, przeto Ewa stała się uczestniczką kary, jaka spadła przez nią na Adama.

„Grzech wszedł” — "Ojcowie jedli grona cierpkie, a synom zęby ścierpły", Jer.31:29.

„Na świat” — Przeciwne nauce Christian Science.

„Śmierć” — Zapłata, wyrok, kara, a nie męki wieczne. Śmierć nie jest przyjacielem, ale wrogiem.

„Przez grzech” — Jako skutek grzechu.

„Tak śmierć” — Jako pośredni wynik grzechu Adama - pośredni względem jego potomstwa.

„Przeszła na wszystkich” — Uczyniła wszystkich ludzi przestępcami, z którymi Bóg obchodził się w różny sposób.

„Ponieważ” — Z powodu odziedziczonych grzesznych skłonności.

„Wszyscy zgrzeszyli” — Każdy człowiek staje się uczestnikiem upadku i śmierci.

„Przeto” — Odnosi się tutaj ponownie do pojednania wspomnianego w wersecie 11. (R43:1*, 483:3*) W przeciwieństwie do nauk ewolucjonistów. (A61, 162, R2395:3)

„Jak przez jednego człowieka” — Ojciec Adam przez swe nieposłuszeństwo uwikłał siebie i cały rodzaj ludzki w coś, co Pismo Święte nazywa „przekleństwem” albo karą, karą śmierci. (SM28:2, 779:2, R5372:2, 3093:1, 2100:5) Odpowiedzialność za upadek ponosi Adam. R5716:6, 5402:6, 4552:2, 930:3, E189, PD10/17 Kłamstwo Szatana było przyczyną nieposłuszeństwa pierwszego człowieka. (Q799:2) Efekt upadku Adma przeszedł na jego potomstwo przez dziedziczenie. (R5719:6) Tylko niedoskonałe, umierające istoty mogły pochodzić z nasienia Adama. (E102) Ojciec Adam miał życie, lecz je utracił poprzez nieposłuszeństwo w Edenie; w zamian za co został obciążony wyrokiem śmierci. (R3475:2) Potępienie Adama jako człowieka nie spowodowało odrębnego potępienia jego dzieci, lecz objęło je jako członków jednego człowieka. (R4499:4) Otrzymanie przez potomstwo Adama błogosławieństw płynących z odkupienia dokonanego przez Chrystusa jest równie pewne, jak pewny był jego udział w przekleństwie, jakie spadło na ojca Adama. (R3686:4) Lepiej jest, że wszyscy zostali potępieni w Adamie, niż gdyby mieli być skazywani na śmierć indywidualnie, ponieważ mogą być uwolnieni przez jednego człowieka Jezusa Chrystusa. (HG731:2) W którym wszyscy zgrzeszyli. (R2050:3, 13:1) Na początku Adam był doskonały i miły Bogu. OV 383:3 Grób przedstawia karę nałożoną na Adama za jego przestępstwo i został on odziedziczony przez wszystkie jego dzieci. (R5463:3) Adam stworzył, wywołał to „piekło”, stan śmierci względem całej ludzkości przez swe nieposłuszeństwo. Q785:T Śmierć rodzaju ludzkiego nie zależała od Ewy, lecz całkowicie od Adama. (E102) Adam nie został zwiedziony, wobec czego ponosił większą odpowiedzialność niż Ewa. PD10/17 Chociaż to Ewa zgrzeszyła jako pierwsza, jej czyn nie naraził rodzaju ludzkiego na niebezpieczeństwo, ponieważ rodzaj ludzki znajdował się nie w niej, lecz w Adamie. (R2100:5, Q264:2) Tożsamość Ewy była tak ściśle związana z Adamem, że nawet gdyby sama nie zgrzeszyła poprzez sięgnięcie po zakazany owoc, to jednak mimo wszystko podzieliłaby jego karę śmierci, będąc częścią swego męża. (R2100:5, A124) Gdyby sama Ewa zgrzeszyła, to rodzaj ludzki by nie umierał. Potomstwo Adama byłoby takie samo, niedoskonałość Ewy nie dotknęłaby go. (R776:6) Chociaż śmierć nie zależała od Ewy, to jednak miała ona swój udział w jej sprowadzeniu; podobnie odnowa życia nie zależy od Oblubienicy Chrystusowej, lecz od Jezusa, chociaż ma ona udział w dziele restytucji. (R777:1) Poprzez grzech Adama potępienie stało się udziałem całego rodzaju ludzkiego, zaś jego małżonka, matka Ewa, była wraz z nim uczestnikiem tego wszystkiego. (R4138:5) Adam i jego małżonka byli jednym, a nie dwojgiem, dlatego też Ewa podzieliła wyrok, jaki dotknął Adama, do którego przyczyniło się również jej postępowanie. (A124, R2100:5) Bóg zamierzył„ aby cały rodzaj ludzki zrodzony był z jednej pary, aby gdy wejdzie grzech i dosięgnie całą ludzkość, śmierć jednej osoby wystarczyła do odkupienia wszystkich. (R5900:1) Rozprzestrzenianie się gatunku nie rozpoczęło się aż do chwili po upadku dzięki tej Bożej opatrzności każdy członek rodzaju może mieć udział w odkupieniu. (R1552:1) Skoro duchowni wszystkich denominacji nie wierzą, że potępienie Adama przeszło na wszystkich, jak mogą wierzyć, że odkupienie zostało dokonane przez naszego Pana Jezusa raz za wszystkich, za Adama i jego potomstwo. (R4017:2)

„Grzech wszedł” — Przed przestępstwem Adama na świecie nie było grzechu ani śmierci. (R2395:3, 4972:6, 981:4) Adam sprzedał siebie i swój ród grzechowi. (E452) Przyczyna wszelkich smutków i całego nieszczęścia na ziemi. (OV295:1) „Ojcowie jedli cierpkie grona, a zęby synów ścierpły”. (Jer. 31:29, Ezech. 18:2) (R2608:5, 2611:4) Grzech był nielojalnością, nieposłuszeństwem, zaś karą za niego była śmierć. (R5979:2) W Edenie; od tej chwili rozpoczął się ciągły proces upadku, za wyjątkiem wprowadzonej przez Boga „soli ziemi” (Mat. 5:13), której wpływ miał powstrzymywać masy społeczne od zepsucia. (R1091:3) Dowód, że grzech, śmierć oraz całe zło wywołane zostało nieposłuszeństwem człowieka, jest z pewnością zaprzeczeniem tezy, że Bóg jest jego autorem. (R871:3)

