H6817 — צעק (tsâ‛aq)

Hebrajski czasownik צעק (tsâ‛aq) — numer Stronga H6817 — występuje w Starym Testamencie 55 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „krzyknął”, „zawołał”, „A kiedy zawołał”, „a krzyk”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — czasownik:

• to cry, cry out, call, cry for help
• (Qal)
• to cry, cry out (for help)
• to cry, cry out (in distress or need)
• to make outcry, clamour
• (Niphal) to be summoned
• (Piel) to cry aloud (in grief)
• (Hiphil) to call together

Definicja Stronga (ang.)

A primitive root; to shriek ; (by implication) to proclaim (an assembly): - X at all, call together, cry (out), gather (selves) (together).

Jak polska interlinia oddaje H6817

• „krzyknął” — 7 wystąpień
• „zawołał” — 5 wystąpień
• „A kiedy zawołał” — 2 wystąpienia
• „a krzyk” — 2 wystąpienia
• „i zawołał” — 2 wystąpienia
• „zebrał się” — 2 wystąpienia
• „A gdy wołali” — 1 wystąpienie
• „albowiem oni płakać” — 1 wystąpienie
• „ale będziecie płakać” — 1 wystąpienie
• „cry” — 1 wystąpienie
• „Czemu criest” — 1 wystąpienie
• „dlatego płaczą” — 1 wystąpienie

