2 Księga Królewska 3

2 Księga Królewska, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Królewska 3 — Biblia Gdańska

1 A Joram, syn Achaba, począł królować nad Izraelem w Samaryi roku ośmnastego Jozafata, króla Judzkiego, a królował dwanaście lat.

2 I czynił złe przed oczyma Pańskiemi, acz nie tak jako ojciec jego, i jako matka jego. Albowiem wyrzucił słupy Baalowe, których był naczynił ojciec jego.

3 Wszakże w grzechach Jeroboama, syna Nabatowego, który przywiódł do grzechu Izraela, trwał a nie odstąpił od nich.

4 A Meza, król Moabski, miał dosyć bydła, a dawał królowi Izraelskiemu sto tysięcy jagniąt, i sto tysięcy baranów z wełną ich.

5 I stało się, gdy umarł Achab, że odstąpił król Moabski od króla Izraelskiego.

6 Wyciągnął tedy król Joram dnia onego z Samaryi, i obliczył wszystkiego Izraela.

7 A wyszedłszy posłał do Jozafata, króla Judzkiego, mówiąc: Król Moabski odstąpił odemnie; pociągnieszże zemną przeciw Moabowi na wojnę? I odpowiedział: Pociągnę. Jakom ja, tak ty; jako lud mój, tak lud twój; jako konie moje, tak konie twoje.

8 Zatem rzekł: Którąż drogą pociągniemy? I odpowiedział: Drogą puszczy Edomskiej.

9 A tak wyciągnął król Izraelski i król Judzki, i król Edomski. A gdy krążyli drogą siedm dni, nie dostało wody wojsku, ani bydłu, które szło z nimi.

10 I rzekł król Izraelski: Ach, ach! Albowiem wezwał Pan tych trzech królów, aby je podał w ręce Moabskie.

11 Ale Jozafat rzekł: Niemaszże tu proroka Pańskiego, żebyśmy się poradzili Pana przezeń? I odpowiedział jeden z sług króla Izraelskiego, a rzekł: Jest tu Elizeusz, syn Safata, który nalewał wody na ręce Eliaszowe.

12 Tedy rzekł Jozafat: U tegoć jest słowo Pańskie. I szli do niego król Izraelski, i Jozafat, i król Edomski.

13 I rzekł Elizeusz do króla Izraelskiego: Co mnie i tobie? Idź do proroków ojca twego, i do proroków matki twej. I rzekł mu król Izraelski: Nie mów tak; bo Pan powołał tych trzech królów, aby je podał w ręce Moabowe.

14 I odpowiedział Elizeusz: Jako żywy Pan zastępów, przed którego obliczem stoję, że gdybym się nie oglądał na Jozafata, króla Judzkiego, nie dbałbym na cię, anibym na cię wejrzał.

15 Przetoż teraz przywiedźcie mi na harfie grającego. A gdy on gracz grał, była nad nim ręka Pańska.

16 I rzekł: Tak mówi Pan: Poczyńcie w tym potoku gęste doły.

17 Albowiem tak mówi Pan: Nie ujrzycie wiatru, ani ujrzycie deszczu, wszakże ten potok będzie pełen wody, tak, że pić będziecie wy, i stada wasze, i bydła wasze.

18 Aleć to jeszcze mała w oczach Pańskich; albowiem da i Moabity w ręce wasze.

19 I poburzycie wszystkie miasta obronne, i każde miasto wyborne, a wszystkie drzewa dobre podrąbicie, i wszystkie źródła wód zatkacie, i każdą rolę dobrą kamieniem zawalicie.

20 I stało się rano, kiedy ofiarowana bywa ofiara śniedna, oto wody przychodziły drogą Edomską, i napełniła się ziemia wodami.

21 Tedy wszyscy Moabitowie usłyszawszy, że ciągną królowie walczyć przeciwko nim, zwołali wszystkie, którzy tak starzy byli, że pas przypasać mogli, i wyżej; a stanęli na granicach.

22 A wstawszy rano, gdy słońce weszło nad temi wodami, ujrzeli Moabczycy naprzeciw sobie wody czerwone jako krew,

23 I rzekli: Krew jest; pewnie się pobili królowie, i pobici są jeden od drugiego. A tak teraz do łupu, o Moabczycy!

24 A gdy przyszli do obozu Izraelskiego, powstali Izraelczycy, i porazili Moabczyki, którzy uciekali przed nimi, a oni je bili, i porazili Moabczyki;

25 I miasta poburzyli, i na każde pole wyborne rzucił każdy kamień swój, i zarzucili je, i wszystkie żródła wód pozatykali, i wszystkie drzewa dobre podrąbali, tak, że tylko zaniechali kamienia w murze Kichareset. A obległszy je ci, co byli z procami dobywali go.

