2 Księga Królewska 13

2 Księga Królewska, rozdział 13 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Królewska 13 — Biblia Gdańska

1 Roku dwudziestego i trzeciego Joaza, syna Ochozyjasza, króla Judzkiego, królował Joachaz, syn Jehu, nad Izraelem w Samaryi siedmnaście lat.

2 A czynił złe przed oczyma Pańskiemi; bo naśladował grzechów Jeroboama, syna Nabatowego, który przywiódł do grzechu Izraela, i nie odchylił się od nich.

3 I zapalił się gniew Pański przeciw Izraelowi, i podał je w rękę Hazaela, króla Syryjskiego, i w rękę Benadada, syna Hazaelowego, po wszystkie dni.

4 Ale gdy się modlił Joachaz przed obliczem Pańskiem, wysłuchał go Pan; bo widział ściśnienie Izraela, że go był ucisnął król Syryjski.

5 Przetoż dał Pan Izraelowi wybawiciela, a wyszli z ręki Syryjczyków, i mieszkali synowie Izraelscy w przybytkach swych, jako i przedtem.

6 Wszakże nie odstąpili od grzechów domu Jeroboamowego, który przywiódł do grzechu Izraela, ale w nich chodzili; do tego jeszcze i gaj został w Samaryi.

7 Aczkolwiek nie zostawił Joachazowi z ludu, jedno pięćdziesiąt jezdnych, i dziesięć wozów, i dziesięć tysięcy pieszych, gdyż je był wytracił król Syryjski, i w proch je pomłócił.

8 Ale inne sprawy Joachazowe, i wszystko, co czynił, i moc jego, azaż to nie jest napisane w kronikach o królach Izraelskich?

9 I zasnął Joachaz z ojcami swymi, i pochowano go w Samaryi, a królował Joaz, syn jego, miasto niego.

10 Roku trzydziestego i siódmego Joaza, króla Judzkiego, królował Joaz, syn Joachazowy, nad Izraelem w Samaryi szesnaście lat;

11 I czynił złe przed oczyma Pańskiemi, nie uchylając się od żadnych grzechów Jeroboama, syna Nabatowego, który przywiódł do grzechu Izraela; ale w nich chodził.

12 A inne sprawy Joazowe, i wszystko co czynił, i moc jego, jako walczył przeciwko Amazyjaszowi, królowi Judzkiemu, azaż to nie jest napisane w kronikach o królach Izraelskich?

13 I zasnął Joaz z ojcami swymi, a Jeroboam usiadł na stolicy jego. I pogrzebion jest Joaz w Samaryi z królami Izraelskimi.

14 A Elizeusz wpadł w ciężką chorobę, w której też umarł. I przyszedł do niego Joaz, król Izraelski, i płakał nad nim, mówiąc: Ojcze mój, ojcze mój! wozie Izraelski, i jazdo jego.

15 Tedy mu rzekł Elizeusz: Wemij łuk i strzały; a wziąwszy przyniósł do niego łuk i strzały.

16 I rzekł do króla Izraelskiego: Weźmij w rękę twoję łuk; i wziął go w rękę swoję; włożył też Elizeusz ręce swe na ręce królewskie.

17 I rzekł: Otwórz to okno na wschód słońca. A gdy otworzył, rzekł Elizeusz: Strzelże! i strzelił. I rzekł: Strzała zbawienia Pańskiego, a strzała wybawienia przeciw Syryjczykom; albowiem porazisz Syryjczyki w Afeku aż do szczętu.

18 Rzekł powtóre: Weźmij strzały! i wziął. Tedy rzekł do króla Izraelskiego: Uderz w ziemię! i uderzył trzy kroć a potem przestał.

19 Przetoż rozgniewał się nań mąż Boży, i rzekł: Miałeś uderzyć pięć albo sześć kroć, bobyś był poraził Syryjczyki aż do szczętu: a teraz tylko po trzy kroć porazisz Syryjczyki.

20 Potem umarł Elizeusz, i pogrzebiono go. A kupy swawolne Moabskie wtargnęły do ziemi roku drugiego.

21 I stało się, gdy chowano jednego człowieka, tedy ujrzawszy swawolną kupę, rzucili onego człowieka w grób Elizeuszowy, który gdy był wrzucony, a dotknął się kości Elizeuszowych, ożył i wstał na nogi swoje.

