List do Rzymian 9

List do Rzymian, rozdział 9 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (33 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Rzymian 9 — Biblia Gdańska

1 Prawdę mówię w Chrystusie, a nie kłamię, w czem mi poświadcza sumienie moje przez Ducha Świętego:

2 Że mam wielki smutek i nieustawający ból w sercu mojem.

3 Albowiem żądałbym sam, abym się stał odłączonym od Chrystusa za braci moich, za pokrewnych moich według ciała.

4 Którzy są Izraelczycy, których jest przysposobienie synowskie i chwała, i przymierza, i zakonu danie, i służba Boża, i obietnice;

5 Których są ojcowie i z których poszedł Chrystus ile według ciała, który jest nad wszystkimi Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

6 Lecz nie można, żeby miało upaść słowo Boże; albowiem nie wszyscy, którzy są z Izraela, są Izraelem;

7 Ani iż są nasieniem Abrahamowem, wszyscy są dziećmi; ale rzeczono: W Izaaku będzie tobie nazwane nasienie;

8 To jest, nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi; ale dzieci obietnicy bywają w nasienie policzone.

9 Albowiem obietnicy słowo to jest: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna;

10 A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy z jednego ojca naszego Izaaka brzemienną została.

11 Gdy się jeszcze były dziatki nie narodziły, ani co dobrego albo złego uczyniły, aby się ostało postanowienie Boże według wybrania, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje,

12 Rzeczono jej, że większy będzie służył mniejszemu;

13 Jako napisano: Jakóbam umiłował, alem Ezawa miał w nienawiści.

14 Cóż tedy rzeczemy? Jestże niesprawiedliwość u Boga? Nie daj tego Boże!

15 Albowiem do Mojżesza mówi: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję.

16 A przetoż nie zależy na tym co chce, ani na tym, co bieży, ale na Bogu, który się zmiłowywa.

17 Albowiem mówi Pismo do Faraona: Na tom cię samo wzbudził, abym okazał moc moję na tobie, a iżby opowiadane było imię moje po wszystkiej ziemi.

18 A tak nad kim chce, zmiłowywa się, a kogo chce, zatwardza.

19 Ale mi rzeczesz: Przeczże się jeszcze uskarża? bo któż się sprzeciwił woli jego?

20 I owszem, o człowiecze! któżeś ty jest, który spór wiedziesz z Bogiem? Izali lepianka rzecze lepiarzowi: Przeczżeś mię tak uczynił?

21 Izali nie ma mocy garncarz nad gliną, żeby z tejże gliny uczynił jedno naczynie ku uczciwości, a drugie ku zelżywości?

22 A jeźliż Bóg chcąc okazać gniew i znajomą uczynić możność swoję, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu na zginienie zgotowane,

23 A iżby znajome uczynił bogactwo chwały swojej nad naczyniem miłosierdzia, które zgotował ku chwale;

24 Których i powołał, to jest nas, nie tylko z Żydów, ale i z poganów.

25 Jako też u Ozeasza mówi: Nazwię lud, który nie był moim, ludem moim, a onę, która nie była umiłowaną, nazwię umiłowaną.

26 I stanie się, że na tem miejscu, gdzie im mawiano: Nie jesteście wy ludem moim, tam nazwani będą synami Boga żywego.

27 A Izajasz woła nad Izraelem, mówiąc: Choćby liczba synów Izraelskich była jako piasek morski, ostatki zachowane będą.

28 Albowiem sprawę skończy i skróci w sprawiedliwości; sprawę zaiste skróconą uczyni Pan na ziemi.

29 I jako przedtem powiedział Izajasz: By nam był Pan zastępów nie zostawił nasienia, bylibyśmy się stali jako Sodoma i Gomorze bylibyśmy podobni.

30 Cóż tedy rzeczemy? To, iż poganie, którzy nie szukali sprawiedliwości, dostąpili sprawiedliwości, a sprawiedliwości, która jest z wiary.

31 A Izrael szukając zakonu sprawiedliwości, nie doszedł zakonu sprawiedliwości.

32 Dlaczegoż? Iż nie z wiary, ale jako z uczynków zakonu jej szukali; albowiem się obrazili o kamień obrażenia,

33 Jako napisano: Oto kładę w Syonie kamień obrażenia i opokę otrącenia, a wszelki, który w niego wierzy, nie będzie pohańbiony.

Komentarz do rozdziału: List do Rzymian 9

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Rzymian 9:2

Paruzja (C.T. Russell):

„9:2 Wielki smutek” — Ponieważ Izraelici, bracia św. Pawła według ciała, byli tak nieroztropnymi i ślepymi, że nie dostrzegli wielkiej łaski, jaka była im oferowana. (R1140:4)

List do Rzymian 9:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Odłączonym” — Nie znaczy, ażeby miał być odcięty przez wtórą śmierć, lecz jako część Ciała Chrystusowego.

„Za braci moich” — Abym przez to mógł pozyskać to chwalebne stanowisko dla moich braci.