26 Tedy widząc król Moabski, że przemagało przeciw niemu wojsko, wziął z sobą siedm set mężów dobywających miecza, żeby się przebił przez wojsko króla Edomskiego, ale nie mogli.

27 Przetoż pojmawszy syna jego pierworodnego, który miał królować miasto niego, ofiarował go całopaleniem na murze. I stało się zagniewanie wielkie, przeciw Izraelowi, i odciągnęli od niego, a wrócili się do ziemi swej.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Królewska 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Królewska 3:1

Epifania i Bazylea:

„Joram” — reprezentuje Europę sprzymierzoną. (TP 1932, s. 36,37) Joramowa faza polityki istnieje i nadal będzie istnieć aż do czasu obalenia jej przez światową rewolucję. (TP 1932, s. 36,37)

„syn Achaba” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1932, s. 36,37) Achabowa faza polityki europejskiej istniała już setki lat zanim jej późniejsza faza zapoczątkowała się, co miało miejsce podczas wojen Napoleońskich. (TP 1932, s. 36,37) Europa Autokratyczna zaczęła umierać podczas Rewolucji francuskiej i wojen Napoleońskich. (TP 1932, s. 36,37)

„w Samarii” — wyrażenie "w Samarii" jest typem na sferę polityczną. (TP 1932, s. 36,37)

„Jozafata” — Jozafat przedstawia Amerykę wolna i dobroczynną, zwłaszcza względem Europy. (TP 1932, s. 36,37)

„królował dwanaście lat” — prawdopodobnie przedstawia 12 specjalnych czynności przez które przebiegało postępowanie sprzymierzonej Europy. Pewnym jest, że jest akurat 12 epizodów, w których figuralny Joram jest przedstawiony. (TP 1932, s. 36,37)

2 Księga Królewska 3:2

Epifania i Bazylea:

„przed oczyma Pańskimi” — przedstawia Pańskie zasady. (TP 1932, s. 37)

„acz nie tak jako ojciec jego i matka jego” — zło nie było tak olbrzymie jak zło autokratycznej Europy i Kościoła katolickiego. (TP 1932, s. 37)

„wyrzucił słupy Baalowe” — ubieganie się za władzą i narzucanie swej woli (czczenie Baala) było tym co sprzymierzona Europa usunęła na bok, o ile to tyczyło się jej samej. (TP 1932, s. 37) Choć europejskie państwa działające niezależnie i odrębnie (pozafiguralny Ochozjasz) nadal ubiegały się o władzę i narzucały swoją wolę innym. (TP 1932, s. 37)

2 Księga Królewska 3:3

Epifania i Bazylea:

„Jeroboama” — [spór ludu], z historii Jeroboama dowiadujemy się, że jego grzechy były dwojakiego rodzaju: rywalizująca nienawiść i pragnienie wyższości. To jest widoczne z jego buntu, wynikiem czego było rozdzielenie Izraela na dwa królestwa, który okazał się w rywalizującej nienawiści przeciwko Południowemu Królestwu i w jego ambicji by przewyższyć Judę. (TP 1932, s. 37)

„Nabatowego” — [widok, ambicja], (TP 1932, s. 37)

„który przywiódł do grzechu Izraela” — Sprzymierzona Europa była winna tym dwom nieprawościom, bo te dwa związki europejskie tj trójprzymierze i trójporozumienie były pełne rywalizującej nienawiści i żądzy górowania jednych nad drugimi co przyczyniło się do wywołania wojny światowej. (TP 1932, s. 37)

„trwał, a nie odstąpił od nich” — (od grzechów), możemy więc być pewni, że to zło potrwa dalej przynosząc im nadal zgniły owoc, dopóki sprzymierzona Europa nie będzie zniszczona w nadchodzącej rewolucji. (TP 1932, s. 37)

2 Księga Królewska 3:4

Epifania i Bazylea:

„A Meza, król Moabski” — rozumiemy, że reprezentuje państwa Centralne, które przez swoje sformowanie trójprzymierza zbuntowali się przeciw Europie narodowo niezależnej i odrębnej -- pozafiguralnemu Ochozjaszowi (2Król.1:1). (TP 1932, s. 37) Moab przedstawia sferę działanie, w której poruszają państwa Centralne. (TP 1932, s. 37)

„miał dosyć bydła” — Centralne Państwa były pozafiguralnym mistrzem owiec, w tym znaczeniu, że mieli nader łagodnych obywateli. (TP 1932, s. 37)