22 A Hazael, król Syryjski, trapił lud Izraelski po wszystkie dni Joachazowe.

23 Ale ulitowawszy się ich Pan, zmiłował się nad nimi, i nawrócił się ku nim dla przymierza swego z Abrahamem, z Izaakiem, i z Jakóbem; i nie chciał ich wytracić, ani ich odrzucił od oblicza swego, aż do tego czasu.

24 I umarł Hazael, król Syryjski, a królował Benadad, syn jego, miasto niego.

25 Przetoż znowu Joaz, syn Joachazowy, odebrał miasta z ręki Benadada, syna Hazaelowego, które był wziął z rąk Joachaza, ojca jego, przez wojnę; bo po trzy kroć poraził go Joaz, i przywrócił miasta Izraelowi.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Królewska 13

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Królewska 13:1

Epifania i Bazylea:

„Ochozyjasza” — Ochozjasz (judzki) reprezentuje Amerykańską Reakcję, pomagającą Sprzymierzonej Europie. (TP 1933, s. 71)

„Jehu” — reprezentuje konserwatywną Pracę. (TP 1933, s. 71)

2 Księga Królewska 13:3

Epifania i Bazylea:

„i podał je w ręce” — porażka i wyczerpanie sił Aliantów europejskich w roku 1940 i 1941, są zobrazowane przez porażkę i zupełne obalenie Joachaza, syna Jehu. Tymi porażkami było poddanie się Holandii, Belgii, Francji, Norwegii, Jugosławii i Grecji. (TP 1946, s. 9)

„Hazaela” — Hazael reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933, s. 71) przedstawia państwa Osi. (TP 1946, s. 9)

2 Księga Królewska 13:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wozie Izraelski” — To wskazuje, że Joaz uważał Elizeusza za siłę, zastępy tj. główną obronę narodu Izraelskiego.

2 Księga Królewska 13:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Uderzył trzykroć” — Nawet się nie zapytał ile razy powinien uderzyć.

„Potem przestał” — Z tego mamy naukę, iż cokolwiek czynimy, powinniśmy czynić z całej siły.

2 Księga Królewska 13:19

Epifania i Bazylea:

„a teraz tylko po trzykroć porazisz Syryjczyki” — dobrzy zwolennicy Towarzystwa (Elizeusz) w pozafigurze, szczególnie w Ameryce i Anglii, obiecywali brytyjskim i amerykańskim Aliantom zwycięstwo nad Osią w trzech wielkich bitwach. Te trzy wielkie zwycięstwa to: (TP 1946, s. 9) 1/ w północnej Afryce, począwszy od Egiptu, a kończąc w Tunisie; (TP 1946, s. 9) 2/ na Sycylii; (TP 1946, s. 9) 3/ we Włoszech, aż do Niziny Lombardzkiej. (TP 1946, s. 9) Lecz te trzy zwycięstwa nie pokonały państw Osi. (TP 1946, s. 9)

2 Księga Królewska 13:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Ożył” — Ten cud stał się, aby zwrócić uwagę króla na ostatnie do niego poselstwo, posłane przez Elizeusza.

2 Księga Królewska 13:22

Epifania i Bazylea:

„Hazael” — reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933) TP (TP 1933)

2 Księga Królewska 13:24

Epifania i Bazylea:

„Hazael” — reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933, s. 71)

2 Księga Królewska 13:25

Epifania i Bazylea:

„Hazaelowego” — Hazael reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933, s. 71) reprezentuje państwa Osi. (TP 1946, s. 9)

„bo po trzykroć poraził go Joaz” — Te trzy wielkie zwycięstwa to: (TP 1946, s. 9) 1/ w północnej Afryce, począwszy od Egiptu, a kończąc w Tunisie; (TP 1946, s. 9) 2/ na Sycylii; (TP 1946, s. 9) 3/ we Włoszech, aż do Niziny Lombardzkiej. (TP 1946, s. 9)

Literatura o rozdziale 2 Księga Królewska 13

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.