„Na świat” — Grzech Adama był grzechem świata, ponieważ on był światem rodzaj ludzki był w nim zawarty. Rl45:2* Nauka ta jest odległa od wywodów ewolucjonistów, Biblia naucza czegoś dokładnie przeciwnego. (R5140:3)

„Przez grzech” — W wyniku grzechu. (E309, F333, R3391:2, 3256:4, 2395:4, 2100:5, 2050:3, 1718:2, 1196:4, 1026:3, SM779:1) Jako konsekwencja grzechu. (R1085:1) Albo jako kara za grzech. (R1026:3) Zanim grzech wszedł na świat, nie było na nim śmierci. (R981:1) Potępienie śmierci wniknęło z rozmyślnego grzechu Adama. (R1452:6) Nie byłoby czegoś takiego na świecie jak śmierć, gdyby nie grzech; zatem grzech i śmierć stanowią przekleństwo. (SM799:2, NS643:2) Grzech, nieposłuszeństwo, przyniosły ze sobą karę, śmierć, która osłabiła wizerunek Boga i pod każdym względem zdegradowała człowieka. (R1374:4) W ten sposób śmierć i wszystkie jej pochodne przeszły na ród Adama, ponieważ wszyscy zostali zarażeni chorobą grzechu. (R4426:3, 4138:5, 1374:3, 1105:5) Płynie stąd nauka, że grzech, choroby i degradacja są złem; nie z powodu błędu w pracy naszego Stworzyciela, lecz poprzez dziedziczenie w wyniku przestępstwa Adama. (R2395:3) Adam stracił władzę związana z doskonałym człowieczeństwem i całe prawo do doskonałości poprzez nieposłuszeństwo. (R1228:4) Adam został odsunięty od społeczności z Bogiem, wygnany z Edenu i poddany warunkom umierania. (SM612:1) Ofiara okupu złożona przez Jezusa dotyczyła śmierci Adamowej i grzechów Adamowych, a nie innych. (R1454:2) Grzech umyślny nie jest grzechem Adamowym, w jakimkolwiek sensie tego słowa. Okup za grzech Adamowy nie wywołuje zatem uwolnienia z odpowiedzialności za grzech umyślny. (R1454:2)

„Śmierć” — Wyrok śmierci, przekleństwo, gniew Boży. (HG228:4, NS228:4) Gniew Boży jest objawiony w wyroku śmierci, jaki ciąży nad naszym rodzajem od 6000 lat. Q328:T, (NS231:6) Wszedł. (R1196:4) Ludzkość została skazana na wymarcie. (R875:2) Cały świat ludzkości został przez Jehowę uznany za niegodny wiecznego życia. (F395) Wyrok nie wspominał jedynie o śmierci i powrocie do życia po jakimś czasie, lecz o pozostaniu martwym, o wiecznej śmierci. (R875:3) Kara, wyrok, odpłata za grzech. (E452, F395, R1026:2) Kara za grzech jest wszędzie opisana jako zniszczenie. (R1026:3) Na człowieka, na wszystkich ludzi przyszła śmierć, a nie wieczne męki. (R4552:2, 1085:2, 1026:2, CR209:1, 21:1, NS586:3, 110:6) Gdyby tą karą były wieczne męki, czy apostoł byłby upoważniony do uczynienia tego stwierdzenia? (R1026:3) Przekleństwo śmierci jest o wiele bardziej sensowne niż błędna doktryna o wiecznych mękach. (HG650:2) Cały ból, cierpienie, smutek i choroby jakich doświadczamy są częścią procesu umierania. (R4972:6, 3921:5) Adam stracił wieczne życie i społeczność z Bogiem, a w zamian otrzymał choroby, ból, smutek, śmierć. (R4552:2) Bóg, który dał możliwość wiecznego życia, miał pełne prawo, pełną moc, aby zakończyć to życie, gdy zostało wykorzystane w sposób sprzeczny z Jego rozkazem. SM29:T Boża mądrość i sprawiedliwość nie mogą być zakwestionowane wyrok śmierci został wydany w sprawiedliwy sposób na wszystkich przez ojca Adama. (R1506:6) Jedynie Adam i Ewa, zanim zgrzeszyli, oraz nasz Pan Jezus, który był bezgrzeszny, mieli życie w pełnym tego słowa znaczeniu; wszyscy inni urodzeni pod potępieniem, właściwie rzecz ujmując - umierają, a nie żyją. (R1105:5) Słowo to jest niekiedy używane w symbolicznym znaczeniu, jednakże za nim kryje się rzeczywista śmierć, która przyszła na wszystkich. (R891:2) Śmierć Adamowa była karą za grzech wymierzoną po jego popełnieniu. (R911:4) Adam stał się niewolnikiem grzechu, a w jego wyniku, niewolnikiem śmierci. (R5355:3) Śmierć i grzech. (R5372:2)

