2 Księga Królewska 2

2 Księga Królewska, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Królewska 2 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy miał wziąć Pan Elijasza w wichrze do nieba, że wyszedł Elijasz z Elizeuszem z Galgal.

2 I rzekł Elijasz do Elizeusza: Proszę siedź tu; bo mię Pan posłał aż do Betel. I rzekł Elizeusz: Jako żywy Pan, i jako żywa dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. I przyszli do Betel.

3 Tedy wyszli synowie proroccy, którzy byli w Betel, do Elizeusza, i rzekli do niego: Wieszże, iż dziś Pan weźmie od ciebie pana twego? A on rzekł: Wiemci; milczcie tylko.

4 Znowu rzekł mu Elijasz: Elizeuszu, proszę siedź tu; bo mię Pan posłał do Jerycha. A on odpowiedział: Jako żywy Pan, i jako żywa dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. A tak przyszli do Jerycha.

5 Tedy przystąpiwszy synowie proroccy, którzy byli w Jerychu, do Elizeusza, rzekli do niego: Wieszże, że dziś Pan weźmie pana twego od ciebie? A on rzekł: Wiemci; milczcie.

6 Jeszcze mu rzekł Elijasz: Proszę siedź tu; bo mię Pan posłał do Jordanu. Który odpowiedział: Jako żywy Pan, jako żywa i dusza twoja, że się ciebie nie puszczę.

7 I szli obadwaj. A pięćdziesiąt mężów synów prorockich szli, i stanęli naprzeciwko z daleko; ale oni obaj stanęli nad Jordanem.

8 A wziąwszy Elijasz płaszcz swój, zwinął go, a uderzył nim wody, i rozdzieliły się tam i sam, tak iż przeszli obaj po suszy.

9 A gdy przeszli, rzekł Elijasz do Elizeusza: Żądaj, czego chcesz, abym ci uczynił pierwej niż będę wzięty od ciebie. Tedy rzekł Elizeusz: Proszę niech będzie dwójnasobny duch twój we mnie;

10 Ale mu on odpowiedział: Trudnejś rzeczy pożądał; wszakże ujrzyszli mię, gdy będę wzięty od ciebie, tak ci się stanie; ale jeźli nie ujrzysz, nie stanieć się.

11 I stało się, gdy oni przecię szli rozmawiając, oto wóz ognisty, i konie ogniste rozłączyły obydwóch. I wstąpił Elijasz w wichrze do nieba.

12 Co Elizeusz widząc, wołał: Ojcze mój, ojcze mój! Wozie Izraelski i jazdo jego. I nie widział go więcej. A pochwyciwszy szaty swe rozdarł je na dwie części.

13 I podniósł płaszcz Elijaszowy, który był spadł z niego, a wróciwszy się, stanął nad brzegiem Jordanu. A tak wziąwszy płaszcz Elijaszowy, który był spadł z niego, uderzył nim wody, mówiąc: Gdzież jest Pan, Bóg Elijaszowy?

14 A tak i on uderzył nim wody, a rozdzieliły się tam i sam, i przeszedł Elizeusz.

15 Co widząc synowie proroccy, którzy byli w Jerycho, stojąc na przeciwko, rzekli: Odpoczął duch Elijaszowy nad Elizeuszem; a wyszedłszy przeciwko niemu pokłonili mu się aż do ziemi.

16 I rzekli do niego: Oto teraz jest przy sługach twych pięćdziesiąt mężów mocnych. Proszę niech idą, a niech szukają Pana twego; by go snać nie zaniósł Duch Pański, a nie porzucił go na której górze, albo w której dolinie. Ale im on rzekł: Nie posyłajcie.

17 A gdy nań nalegali aż do uprzykrzenia, rzekł: Poślijcież. A tak posłali onych pięćdziesiąt mężów, którzy szukając przez trzy dni nie znaleźli go.

18 A gdy się wrócili do niego, (a on mieszkał w Jerycho,) rzekł do nich: Azażem wam nie mówił: Nie chodźcie?

19 Rzekli też mężowie onego miasta do Elizeusza: Wej, oto mieszkanie miasta tego jest dobre, jako panie mój widzisz; ale wody złe i ziemia niepłodna.

20 Tedy rzekł: Przynieście mi bańkę nową, a włóżcie w nię soli. I przynieśli mu.

21 A poszedłszy do źródła wód, wrzucił tam soli, i rzekł: Tak mówi Pan: Uzdrowiłem te wody; nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności.

22 A tak uzdrowione są one wody aż do dnia tego, według słowa Elizeuszowego, które był powiedział.

23 Potem szedł stamtąd do Betel. A gdy szedł drogą, dzieci małe wyszły z miasta, i naśmiewały się z niego, i mówiły mu: Idźże łysy, idźże łysy!