„a dawał królowi Izraelskiemu sto tysięcy jagniąt, i sto tysięcy baranów z wełną ich” — wełna jagniąt i baranów dana królowi Izraelskiemu reprezentuje korzyści, jakie Alianci otrzymywali z nader wynalazczych i produktywnych zdolności narodu niemieckiego tak w dawnych jak i w obecnych czasach; ponieważ w literaturze, nauce wiedzy, sztuce, polityce przemyśle i handlu narody europejskie otrzymywały wiele korzyści od narodu niemieckiego, zanim Niemcy sformowały trójprzymierze. (TP 1932, s. 37)

2 Księga Królewska 3:5

Epifania i Bazylea:

„gdy umarł Achab” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1932, s. 36,37) Achabowa faza polityki europejskiej istniała już setki lat zanim jej późniejsza faza zapoczątkowała się, co miało miejsce podczas wojen Napoleońskich. (TP 1932, s. 36,37) Europa Autokratyczna zaczęła umierać podczas Rewolucji francuskiej i wojen Napoleońskich. (TP 1932, s. 36,37)

„że odstąpił król Moabski od króla Izraelskiego” — gdy autokracja przestała zupełnie egzystować, naród niemiecki stawał się coraz więcej samolubny, a coraz mniej usłużny. (TP 1932, s. 36,37)

2 Księga Królewska 3:6

Epifania i Bazylea:

„Wyciągnął tedy król Joram dnia onego z Samarii” — wyciągnięcie z Samarii reprezentuje sprzymierzoną Europę, pozostawiającą zwykłe czynności polityczne aby zająć się nadzwyczajna pracą organizowania ostatniej fazy europejskiego koncertu. (TP 1932, s. 37)

„i obliczył wszystkiego Izraela” — reprezentuje działalność jaką rozpoczęły mocarstwa z trójporozumienia, aby obezwładnić trójprzymierze. Gdy spostrzeżono, że uformowanie trójprzymierza zagraża pokojowi całej Europy, najpierw Francja i Rosja zawarły ze sobą wspólne porozumienie. Trochę później Wielka Brytania przystąpiła do tego porozumienia i tym sposobem został uformowany drugi związek mocarstw europejskich zwany trójporozumieniem. Stopniowo inne narody europejskie przystępowały z sympatii do tego związku tak, iż wkrótce prawie cała Europa była po jednej stronie. (TP 1932, s. 37)

2 Księga Królewska 3:7

Epifania i Bazylea:

„A wyszedłszy” — w.7 odnosi się do czasu I wojny światowej. (TP 1932, s. 37,38)

„posłał do” — przez Aliantów zostały podjęte przedwstępne kroki, w celu namówienia Ameryki, aby stanęła po ich stronie, a przeciw państwom Centralnym. (TP 1932, s. 37,38)

„Jozafata” — figuruje Amerykę z punktu zapatrywania na jej utrzymywanie takiej polityki jak np. wolność wg prawa, równość wg prawa, Doktryna Monroego i niesienie dobrowolnej pomocy sprzymierzonej Europie. (TP 1931, s. 66)

„pociągnieszże ze mną przeciw Moabowi na wojnę?” — reprezentuje wszystkie metody propagandy i wpływu wywarte na Amerykę w celu przystąpienia jej do wojny. (TP 1932, s. 37,38)

„Pociągnę” — reprezentuje Amerykańskie schlebianie Aliantom i wypowiedzenie wojny. (TP 1932, s. 37,38)

„Jakom ja, tak ty” — wyobraża amerykańskie osobiste i serdeczne przyjęcie na siebie sprawy alianckiej. (TP 1932, s. 37,38)

„jako lud mój, tak lud twój” — wyobraża jedność amerykańskiej ludności z Aliantami w ich ogłoszonych zamiarach przystąpienia do wojny, co jednak później okazało się, że było mniej więcej obłudne. (TP 1932, s. 37,38)

„jako konie moje, tak konie twoje” — wyobraża serdeczne poparcie teorii Aliantów, co do panowania królów z łaski Bożej, kleru, arystokracji i ich teorii o demokracji. (TP 1932, s. 37,38)

2 Księga Królewska 3:8

Epifania i Bazylea:

„Którąż drogą pociągniemy” — Alianci zapytują Amerykę, (na konferencjach, czyli radach wojennych) jak mają prowadzić kampanię, po tym jak Ameryka całą swoją siłą przystąpiła do wojny. (TP 1932, s. 38)

„Drogą puszczy Edomskiej” — przedstawia prowadzenie wojny pod względem intelektualnym i militarnym w taki sposób, ażeby mieć zupełne poparcie od Pracy we wszystkich krajach alianckich i we wszystkich jej klasach -- konserwatywnych i radykalnych.. (TP 1932, s. 38)

2 Księga Królewska 3:9

Epifania i Bazylea:

„A tak wyciągnął” — Ci trzej królowie maszerujący razem ze swymi wojskami reprezentują fakt, że Alianci, Ameryka i Konserwatywna Praca były w jedności co do starań wojennych. (TP 1932, s. 36,38)

„król Izraelski” — Alianci. Sprzymierzona Europa. (TP 1932, s. 36,38)

„król Judzki” — Ameryka. (TP 1932, s. 36,38)

„król Edomski” — Konserwatywna Praca w przeciwieństwie do Pracy radykalnej. Obie te klasy są jednak włączone pod figuralnym słowem Edom, które w typach biblijnych reprezentuje klasy niewybrane -- Izrael odrzucony od Kościoła, W.G. odrzucone od Wybranej Oblubienicy, Praca odrzucona od "wybranych" ziemskich klas bogaczy i arystokratów. (TP 1932, s. 36,38)

„krążyli drogą siedem dni” — reprezentuje wysiłki Aliantów od czasu kiedy Ameryka przystąpiła do wojny IV.1917, aż do VII.1918 -- okres wielkiej klęski, jakie ponieśli Alianci, szczególnie w ostatnich 4 miesiącach. (TP 1932, s. 36,38) Liczba 7 zdaje się tu przedstawiać zupełność. (TP 1932, s. 36,38)

„nie dostało wody” — przedstawia brak narady, mądrości i prawdy niezbędnych dla ich powodzenia. Nie było żadnego zdecydowanego planu po stronie Aliantów. (TP 1932, s. 36,38)

„wojsku” — przedstawia walczących. (TP 1932, s. 36,38)

„ani bydłu” — przedstawia ludność cywilną. (TP 1932, s. 36,38)

2 Księga Królewska 3:10

Epifania i Bazylea:

„Ach, ach!” — rozpaczliwe wołanie Jorama przedstawia odczucie rozpaczy, jakie przenikało Aliantów po ich wielkiej porażce w bitwie pod Pikardy, przed Wielkanocą 1918 roku. (TP 1932, s. 38)

„trzech królów” — wyobraża bojaźń, że wszyscy popierający stronę sprzymierzonych będą porażeni. (TP 1932, s. 38)

„aby je podał w ręce Moabskie” — wyobraża fakt, że Alianci obawiali się, że Bóg obrócił się przeciw nim, a na korzyść Niemców, a to z powodu zła i błędu jakie było po ich stronie. (TP 1932, s. 38)

2 Księga Królewska 3:11

Epifania i Bazylea:

„Jozafat” — figuruje Amerykę z punktu zapatrywania na jej utrzymywanie takiej polityki jak np. wolność wg prawa, równość wg prawa, Doktryna Monroego i niesienie dobrowolnej pomocy sprzymierzonej Europie. (TP 1931, s. 66)

„Niemaszże tu proroka Pańskiego, żebyśmy się poradzili Pana przezeń” — reprezentuje śledzenie Ameryki za informacją biblijną i aby z punktu właściwych zasad dano odpowiedź na pytanie dotyczące wyników wojny. (TP 1932, s. 38,39) Prezydent Wilson często radził się Biblii i kaznodziei o takie rozwiązanie kwestii. (TP 1932, s. 38,39)

„jeden z sług” — reprezentuje Brytyjskie Militarne Biuro Wywiadowcze. (TP 1932, s. 38,39) To Biuro podczas egzaminacji braci brytyjskich, którzy odmawiali służby wojskowej, otrzymało wiele informacji odnoszących się do naszych proroczych zapatrywań wojennych. (TP 1932, s. 38,39)

„Jest tu Elizeusz” — reprezentuje W.G., członków Towarzystwa. (TP 1932, s. 38,39)

„który nalewał wody na ręce Eliaszowe” — odnosi się do faktu, że Elizeusz był specjalnym sługą Eliasza, tak jak członkowie W.G., zwolennicy Towarzystwa, byli sługami M.St., gdy ono posiadało stanowisko mówczego narzędzia do Nominalnego Duchowego Izraela. (TP 1932, s. 38,39) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

2 Księga Królewska 3:12

Epifania i Bazylea:

„u tegoć jest słowo Pańskie” — reprezentuje jak amerykańscy wodzowie uznali zwolenników Towarzystwa, jako Studentów Biblijnych, spokrewnionych z tą wielką pracą, jaka była prowadzona przez lud Boży pod przewodnictwem "onego Sługi". (TP 1932, s. 39)