„Ja” — Apostoł Paweł. (R4692:1)

„Odłączony od Chrystusa” — Odcięty od członkostwa w Ciele Chrystusowym. (R4692:1, 4278:4) Postawiony na płaszczyźnie „Wielkiego Grona”. (R4692:2) Miał swój udział z ziemską klasą restytucji. (R4278:4) On nie miał na myśli tego, że chętnie cierpiałby wieczne męki za nich albo że chciałby być za nich odcięty w drugiej śmierci. (R3182:6) „Obym to ja był umarł zamiast ciebie! Absalomie, synu mój” (2 Sam. 18:33). Wyrażenie to ma swoje dwa odpowiedniki w Piśmie Świętym. Pierwszy przypadek to słowa Mojżesza wstawiającego się za ludem, gdy ten popadł w Bożą niełaskę, zaś drugi to podobne słowa św. Pawła. (R4278:2)

„Braci moich” — Jeżeli w ten sposób mógłbym doprowadzić mych braci do tej chwalebnej pozycji. (R3182:6, 4892:1, 1696:3) Aby jako cały naród Izraelici stanowili Królewskie Kapłaństwo i stali się Izraelem na poziomie duchowym. (R4692:1) Apostoł darzył naród żydowski wielką miłością. (R3182:5) Byłoby dobrze, aby każdy z nas w większym stopniu kultywował tę cechę (bezinteresowność). (R4692:2) Nie jest to przykład dla nas, że gdybyśmy mogli przyprowadzić niektóre z naszych dzieci lub przyjaciół do prawdy, to bylibyśmy skłonni zostać odcięci dla ich dobra. (R4692:2)

„Krewnych” — Żydów. (R4692:1)

Epifania i Bazylea:

„Albowiem żądałbym sam” — [dosłownie: ja sam pragnąłem]; w ten sposób zdradza pragnienie, z którego już zrezygnował, gdyż było niewykonalne. (TP 1994, s. 51)

„abym się stał odłączonym od Chrystusa za braci moich, za pokrewnych moich według ciała” — Nie znaczy to, że chciał dla nich być odciętym we wtórej śmierci, lecz że gotów był zrezygnować z udziału w chwale Królestwa jako członek Ciała Chrystusowego, gdyby w ten sposób mógł doprowadzić swój naród do tego wspaniałego stanu, do którego pierwsi jako naród mieli prawo, zanim go nie odrzucili. (TP 1994, s. 51)

List do Rzymian 9:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Izraelczycy” — Przedstawiciele dwunastu pokoleń.

„Do których” — Pierwotnie jako dziedzictwo.

„Przysposobienie” — Jako synowie, współdziedzice z Chrystusem.

„Zakonu” — Przymierza, jego błogosławieństwa i jego przekleństwa. Izraelitów - Przedstawicieli wszystkich dwunastu plemion. (C252) Członków domu Wiary, dziedziców obietnic. (R2730:1) Do których należy - Synostwo było w pierwszym rzędzie dziedzictwem Izraela. (E177) Wszelkie rozrządzenia Boże zdają się najpierw dotyczyć Żydów, a następnie również i pogan. (PT383:2*) Błogosławieństwa Przymierza Zakonu i jego obietnice dotyczące życia dane były tylko jednemu narodowi. (R1752:1, 5046:1)

„Synostwo” — Jako synowie, współdziedzice z Chrystusem. (E177)

„I chwała” — Bracia św. Pawła według ciała byli tak nieroztropni i ślepi, że nie dostrzegli wielkiej łaski danej im najpierw, jako inny i ostatni znak wyjątkowej łaski. (R1140:4)

„I nadanie zakonu” — Przymierze Zakonu, jego błogosławieństwa i przekleństwa. (R1725:1)

„I obietnice” — W proroctwach wybrany Kościół był ujmowany w ramach obietnic mesjańskich, jako członkowie Ciała Mesjasza. (R2996:2) Błogosławieństwa Przymierza i jego obietnice życia dane były jednemu narodowi, Izraelowi. (R5046:2)

List do Rzymian 9:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Który jest” — Głową nad całym prawdziwym Kościołem.

„Ten jest ponad wszystkim” — Jezus był pierwszy, nikt nie mógł Go poprzedzać, wszyscy z Nim związani muszą być Jego naśladowcami i pod Jego kontrolą. (R3192:5) Głowa nad całym Kościołem. (R3192:5, 2996:2, 1855:1, 557:1, OV28:3) Kościół nigdy nie będzie na równej pozycji z Chrystusem. (R5359:4)

„Błogosławiony na wieki” — Śmierć Chrystusa jako taka nie jest źródłem błogosławieństwa, lecz przygotowała ona drogę do niesplamionego życia, które jest podstawowym elementem błogosławieństwa. (R1436:4) Chrystus jest korzeniem narzędzia błogosławienia Wszystkich narodów ziemi. (R1436:4) W zupełnym narzędziu błogosławienia znajdują się zarówno natury ludzkie jaki i Boskie, w tych naturach istnieje wiele rang, zaś idąc od najniższej do najwyższej, Chrystus jest ponad wszystkim. (R1436:5)

Epifania i Bazylea:

Jako ostatni argument trynitarze przytaczają Rzym.9:5 jako dowód na to, że Jezus jest Wszechmogącym Bogiem i że w wyniku tego doktryna trójcy jest prawdą. Tłumaczą go następująco: „z których jest Chrystus według ciała, który jest nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen”. Przekład A.R.V. na marginesie podaje naszym zdaniem lepsze tłumaczenie: „z których jest Chrystus według ciała; ten który jest nad wszystkimi, Bóg, niech będzie błogosławiony na wieki. Amen”. Według tego tłumaczenia wiersz ten nie mówi, że to Chrystus jest nad wszystkimi, lecz Ojciec. - E1. 527

List do Rzymian 9:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Z Izraela” — Nie wszyscy są prawdziwymi Izraelitami, synami Bożymi.

„Są Izraelem” — Nominalnym, naturalnym według ciała ze wszystkich pokoleń.