24 Który obejrzawszy się, ujrzał je, i złorzeczył im w imieniu Pańskiem. Przetoż wyszedłszy dwie niedźwiedzice z lasu, rozdrapały z nich czterdzieści i dwoje dzieci.

25 I szedł stamtąd na górę Karmel, a z onąd zasię wrócił się do Samaryi.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Królewska 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Królewska 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy Pan” — Objawia szczególne zainteresowanie we wszystkich sprawach klasy Eliasza.

„Miał wziąć Eliasza” — Typ na prawdziwy Kościół w ciele.

„Do nieba” — Na powietrze: "Nikt nie wstąpił do nieba". Jan.3:13.

„W wichrze” — symbol ucisku.

„Wyszedł z Elizeuszem” — Elizeusz prawdopodobnie typ na W.G., aż do czasu ponownego przejścia przez Jordan.

Epifania i Bazylea:

„z Galgal” — wyobraża 1874 rok. (TP 1932, s. 20)

2 Księga Królewska 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„synowie proroccy” — Zgromadzenie młodych ludzi pragnących badać zakon i którzy oceniali przykazania Boże.

Epifania i Bazylea:

„synowie proroccy” — reprezentują osoby nie poświęcone. (TP 1927, s. 87)

„W Betel” — Betel wyobraża Wielkanoc 1878 roku. (TP 1932, s. 20)

„dziś” — w pozafigurze okres 40 - letni. (TP 1932, s. 20) trwał od 1878 do 1918 roku. (TP 1936, s. 69)

2 Księga Królewska 2:5

Epifania i Bazylea:

„synowie proroccy” — reprezentują osoby nie poświęcone. (TP 1927, s. 87)

2 Księga Królewska 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Jordan” — Wyraz Jordan znaczy: "osądzony", "potępiony" i figuruje ofiarowanie się aż do śmierci.

2 Księga Królewska 2:7

Epifania i Bazylea:

„nad Jordanem” — [Jordan - osądzony, lub potępiony]; wyobraża narody ulegające wyrokowi potępienia. (TP 1961, s. 77) A więc przez słowo "Jordan" należy rozumieć: władców, duchowieństwo, arystokrację, wodzów pracy i ich obrońców. (TP 1961, s. 77)

2 Księga Królewska 2:8

Epifania i Bazylea:

„Eliasz” — tutaj Eliasz reprezentuje tylko tych, którzy w harmonii z Duchem Pańskim mieli udział w pracy pierwszego uderzenia aż do końca tego okresu. Mimo tego, że ktoś chwilowo brał udział w uderzeniu, nie byłby reprezentowany w skończonym obrazie i dlatego nie byłby częścią pozaobrazowego Eliasza, jeżeli nie wytrwał w harmonii z Duchem Pana aż do końca uderzenia. (TP 1961, s. 77,78,79,80)

„płaszcz” — reprezentuje oficjalne władze. (TP 1938, s. 36) płaszcz reprezentuje Boską władzę pozaobrazowego Eliasza, nadającą mu prawo aby był mówczym narzędziem Pana do pozaobrazowego Duchowego Izraela... (TP 1961, s. 77,78,79,80) Władza taka posiada następujące siedem rzeczy: (TP 1961, s. 77,78,79,80) 1/ Boskie upoważnienie tj. spłodzenie z Ducha Św. (TP 1961, s. 77,78,79,80) 2/ Upoważnienie przez Kościół, czyli uznanie tej usługi i usług; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 3/ Prawdę; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 4/ Kontrolę dzieła Prawdy, którą posiadał Kościół i używał w swoim przedstawicielu "onym Słudze"; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 5/ Kontrolę nad literaturą Prawdy, za pośrednictwem której było wysyłane poselstwo; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 6/ Kontrolę przewodników usługi, tj. Kolporterów, Pielgrzymów, Ochotników, pracy z Fotodramą i dzieła wydawania Pism; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 7/ Kontrolę nad władzami finansowymi w kierunku prowadzenia dzieła. (TP 1961, s. 77,78,79,80)

„zwinął go” — zwinięcie płaszcza reprezentuje połączenie i skupienie tych wszystkich siedmiu rzeczy w celu posługiwania się nimi. (TP 1961, s. 77,78,79,80) Cała kontrola dzieła nadająca się do tego w jej publicznych aspektach była pod kierownictwem "onego Sługi" połączona i skupiona w tym dziele, co jest reprezentowane przez zwinięcie płaszcza Eliasza. (TP 1961, s. 77,78,79,80)