„Na wszystkich ludzi” — Cały rodzaj ludzki. (R838:3) Zanim się narodzili. (R1780:1) Świat ludzkości może być uznany za rodzaj potępiony, objęty wyrokiem śmierci. (Q764:4) W ten sposób całe stworzenie zostało poddane kruchości (wrodzonej skazie grzechu i związanemu z nim potępieniu na śmierć). (R1780:6) Upadek Adama rozciągnął się w naturalny sposób na jego potomstwo, wzmagając swą siłę i pęd. (F395) W ramach Bożego prawa cały rodzaj ludzki został osądzony w swym przedstawicielu, w Adamie. (R723:2) Rozciąga się ona na całą ludzkość, a nie jedynie na największych grzeszników, lecz również na nowo narodzone i nienarodzone dzieci. (R1477:5) Dziecko mające za sobą godzinę życia dzieli ból i proces umierania na równi z tymi, którzy żyją dłużej i uczestniczą w przestępowaniu praw sprawiedliwości. (F333) Wszyscy są grzesznikami, wszyscy są zniedołężniali, schorowani i umierający. (R4138:5) „Oto urodziłem się w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka moja” (Ps. 51:7). (NS351:5) Dzieci Adama narodziły mu się po utraceniu przez niego prawa do życia, tak że nie był on w stanie przekazać im więcej, niż sam posiadał umierającą naturę. (R5972:2) Tak jak wszystkie dzieci Adama były potępione jeszcze przed swymi narodzinami, tak wszystkie zostały odkupione, z czego większość przed swym narodzeniem. (R3686:4) Chociaż czystość powinna być kultywowana od dzieciństwa, to jednak nadzieja świata nie leży w czystości dzieciństwa i unikaniu grzechu. Nadzieją ludzkości jest Chrystus. (R2049:4) Upadek i grzeszne tendencje wrodzone w nasz stan są tak silne, że nikt nie jest w stanie zupełnie ich przemóc. (R4812:1) Całe potomstwo Adama odziedziczyło słabości umysłowe, moralne i fizyczne. R4552:2, 4982:1, 3921:5, 3391:2, 2256:4, PD11/18, (NS650:2) Kara śmierci została odziedziczona przez całe potomstwo Adama, tak żeby żaden człowiek na Ziemi nie miał życia. (R3475:2, 1565:6) Dziedziczenie jest wspólne dla każdego członka naszego rodzaju, chociaż w naturze istnieją przeciwwagi. (R4812:1) Ponieważ dzieci Izraela, podobnie jak i inne narody, były potomstwem Adama, dzieliły jego wyrok śmierci. (R5046:3) Wszyscy zostali potępieni w wyniku jednego przestępstwa, grzechu jednego człowieka. (PT387:4*, SM662:2, Q760:4) Bogu przysługuje zarzut nieposłuszeństwa wobec ludzkości, wobec czego słusznie nałożył wyrok, potępienie na Adama i jego ród „umierając umrzesz”. (R3915:3) Wyrok śmierci przeszedł również na Enocha i Eliasza, podobnie jak i na pozostałe dzieci Adama, więc gdziekolwiek by oni nie byli, nadal pozostają pod wyrokiem śmierci. (R3417:5, 2153:5) Enoch został zachowany od zatracenia w śmierci mimo iż znajdował się pod prawnym wyrokiem śmierci. (R3378:4) Śmierć przyszła - Śmierć Adamowa, pierwsza śmierć, w przeciwieństwie do drugiej śmierci. (HG356:5, NS357:5) Wyrok śmierci zaciążył na Adamie, a pośrednio dotknął cały jego ród. (E331, R2847:5) Długość życia człowieka obniżyła się, podczas gdy umysłowe, moralne i fizyczne dolegliwości spotęgowały się. (OV128:1, HG586:3) Z Boskiego punktu widzenia każdy jest martwy, kto jest objęty wyrokiem albo czyje życie zostało w jakimkolwiek stopniu osłabione w wyniku przekleństwa. (R3417:5) Karą za grzech jest śmierć włączając w to próby, słabości oraz cierpienia obecnego życia, które są efektami ubocznymi procesu umierania. (R2847:5) Tak jak śmierć została wywołana grzechem, tak wszelkie katastrofy mają wspólne źródło i pozostają pod kontrolą tego, który ma władzę śmierci, Szatana. (R583:5) Tak jak śmierć jest przekleństwem, tak choroba jest śmiertelną trucizną działającą w naszym systemie. (R2000:1) Każda choroba jest częścią procesu umierania, a zatem, jest obca naturalnemu stanowi człowieka, jaki został przewidziany przez Boga. (R2000:1) Tak jak śmierć jest oznaką grzechu i nigdy by się nie pojawiła inaczej, jak tylko jako kara za niego, podobnie i choroby, ponieważ są one częścią procesu umierania. (R2000:1) Najgorszym, co mogłoby spotkać dzieci złego, jest śmierć. (R3133:4) Pierwsza śmierć przyszła na całą ludzkość (z wyjątkiem Adama) niezależnie od woli jednostki. (R1324:1) Istnieje istotna różnica pomiędzy prawem regulującym pierwszą śmierć, a prawem dotyczącym drugiej śmierci. (R1324:1) Wzbudzenie z martwych będzie jedynym prawdziwym zbawieniem od śmierci. (R1253:2) Gdyby Bóg nie przewidział odkupienia przez Chrystusa, kara śmierci, jaka przyszła na nasz rodzaj przez Adama byłaby karą wieczną, jednakże wszyscy zostali wybawieni z śmierci. (R1086:1, HG586:3) Kara jest sprawiedliwym wyrazem woli i prawa Bożego względem człowieka „Karą za grzech jest śmierć” (Rzym. 6:23). (R723:2)

„Bo” — W wyniku odziedziczonego grzechu i grzesznych skłonności. (E24, 484, R2759:2, 2395:3)

„Wszyscy zgrzeszyli” — Każda ludzka dusza ma udział w upadku i stracie Adama. (E428, R5719:6, 5372:2, 4982:1, OV207:1, Q264:3) Wszyscy są grzesznikami. E24, R4812:1, 5372:2, 3391:2, 2759:2, 2395:2, OV207:1, SM699:T Nie pojedynczo, lecz reprezentowani w Adamie. (R3654:3) Nieumyślnie. (R1781:1) Nie jest prawdą, jakoby dzieci, chorzy umysłowo, itp., byli niewinni grzechu. Chociaż nie popełnili oni umyślnego, osobistego grzechu, to jako członkowie rodzaju Adama, mają oni udział w grzechu pierworodnym. (R2050:3, 192:4) „Ojcowie jedli kwaśne grona, a zęby synów ścierpły” (Ezech. 18:2). (E309) Jeżeli żyłeś tak moralnie i tak ostrożnie, jak tylko mogłeś, to i tak nie osiągnąłeś doskonałości, z powodu słabości odziedziczonej przez upadek Adama. (R604:5) Degeneracja rozpoczęła się od razu i dotknęła potomstwo zgodnie z prawami natury. (R3391:2) Mniejsza degradacja jednych oraz większa deprawacja innych; chociaż wszyscy zgrzeszyli, to jednak niektórzy oddali się zepsuciu bardziej dobrowolnie i upadli niżej niż inni. (R3256:4) Tezie tej zaprzecza Christian Science ze swoją teorią, że nie ma grzechu ani zła, a zatem, nie ma Boskiego wyroku przeciwko Adamowi i jego rodzajowi, że nie ma śmierci. (R3900:2)

Epifania i Bazylea:

„Przetoż jako przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć: tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli” — Ponieważ wszyscy z rodzaju Adamowego byli w jego biodrach, gdy zgrzeszył i ściągnął na siebie wyrok śmierci. Chociaż nie byliśmy jeszcze narodzeni, to jednak byliśmy w biodrach Adama, a zatem byliśmy jego częścią, gdy zgrzeszył. (TP 1968, s. 51)

List do Rzymian 5:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Zakonu” — Zanim Zakon był dany Żydom.