„Zawieść Słowo Boże” — Ich porażka jako narodu w uzyskaniu wielkiej łaski, zawartej w obietnicy danej Abrahamowi, nie oznacza porażki Bożej obietnicy. (R1140:4)

„Nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela” — Nominalny, cielesny Izrael. (B86, 205; R1009:1, 821:2) Ze wszystkich dwunastu plemion. (C293, R1341:1)

„Są Izraelem” — Nie wszyscy są prawdziwymi Izraelitami, dziećmi Bożymi. (C62, B86, R5338:6, 821:2) Nasz Pan również czynił tę różnicę między Izraelitami z urodzenia, a prawdziwymi Izraelitami; gdy przyjmował Natanaela, rzekł o nim: „Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma fałszu” (Jana 1:47). (R2443:1) „Ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie” (Rzym. 2:29). (R2443:1) Dzieci Abrahama według ducha, które dzielą stan Wiary Abrahama i jego posłuszeństwo. (B86) Niektóre z dzieci Jakuba miały innego ojca, Diabła (Jana 8:44). (R4781:3) ,,Znam ucisk twój i ubóstwo, lecz tyś bogaty, i wiem, że bluźnią tobie ci, którzy podają się za Żydów, a nimi nie są, ale są synagogą szatana” (Obj. 2:9). W czasie żniwa obu wieków, prawda będąca wówczas na czasie dokonuje rozdzielenia i objawia, kto jest prawdziwym, a kto zaledwie nominalnym Izraelem. (B205)

List do Rzymian 9:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Abrahamowym” — Typ na Boga. (R161:1, 1140:6, 905:2, F170)

„Izaaka” — Typ na Chrystusa. (F170, R2857:2, 1140:6, 905:2, 161:2)

Epifania i Bazylea:

„Ani iż są nasieniem Abrahamowem, wszyscy są dziećmi” — Tutaj Apostoł mówi, że nie wszyscy z potomków Abrahama oznaczeni nazwą NASIENIA są dziećmi pozafiguralnego Abrahama. (TP 1962, s. 95)

„ale rzeczono: W Izaaku będzie tobie nazwane nasienie” — było to bowiem w typowym Izaaku, że nasienie typowe zostało nazwane; ale pozafiguralny Izaak, Jezus i Kościół -- Jego Ciało po Nim, są nasieniem, ponieważ to oni jako dzieci Boże poświęcenie swe przyprowadzają i są wierni do końca. Ci, jak to tłumaczy Apostoł są nazwani nasieniem. (TP 1962, s. 95) Izaak w swoim pokrewieństwie do Sary wyobraża Jezusa i Kościół. Narodzenie Izaaka wyobraża pierwsze zmartwychwstanie. (TP 1938, s. 47)

List do Rzymian 9:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciała” — Żydzi, nominalny Izrael cielesny.

„Obietnicy” — Nominalny duchowy Izrael, chrześcijaństwo.

„Nazwane nasienie” — "Jeżeli jesteście Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahama, a według obietnicy dziedzicami", Gal.3:29. To znaczy - Ismael i Izaak stanowili ilustrację faktu, że naturalne nasienie Abrahama nie miało odziedziczyć głównych błogosławieństw. (R1140:5)

„Dzieci” — Nie jedno dziecko. (R22:5*)

„Cielesne” — Nominalny, cielesny Izrael, Żydzi. (D23, R1140:5, 201:2, 184:5) Izrael „według ciała” (1 Kor. 10:18). (R184:5) Dwanaście pokoleń Izraela, zobrazowanych w Ismaelu. (R201:2, 1140:5)

„Dziećmi Bożymi” — Bóg jest ojcem nasienia duchowego, duchowego Izaaka, którym jest Chrystus, Głowa i Ciało. (R905:2)

„Obietnicy” — Nominalny duchowy Izrael. (D23) Kościół Wieku Ewangelii, jako duchowe nasienie Abrahama, jest głównym dziedzicem. (R1850:2, 1140:6, 99:4*, 22:58) Wiary, zobrazowanej w Izaaku. (R201:2, 1140:5) „Wy zaś, bracia, podobnie jak Izaak, dziećmi obietnicy jesteście” (Gal. 4:28). (R99:4*, 22:5*)

„Liczą się za potomstwo” — „A jeśli jesteście Chrystusowi, tedy jesteście potomkami Abrahama, dziedzicami według obietnicy” (Gal. 3:29). (R201:2, 161:2)

Epifania i Bazylea:

„To jest, nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi; ale dzieci obietnicy bywają w nasienie policzone” — tzn. figuralny Izaak, Jakub, Mojżesz i wszyscy prorocy St.T. są dziećmi z ciała, z Abrahamowej ludzkiej natury; ci jako tacy nie są dziećmi Bożymi, bo dzieci Boże, które obejmuje nasienie, składają się z Jezusa -- Głowy i Kościoła -- Jego Ciała. (TP 1962, s. 95)

List do Rzymian 9:9

Epifania i Bazylea:

„a Sara będzie miała syna” — zarodkowy stan (Kościoła) jest wyobrażony przez przebywanie Izaaka w łonie Sary, jego narodzenie przedstawia zmartwychwstanie - pełne synostwo, a obecny poczytalny stan, jakobyśmy byli narodzonymi synami Bożymi jest przedstawiony przez Izaaka po narodzeniu, tj. obrzezanie, odłączenie od piersi, prześladowanie przez Agarę i Ismaela i jego ofiarowanie przez Abrahama. (TP 1934, s. 57) Sara przedstawia jedynie te obietnice, które rozwijają Chrystusa -- Głowę i Ciało. (TP 1935, s. 71)