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H6817

• 1 Księga Mojżeszowa 4:10 — I rzekł Bóg: Cóżeś uczynił? Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 27:34 — A usłyszawszy Ezaw słowa ojca swego, zawołał głosem wielkiem, i był żałością wielką zjęty, i rzekł ojcu swemu: Błogosławże też i mnie, ojcze mój.
• 1 Księga Mojżeszowa 41:55 — Jednak potem ściśniona była głodem wszystka ziemia Egipska, i wołał lud do Faraona, o chleb. I rzekł Farao wszystkim Egipczanom: Idźcie do Józefa, a co wam rzecze uczyńcie.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:8 — A tęż liczbę cegieł, którą czynili przedtem, włożycie im, nie umniejszycie z niej; bo próżnują, dla tego oni wołają, mówiąc: Pójdziemy i będziemy ofiarować Bogu naszemu.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:15 — I przyszli przełożeni synów Izraelskich i wołali do Faraona, mówiąc: Czemuż tak czynisz sługom twoim?
• 2 Księga Mojżeszowa 8:12 — Wyszedł tedy Mojżesz i Aaron od Faraona. I zawołał Mojżesz do Pana, aby odjął żaby, które był przepuścił na Faraona.
• 2 Księga Mojżeszowa 14:10 — A gdy Farao następował, tedy podnieśli synowie Izraelscy oczy swe, a oto, Egipczanie ciągną za nimi; i bali się bardzo, i wołali synowie Izraelscy do Pana.
• 2 Księga Mojżeszowa 14:15 — I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów Izraelskich, aby ciągnęli;
• 2 Księga Mojżeszowa 15:25 — I wołał (Mojżesz) do Pana; a ukazał mu Pan drzewo, które gdy wrzucił do wód, stały się słodkie wody. Tam mu ustawił prawa i sądy, i tam go kusił;
• 2 Księga Mojżeszowa 17:4 — Zawołał tedy Mojżesz do Pana, mówiąc: Cóż mam czynić ludowi temu? blisko tego, że mię ukamionują.
• 2 Księga Mojżeszowa 22:23 — Jeźlibyś je bez litości trapił, a one by wołały do mnie, słysząc wysłucham wołanie ich.
• 2 Księga Mojżeszowa 22:27 — Bo to odzienie jego tylko to jest nakrycie ciała jego, na którem sypia; będzieli do mnie wołał, wysłucham go, bom Ja miłosierny.
• 4 Księga Mojżeszowa 11:2 — Tedy wołał lud na Mojżesza; i modlił się Mojżesz Panu, i zgasł ogień.
• 4 Księga Mojżeszowa 12:13 — Tedy zawołał Mojżesz do Pana mówiąc: Boże, proszę uzdrów ją teraz.
• 4 Księga Mojżeszowa 20:16 — I wołaliśmy do Pana, a wysłuchał głos nasz, i posławszy Anioła, wywiódł nas z Egiptu; a otośmy już w Kades, mieście przy granicy twojej
• 5 Księga Mojżeszowa 22:24 — Tedy wywiódłszy ono oboje przed bramę miasta, ukamionujecie je, i umrą; dzieweczkę przeto, iż nie wołała w mieście, a męża przeto, iż zelżył żonę bliźniego swego: tak odejmiesz złe z pośrodku siebie.
• 5 Księga Mojżeszowa 22:27 — Ponieważ ją na polu trafił, a gdy wołała dzieweczka poślubiona, nie był, kto by ją ratował.
• 5 Księga Mojżeszowa 26:7 — Tedyśmy wołali do Pana, Boga ojców naszych, i wysłuchał Pan głos nasz, a wejrzał na utrapienie nasze, i na pracę naszę, i na ucisk nasz;
• Księga Jozuego 24:7 — Tedy wołali do Pana, a on położył ciemności między wami i między Egipczany, i przywiódł na nie morze, a okryło je; i widziały oczy wasze, com uczynił w Egipcie, i mieszkaliście na puszczy przez długi czas.
• Księga Sędziów 4:3 — Tedy wołali synowie Izraelscy do Pana; albowiem miał dziewięć set wozów żelaznych, a srodze uciskał syny Izraelskie przez dwadzieścia lat.
• Księga Sędziów 7:23 — A zebrawszy się mężowie Izraelscy z Neftalim, i z Aser, i ze wszystkiego pokolenia Manasesowego, gonili Madyjańczyki.
• Księga Sędziów 7:24 — Zatem posły rozesłał Giedeon na wszystkę górę Efraimską, mówiąc: Zabiegajcie Madyjanitom, a ubieżcie przed nimi wody aż do Betabara, i do Jordanu. Zebrali się tedy wszyscy mężowie z Efraima, i ubieżeli wody aż do Betabara i do Jordanu.
• Księga Sędziów 10:12 — I od Sydończyków, i Amalekitów, i Mahanitów, którzy was trapili, gdyście wołali do mnie, nie wybawił z ręki ich?
• Księga Sędziów 10:17 — Zebrali się tedy synowie Ammonowi, a położyli się obozem w Galaad; zebrali się też i synowie Izraelscy, a położyli się obozem w Masfa.
• Księga Sędziów 12:1 — I zebrali się mężowie Efraimscy, a przyszedłszy ku północy, rzekli do Jeftego: Przeczżeś szedł walczyć przeciwko synom Ammonowym, a nie wezwałeś nas, abyśmy szli z tobą? przetoż dom twój i ciebie spalimy ogniem.