„Zakonu nie ma” — Ponieważ śmierć trwa dotąd, więc ten fakt jest dowodem, że pierwotne prawo dane człowiekowi było i nadal jest w swej mocy.

„Albowiem” — Zauważmy, że wersety 13 do 17 są wtrącone, zostały użyte do zrównoważenia błędnego zrozumienia Żydów; główna linia rozumowania apostoła biegnie w wersetach 12 i 18. (R3654:2)

„Już przed zakonem” — Przed Przymierzem Zakonu zawartym z Izraelem. (R3654:6) Przed Zakonem Mojżeszowym istniało prawo. Było to prawo Boże zapisane na sercu pierwszego doskonałego człowieka. (R3654:6) Prawo, uznawane lub ignorowane, zawsze istniało na świecie, zaś grzech przeciwko temu prawu zawsze był przypisywany człowiekowi. (R3654:6)

„Grzechu się nie liczy” — Dopóki nie przyszedł Zakon, grzesznik był zarozumiały. Grzech nie był rozpoznany w „ogromie swojej grzeszności” (Rzym. 7:13). (R99:4*) Świat nie podlegał jeszcze pod jednostkowe potępienie. (R5071:1) Tylko ci, którzy zostaną podniesieni z przekleństwa Adamowego, mogą podlegać kolejnemu wyrokowi. (R5071:1) Jedynymi osobami uwolnionymi, w jakimkolwiek sensie, z potępienia w Adamie, są członkowie dwóch klas; cieleśni i duchowi Izraelici. (R5071:2)

„Gdy zakonu nie ma” — Nie ma przestępstwa. (R4868:3) Świat nie został jeszcze objęty Boskim prawem. (R5071:1)

List do Rzymian 5:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Lecz” — Sprawiedliwość uznaje tylko doskonałość.

„Co nie grzeszyli” — Niemowlęta i ci, co są niezdolni grzeszyć dobrowolnie.

„Lecz” — Ponieważ sprawiedliwość uznaje jedynie doskonałość. (E484) Chociaż Zakon Mojżeszowy nie zaczął jeszcze ożywiać w Żydach znajomości Boga. (R3654:6)

„Nawet nad tymi” — Nad tymi, którzy nie znali Zakonu i nie popełnili grzechu takiego jak Adam; włączając w to dzieci. (R4868:6, 3655:1) Którzy nie popełnili takiego przestępstwa - Umyślnie, ponieważ obejmował on tak dzieci jak i innych, zdolnych do popełnienia osobistego grzechu. (R3655:1)

„Obrazem” — Typem. (R3655:1, 257:3, 2922*) Pierwszy Adam jest tym dla potomstwa naturalnego, czym drugi Adam dla potomstwa duchowego. (R29:2*)

„Tego, który miał przyjść” — Chrystusa, drugiego Adama. R3655zl, 257:3, 2922*

Epifania i Bazylea:

„nie grzeszyli na podobieństwo przestępstwa Adamowego” — są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o pierwszym rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp. 30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

List do Rzymian 5:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako upadek” — Wynik przestępstwa i dar różnią się od siebie.

„Dar” — "Dar z łaski jest żywot", Rzym.6:3.

„Wielu pomarło” — Z powodu kary śmierci na Adama.

„Lecz nie tak jak z upadkiem” — Rezultaty przestępstwa, a wyniki daru łaski są całkowicie odmienne. (R3655:1)

„Ma się sprawa z łaską” — „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6:23). (E285)

„Upadek jednego” — Adam. (R3655:1)

„Umarło wielu” — W wyniku potępienia na śmierć. (R3655:1) Wszyscy ludzie byli martwi albo umierali - w wyniku potępienia na śmierć uznani byli przez Boga za martwych. (R729:1) Wielu. (R3655:1)

„Daleko obfitsza” — Mówiąc z proroczego punktu widzenia. (R4634:5) Jedynym sposobem, przez jaki ona obfitowała, to przez Bożą obietnicę, że śmierć Chrystusa będzie skuteczna za wszystkich. (R4634:5)

„Dla wielu” — Dotyka ona „prawdziwych Izraelitów”. (R4504:5)

„Łaska Boża” — Łaskawy Plan Boży. (R2285:4)

„Dar przez łaskę” — Chrystus, jako główny punkt tego planu. (R2285:4) Przez Bożą łaskę. (R3655:1) Apostoł mówi o łaskawym planie Bożym i o Chrystusie jako o głównym punkcie tego planu. (R2285:4) Boża łaska w Chrystusie. (R37:3) Łaska ta nie doszła jeszcze do Żydów ani do pogan w ogólności. (R4634:5)

Epifania i Bazylea:

„Ale nie jako upadek” — [Ale nie jako grzech]; Adama. (TP 1980, s. 93,94)

„tak i dar z łaski” — z ostatniego zdania tego wiersza widzimy, że darem z łaski jest okup — łaska Boga i dar przez łaskę jednego człowieka Jezusa Chrystusa. Następna część tego wiersza wyjaśnia i dowodzi jaki jest porównawczy kontrast tego wiersza. (TP 1980, s. 93,94)

„albowiem jeźli przez grzech jednego” — Adama. (TP 1980, s. 93,94)

„wiele ich” — wszyscy zrodzeni przez i z Adama. To wyklucza Jezusa, który nie był zrodzony przez i z Adama. (TP 1980, s. 93,94)

„pomarło” — legalnie dostali się pod wyrok śmierci. Jest widoczne z dwóch rzeczy, że to nie oznacza, iż wszyscy wchodzą w stan śmierci Adamowej: (1) fakt, że czas (przeszły) aoryst (pomarło) odnosi się do nie trwającej czynności przeszłej i (2) fakt, że ci, którzy nie wejdą w stan śmierci w czasie gdy okup zostanie zastosowany za świat w Tysiącleciu, nigdy nie wejdą w stan śmierci Adamowej. (TP 1980, s. 93,94)

„daleko więcej łaska Boża” — Jego niezasłużona dobrotliwość, która dała Syna ze Swego łona, aby stał się okupem za wszystkich ludzi (Jana 3:1.6; Rzym. 5:8; 8:32: Żyd. 2:9). (TP 1980, s. 93,94)