List do Rzymian 9:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeszcze nie narodziły” — Apostoł Paweł pisze, że ta Boska decyzja została podjęta, zanim Jakub albo Ezaw uczynili cokolwiek względem dokonania wyboru. PD28/41, (R612:4) Aby było jasne, że wybór był dokonany nie ze względu na zasługę albo jej brak u któregokolwiek z nich, ale z uwagi na bezwarunkowy wybór Boży. (R612:4)

„Boże postanowienie” — Wynik był już wcześniej Bogu znany. (R5198:4)

„Wybrania” — Ale nie że jeden pójdzie do nieba, a drugi do piekła. (R257:1, 532:6) Jakub i Ezaw w sposób obrazowy pokazują, jak nasienie cielesne, mimo że rozwinięte jako pierwsze, nie zdołało osiągnąć największych błogosławieństw. R18423

List do Rzymian 9:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ezawa” — Naturalnego Izraela miłowałem mniej.

„Powiedziano” — Przy urodzeniu obu tych mężów (1 Moj. 25:23). (R5198:4, 3954:2)

„Młodszemu” — Co pokazuje, że duchowy Izrael będzie rozwinięty po Izraelu cielesnym. (R2443:1, 1140:5) Kościół Wiek Ewangelii, chociaż młodszy, będzie miał pierwszeństwo przed narodem żydowskim. (R1624:6) Jest to wskazówka na fakt, że Bóg już wcześniej znał różnice w charakterach obu tych postaci. (R3954:2)

Epifania i Bazylea:

„Jakóbam” — Wyobraża: Rzeczywistego cielesnego Izraela. (TP 1927, s. 8) Jakub jest figurą na Wybranych. (TP 1960, s. 105)

„Ezawa” — Wyobraża: Nominalnego Cielesnego Izraela. (TP 1927, s. 8) Ezaw jest figurą na niewybranych. (TP 1960, s. 105)

„miał w nienawiści” — Fakt, iż Bóg miłował więcej Jakuba niż Ezawa, pokazuje większą Jego miłość w stosunku do Wybranych niż do niewybranych. Boskie wybranie Jakuba a odrzucenie Ezawa przedstawia obecny Boski wybór Wybranych i odrzucenie niewybranych. (TP 1960, s. 105)

List do Rzymian 9:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Jakuba” — Chociaż urodzony później, został obdarzony bardziej zaszczytnym miejscem stał się dziedzicem obietnic Abrahamowych. (R1140:5, F172) Przedstawiającego duchowego Izraela. (F172) To Jakub cierpiał ucisk; podobnie i obecny czas jest okresem dyscypliny dla wybranych. (R1141:6)

„Umiłowałem” — Z uwagi na jego miłość pełną szacunku do Boga oraz wielką obietnicę potwierdzoną przysięgą. (R5198:4) Darzyłem większą przychylnością. (F172)

„Ezawem” — Pozostawionym na boku jako niegodnym. (R1140:5) Przedstawiającym cielesny Izrael. (F172)

„Wzgardziłem” — Miłowałem mniej. (R5240:6, 532:6, 257:1, 5:5, F172) Cielesnego Izraela darzyłem mniejszą przychylnością. (F172)

List do Rzymian 9:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad kim się zmiłuję” — Jest rzeczą zupełnie naturalną i właściwą by przestać okazywania łaski tym, którzy nie korzystają z tych łask, ani nie przekazują ich innym.

„Nad kim się zmiłuję” — A nie przeznaczenie, jak naucza Kalwin. (R403:1*, 220:6) Było w zupełności zasadne, aby odjąć łaskę od tych, którzy z niej nie korzystali, a rozciągnąć ją na innych. (F171)

List do Rzymian 9:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie na tym” — Lecz temu, kto pragnie w powołaniu swoim.

„Zmiłowywa się” — Dobroć lub łaskę przez danie sposobności, by można biec do celu nagrody.

„Nie zależy to” — Ale zależy to od niego, gdy zostanie powołany. Al95, R61325

„Zmiłowania Bożego” — Poprzez przypisanie nam zasługi Chrystusowej jako przykrycia naszych odziedziczonych słabości. (R1458:4, 2001:1) Dobroci albo łaski, że Bóg dał im zaproszenie do Boskiej natury. A190, R1225:4, 612:4 Nagrodę otrzymujemy w wyniku biegu, lecz dzięki Bożemu miłosierdziu. (R2001:1) Bóg jest początkiem naszego zbawienia, od Niego wszystko zależało, jednakże Jego plan przewiduje: „Z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie” (Filip. 2:12). (R2001:1) Nie dlatego, że wybrani są lepsi niż inni, że Bóg ich wybiera, lecz ponieważ Bóg miał prawo uczynić wedle swojej woli. (R612:4)

List do Rzymian 9:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Wzbudził” — Przez usunięcie innych dziedziców do tronu ażeby ten, co jest upartym, mógł panować.