• 1 Księga Samuela 10:17 — Potem zwołał Samuel ludu do Pana do Masfa,
• 1 Księga Samuela 13:4 — A tak usłyszał wszystek Izrael, że powiadano: Pobił Saul straż Filistyńską, dla czego też obrzydłym był Izrael między Filistyny. I zwołano lud za Saulem do Galgal.
• 1 Księga Królewska 20:39 — A gdy król mijał, zawołał na króla, i rzekł; sługa twój wyszedł w pośrodek bitwy, a oto mąż przyszedłszy przywiódł do mnie męża, i rzekł: Strzeż tego męża; bo jeźlibyś go opuścił, dusza twoja będzie za duszę jego, albo talent srebra odważysz.
• 2 Księga Królewska 2:12 — Co Elizeusz widząc, wołał: Ojcze mój, ojcze mój! Wozie Izraelski i jazdo jego. I nie widział go więcej. A pochwyciwszy szaty swe rozdarł je na dwie części.
• 2 Księga Królewska 3:21 — Tedy wszyscy Moabitowie usłyszawszy, że ciągną królowie walczyć przeciwko nim, zwołali wszystkie, którzy tak starzy byli, że pas przypasać mogli, i wyżej; a stanęli na granicach.
• 2 Księga Królewska 4:1 — A niewiasta jedna z żon synów prorockich wołała do Elizeusza, mówiąc: Sługa twój, mąż mój, umarł. A ty wiesz, iż sługa twój bał się Pana. A teraz przyszedł pożyczalnik, aby sobie wziął dwóch synów moich za niewolniki.
• 2 Księga Królewska 4:40 — I wylali mężom onym, aby jedli. A gdy jedli onę kaszę zawołali, i rzekli: Śmierć w garncu, mężu Boży! I nie mogli jeść.
• 2 Księga Królewska 6:5 — I stało się, gdy jeden z nich obalał drzewo, że mu siekiera wpadła w wodę; i zawołał, mówiąc: Ach, ach, panie mój! i tać była pożyczona.
• 2 Księga Królewska 6:26 — I przydało się, gdy król Izraelski przechadzał się po murze, że jedna niewiasta zawołała nań mówiąc: Ratuj mię królu, panie mój!
• 2 Księga Królewska 8:3 — I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi Filistyńskiej, i poszła, aby wołała na króla o dom swój, i o rolę swoję.
• 2 Księga Królewska 8:5 — A gdy on powiadał królowi, jako wskrzesił umarłego, oto niewiasta, której był wskrzesił syna, zawołała na króla o dom swój i o rolę swoję. I rzekł Giezy: Królu panie mój, tać to jest niewiasta, i ten syn jej, którego wskrzesił Elizeusz.
• 2 Księga Kronik 13:14 — Tedy ujrzawszy synowie Judzcy, że na nich następowała bitwa z przodku i z tyłu, wołali do Pana, a kapłani trąbili w trąby.
• Księga Nehemiasza 9:27 — Podałeś ich w ręce nieprzyjaciołom ich, którzy ich trapili. A gdy czasu utrapienia swego wołali do ciebie, tyś ich z nieba wysłuchał, a według litości twoich wielkich dawałeś im wybawicieli, którzy ich wybawiali z rąk nieprzyjaciół ich.
• Księga Ijoba 19:7 — Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
• Księga Ijoba 35:12 — Tedy wołająli dla hardości złych, on ich nie wysłuchuje.
• Księga Psalmów 34:18 — Wołają sprawiedliwi, a Pan ich wysłuchiwa, i ze wszystkich trudności ich wybawia ich.
• Księga Psalmów 77:2 — Głos mój podnoszę do Boga, kiedy wołam; głos mój podnoszę do Boga, aby mię wysłuchał.
• Księga Psalmów 88:1 — Pieśń a psalm synów Korego przedniejszemu śpiewakowi na Machalat ku śpiewaniu, nauczający, (złożony)od Hemana Ezrahytczyka.
• Księga Psalmów 107:6 — A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;
• Księga Psalmów 107:28 — Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.
• Księga Izajasza 19:20 — A będzie na znak i na świadectwo Panu zastępów w ziemi Egipskiej. A gdy zawołają do Pana dla tych, którzy ich ciemiężyli, tedy im pośle wybawiciela i książęcia, i wybawi ich.
• Księga Izajasza 33:7 — Oto mocarze ich wołają na dworze, posłowie pokoju gorzko płaczą.
• Księga Izajasza 42:2 — Nie będzie wołał, ani się będzie wywyższał, ani będzie słyszany na ulicy głos jego.
• Księga Izajasza 46:7 — Noszą go na ramieniu, dźwigają go, i stawiają go na miejscu jego. I stoi, a z miejsca swego się nie ruszy; jeźli kto zawoła do niego, nie ozywa się, ani go z utrapienia jego wybawia.
• Księga Izajasza 65:14 — Oto słudzy moi wykrzykać będą od radości serdecznej, a wy będziecie wołać od boleści serca, i od skruszenia ducha wyć będziecie.

Pokazano 50 z 55 wystąpień. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H6817 w rozbiorze wersetu.

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.