„i dar łaski onego jednego człowieka Jezusa Chrystusa” — który łaskawie jako dar dał Siebie jako odpowiednią cenę na korzyść wszystkich ludzi (Efez. 5:26; Mat. 20:28; 1 Tym. 2:5, 6). (TP 1980, s. 93,94)

„na wiele ich” — ci sami, nie mniej i nie więcej, którzy są objęci wyrażeniem »wiele ich pomarło«. To uczy, że okup został złożony za tylu ilu zostało objętych wyrokiem Adamowym, jak tego dowodzą powyżej przytoczone cytaty. Ten wiersz dlatego nie ma jednego słowa mówiącego o zbawieniu wszystkich na zawsze. Uczy on nie więcej i nie mniej niż to, że Bóg i Chrystus łaskawie już dostarczyli okup za tak wielu, jak wielu zostało dosięgniętych przez wyrok śmierci Adamowej. (TP 1980, s. 93,94)

„opływała” — czas aoryst (przeszły) dowodzi, że łaska Boża i dar z łaski onego jednego człowieka Jezusa Chrystusa, o czym tu mowa, zostały już dane, gdy święty Paweł pisał te słowa. Zostały one skompletowane, gdy Jezus umarł na krzyżu. W ten sposób cena okupu dostarczona przez Boga i Chrystusa była darem z łaski, który obfitował, to jest opływał na wielu. (TP 1980, s. 93,94)

List do Rzymian 5:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Potępieniu” — Z powodu wyroku.

„Z jednego” — Przez jeden upadek Adama.

„Wielu” — Przebaczenie otrzymało.

„Albowiem wyrok” — Z greckiego krima, wyrok. (R1853:4, 3655:1)

„Za jeden” — Za jedno przestępstwo. (R3655:1)

„Potępienie” — Potępienie na śmierć. (R391:1) Człowiek został potępiony 6000 lat temu, a w przypadku Żydów był on dodatkowo związany Przymierzem Zakonu i nie zdołał uciec od potępienia, jakie obejmuje świat. R1726:1, HG231:6 Kara nadal pozostaje i jest rygorystycznie wykonywana. (R688:6) Będąc nieczystymi, wszyscy zostali odcięci od społeczności ze świętym i sprawiedliwym Bogiem. (R391:1)

„Z wielu” — Jest przebaczeniem wielu. (R3655:1) Zwróćmy uwagę na kontrast określeń „jeden” i „wiele”, które ma na celu zwiększenie docenienia wartości daru z łaski. (R3655:1)

„Upadków” — Ofiara Jezusa jest podstawą przebaczenia tylko takich grzechów, które w mniejszym lub większym stopniu wywodzą się z nieposłuszeństwa i upadku Adama. (R723:3, 1984:4)

Epifania i Bazylea:

„A dar nie jest taki, jako to, co przyszło przez jednego, który zgrzeszył” — Adam. (TP 1980, s. 94)

„Albowiem wina jest z jednego upadku ku potępieniu” — pokazuje, że wyrok Adamowy był wyrokiem śmierci. (TP 1968, s. 51) [Albowiem, z jednej strony, wyrok jest z jednego upadku ku potępieniu]; jeden grzech Adama sprowadził wyrok śmierci na wszystkich. (TP 1980, s. 94)

„ale, z drugiej strony, dar z łaski” — okup. (TP 1980, s. 94)

„był” — dany w tym celu, aby mógł sprawić wyzwolenie. (TP 1980, s. 94)

„z wielu grzechów” — z grzechu Adama i z wszystkich grzechów Adamowych wynikających z niego. (TP 1980, s. 94)

„ku usprawiedliwieniu” — w celu wymazania Adamowego wyroku śmierci, grzechu i grzechów. (TP 1980, s. 94)

List do Rzymian 5:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Śmierć królowała” — Przez Adama, a nie wieczne męki.

„Sprawiedliwości” — Chrystusowej, która została nam przypisana przez wiarę.

„Przez Jezusa” — Który zapłacił okup, który w czasie Tysiąclecia zupełnie zniszczy grzech, a ludzie będą posiadać rzeczywistą własną sprawiedliwość.

„Śmierć” — Bóg zawyrokował śmierć jako karę za grzech. (R1230:6) Wyrok śmierci - wymarcie. (R1230:6) Z wszystkimi towarzyszącymi troskami i problemami jest sprawiedliwą karą za grzech. (R787:2) Narażenie na anomalie natury, takie jak trzęsienia ziemi, cyklony, jest częścią przekleństwa. (R787:2) Grzech indywidualny nie ma nic wspólnego ze śmiercią dziedziczną, za wyjątkiem przypadku Adama. (R1477:5)

„Zapanowała przez jednego” — Przez Adama. (R3655:1, 5779:3) Nad wszystkimi, na 6000 lat. (R2050:3, 5779:3, 2907:4) Minione 6000 lat było czasem umierania, kiedy to królowała śmierć. (R1105:6) Bóg przewidział rezultat pozostawienia Adama jego własnej wolnej woli że wobec braku doświadczenia nie zechce podporządkować swej woli zamiarom Stworzyciela. (R1230:6)

„Obfitość łaski” — Boskiej łaski. (R3655:1)

„Usprawiedliwienia” — Sprawiedliwości Chrystusowej przypisanej nam przez wiarę. (R3655:1)

„Królować będą” — Jak grzech i śmierć królowały przez minione 6000 lat, tak wkrótce łaska i prawda będą królowały w sprawiedliwości i życiu. (R2907:4) Królowanie sprawiedliwości i życia zastąpi obecne rządy grzechu i śmierci. (HG627:5) W czasie swego królestwa zniszczy On śmierć Adamowa. (R764:1)

„W życiu” — Tysiącletnie królowanie Chrystusa będzie czasem powrotu do życia, kiedy to królować będzie życie. (R1105:6) Ojciec Adam będzie jednym z ostatnich, jacy wzbudzeni będą ze snu śmierci. (R4499:1) Wieczne życie. (R2720:3)