„I szli do niego” — zwrócili swoją uwagę na zwolenników Towarzystwa, w nadziei otrzymania od nich jakiejś wskazówki biblijnej, tyczącej się swoich widoków wojennych. Urzędnicy zaczęli zwracać swoją uwagę na pozafiguralnego Elizeusza wtedy, kiedy wodzowie Towarzystwa zaczęli popadać w konflikt z władzami militarnymi, szczególnie w sprawach tyczących się szpiegostwa i praw poborowych, tj. przed ich aresztowaniem 8.05.1918. I przed konwencją Towarzystwa w Brooklynie 23-26.03.1918; ponieważ szczególnie na tej konwencji była dana odpowiedź przez Elizeusza. (TP 1932, s. 39) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

2 Księga Królewska 3:13

Epifania i Bazylea:

„I rzekł” — ostra nagana dana Joramowi przedstawia silne niezgadzanie się zwolenników Towarzystwa z europejskimi Aliantami, prześladującymi braci europejskich i kierujących się obłudą i podłością. (TP 1932, s. 39)

„Elizeusz” — przedstawia członków W.G., zwolenników Towarzystwa (po rozdzieleniu w 1917 roku). (TP 1932, s. 39) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

„do króla Izraelskiego” — Aliantów. (TP 1932, s. 39)

„Co mnie i tobie” — jest figurą omycia swych rąk z wszelkich roszczeń, pretensji i zamiarów państw sprzymierzonych. (TP 1932, s. 39)

„idź do proroków ojca twego” — idź po informację do mówców autokratycznych. (TP 1932, s. 39)

„i do proroków matki twej” — i kaznodziei Kościoła Katolickiego. (TP 1932, s. 39)

„I rzekł mu król Izraelski” — Joramowa odpowiedź przedstawia beznadziejną rozpacz Aliantów na odmowną odpowiedź daną od Pańskiego mówczego narzędzia do Nominalnego Duchowego Izraela. (TP 1932, s. 39)

2 Księga Królewska 3:14

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział Elizeusz” — Elizeuszowe ciągłe i poważne niezgadzanie się z Joramem przedstawia ciągłe i poważne niazgadzanie się zwolenników Towarzystwa z Aliantami, a szczególnie dotyczy to ich wodzów, którzy, zanim Ameryka przystąpiła do wojny, trzymali stronę Niemców; szczególnie jest to prawda o Prezydencie Towarzystwa. (TP 1932, s. 39)

„gdybym się nie oglądał na Jozafata, króla Judzkiego” — gdyby nie fakt, że oni oceniali i poważali Amerykę w jej niesamolubnym uczestniczeniu w wojnie. (TP 1932, s. 39) Jozafat figuruje Amerykę z punktu zapatrywania na jej utrzymywanie takiej polityki jak np. wolność wg prawa, równość wg prawa, Doktryna Monroego i niesienie dobrowolnej pomocy sprzymierzonej Europie. (TP 1931, s. 66)

„nie dbałbym na cię, ani na cię wejrzał” — lecz z powodu obłudy Aliantów i zwalaniu całej winy na Niemców, oni poczuli do nich wstręt i na ich korzyść nie uczyniliby nic, ani by im nie dali uznania. (TP 1932, s. 39) [wejrzał, hebr. raah - uznawał]; (TP 1961, s. 105)

2 Księga Królewska 3:15

Epifania i Bazylea:

„na harfie grającego” — przedstawia Biblię, której części odnoszące się do wyniku wojny światowej miały być w owym czasie wyrozumiane, na tyle na ile wymagano tego od ustnych wyrazicieli Słowa Bożego do chrześcijaństwa. (TP 1932, s. 39)

„A gdy on gracz grał” — pozafiguralny Elizeusz był w owym czasie Boskim ustnym wyrazicielem do Nominalnego Duchowego Izraela. (TP 1932, s. 39) A więc ten urząd umożliwił wodzom Towarzystwa na Konwencji Wielkanocnej w 1918 roku dać przepowiednie o przegranej wojnie przez Niemcy. (TP 1932, s. 39) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

„była nad nim ręka Pańska” — moc wyrozumienia odnośnych rzeczy na czasie. (TP 1932, s. 39)

2 Księga Królewska 3:16

Epifania i Bazylea:

„Tak mówi Pan” — wodzowie Towarzystwa dali na ten przedmiot Boską Prawdę. (TP 1932, s. 39) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

„Poczyńcie w tym potoku” — (dolinie), dolina przedstawia stan w jakim znajdowali się Alianci wskutek przegrania przed Wielkanocą 1918 roku bitwy pod Pikardy. (TP 1932, s. 39) Ich stan zdawał się być rozpaczliwy, a nawet zrujnowany, nie dający żadnej rady (wody), ja z tego można wyjść. Jednakże ten krytyczny stan pobudził Aliantów, żeby radzić się mądrości i zdrowego rozsądku -- czyli pozafiguralnej wody -- potrzebnej na ich podźwignięcie się z porażki i na pozyskanie ostatecznego zwycięstwa. Woda figurowała tutaj tą Prawdę, że im potrzebny jest naczelny wódz, którego plany -- wody -- i rozkazy byłyby przyjęte i wykonywane przez komendantów wszystkich wojsk stojących po stronie Aliantów. (TP 1932, s. 39)