„a uderzył nim wody” — Uderzenie Jordanu zawiera w sobie kilka rzeczy: (TP 1961, s. 77,78,79,80) 1/ Prawdziwe i niezbite przedstawienie złych czynów gwałcących złotą regułę, które zostały popełnione przez panujących władców przypisujących sobie prawo rządzenia z Boskiego upoważnienia; przez duchowieństwo twierdzące, że spełnia swój urząd z Boskiego upoważnienia; przez arystokrację dowodzącą, że posiada swoje własności, posiadłości i tytuły na podstawie specjalnego przywileju z Boskiego upoważnienia; jak również przez wodzów pracy, którzy pewne prawa przypisują sobie także na podstawie Boskiego upoważnienia. (TP 1961, s. 77,78,79,80) 2/ Oznajmienie wyroku o zniszczeniu tych instytucji, które twierdziły jakoby posiadały i wykonywały swe władze z Boskiego upoważnienia. (TP 1961, s. 77,78,79,80) 3/ Ogłoszenie zwolnienia ich od sprawowania tego urzędu i danie wyroku wymierzonej kary przeciwko tym wszystkim, którzy twierdzili jakoby posiadali i wykonywali swe władze według tego prawa. (TP 1961, s. 77,78,79,80) to wydarzyło się od jesieni 1914 do jesieni 1916 roku. (TP 1936, s. 69) Br. J. wykazuje, że ktoś mógł brać udział w dziele uderzania, a jednak nie być z klasy Eliasza (M.St.). (TP 1952, s. 12)

„i rozdzieliły się tam i sam” — Wody reprezentują zorganizowane "narody", co pokazuje: władców, duchowieństwo, arystokrację, wodzów pracy i ich obrońców. Narody mogą być podzielone na dwie klasy: (TP 1961, s. 77,78,79,80) 1/ na konserwatywne elementy społeczeństwa, jak np. królów, kler i arystokrację i ich obrońców; (TP 1961, s. 77,78,79,80) 2/ na radykalne elementy społeczeństwa jak np. wodzowie pracy i ich obrońcy, co obejmuje sobą: socjalistów, członków trade unionów, anarchistów itd.. (TP 1961, s. 77,78,79,80) Rozdzielenie wód na dwie części symbolizuje rozdzielenie się narodów na dwie klasy. (TP 1961, s. 77,78,79,80)

„tak iż przeszli po suszy” — Eliasz i Elizeusz przechodząc rzekę po suszy reprezentują, że ich pozaobrazy nie były uszkodzone jako Nowe Stworzenia przez i w czasie strofowania, sądzenia, oraz rozdzielania narodów przez klasę M.St. Fakt, że byli oni oddzieleni od wód wyobraża myśl, iż ich pozaobrazy nie były stronniczymi w stosunku do żadnej z dwu przeciwnych sobie klas. Ich wspólna podróż symbolizuje zgadzanie się i sympatyzowanie z dziełerm. (TP 1961, s. 77,78,79,80)

2 Księga Królewska 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwójnasobny duch” — Dwa razy tyle jak było dane innym.

Epifania i Bazylea:

„A gdy przeszli” — Obrazowe przejście Eliasza na drugą stronę wyobraża skończenie dzieła pozaobrazowego Eliasza. (TP 1961, s. 79,80,135)

„rzekł Eliasz” — tutaj Eliasz reprezentuje tylko tych, którzy w harmonii z Duchem Pańskim mieli udział w pracy pierwszego uderzenia aż do końca tego okresu. Mimo tego, że ktoś chwilowo brał udział w uderzeniu, nie byłby reprezentowany w skończonym obrazie i dlatego nie byłby częścią pozaobrazowego Eliasza, jeżeli nie wytrwał w harmonii z Duchem Pana aż do końca uderzenia. (TP 1961, s. 79,80,135)

„Żądaj, czego chcesz” — Sądzimy, że uczynki przez które pozafiguralny Eliasz doradzał pozafiguralnemu Elizeuszowi, ażeby prosił go o jaki dar przed ich rozdzieleniem, były to usiłowania pozafiguralnego Eliasza, aby sporządzić spis talentów Prawdy, doświadczeń, prób i sposobności tych, którzy później byli pozafiguralnym Elizeuszem. Wysiłek, aby posiadać tego rodzaju spis, był zapoczątkowany przez Wiernego sługę. (TP 1932, s. 45,46)

„Elizeusz” — reprezentuje W.G. i dodatkowo M.G. (TP 1927, s. 99,100) M.G. uczestniczą z W.G. w roli posłańców dla Nominalnego Duchowego Izraela (TP 1927, s. 99,100)