„Moc moją” — Bez sprzeciwiania się wolnej woli twojej, człowiecze. Na to cię wzbudziłem - Usuwając innych dziedziców od tronu, aby u władzy pozostał ten jeden uparty. F175, R2911:2, 1652:4, 1651:2, PD33/44 Faraonowi została dana tym samym możliwość zilustrowania pewnych wielkich reguł, zgodnie z którymi Bóg działał. (R5305:3) Uparty Władca, którego serce zostało utwardzone Bożym miłosierdziem, zdejmującym jedną plagę po drugiej. Jest to ilustracja zasady, że Boże wielkie błogosławieństwo względem człowieka wolna wola może zostać zniekształcone przez Szatana ku czynieniu wielkiej szkody. (R5263:3, 1652:4) Bóg postawił go wówczas w tym miejscu nie po to, aby nakłonić go do złego, lecz aby pokazać skłonności nieodrodzonego serca. (R5305:3) Bóg pozwolił, aby na świecie istniała różnorodność rządów. (R5305:2)

„Okazać moc swoją” — Okazać swoją moc w związku z wyprowadzeniem swego obrazowego ludu, Izraela. (F174) Okazać moc Bożą ku wybawieniu wobec wszelkich przeciwności; obraz na ostateczne wybawienie wszystkich ludzi od grzechu. (R1225:5, 2911:2)

Epifania i Bazylea:

„wzbudził” — [hebr. amad - wzbudzić, zachować, powstać (2 Moj. 9:16)]; są dwa sposoby zachowania kogoś: (TP 1933, s. 70) 1/ przypadkowo, (TP 1933, s. 70) 2/ dozwalająco, (TP 1933, s. 70) Bóg nie zachował Faraona i szatana z pewną tolerancją (celowo) na wykonywanie tyranii, okrucieństwa i innego zła, ale On to czyni dozwalająco, w tym znaczeniu, że usunął wszystkie przeszkody, aby im ułatwić uchwycenie władzy panowania w ich odnośnych króleswach. (TP 1933, s. 70) Bóg wzbudził go w znaczeniu utorowania drogi dla jego następstwa na tron Egipski, bez jakiegokolwiek zmuszania go później do czynienia rzeczy przeciwnych jego woli. (TP 1954, s. 64) Przez to wyrażenie nie powinniśmy rozumieć, że Bóg zniewolił wolę Faraona i uczynił jego serce niegodziwym. Powinniśmy raczej rozumieć, że nadszedł dla Boga czas, aby wyzwolić Swój ciemiężony lud z rąk jego ciemięzców, i czas dla Boskiej sprawiedliwości, aby wymierzyć zasłużoną karę Egipcjanom za ich niegodziwość wobec Izraela. Bóg przez śmierć usunął innych przyszłych spadkobierców Egipskiego tronu, tak aby osobliwy Faraon, którego uporczywy charakter mógł być zależny od niego, bez zewnętrznego zniewolenia w sprzeciwianiu się Boskiemu zamiarowi wyzwolenia Izraela, znajdował się na tronie Egipskim w czasie wyzwolenia i karania Egiptu. Tym sposobem Bóg wzbudził go w znaczeniu utorowania drogi dla jego następstwa na tron Egipski, bez jakiegokolwiek zmuszania go później do czynienia rzeczy przeciwnych jego woli. (TP 1962, s. 64)

„iżby opowiadane było imię moje” — Bóg uczynił, że gniew i opór Faraona wyszły na chwałę Bogu, bez najmniejszego zmuszania jego woli, albo czynienia go grzesznym. (TP 1954, s. 64)

List do Rzymian 9:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad kim chcę” — Wykonywa Bóg swój wyrok w takim czasie i w taki sposób, jaki uważa za właściwy, lecz bez zmuszania wolnej woli człowieka.

„Zatwardza” — Przez okazywanie miłosierdzia, które człowiek uważa za słabość Boga.

„Nad kim chce” — Wykonując suwerenną władzę względem swych potępionych stworzeń w czasie i za pomocą sposobów, jakie uzna za stosowne; nigdy jednakże nie przymuszając lub naruszając woli człowieka. (F174)

„Przywodzi do zatwardziałości” — Okazując miłosierdzie, które pozostaje przez nich niedocenione. (R2911:2)

List do Rzymian 9:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Kimże ty jesteś” — Wszyscy zostali stworzeni z nicości poprzez tę samą Boską moc; nikt nie ma prawa dyktować Bogu. (R612:4, A191)

„W spór z Bogiem” — Niektórzy błędnie uważają, że Bóg nie powinien czynić różnicy, obdarzając łaskami swoje stworzenia, w ten sposób wszyscy powinni ostatecznie osiągnąć Boską naturę. (A187, R612:1) Nie będziemy kwestionować absolutnego prawa Jehowy do uczynienia tego, co uzna za słuszne. (R244:4)

„Twór do twórcy” — Suwerenne prawo Stworzyciela do wybrania według swej woli pewnych osób na określone urzędy albo do wykonania określonych zadań, jest niezaprzeczalne. (R623:5)

„Takim uczynił?” — Bóg miał prawo, jeśli tak chciał, uczynić nas jedynie stworzeniami o krótkim okresie istnienia. (A189, R612:2) Cokolwiek garncarz uczyni z gliną, będzie zaszczytem dla gliny. (SM712:2) Wszyscy zostali stworzeni za pomocą tej samej Boskiej mocy, niektórzy, aby dostąpić wyższej natury i większych zaszczytów, niektórzy do niższej natury i mniejszych zaszczytów. (A190)

List do Rzymian 9:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad gliną” — Bogu przysługuje prawo czynienia z własnością według Jego woli i upodobania, gdyż Jemu podoba się czynić sprawiedliwie.

„Bryły” — Rodzaj ludzki.

„Naczynie” — Grono Chrystusowe.

„Drugie” — Ojcowie święci.

„Zelżywości” — Mniejsze sławy.