„gęste doły” — przedstawiają wodzów armii sprzymierzonych, jako naczynia zbiorcze tych rad, które miały zamienić porażkę na zwycięstwo. (TP 1932, s. 39)

2 Księga Królewska 3:17

Epifania i Bazylea:

„Nie ujrzycie wiatru, ani ujrzycie deszczu” — W pozafiguralnej dolinie nie było żadnej obietnicy (wiatru i deszczu, które poprzedzają wodę) o nadchodzących radach, które umożliwiłyby ucieczkę Aliantom przed porażką. (TP 1932, s. 39,40) A więc mówcze narzędzia Towarzystwa przyznali na Konwencji Wielkanocnej, że nie było żadnych widoków, aby prawdziwa wiedza i rada mogła nadejść dla Aliantów. (TP 1932, s. 39,40)

„potok będzie pełen wody” — mówcze narzędzia Towarzystwa obiecali na Konwencji Wielkanocnej, że rada może nadejść i że ich stan depresji i porażki stanie się pełen stosownej prawdy rozwiązującej całą sytuację. (TP 1932, s. 39,40)

„tak, że pić będziecie” — te prawdy -- rady -- będą przyjęte przez (trzy grupy) Aliantów. (TP 1932, s. 39,40)

„wy” — przedstawia wodzów i żołnierzy. (TP 1932, s. 39,40)

„stada wasze” — przedstawia cywilnych stronników. (TP 1932, s. 39,40)

„bydła wasze” — przedstawia ich rządy. (TP 1932, s. 39,40)

2 Księga Królewska 3:18

Epifania i Bazylea:

„Aleć to jeszcze mała w oczach Pańskich” — danie im potrzebnej rady było uważane za rzecz przedwstępną. (TP 1932, s. 40)

„da i Moabity w ręce wasze” — Bóg uczyni dla nich coś więcej: albowiem On da i mocarstwa Centralne w ich ręce. (TP 1932, s. 40) Prezes Towarzystwa wyraźnie na zebraniu publicznym 25.03.1918 roku przepowiedział, że następnym władcą, który utraci swój tron będzie cesarz Niemiec. (TP 1932, s. 40) Nasz Pan od 1920 r. i nadal więcej nie uznaje Towarzystwa, jako korporacji, działającej przez swój zarząd, redaktorów i kierowniczych urzędników, jako zarządzających pracą pozafiguralnego Elizeusza, tj. dobrych zwolenników Towarzystwa. Dlatego pracę,, która ta korporacja wykonała od r. 1920, Bóg więcej nie uznaje za pracę W.G. i M.G.; lecz On uznaje właściwą pracę jaką czynią jednostki pozafiguralnego Elizeusza za pracę W.G. i M.G. (TP 1938, s. 43)

2 Księga Królewska 3:19

Epifania i Bazylea:

„I poburzycie” — Alianci pokonają. (TP 1932, s. 40)

„wszystkie miasta obronne” — każdy mocny rząd mocarstw Centralnych. (TP 1932, s. 40)

„i każde miasto wyborne” — rządy Austrii i Niemiec. (TP 1932, s. 40)

„wszystkie drzewa dobre” — każdego wodza. (TP 1932, s. 40)

„wszystkie źródła wód zatkacie” — wszelkie rady wojenne państw Centralnych, jakie zostały ustanowione i uplanowane przez ich Naczelne Dowództwo, aby uczynić Niemcy "über alles", stały się niewykonalne. (TP 1932, s. 40)

„każdą rolę dobrą” — uczyniono nieproduktywne każde źródło dostarczające potrzeb wojennych i każdy środek wojenny podjęty ze strony niemieckiej okazał się niedostateczny. (TP 1932, s. 40)

„kamieniem zawalicie” — oznacza teorie sprzymierzonych, jak mieli sobie postąpić z państwami Centralnymi. (TP 1932, s. 40)

2 Księga Królewska 3:20

Epifania i Bazylea:

„rano, kiedy ofiarowana była ofiara śniedna” — Ofiara poranna rozpoczynała się o godz. 3:00, (tj między 8:00 a 9:00). Biorąc dzień (dobę) za rok, początek roku u Żydów -- 1 Nisan -- przypadał 13.03.1918 roku. Trzecia godzina rozpoczynała się 13.04.1918 roku. Zaraz następnego dnia 14.04.1918 roku na główno dowodzącego został mianowany marszałek Foch, co było wyrazem pierwszej części rad, które zamieniły porażkę w zwycięstwo sprzymierzonych. (TP 1932, s. 40)