„dwójnasobny duch” — (dwojaki duch - w oryginale hebr.), odnosi się do dwóch klas: W.G. i M.G. (TP 1925, s. 84) [hebr. pe shenaim]; niech będą we mnie dwie klasy działające w duchu twoim (we władzy, tj. urzędzie jako narzędzie Boskie do Izraela). (TP 1927, s. 99,100) Prośba Elizeusza oznaczała chęć otrzymania: (TP 1927, s. 99,100) 1/ Miejsca Eliasza, jako figuralnego ojca innych proroków, szczególnie synów prorockich. (TP 1927, s. 99,100) 2/ Pozostania nadal synem Eliasza, (TP 1927, s. 99,100) a to znaczy: (TP 1927, s. 99,100) 1/ ażeby posiadał urząd Eliasza, jako specjalne mówcze narzędzie Pańskie i przewodnictwo nad prorokami i synami prorockimi. (TP 1927, s. 99,100) 2/ aby wykonywał urząd jako syn Eliasza, z należytym synowskim poszanowaniem i posłuszeństwem Duchowi Eliasza. (TP 1927, s. 99,100) władza, urząd dwóch klas. (TP 1961, s. 79,80,135)

2 Księga Królewska 2:10

Epifania i Bazylea:

„ujrzyszli mię... tak ci się stanie” — [ujrzysz, hebr. raah - znać]; jeśli klasa Elizeusza będzie wierną w naśladowaniu klasy Eliasza w sympatii i współdziałaniu (jak to jest zresztą właściwym dla W.G. w odniesieniu do M.St.), wtedy stanie się następcą urzędu M.St, jako mówcze narzędzie do Nominalnego Duchowego Izraela. (TP 1961, s. 104,105)

2 Księga Królewska 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Wóz” — Zdaje się oznaczać wywyższenie Kościoła.

„Ognisty” — Możliwe, iż to znaczy surowe prześladowanie ostatnich członków klasy Eliasza.

„Do nieba” — Na powietrze, w górę, gdzie był następnie wzięty nie wiemy, lecz wiemy, że "nikt do nieba nie wstąpił".

Epifania i Bazylea:

„szli rozmawiając” — reprezentuje harmonijne odnoszenia i współdziałanie, oraz spokojne rozbieranie duchowych przedmiotów, dotyczących ludu Pańskiego, reprezentowanego przez Eliasza i Elizeusza. (TP 1961, s. 103,104)

„Wóz” — organizacja. (2Moj.14:6; Iz.31:1). (TP 1921, s. 9)

„ognisty” — Ogień - srogie próby. (1Piotra 4:12). (TP 1921, s. 9)

„Konie” — nauki, doktryny (prawdziwe i nieprawdziwe) (2Moj.14:9 ; Iz.31:1). (TP 1921, s. 9)

„rozłączyły obydwóch” — rozłączenie pozafiguralnego Eliasza od Elizeusza rozpoczęło się 27 czerwca 1917 roku. (TP 1936, s. 69) przedstawia rozłączenie między ludem Bożym i podzielenie go na dwie grupy. (TP 1961, s. 103,104) [hebr. parad - rozłączenie przez rozłam]. (TP 1962, s. 18,107) Rozłączenie Eliasza od Elizeusza nie reprezentuje rozłączenia M.St. i W.G. ze wszystkich punktów widzenia i dlatego nie reprezentuje rozłączenia wszystkich jednostek z obu klas. Eliasz przedstawia raczej M.St. jako klasę w jej urzędzie Boskiego mówczego narzędzia do nominalnego duchowego Izraela, a Elizeusz, gdy występuje razem z Eliaszem przedstawia W.G. jako klasę nie objawioną, prospektywną, mającą po rozdzieleniu stanowić jego aktualnego następcę w urzędzie Boskiego mówczego narzędzia w stosunku do nominalnego duchowego Izraela. (TP 1962, s. 18,107) To co widzieliśmy w pozafigurze jest następujące: (TP 1962, s. 18,107) 1/ M.St. jako takie straciło kontrolę nad pracą publiczną, (TP 1962, s. 18,107) 2/ W.G. jako takie zyskało tę kontrolę, (TP 1962, s. 18,107) 3/ rozłączenie tych dwóch klas, (TP 1962, s. 18,107) 4/ indywidualne rozłączenie wielu jednostek tych dwóch klas, (TP 1962, s. 18,107) 5/ ganienie postępowania wodzów W.G. przez wielu członków M.St., nie odłączonych jeszcze od wodzów Towarzystwa w ich pracy wewnętrznego rozdzielania, (TP 1962, s. 18,107) 6/ zbłąkanie wielu z M.St. po uprzednim zrozumieniu warunków i wydarzeń wytłumaczonych im na podstawie Biblii, (TP 1962, s. 18,107) 7/ ostateczne i końcowe wypełnienie się klasowe wszystkich szczegółów typu. (TP 1962, s. 18,107)