„Garncarz” — Znając Go, jakim się objawia w swym Słowie, mamy zapewnienie, że Jego dzieło jest doskonałe; zaś różnorodność naczyń w Jego stworzeniu będzie ku Jego chwale. (SM708:2) W pewnym znaczeniu tego słowa Jego wielkie dzieło rozpoczęło się wraz z naszym Panem i apostołami. SM710:T Wybór, które będzie i jakie, należy do Garncarza. (SM708:1)

„Władzy nad gliną” — Bóg ma prawo uczynić wedle swojego upodobania. (A190, R623:5, 612:4, 422:4, SM708:2) Adam i jego rodzaj są gliną w rękach Garncarza. (SM709:2) Glina jest ta sama w przypadku wszystkich naczyń. (SM708:1) Bóg rozpoczął w nas swe dobre dzieło, jeżeli właściwie poddamy mu samych siebie, wówczas On dokończy to dzieło aż do dnia Jezusa Chrystusa. (SM708:1) Chociaż Boże obietnice były przekazane Izraelowi, to jednak miał On zupełne prawo dokonać takiego wyboru do wysokiego powołania, jaki uznał za stosowny. (R1225:3, F171) Bez zaangażowania Jego mocy i umiejętności glina nigdy nie byłaby niczym więcej jak tylko gliną. A zatem, jeżeli w Tysiącleciu uczyni z ludzkości naczynia bardziej i mniej szlachetne, to będzie to i tak zaszczytem i nikt nie będzie miał powodów do narzekania. (SM712:2) Traktowanie tego tekstu jako dowodu, że Bóg sprawił, iż jakikolwiek człowiek zgrzeszył, jest całkowicie błędna. (R1225:6)

„Z tej samej bryły” — Z rodu Adama Bóg wybrał naród izraelski. Byli oni szczególnie przygotowywani na kształcący wpływ ducha świętego w czasie dnia Pięćdziesiątnicy. (SM709:3)

„Jedno naczynie” — Niektóre będą bardziej zaszczycone, inne mniej. (SM709:1) Jednakże żadne z nich nie było złe, diabelskie albo zepsute. (SM709:1)

„Kosztowne” — Grono wybranych. (R1872:2) Naczynia artystyczne, przedstawione w Piśmie Świętym jako Ciało Chrystusowe, Oblubienica Barankowa. SM710:T Pełne wdzięku ornamenty, piękny kielich albo dzban na wodę. (SM708:1) Każde naczynie z klasy jest obecnie rozwijane, przechodzi swój własny proces kształtowania i przygotowywania na swoje miejsce w Królestwie. (SM711:1) Naczynia pewnego rodzaju, również bardzo szlachetne, były formowane w czasie Wieku Żydowskiego; ci, których życie było kształtowane poprzez ich wiarę w Boga i Jego obietnice Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy prorocy. SM710:T, (R1225:5)

„Pospolite” — Mniej szlachetne. (A190, R1872:2) Mniej zaszczytne, jednakże bardzo pożyteczne w Jego planie i zamiarach w nachodzącym wieku będzie przygotowywał owe inne naczynia. (SM710:1) Bez zaszczytów. (R612:4) Jak Ezaw i Ismael. (R1225:4)

List do Rzymian 9:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Naczynie gniewu” — Naród żydowski.

„Na zginienie” — Ponieważ nie chcieli skorzystać z łaski Bożej, ale nie męki wieczne.

„A cóż, jeśli Bóg” — Okoliczność, że Bóg powstrzymał się od zewnętrznego objawiania swej miłości do Kościoła albo swej nienawiści wobec czyniących nieprawość, nie jest argumentem przeciwko nauce, którą przekazuje. (SM714:2)

„Chcąc okazać gniew” — Gniew „przyszły” (Mat. 3:7), rzeczywiście przyszedł na naród, ponieważ odrzucił Mesjasza. (R2564:1, 2236:6)

„W wielkiej cierpliwości” — Z greckiego makrothymia, cierpliwość. (R2790:6) Bóg znosił albo dozwolił na trwanie grzechu i grzeszników w oczywistej sprzeczności z Jego prawem, okazując cierpliwość wobec skazanych na zniszczenie. (R3433:6)

„Naczynia gniewu” — Naród żydowski. R3433:5. 2564:1 „Ale gniew Boży spadł na nich na dobre” (1 Tes. 2:16). (R3433:6) Ziemskie królestwa wykonawszy swe zadania, są naczyniami gniewu gotowymi na zniszczenie (Rzym. 9:22). (R470:6) Naczynia, które okazały się wadliwe, niezdatne do użytku, posiadające skazy; mimo iż były przedmiotem troski i wyrazem zręczności garncarza. Przedstawiają one tych, którzy biorą łaskę Bożą nadaremnie (2 Kor. 6:1). SM715:T Niektóre z naczyń, które będą stawiać opór podczas procesu kształtowania i formowania, wykonywanego przez Wielkiego Garncarza, będą naczyniami przeznaczonymi na zniszczenie, niezdatnymi do jakiegokolwiek użytku w Jego służbie. (R1872:2) Ci, którzy rozmyślnie grzeszą po dojściu do poznania łaskawego planu Bożego w Chrystusie. (R1225:6) Przy końcu tego wieku, gdy zostanie stwierdzone, że naczynia przeznaczone na zniszczenie odeszły w drugą śmierć. (SM716:1)

„Na zagładę” — Upadek ich (żydowskiej) narodowej państwowości w latach 69-70 n.e. (R2564:1, 3433:6) Naczynia przygotowane na zniszczenie spotkały się ze zniszczeniem, zaś plewy spłonęły w tym ogniu. (R3433:6) Ponieważ nie chcieli przyjąć łask oferowanych przez Pana. (F171) Śmierć, a nie wieczne męki. R34433:5

List do Rzymian 9:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Naczyniamj zmiłowania” — „Prawdziwi Izraelici, będący zaczątkiem Kościoła Wieku Ewangelii. (R3433:6) Gotowymi na chwałę, współdziedzicami ze swym drogim Odkupicielem. (SM716:1)

List do Rzymian 9:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Nazwę lud” — Pogan.