„Przez jednego, Jezusa Chrystusa” — Który zapłacił pełną, odpowiednią cenę. (E444, R1230:5, 809:3, 776:2, 770:5) Który w całości wyeliminuje grzech z naszej natury tak, że człowiek osiągnie faktyczną sprawiedliwość. (R3655:4) Przez swą śmierć zniszczył wrogość (przekleństwo) wszystkich, którzy byli przeklęci w wyniku nieposłuszeństwa pierwszego człowieka. (R448:2) Jezus nie odkupił nikogo od drugiej śmierci, okup został złożony jedynie w rozliczeniu śmierci Adamowej. (R763:6) Pokazując jak szerokie fundamenty położone zostały w okupie, dokonanym za wszystkich przez drugiego doskonałego człowieka, mimo iż wszyscy zostali objęci wyrokiem poprzez pierwszego doskonałego człowieka. (R1265:1)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jeźli dla jednego upadku” — Adama. (TP 1980, s. 94)

„śmierć” — proces przez wyrok. (TP 1980, s. 94)

„królowała” — jako tyran ciemiężący ludzkość. (TP 1980, s. 94)

„przez jednego” — Adama. (TP 1980, s. 94)

„daleko więcej, którzy obfitość onej łaski” — wysokie powołanie przelewające się w chwałę Bożą, którą otrzymają jedynie wierni w tym życiu. (TP 1980, s. 94)

„i dar sprawiedliwości” — usprawiedliwienie przez wiarę, które jedynie otrzymali w pełni ci, którzy się poświęcili. W ten sposób widzimy, że zbawienie jest warunkowe. (TP 1980, s. 94)

„przyjmują, w żywocie” — w udzielaniu życia posłusznym z nie wybranego świata w Tysiącleciu. (TP 1980, s. 94)

„królować będą” — jako królowie w Tysiącleciu. (TP 1980, s. 94)

„przez tegoż jednego Jezusa Chrystusa” — Jego okupowa zasługa przez skreślenie Adamowego grzechu, grzechów i wyroku z wybranych i danie im poczytanej doskonałości w tym życiu, umożliwia im uczynienie powołania i wyboru do Królestwa pewnym a w Królestwie umożliwi im służenie w udzielaniu życia. (TP 1980, s. 94)

List do Rzymian 5:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeto” — "Albowiem zamknął ich Bóg wszystkich w niedowiarstwie, aby się nad nimi wszystkimi zmiłował", Rzym. 11:32.

„Przez upadek jednego” — To, co ma być przywrócone, jest to, co było utracone z powodu nieposłuszeństwa Adama.

„Wina przyszła” — Wyrok przyszedł na cały rodzaj ludzki.

„Na wszystkich” — "Jako w Adamie wszyscy umierają, tak w Chrystusie wszyscy ożywieni będą", 1 Kor. 15:22.

„Tak też” — Śmierć przyszła przez to samo prawo dziedziczności.

„Przez usprawiedliwienie” — "Który dał samego siebie na okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów Jego", 1 Tym. 2:6.

„Dar” — Przebaczenie, które, jeżeli zostało przyjęte, będzie stanowiło usprawiedliwienie, czyli podstawę do żywota wiecznego.

„Na wszystkich” — Którzy przystąpią do Chrystusa jako nowej Głowy rodzaju ludzkiego.

„Ku żywotowi” — Dozwalając na osiągnięcie go.

„Usprawiedliwienie ku żywotowi” — Nie usprawiedliwienie do społeczności z Bogiem, które było udziałem ojców świętych zanim zapłacony był okup. A zatem - „Albowiem Bóg poddał wszystkich w niewolę nieposłuszeństwa, aby się nad wszystkimi zmiłować” (Rzym. 11:32). (A300)

„Jak przez upadek” — To, co ma być odnowione, jest tym, co zostało utracone w wyniku przestępstwa Adama. (A177, R329:2, 235:3*) Grzech. (E1218:3) Pierwsza krytyczna próba na świecie. (R669:4, 2856:4, 891:6)

„Jednego” — Adam. (E25, R857:6, 332:5) Doskonały człowiek zgrzeszył i utracił całe prawo do życia. (R464:2, 642:1)

„Przyszło” — Objęło całe nasienie Adamowe. (A156, R1450:1)

„Potępienie” — Wyrok. (R3654:3, 3261:2, 891:6, 669:4) Wyrok albo orzeczenie śmierci, które dosięgło Adama, było jedynie osądem, a nie degradacją, jaka w konsekwencji przyszła potem. (R2856:5) Wyrok śmierci. (E25, R2395:4, 903:1, 391:1, 15:5) Pozbawienie społeczności z Bogiem oraz ostateczne wyniszczenie istnienia. (R688:6) Sprawiedliwość Boża jest okazana poprzez ukaranie grzechu śmiercią. (R496:1) Pierwsza śmierć przyszła i rozprzestrzeniła się między całym rodzajem. niezależnie od ludzkiej woli czy osobistego działania (za wyjątkiem uczynku Adama). (R1450:1*) Pierwsza szansa, jaką otrzymał człowiek w Edenie, zakończyła się całkowitą stratą. (R704:2) Jedyną rzeczą, jaką Adam mógł pozostawić swemu potomstwu w spadku po sobie, było przypomnienie wiecznie niszczejącego dziedzictwa, iskry życia objętej potępieniem. (R3654:3) Jedynym wyjątkiem są dzieci rodziców, z których jedno lub oboje są wierzący (1 Kor. 7:14). R271921

„Na wszystkich ludzi” — Mających udział w wyroku śmierci wydanym na Adama. (R5596:6, 454:5) Potępiając ich jako niegodnych życia. (R430:5, 911:4, 676:6*) Tak jak wszyscy stracili życie w pierwszym Adamie, tak też wszyscy mogą otrzymać życie przyjmując drugiego Adama. (A108, HG344:6) Wszyscy stracili życie, nie w wyniku swego wyboru lub woli w pierwszym Adamie. (R545:3, 258:5) Cały ród Adama był w nim w chwili wydawania na niego wyroku i został razem z nim potępiony. (R5293:3) Dzieci Adama zostały spłodzone po jego poniżeniu. Poprzez prawo dziedziczenia zostały one „poczęte w nieprawości i grzechu” (Ps. 51:7), a tym samym w potępieniu na śmierć. (R4018:6)

„Tak też” — Rezultat posłuszeństwa Chrystusa będzie udziałem wszystkich tych, którzy weń wierzą. (R1601:6) Na mocy tego samego prawa dziedziczenia. (R3654:3)