„i wstąpił” — przedstawia zabranie ostatnich członków ciała na początku najcięższych części (wichru) wielkiego ucisku - światowej rewolucji i światowej anarchii (łącznie z drugą fazą ucisku Jakuba). (TP 1985, s. 87,88)

„Eliasz” — służy za typ prawdziwego Kościoła w ciele jako Boskiego rzecznika reformy, zwiastuna Chrystusa, Głowy i Ciała, w chwale Boskiej natury. (TP 1985, s. 87,88)

„w wichrze” — [trąba powietrzna], Posłannik Epifanii stosuje "wicher" zarówno do rewolucji jak i anarchii ... obu tych faz Czasu Ucisku. (TP 1951, s. 40) To już nastąpiło w stadium konspiracji w lutym 1949r. we Włoszech, a w jesieni 1949r. w Ameryce. (TP 1951, s. 40) okropne prześladowanie duchowego Izraela przez anarchistów, jest pokazane przez wzięcie Eliasza w wichrze. (TP 1933, s. 71) My nie nauczamy, że "wicher" jest tylko planowanym stadium rewolucji i anarchii. Podczas gdy to jest prawdą co br. Johnson napisał, że "wicher", zarysy światowej rewolucji jako takie, zaczął się w 1949 r. w stanie jej planowania, co wówczas znaczyło, że jej zarysy już istniały i od tego czasu się rozwijają rewolucyjne oraz anarchistyczne elementy, aktualnie działając w sferach nominalnego kościoła i na całym świecie.... My nie mamy wątpliwości, w harmonii z tym, czego nauczał br. Johnson, że światowa rewolucja (trzęsienie ziemi z 1Królewskiej 19:11, 12) jako pierwszy oddzielny zarys "wichru" osiągnie swój szczyt w gwałtownym, walczącym stanie Armagedonu. Podobnie nastąpi światowa anarchia (ogień z 1Król. 19:12), jako drugi oddzielny i różny zarys "wichru", który będzie bardzo niszczycielski, szczególnie w związku ze szczytowym atakiem na Izrael, jako druga część ucisku Jakubowego i ostateczne zniszczenie imperium szatana. (TP 2000, s. 21,22)

„do nieba” — niebo do którego zabrany był Eliasz w wichrze nie było miejscem zamieszkania Boga (które oczywiście znajduje się na Plejadach), Eliasz znalazł się raczej w atmosferze lub niebie otaczającym Ziemię, w powietrznym niebie. Hebrajskie słowo shamayim, przetłumaczone jako „niebo” w 2Król. 2:11, wielokrotnie występuje w Biblii i jest użyte w różnych znaczeniach. Poza innymi znaczeniami bardzo często oznacza atmosferę ziemską. (TP 1987, s. 31)

2 Księga Królewska 2:12

Epifania i Bazylea:

„Ojcze mój” — Zawiera w sobie myśl, że Pozafiguralny Elizeusz widział (uznawał) Eliasz. Jest to oświadczenie zdziwienia, żalu i dyskusji, których przyjaciele Towarzystwa doznali, poczuli i wyrazili nad faktem, że ci którzy zostali odłączeni byli jakoby życiem Kościoła (ojciec - życiodawca). (TP 1921, s. 14)

„wozie Izraelski” — zawiera w sobie myśl, że organizacja należała do ludu Bożego (Izraelski). Ich wołanie "Stowarzyszenie", "Przewód", "musimy stać przy Stowarzyszeniu", "Musimy bronić Stowarzyszenia, bo ono jest naszym Przewodem". (TP 1921, s. 14)

„jazdo jego” — w tym wypadku Zarząd Towarzystwa: Rutherford, McMillan i Van Amburgh. (TP 1921, s. 14) Zawiera myśl, że wodzowie Towarzystwa byli ludem Bożym. Wskazuje to na uznawanie, pomimo żalu i zdziwienia tych braci za wodzów. "Musimy przy nich stać", "Musimy za nimi postępować, bo oni kontrolują Przewód." (TP 1921, s. 14)

„I nie widział go więcej” — Z pewnością pozafiguralny Elizeusz nie widział, tzn. nie uznawał więcej pozaobrazowego Eliasza. (TP 1962, s. 104,105)

„a pochwyciwszy szaty swoje” — szaty reprezentują zalety, lub urzędowe władze, albo jedno i drugie. (TP 1938, s. 35)