„Ludem moim” — "Bo nie wszyscy, którzy są z Izraela, są Izraelem", Rzym.9:6. Ostatecznie nazwa "Izrael", co znaczy "lud Boży", będzie zastosowaną do tych wszystkich, którzy staną się Jego ludem.

„Nazwę” — Tych spośród pogan, którzy wcześniej nie byli uznani przez Pana. (C296, 297; R1341:5)

„Moim ludem” — „Albowiem nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem” (Rzym. 9:6). (C62) W końcu nazwa Izrael, która oznacza „lud Boży”, będzie stosowana do wszystkich, którzy będą ludem Bożym. (D654)

List do Rzymian 9:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad Izraelem” — Pokazując, że Bóg przewidział, jak Jego łaski zostaną przyjęte przez ten lud.

„Izraelskich” — Przedstawicieli dwunastu pokoleń.

„Ostatki” — Stosunkowo mała część całości.

„Zachowane” — Od zapowiedzianej ślepoty. Nad Izraelem - Co wskazuje na fakt, że Bóg wiedział już wcześniej, czym zaowocują Jego łaski względem cielesnego Izraela. (F171)

„Synów Izraela” — Przedstawicieli wszystkich dwunastu pokoleń. (B206, C252, 293, R1341:1, 862:5)

„Jak piasek morski” — Lud Izraela uznawał się za lud Boży, lecz pobożność to coś więcej niż tylko słowa. (R2674:2)

„Resztka” — Stosunkowo niewielka liczba w porównaniu do całości. (R2948:1, B205) Z resztki obu domów utworzono nowy dom. (R518:5*, 862:5) Apostołowie, pierwotny Kościół, itd. (R1341:2) Prawdopodobnie, obejmująca nie więcej niż 20000 osób w czasie misji naszego Pana i kolejnych 37 latach żydowskiego żniwa. (R4298:2) Chociaż apostołowie wypełnili Jerozolimę swą doktryną, to jednak stosunkowo niewielka liczba była gotowa na przyjęcie dobrej nowiny. (R2948:1) Stali się oni zaczątkiem duchowego Izraela. (R4298:2) Apostołowie i pierwsi uczniowie otrzymali wówczas większe poznanie i więcej przywilejów właściwych dla Wieku Ewangelii, podczas gdy pozostała część Izraela była zaślepiona. (R599:6) Dzieło do wykonania obecnie jest wielkie, podobnie, jak miało to miejsce pod koniec Wieku Żydowskiego; lecz jedynie Małe Stadko będzie zgromadzone. (R2674:2) Tak jak po odrzuceniu całego narodu łaska była nadal okazywana poszczególnym jednostkom, tak również i po odrzuceniu domu Ewangelii łaska nadal trwa względem jednostek. (R599:6) Izrael nadal jest ludem Bożym, On nadal ma zamiar użyć ich jako światłość pogan. (R752:5)

„Ocalona będzie” — Od przepowiedzianego zaślepienia. (R1696:3, 1795:1, 1713:2) Ślepota, która dotknęła całego Izraela, za wyjątkiem wybranej resztki, po tym, jak jako naród i jednostki odrzucili Chrystusa. (R1769:5) Jeżeli chodzi o ich stosunek do klasy Królestwa. (R4298:2)

Epifania i Bazylea:

„ostatki zachowane będą” — Apostoł stosuje wyraz "ostatki" do M.St. jako niewielu pozostałych i wyzwolonych z nominalnego cielesnego i duchowego Izraela podczas całego wieku, a nie wyłącznie pod koniec wieku.- TP 34, 54

List do Rzymian 9:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Albowiem” — W czasie żniwa wieku żydowskiego.

„Skończy” — Doświadczać będzie naród żydowski.

„I skróci” — W połowie siedemdziesiątego tygodnia łaski.

„W sprawiedliwości” — Sprawiedliwie przez ograniczenie łaski tylko do wiernych Izraelitów przez resztę pozostałego czasu siedemdziesiątego tygodnia (3 i 1/2 roku).

„Skróconą” — "Dla wybranych będą skrócone te dni", Mat. 24:22.

„Bo Pan” — W czasie żniwa Wieku Żydowskiego. (B70, R116:4*) Wykona Sprawdzenie narodu żydowskiego. (B70)

„Wyrok” — W czasie trwania siedemdziesiątego tygodnia łaski (Dan. 9:26). (B70, R116:4*) Co umożliwiło objęcie owej resztki przez trzy i pół roku szczególną uwagą i posługiwaniem, w miarę rozwoju łask wynikających z wieku ducha. (B70)

„Rychło” — Sprawiedliwie, okazując łaskę wiernym i prawdziwym Izraelitom aż do końca siedemdziesiątego tygodnia. (B70) Bóg nie wyrządził im niesprawiedliwości, lecz wielką łaskę poprzez odcięcie narodu i zakończenie dzieła w połowie tygodnia. Q108:T

„Krótkim czasie” — Okres, w trakcie którego obecne instytucje zostaną usunięte, zaś istniejący porządek rzeczy potępiony. (R5567:1, 5569:1) Dzieło niszczenia będzie miarowo postępować, aż do zupełnego zakończenia. (R5632:2) Możemy jedynie przypuszczać, jak krótkim będzie to dzieło. (R5567:1) „Ze względu na wybranych będą skrócone owe dni” (Mat. 24:22). (R5569:2) Zgromadzenie narodów uczyni wielki ucisk krótkim, acz decydującym konfliktem. (D272) Z drugiej jednak strony, musi on trwać wystarczająco długo, aby nauczyć ludzkość lekcji, która nigdy nie będzie zapomniana. (OV321:3)

List do Rzymian 9:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Zostawił” — Przedstawicieli dwunastu pokoleń.