„Usprawiedliwienia jednego” — Tego, który dał swe życie na okup. (R3654:3, 2272:2) Życie za życie (życie Jezusa za życie Adama). (R2051:1) Nieskazitelny Odkupiciel. (E444) Jezus oddał samego siebie, nieskażonego, z doskonałym nienarodzonym nasieniem albo rodzajem w sobie, niesplamionego grzechem, jako zupełną cenę okupu. (HG395:2) Jezus, inny doskonały człowiek, przywrócił utracone prawa przez oddanie swej doskonałej ludzkiej egzystencji na okup, równoważna cenę, (R464:2, 642:1, 432:4) Wszyscy, za wyjątkiem Jezusa, zmarli w wyniku odziedziczonej skazy. (R441:2) Rzeczywista śmierć Chrystusa. (R911:4, 2720:2, 676:6*) Miłość Boża została objawiona przez śmierć jego Syna, która zwolniła nas spod sprawiedliwego potępienia. (R496:1) W tym przejawia się ekonomia, która przenika cały Boski Plan; Bóg potępił wszystkich w jednym, aby mógł się zlitować nad wszystkimi przez jednego. (R381:1, 363:6) Całe to pokolenie umiera w wyniku grzechu Adama, lecz będzie znów żyć dzięki sprawiedliwości Chrystusa. (R351:1) W wyniku złożenia przez naszego Pana ofiary z siebie samego, ofiary za grzech i odpowiedniej ceny za Adama i tych, którzy w nim utracili życie. (R1725:2) Jezus, poprzez spłatę kary nałożonej na Adama, nabył prawo przywrócenia go do życia wraz z całym jego potomstwem. (R3654:3) Śmierć Jezusa stanowiła zupełną spłatę grzechu Adama wobec Boga. (A128) Najbardziej ekonomiczny układ, jaki mógł być zrobiony. (R5429:6, 381:4, 363:6) Próba Adama miała charakter osobisty, a nie przedstawicielski; próba naszego Pana miała również charakter osobisty, a nie przedstawicielski. (R1601:6) Druga krytyczna próba na świecie. (R669:4, 2856:4, 891:6) „Który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie” (1 Tym. 2:6). (A131) Bóg przewidział Odkupiciela w celu zniesienia kary śmierci nałożonej na ludzkość. (R5293:3) Przez oddanie życia na okup za życie rodzaju Adama, które zostało utracone przez grzech, prawo do życia może być przywrócone człowiekowi dzięki wierze i posłuszeństwu, pod Nowym Przymierzem. (R5192:5) Zauważymy kontrast między pierwszym człowiekiem Adamem, oraz jego upadkiem, a wiernością „człowieka Jezusa Chrystusa”. (R2395:4) Sprawiedliwość Chrystusowa i Jego posłuszeństwo aż na śmierć stały się podstawą usprawiedliwienia. (OV226:1)

Epifania i Bazylea:

„przez jednego” — Adama. (TP 1961, s. 14)

„upadek” — wyrok. (TP 1961, s. 14)

„na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu” — ten wyrok śmierci przeszedł na wszystkich ludzi przez Adama. (TP 1968, s. 51,52)

„tak przez jednego” — Chrystusa. (TP 1961, s. 14)

„przyszedł dar” — (powinno być: "przyjdzie dar"); (TP 1960, s. 100) Ten dobrowolny „dar” jest uniwersalny dla Adama i dla każdego członka jego rodzaju, ponieważ przychodzi on „na wszystkich ludzi”. Lecz ten dobrowolny dar Boży dany przez Chrystusa nie gwarantuje życia wiecznego nikomu z wyjątkiem wypełnienia właściwych warunków. Z powodu przyszłego zastosowania ofiarniczej zasługi Chrystusowej za wszystkich ludzi, będzie właściwą rzeczą dla Boga obudzić świat ze snu śmierci i dać wszystkim sposobność osiągnięcia usprawiedliwienia w celu otrzymania doskonałego życia. Widzimy więc, że ten dobrowolny „dar” nie należy utożsamiać z „usprawiedliwieniem żywota”, które zależy od jedzenia „chleba żywego”.... ten dobrowolny dar... przekreśla grzech Adama i potępienie. (TP 1968, s. 51,52) dar przebaczenie grzechu. (TP 1978, s. 78)

„ku” — w celu. (TP 1961, s. 14)

„usprawiedliwieniu żywota” — które otrzymają jeśli i gdy będą „jedli” okup, jako chleb żywota, przez wiarę i posłuszeństwo. (TP 1980, s. 94)

List do Rzymian 5:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednego człowieka” — Adama, a nie przez jedną kobietę.

„Wielu” — Wszyscy, którzy poszli z linii Adama (poszli ku śmierci).

„Posłuszeństwo” — Jezusa, który był doskonałym, mimo, że matka Jego nie była doskonałą. "Był posłusznym aż do śmierci", Filip.2:8.

„Wielu” — Wszyscy, którzy ostatecznie skorzystają z przywilejów Nowego Przymierza. Ziemia zostanie napełniona (stopniowo) ludźmi według postanowienia Bożego.

„Stało się” — Nie byli uczynieni, ale stali się sprawiedliwymi.

„Wielu” — Pierwszymi, którzy korzystają z tej możliwości danej w Chrystusie, są członkowie Kościoła. (R5418:2) Niezbyt wielu w czasie Wieku Ewangelii, jedynie Malutkie Stadko, a następnie świat ludzkości. (E414) Wiąże się to ze wzbudzeniem wszystkich rodzajów ziemi, jakie uległy śmierci. (OV250:4) Powszechne odkupienie od przekleństwa. Rl633:3 Rezultat posłuszeństwa Chrystusa stanie się udziałem wszystkich, którzy wierzą w niego. (R1601:6)

„Dostąpi usprawiedliwienia” — A nie „zostało usprawiedliwionych”. (A156) „Wielu (wszyscy) zostanie uczynionymi sprawiedliwymi”. (Diaglott) (R15:5, 827:1, 164:2, 96:3) Usprawiedliwieni z grzechu i śmierci. (R422:6) To wielkie wybawienie jeszcze nie nastąpiło, należy jeszcze do przyszłości. (CR430:1) Wszyscy, bez względu na osobiste skażenie, mogą otrzymać życie przyjmując drugiego Adama. (OV226:1, R545:3, 258:5, 7:3) Każde zło, czy to w uczynku, słowie lub myśli albo każda skłonność do zła, jaka została przez nas odziedziczona za wszystko to zostało już w pełni dokonane zadośćuczynienie przez Jezusa. (R725:4) Przez podniesienie z grzechu i śmierci do doskonałości w czasie Wieku Tysiąclecia. (R2759:3, 417:6, 164:2) Uwolnienia spod kary śmierci - a ostatecznie dostąpi zmartwychwstania. (R5418:2) Wieczne trwanie życia może być osiągnięte jedynie pod warunkiem zupełnego posłuszeństwa względem Boskich wymagań. (R1642:5) Ani sprawiedliwość, ani nowy Sędzia, nie uwolni sprawcy od trudności, z jakimi się zmaga, o ile nie wykaże się posłuszeństwem. (R2856:5)