„rozdarł je” — Rozdarcie szat jest dokonaniem im gwałtu. Dlatego rozdarcie swoich szat reprezentuje dokonanie gwałtu na swoich zaletach lub swoich władzach, albo obydwojgu, to oznacza wielkie zmazanie swojej wiary, nadziei, samokontroli, cierpliwości, pobożności, braterskiej miłości, miłości itd. przez niewłaściwe myśli, zamiary słowa i czyny. Ta osoba bardzo kazi swoją oficjalną wiedzę i oficjalne obowiązki i przywileje, które miała w służbie Pańskiej. To jest zwykle dokonywane przez przywłaszczanie sobie władzy i panowanie nad braćmi, pracowanie przeciwko współpracownikom i przez to coraz większe gwałcenie Prawdy i zwodzenie drugich. (TP 1938, s. 35) W tym wypadku pozafigura wypełniła się w okropnych złach, popełnionych przez wodzów Towarzystwa i ich popierających stronników, w ich pogwałceniu swoich urzędowych władz i w ich chwytaniu za władzami kapłańskimi. (TP 1938, s. 35) Szaty przedstawiają także urzędowe władze, jak to jest pokazane w szatach piękności i chwały. Z tego punktu widzenia, w drugorzędnej pozafigurze, rozumiemy, że Elizeusz rozdzierający swoje szaty od góry do dołu, przekazywał całkowicie swój urząd sługi pozafiguralnemu Eliaszowi, przygotowującemu się do zajęcia stanowiska mówczego narzędzia do publiczności. (TP 1962, s. 104,105)

2 Księga Królewska 2:13

Epifania i Bazylea:

„I podniósł płaszcz Eliaszowy” — symbolizuje W.G. pragnące władzy i wyciągające ręce po urząd Eliasza. (TP 1927, s. 86,87) płaszcz reprezentuje Boską władzę pozaobrazowego Eliasza, nadającą mu prawo aby był mówczym narzędziem Pana do pozaobrazowego Duchowego Izraela... (TP 1961, s. 77,78) Władza taka posiada następujące siedem rzeczy: (TP 1961, s. 77,78) 1/ Boskie upoważnienie tj. spłodzenie z Ducha Św. (TP 1961, s. 77,78) 2/ Upoważnienie przez Kościół, czyli uznanie tej usługi i usług; (TP 1961, s. 77,78) 3/ Prawdę; (TP 1961, s. 77,78) 4/ Kontrolę dzieła Prawdy, którą posiadał Kościół i używał w swoim przedstawicielu "onym Słudze"; (TP 1961, s. 77,78) 5/ Kontrolę nad literaturą Prawdy, za pośrednictwem której było wysyłane poselstwo; (TP 1961, s. 77,78) 6/ Kontrolę przewodników usługi, tj. Kolporterów, Pielgrzymów, Ochotników, pracy z Fotodramą i dzieła wydawania Pism; (TP 1961, s. 77,78) 7/ Kontrolę nad władzami finansowymi w kierunku prowadzenia dzieła. (TP 1961, s. 77,78)

„uderzył nim wody” — Jak w przypadku pozafiguralnego Eliasza tak w przypadku pozafiguralnego Elizeusza uderzenie było dokonane przez W.G. jako Nowe Stworzenia. Uznani jedni przez drugich posiadali pewne artykuły Prawdy, kontrolę nad prowadzoną pracą (wykonywaną reprezentacyjnie przez J.F.R.), część odpowiedniej Prawdy oraz część tylko odpowiednich gałęzi dzieła wykonywanej pracy i konieczne fundusze. To wszystko używali do strofowania tych, którzy twierdzili, że wykonują władzę z upoważnienia Bożego i ich stronników, skazali ich instytucje na zniszczenie, a ich wodzów na usunięcie z urzędów i ukaranie za popełnione złe czyny. (TP 1962, s. 105,106,107) Fakt, że w tym wypadku nie ma mowy o zwinięciu płaszcza jak to uczynił Eliasz, jest w harmonii z myślą, że członkowie pozaobrazowego Elizeusza uderzając Jordan, nie użyli wszystkich środków posiadanych przez siebie do uderzenia, tj. ulotek, IV tomu itd.. (TP 1962, s. 105,106,107) Rozumiemy, że "Wielki Ruch", w którym lud Towarzystwa był zaangażowany od 1.10.1917 do 1.05.1918 r. jest pozafigurą uderzania Jordanu przez Elizeusza. (TP 1962, s. 105,106,107)

„Gdzież jest Pan, Bóg Eliaszowy?” — [powinno być: "Gdzież jest Jehowa? On jest również Bogiem Eliasza."]; Wierzymy, że wyrażenie to wskazuje, iż Elizeusz znajdował się pod pewnym złudzeniem, pod wpływem którego miał cierpieć w czasie swego uderzenia. (TP 1962, s. 105,106,107) Gdzie jest Jehowa? - po czyjej stronie On stoi? On jest również Bogiem Eliasza. On nam sprzyja, a to wskazuje, że jesteśmy pozafiguralnym Eliaszem i On stoi po naszej stronie, jako pozafiguralnego Eliasza. Jednak fakt, że sami pytali się i sami sobie odpowiadali jest jeszcze jednym dowodem, że są pozaobrazowym Elizeuszem. Pytając się i odpowiadając sobie, działali pod wpływem złudzenia, że są pozaobrazowym Eliaszem. (TP 1962, s. 105,106,107)

2 Księga Królewska 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Przeszedł Elizeusz” — To przejście może figurować śmierć klasy W.G. w czasie wielkiego ucisku, od tego punktu i dalej może być, iż figuruje on Ojców Św., ziemską fazę Królestwa.