„Nasienia” — Małej liczby gotowych do przyjęcia ducha przysposobienia synowskiego.

„Nie pozostawił” — Izrael, przedstawiciele dwunastu pokoleń. (C252)

„Zarodzi” — Resztki, garstki gotowej otrzymać ducha usynowienia. (E177, R116:5*) „Podobnie i obecnie pozostała resztka według wyboru łaski” (Rzym. 11:5). (R116:5*)

List do Rzymian 9:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Poganie” — Narody pogańskie. (R1970:1) Z wiary - Wybrani nie zostali zakwalifikowani do tego zaszczytu z uwagi na ich zdolności, lecz dzięki wierze i posłuszeństwu, wedle łaski. (R1225:5) Rebeka przyjęła wezwanie Boże w pokornej wierze, lecz Izrael już na samym początku kłócił się z łaską. (R752:4*)

List do Rzymian 9:31

Paruzja (C.T. Russell):

„A Izrael” — Przedstawiciele dwunastu pokoleń.

„A Izrael” — Przedstawiciele wszystkich dwunastu pokoleń. (C293, 252, R1341:1)

„Z zakonu” — Niemal całe cielesne nasienie jest tak zaślepione cielesnymi obietnicami, że nie dostrzega większej, duchowej nagrody. (R201:2) Sprawiedliwości Usprawiedliwienia. (R863:1, 681:6)

List do Rzymian 9:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Obrazi się (potknęli się)” — Z powodu pychy i zatwardziałości serca.

„Kamień obrażenia” — Nie chcieli wierzyć, ażeby Jezus miał być zadośćuczynieniem za grzechy wszystkiego świata.

„Z uczynków” — Będąc dumnymi ze swej domniemanej świętości, osiągnięć i zdolności w zachowywaniu prawa Bożego, Żydzi nie widzieli konieczności ofiary za swe grzechy. (R863:1, 681:6)

„Potknęli się oni” — Nominalni Żydzi, lecz nie prawdziwi Izraelici. (R175:6) Poprzez dumę i zatwardziałość serca. B215 Poprzez niewiarę i brak poświęcenia. (R2086:4) Nie rozpoznali oni Jego obecności między sobą i odrzucili jego ofiarę jako podstawę usprawiedliwienia, trzymając się natomiast swej własnej sprawiedliwości. (R681:6) Izrael jako naród, rzeczywiście, jest w trudnej sytuacji, ponieważ oczekuje on usprawiedliwiania z uczynków. (R1970:2) Podobnie potyka się i duchowy Izrael. (R1255:2) Potknięcie się ma podobny charakter w przypadku Kościoła Wieku Ewangelii, który oczekuje drugiego przyjścia Chrystusa; spodziewa się on zewnętrznej manifestacji, przemawiającej do cielesnego oka, ucha i ludzkich zmysłów. (R176:1)

„O kamień obrazy” — Izrael będąc całkowicie pewnym, że jest W stanie być miłym Bogu dzięki uczynkom posłuszeństwa, potknął się o prostotę Ewangelii i nie może uwierzyć, że ,Jezus umarł i spłacił cały dług”. (R1970:2)

List do Rzymian 9:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — Chrystus.

„Opokę odtrącenia” — Nauka o odkupieniu przez drogocenną krew Chrystusową.

„Jak napisano” — W Izaj. 28:16 oraz Izaj. 8:14. (R3962;3, 5817:1)

„Kamień obrazy” — Chrystus. (D557, R1922:4) Dla obu domów Izraela. (R5817:1, 681:6) Wiele ze słabszych dzieci Bożych potyka się obecnie z nominalnym Syjonem, i wiele z nich zostanie odzyskanych i zbawionych jakby przez ogień, zrodzonych przez Wielki ucisk (1 Kor. 3:15, Obj. 7:14). (R1649:4) Krzyż jest obecnie wielkim kamieniem obrazy tak, jak za dni pierwszego przyjścia naszego Odkupiciela. (R5801:6, 1255:2, 863:1) Izrael, zamiast przyjąć okup Chrystusa, potknął się i odrzucił jedyną drogę do Boga. R1970:2 Pismo Święte wskazuje, że Wielkie potknięcie i odpadnięcie od tej zupełnie podstawowej doktryny jest jedynie początkiem. (R1255:2) Skałę zgorszenia - Doktrynę odkupienia poprzez drogocenną krew Chrystusa. (R1970:2, 1649:3) Chrystus, kamień podstawowy. (R1760:3) Wedle słów apostoła Pawła, dla Żydów ukrzyżowany Chrystus był przyczyną zgorszenia. (R1255:2)

„A kto w niego uwierzy” — Obietnica nowego serca trwa od ponad 1800 lat i znajduje zastosowanie w czasie drugiego przyjścia. (R2503:6) Wybrane Małe Stadko zwycięzców nie gorszy się, lecz uznaje ją za główny kamień węgielny prawdziwego Syjonu. (R1649:3)

„Nie będzie zawstydzony” — Nie będzie postawiony w sytuacji powodującej zgorszenie lub wstyd. (R682:1)

Literatura o rozdziale List do Rzymian 9

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Rzymian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.