Epifania i Bazylea:

„jednego człowieka” — po grecku, tego człowieka. (TP 1972, s. 52) Adama. (TP 1980, s. 95)

„wiele” — wszyscy w Adamie. (TP 1980, s. 95)

„stało grzesznymi” — przez dziedzictwo. (TP 1961, s. 14) uczestnikami grzechu Adamowego. (TP 1968, s. 52)

„tak przez posłuszeństwo” — przez co okup został złożony. (TP 1980, s. 95)

„jednego człowieka” — Jezusa. (TP 1980, s. 95)

„wiele” — wszyscy w Adamie. (TP 1980, s. 95)

„się ich stało sprawiedliwymi” — (powinno być: "stanie"); (TP 1960, s. 100) uwolnionymi od grzechu Adamowego. (TP 1961, s. 14) dostąpią przebaczenia grzechu Adamowego. (TP 1968, s. 52) w odniesieniu do grzechu Adama przez zastosowanie okupu, gdy ten jako dar przyjdzie do wszystkich ludzi. (TP 1980, s. 95)

List do Rzymian 5:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakon dany aby” — Jasne pojęcie woli Bożej mogło być dane, które by obudziło poczucie grzechu.

„Grzech obfitował” — Komu była daną lepsza znajomość woli Bożej, taki miał większą możność poznania swojego grzesznego stanu.

„Tam łaska” — Jak jest pokazane w tym, gdy Pan Bóg podniósł niektórych z upadłej ludzkiej natury do wyższej natury.

„Obfitowała” — Izrael otrzymywał od Boga szczególniejsze łaski jako i kary.

„A zakon wkroczył” — Prawo Mojżeszowe. (R3655:4, 930:3) Prawo Zakonu nie zostało dodane, aby pominąć grzech, lecz aby grzech był wyraźniej widziany jako taki. (R2720:3)

„Aby się upadki pomnożyły” — Zakon został nadany, aby grzech i słabości były pełniej rozpoznawalne; nie uleczył on grzechu, lecz go wyeksponował, ukazał. (R930:3) Zakon przyniósł ze sobą szerszą wiedzę o woli Bożej, a w związku z tym większe wyczucie grzechu. (R3655:4)

„Gdzie zaś grzech się rozmnożył” — Gdzie dane było jaśniejsze poznanie woli Bożej, które pozwoliło im wyraźniej zobaczyć ich własne braki. (R3655:4, 2720:3, 930:3) Przeciwko naszym pierwszym rodzicom i całemu ich potomstwu. (R2842:4) Pan bierze nas takimi, jacy jesteśmy według ciała. SM310:T Grzech obfituje bardziej w jednych członkach ludzkiej rodziny, niż w innych. Q139:T Tam łaska - Co zademonstrował Bóg biorąc ze świata grzeszników Małe Stadko, aby stało się ono współuczestnikami chwały ze swym Panem Jezusem. (R2842:4) Łaska Boża w Chrystusie, przebaczająca i usprawiedliwiająca albo uznająca za sprawiedliwych. (R37:3, SM309:2) Gdy uchwycimy się Bożego przebaczenia przez Chrystusa, musimy pozostawić Zakon i porzucić wszelką nadzieję samousprawiedliwienia. (R930:2) W ten sposób zapewnił On, poprzez Chrystusa, uleczenie od kary grzechu i śmierci wszystkich tych z ludzkości, którzy tego pragną. (R2842:4)

„Bardziej obfitowała” — Izrael miał wiele specjalnych łask oraz otrzymał wiele chłosty od Boga. (R3655:4) Co wskazuje na fakt, że Bóg daje swą łaskę w Chrystusie każdemu potrzebującemu, skruszonemu, na miarę jego potrzeb. Q139:T, (R930:3) Boża łaska przez Chrystusa nie jest rozdzielona równomiernie w rozumieniu okazywania jej w tej samej ilości każdej jednostce, lecz jest przypisywana każdemu według potrzeby. (Q139:1)

Epifania i Bazylea:

„Gdzie się grzech rozmnożył, tam łaska tym więcej obfitowała” — Apostoł wyjaśnia tu ogólną zasadę Boskiego zarządzenia. Ci, którzy w obecnym czasie słyszą zaproszenie i pragną przyjąć łaskę Bożą i powołanie, są więc postawieni wszyscy na równej stopie: ten, kto posiada trochę charakteru a wiele słabości i niedoskonałości, proporcjonalnie do tego ma przypisaną łaskę i zasługę Pańską; natomiast ten, kto z natury posiada więcej charakteru i potrzebuje mniej łaski, otrzymuje stosownie do swoich potrzeb. (TP 1964, s. 38)

List do Rzymian 5:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Grzech królował” — W umyśle i w sercach ludzi, tak w Izraelu, jak i w świecie.

„Ku śmierci” — A nie na wieczne męki.

„Żeby jak grzech panował” — W sercach lub umysłach ludzi. (E189) Zarówno w Izraelu, jak i w świecie. (E3655:4, SM789:3) Świat był pod rządami grzechu i śmierci, a nie pod rządami sprawiedliwości i życia. (R6013:2) Grzech i śmierć są uosobione jako wielcy Władcy, panujący obecnie nad ludźmi. (SM611:1)

„Tak i łaska panowała” — Zarówno w Izraelu jak i w świecie. (R3655:4) W Wieku Tysiąclecia. (R1772:1, 2907:4) Nowy porządek rzeczy pod panowaniem Mesjasza zajmie miejsce obecnego królestwa księcia ciemności. (NS627:5) Przez Jezusa Chrystusa - On zamiast Adama będzie ojcem, dawcą życia, głową nowego rodzaju. (R3654:6) „I nazwą go: (..) Ojciec Odwieczny” (Izaj. 9:5). (R3654:6)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.