Epifania i Bazylea:

„uderzył nim wody” — Jak w przypadku pozafiguralnego Eliasza tak w przypadku pozafiguralnego Elizeusza uderzenie było dokonane przez W.G. jako Nowe Stworzenia. Uznani jedni przez drugich posiadali pewne artykuły Prawdy, kontrolę nad prowadzoną pracą (wykonywaną reprezentacyjnie przez J.F.R.), część odpowiedniej Prawdy oraz część tylko odpowiednich gałęzi dzieła wykonywanej pracy i konieczne fundusze. To wszystko używali do strofowania tych, którzy twierdzili, że wykonują władzę z upoważnienia Bożego i ich stronników, skazali ich instytucje na zniszczenie, a ich wodzów na usunięcie z urzędów i ukaranie za popełnione złe czyny. (TP 1962, s. 105,106) Fakt, że w tym wypadku nie ma mowy o zwinięciu płaszcza jak to uczynił Eliasz, jest w harmonii z myślą, że członkowie pozaobrazowego Elizeusza uderzając Jordan, nie użyli wszystkich środków posiadanych przez siebie do uderzenia, tj. ulotek, IV tomu itd.. (TP 1962, s. 105,106) Rozumiemy, że "Wielki Ruch", w którym lud Towarzystwa był zaangażowany od 1.10.1917 do 1.05.1918 r. jest pozafigurą uderzania Jordanu przez Elizeusza. (TP 1962, s. 105,106) nim, czyli płaszczem, który reprezentuje oficjalne władze. (TP 1938, s. 36)

„a rozdzieliły się tam i sam” — W ten sposób zostali w Chrześcijaństwie przez uderzenie rozłączeni konserwatyści i radykałowie. (TP 1962, s. 105,106)

„I przeszedł Elizeusz” — Z faktu, że w obrazie nie jest powiedziane, aby Elizeusz przeszedł po suchym gruncie, jak w przypadku obydwu proroków podczas pierwszego uderzenia, można wnioskować, że W.G. miało ponieść szkodę jako Nowe Stworzenia przez ich uderzenie.

Źródła: TP 38'36; 62'105,106;

2 Księga Królewska 2:15

Epifania i Bazylea:

„synowie proroccy” — reprezentują osoby nie poświęcone. (TP 1927, s. 87) reprezentują zainteresowanych Prawdą. (TP 1935, s. 104)

„rzekli: Odpoczął duch Eliaszowy nad Elizeuszem” — twierdzili, że ci, którzy rzeczywiście byli W.G. mieli Ducha M.St. (TP 1935, s. 104)

„pokłonili mu się aż do ziemi” — popierali ich i przebywali z Towarzystwem, które stało się rządem religijnym. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:16

Epifania i Bazylea:

„I rzekli” — (synowie proroccy),- reprezentują zainteresowanych Prawdą. (TP 1935, s. 104)

„Proszę niech idą, a niech szukają pana twego” — żądali, aby szukano rozłączonych braci. (TP 1935, s. 104)

„by go snać nie zaniósł Duch Pański, a nie porzucił” — aby tacy nie zginęli, lub nie stali się członkami W.G. (TP 1935, s. 104)

„Ale im on rzekł: Nie posyłajcie” — W.G. nie chciało mieć konkurenta prze ludem. (TP 1927, s. 87) prawdziwi członkowie W.G. zniechęcali ich do tego. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukali trzy dni” — Możliwe, iż to oznacza trzy lata od 1914 r., w których świat nie przyjmie błogosławieństw Restytucji i nie pozna zmiany czasu tj. przejścia z W.Ew. do 1000-lecia.