„oto wody przychodziły drogą Edomską” — zdaje się wskazywać, że jedność komendy i skuteczność planów pochodziła z powodu nalegań Pracy. Wiadomo powszechnie, że przywódcy Pracy tak brytyjscy jak i amerykańscy nalegali na zaprowadzenie tej procedury. (TP 1932, s. 40)

2 Księga Królewska 3:21

Epifania i Bazylea:

„Tedy wszyscy Moabitowie usłyszawszy, że ciągną królowie walczyć przeciwko nim” — Niemcy dowiedziały się, że państwa Sprzymierzone otrzymały poparcie od Ameryki. (TP 1932, s. 40)

„zwołali wszystkie” — zaczęli robić wielkie wysiłki w celu rozległego przygotowania ponownej ofensywy, która miała doprowadzić do zwycięstwa. (TP 1932, s. 40)

„a stanęli na granicach” — Moabici stojący na granicach, przedstawiają Niemców posuniętych daleko na wschód i stojących na pozycjach we Francji, skąd postanowili rozpocząć ofensywę, przez którą myśleli zakończyć wojnę na swoją korzyść.-32. (TP 1932, s. 40)

2 Księga Królewska 3:22

Epifania i Bazylea:

„gdy słońce weszło nad tymi wodami” — przedstawia nowe plany Sprzymierzonych przychodzące do ogólnej wiadomości -- światła; ponieważ nie trwało długo po przyjęciu tych rad, że zostały one uroczyście ogłoszone po całym świecie; i rzecz naturalna, iż częściowo doszły do wiadomości Niemców. (TP 1932, s. 40)

„ujrzeli Moabczycy naprzeciw sobie wody czerwone jako krew” — Dla Niemców zdawało się, że te narady nie mogą być prawdą wypływającą ze zdrowego rozsądku zastosowaną do sytuacji, ale raczej jawną ich śmierci. (TP 1932, s. 40)

2 Księga Królewska 3:23

Epifania i Bazylea:

„I rzekli: Krew jest” — dla Niemców nadętych dumą z powodu wiosennych zwycięstw (1918 r), oraz ich ufność w prędkie i ostateczne zwycięstwo, plany te, zdawały się im, iż są naradami rozpaczy, jawnej klęski i ostatecznym pokonaniem wojsk sprzymierzonych -- śmiercią walczących żołnierzy -- Te nowe narady państw sprzymierzonych reprezentują ich śmierć. (TP 1932, s. 40,41)

„pewnie się pobili królowie” — Myśli ich były następujące: Przez przyjęcie tych nowych kroków, te trzy grupy (tj Alianci europejscy, Amerykanie i konserwatywna Praca) na pewno zniszczą się wzajemnie. (TP 1932, s. 40,41)

„i pobici są jeden od drugiego” — Przez przyjęcie tych planów na pewno iż jeden drugiego obrazi i znieważy do tego stopnia, że łatwo będzie można ich pokonać. (TP 1932, s. 40,41)

„A tak teraz do łupu, o Moabczycy!” — A zatem organizujmy nasze siły do zwycięstwa, abyśmy niepokonani mogli zadać ostatni cios naszym wrogom; a potem będzie już łatwą rzeczą dyktowanie warunków pokoju, którym na całe stulecia zniszczymy wszystkich naszych wrogów. Nałożymy na nich tak wielkie odszkodowania, którymi obciążymy ich, ujarzmimy i powetujemy wszystkie nasze wojenne straty. (TP 1932, s. 40,41)

2 Księga Królewska 3:24

Epifania i Bazylea:

„A gdy przyszli do obozu Izraelskiego” — w lipcu 1918 roku zaatakowali Aliantów z całą siłą. (TP 1932, s. 41)

„powstali Izraelczycy i porazili Moabczyki” — lecz linia sprzymierzonych niewiele cofnęła się, a następnie Amerykanie, a potem Francuzi rozpoczęli kontratak, odpierając Niemców aż po za rzekę (Marne). (TP 1932, s. 41)

„którzy uciekali przed nimi” — Niemcy zmuszeni byli do ucieczki na całym froncie zachodnim. (TP 1932, s. 41)

„a oni je bili” — zadawali ciężkie straty liniom Niemieckim. (TP 1932, s. 41)

„i porazili Moabczyki” — a przez warunki zawieszenia broni zajęli nawet terytorium niemieckie. (TP 1932, s. 41)

2 Księga Królewska 3:25

Epifania i Bazylea:

„I miasta poburzyli” — przedstawia zmuszenie państw Centralnych w ich poszczególnych krajach -- rządach -- do złożenia broni i poddania się pod pustoszące warunki pokojowe, jakie zostały na nich nałożone. (TP 1932, s. 41)

„i na każde pole” — wszelkie środki i sposoby produkcji, źródła siły i zaopatrzenia.. (TP 1932, s. 41)

„rzucił każdy” — każdy sprzymierzony naród. (TP 1932, s. 41)

„kamień swój” — ciężkie brzemiona. (TP 1932, s. 41)

„i zarzucili je” — przez to stały się nieproduktywne. (TP 1932, s. 41)

„i wszystkie źródła wód pozatykali” — unieważnili wszystkie plany niemieckiego Najwyższego Dowództwa, będącego źródłem planów wojennych i uczynili, że każde źródło narodowego wzrostu państw centralnych stało się nieużyteczne. (TP 1932, s. 41)

„i wszystkie drzewa dobre podrąbali” — (powinno być - pościnali); Drzewa reprezentuję wielkich ludzi. Ściąć drzewo oznacza usunąć z wysokiego stanowiska. (TP 1932, s. 41) Jednym z wyników wojny były abdykacje tronów. (TP 1932, s. 41)

„że tylko zaniechali kamienia w murze Kichareset” — [ceglana forteca]; Tylko Turcja uszła częściowo losu państw Centralnych. (TP 1932, s. 41)

„A obległszy je ci co byli z procami, dobywali go” — Chociaż Turcja była mocno pobita, utraciła wiele ze swych terytoriów, i oprócz tego miała poddać się pod inne niekorzystne wymagania Aliantów, to pomimo tego wynurzyła się z wojny, a następnie z pokojowych kłótni prawie bez żadnego ciężaru. (TP 1932, s. 41) Mustafa Kemal przez wojnę i dyplomacje potrafił odrzucić traktat pokojowy sprzymierzonych i ich późniejsze wymagania i wyprowadzić swój kraj z wojny i udręczeń pokojowych, a nawet w dodatku osiągnąć wiele dawniejszych i nowych korzyści. (TP 1932, s. 41)

2 Księga Królewska 3:26

Epifania i Bazylea:

„siedem set mężów dobywających miecza” — przedstawia niemieckich socjalistów, na których Niemcy polegały, wierząc, że przez ich wpływ i argumenty będą mogły odwrócić Pracę od popierania sprzymierzonych. (TP 1932, s. 41)

„żeby się przebił przez wojsko króla Edomskiego, ale nie mogli” — wydarzenie tego wiersza figuruje niemieckie wysiłki zdążające ku temu, aby Pracę odsunąć od pomagania sprawie sprzymierzonych. Szczytem ich wysiłków podjętych w tym kierunku, była konferencja Pracy w Sztokholmie pozornie zwołana przez Pracę całego świata, lecz w rzeczywistości była urządzona z inicjatywy cesarza niemieckiego, będącego w porozumieniu z zaufanymi niemieckimi socjalistami. Konserwatywna Praca znajdująca się w krajach sprzymierzonych szczególnie w Ameryce i Wielkiej Brytanii, była wówczas reprezentowana przez pana Gompersa. Pan Gompers stojąc na czele tej sprawy, powziął podejrzane stanowisko przeciwko całemu ruchowi, a przez swój wpływ udało mu się uchronić prawie całą Pracę od wpływu tej konferencji i tym sposobem zniweczyć niemieckie zamiary. (TP 1932, s. 41)

2 Księga Królewska 3:27

Epifania i Bazylea:

„syna jego” — król Moabski przedstawia państwa Centralne. (TP 1932, s. 41,42)

„pierworodnego” — najstarszy syn króla Moabskiego przedstawia Niemcy. (TP 1932, s. 41,42)

„który miał królować miasto niego” — Niemcy stawały się do tego stopnia dominującymi pomiędzy resztą państw Centralnych, iż zdawało się, iż same staną się siłami centralnymi, a inni staną się ich poddanymi. (TP 1932, s. 41,42)

„ofiarował go całopaleniem na murze” — ściana symbolizuję władzę, a także stanowisko lub wykonywanie władzy. Państwa Centralne poświęciły na ofiarę Niemców stojących na czele i wykonujących władzę, a same poddały się wrogom, pozostawiając je same do dalszego prowadzenia wojny. (TP 1932, s. 41,42)

„I stało się zagniewanie wielkie przeciw Izraelowi” — państwa Centralne znienawidziły Aliantów za dokonane na nich dzieło zniszczenia. (TP 1932, s. 41,42)

„a wrócili się do ziemi swojej” — lecz, gdy ostatecznie nadszedł koniec siły i niedoli, uczucia wszystkich zamieszanych w wojnę złagodniały i wszyscy zaczęli się lepiej czuć. (TP 1932, s. 41,42)

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.