Epifania i Bazylea:

„Poślijcież” — pokazuje jak ostatecznie, ze wstydu, zezwolili na takie poszukiwania. (TP 1935, s. 104)

„przez trzy dni, nie znaleźli go” — trzy dni zdaje się wyobrażać trzy miesiące od 07.10.1917 ( gdy J.F.R. rozpoczął drugie przesiewanie, zapraszając "opozycyjnych" braci z powrotem, szczególnie dotyczy to rodziny Betel) do 7.01.1918 (dwa dni po rocznych wyborach, a dzień po Konwencji Pitsburskiej, kiedy starano się lecz napróżno przywrócić opozycję na warunkach, które postawił J.F.R.) (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Jerycho” — Jerycho znaczy "Jego księżyc", lub "miesiąc". To nasuwa myśl, że Jerycho oznacza Izraela, który będzie pierwszym do uznania klasy Elizeusza.

Epifania i Bazylea:

„a on mieszkał w Jerycho” — bracia W.G. czynni w Towarzystwie (Jerycho). (TP 1935, s. 104)

„rzekł do nich” — do tych którzy starali się o pozyskanie odłączonych braci. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:19

Epifania i Bazylea:

„Wej” — narzekanie przeciwko błędom rozpoczęło się w jesieni 1917 roku. (TP 1935, s. 104)

„oto mieszkanie miasta tego jest dobre” — Towarzystwo jest w dobrym stanie. (TP 1935, s. 104)

„ale wody złe” — złe nauki i duch VII tomu. (TP 1935, s. 104)

„i ziemia niepłodna” — przyczyniło się do nieowocnej pracy. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:20

Epifania i Bazylea:

„tedy rzekł” — (Elizeusz), przedstawia zwolenników Towarzystwa. (TP 1924, s. 54)

„przynieście mi bańkę nową” — którzy życzyli sobie, aby ich wodzowie poprawili VII tom. (TP 1924, s. 54)

„a włóżcie w nię soli” — przez włożenie więcej prawdy i ducha w niego. (Przez wprowadzanie poprawek, które ukazywały się w "Strażnicy"). (TP 1924, s. 54)

„I przynieśli mu” — rewizję tomu VII rozpoczęto w grudniu 1917 roku, przez wydanie w skróconej, kieszonkowej formie Objawienia. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Do źródła” — Wyobraża Słowo Boże.

„Wód” — Słowo Prawdy teraz zmieszane z błędem.

„Wrzucił tam soli” — "Wy jesteście solą ziemi". Żydzi potrzebują, aby dzieło Chrystusa uczyniło Słowo Boże jasnym i dla nich korzystnym.

Epifania i Bazylea:

„Uzdrowiłem te wody, nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności” — pokazuje, że jak rewizje od czasu do czasu się odbywają, to to poselstwo leczy pozaobrazowe Jerycho i stopniowo powiększa jego owocność. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzieci małe” — mali chłopcy.

„Wyszły z miasta” — Niektórzy będą z pośród Żydów, którzy nie ocenią dobroczynnego dzieła klasy Elizeusza -- Ojców Św.

„Idźże łysy” — W owych czasach było to brzydkie przezwisko.

Epifania i Bazylea:

„szedł stamtąd do Betel” — pokazuje jak bracia W.G., byli zajęci pracą do nominalnego kościoła. (TP 1935, s. 104)

„dzieci małe wyszły z miasta i naśmiewały się z niego” — różni członkowie kleru, prześladowali braci W.G. (TP 1935, s. 104)

„mówiły mu: Idźże łysy” — zarzucali im, że nie posiadają prawdziwych nauk i ducha. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozdrapały” — Wyobraża karę w przyszłym wieku: "Gdy się sądy Twoje odprawiają na ziemi, sprawiedliwości się uczą obywatele okręgu ziemskiego". Iz.26:9.

Epifania i Bazylea:

„złorzeczył im w imieniu Pańskim” — pokazuje, jak prześladowani bracia W.G. gazetkami: "Upadek Babilonu", "Nowiny Królestwa" i kazaniami wygłaszali wyroki pomsty na nich. (TP 1935, s. 104)

„wyszedłszy dwie niedźwiedzice z lasu rozszarpały z nich” — osoby prześladujące braci W.G. będą później rozszarpane przez dwa fałszywe ruchy, które już teraz (w r.1919) rozwijają się w nominalnym chrześcijaństwie. (TP 1935, s. 104)

2 Księga Królewska 2:25

Epifania i Bazylea:

„szedł stamtąd na górę Karmel” — pokazuje jak po wyborach 5.01.1918 roku klasa W.G., stała się jakoby owocnym Królestwem (Karmel), ponieważ ci, którzy przedtem sprzeciwiali się J.F.R., przyjęli wybory jako oznakę Boskiego uznania, a postęp obecnego zarządu jako postęp M.St. (TP 1935, s. 104)

„z onąd zasię wrócił się do Samarii” — w lutym 1918 roku W.G. zaczęło wstępować do władz cywilnych (Samarii). (TP 1935, s. 104)

Literatura o rozdziale 2 Księga Królewska 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.