Księga Sędziów 7

Księga Sędziów, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Sędziów 7 — Biblia Gdańska

1 Wstał tedy bardzo rano Jerobaal, który jest Giedeon, i wszystek lud, który był z nim, i położyli się obozem u źródła Harod, a obóz Madyjański był im na północy od pagórka More w dolinie.

2 I rzekł Pan do Giedeona: Wielki jest lud z tobą; przetoż nie dam Madyjanitów w ręce ich, by się snać nie chlubił przeciw mnie Izrael, mówiąc: Ręka moja wybawiła mię.

3 A tak zawołaj teraz, aby słyszał lud, mówiąc: Kto jest lękliwym i bojaźliwym, niech się wróci, a rano niechaj idzie precz ku górze Galaad. Tedy się wróciło z ludu dwadzieścia i dwa tysiące, a dziesięć tysięcy ich zostało.

4 I rzekł Pan do Giedeona: Jeszcze lud wielki. Zaprowadź ich do wody, a tam go doświadczę; albowiem o kim ci powiem: Ten niech idzie z tobą, ten pójdzie z tobą, a o kimcikolwiek powiem: Ten niech nie chodzi z tobą, ten nie pójdzie.

5 Tedy zaprowadził lud do wód; i rzekł Pan do Giedeona: Każdego, który łeptać będzie językiem swoim wodę, jako pies łepce, postawisz go osobno; także każdego, który uklęknie na kolana swoje, aby pił, stanie osobno.

6 I była liczba tych, którzy chwytali ręką swoją do ust swoich wodę, trzy sta mężów; a wszystek inny lud uklęknąwszy na kolana swoje, pił wodę.

7 Tedy rzekł Pan do Giedeona: Przez tych trzy sta mężów, którzy łeptali wodę, wybawię was, a podam Madyjanity w ręce twoje, a inny wszystek lud, każdy niech idzie na miejsce swoje.

8 A tak on lud wziął żywności z sobą, i trąby swe; a inne wszystkie męże Izraelskie rozpuścił każdego do namiotu swego, trzy sta tylko mężów zostawiwszy; a obóz Madyjański był pod nim w dolinie.

9 I stało się onej nocy, że rzekł do niego Pan. Wstań, znijdź do obozu, bom go dał w ręce twoje;

10 A jeźli się ty sam iść boisz, znijdźże z Farą, sługą twoim, do obozu.

11 I usłyszysz, co będą mówić; a potem posilą się ręce twoje, i pociągniesz na obóz. A tak szedł on sam, i Fara, sługa jego, aż na koniec zbrojnego ludu, który był w obozie.

12 A Madyjanitowie i Amalekitowie, i wszystek lud od wschodu słońca leżeli w dolinie, jako szarańcza przemnóstwo, i wielbłądów ich nie było liczby, jako piasek, który jest na brzegu morskim niezliczony.

13 Tam gdy przyszedł Giedeon, oto, niektóry powiadał towarzyszowi swemu sen, i rzekł: Oto śnił mi się sen, a zdało mi się, że bochen chleba jęczmiennego toczył się do obozu Madyjańskiego, i przytoczył się aż do namiotu, i uderzył weń, aż poległ, i wywrócił go z wierzchu, i upadł namiot.

14 Któremu odpowiedział towarzysz, jego i rzekł: Nic to nie jest innego, jedno miecz Giedeona, syna Joasowego, męża Izraelskiego; dał Bóg w rękę jego Madyjanity ze wszystkim obozem.

15 I stało się, gdy usłyszał Giedeon powieść snu onego, i wykład jego, podziękował Bogu, a wróciwszy się do obozu Izraelskiego, rzekł: Wstańcie; albowiem dał Pan w ręce wasze obóz Madyjański.

16 Rozdzielił tedy one trzy sta mężów na trzy hufce, a dał trąby w ręce każdemu z nich, i dzbany czcze, i pochodnie w pośrodek dzbanów

17 I rzekł do nich: Co ujrzycie, że ja czynię, toż czyńcie; bo oto ja wnijdę w przodek obozu, a co ja czynić będę, toż wy czyńcie.

18 Gdy zatrąbię w trąbę, ja i wszyscy, którzy są ze mną, tedy wy też zatrąbicie w trąby około wszystkiego obozu, i będziecie mówili: Miecz Pański i Giedeonów.

19 A tak szedł Giedeon, i sto mężów, którzy z nim byli, w przodek obozu, gdy się zaczęła średnia straż; zaraz skoro przemieniono straż i trąbili w trąby, a potłukli dzbany, które w rękach swych mieli.

20 Zatrąbiły też one trzy hufy w trąby, i potłukły dzbany; a wziąwszy w lewą rękę swoję pochodnie, a w prawą rękę swoję trąby, aby trąbili, wołali: Miecz Pański i Giedeonów.

21 I stanęli każdy na miejscu swojem koło obozu, a strwożył się wszystek obóz, i krzycząc uciekali.

22 Gdy tedy trąbili oni trzy sta mężów w trąby, obrócił Pan miecz jednego przeciw drugiemu we wszystkim obozie; a tak uciekło wojsko aż do Betseta w Sererat, aż do granicy Abelmehola w Tabbat.

23 A zebrawszy się mężowie Izraelscy z Neftalim, i z Aser, i ze wszystkiego pokolenia Manasesowego, gonili Madyjańczyki.

24 Zatem posły rozesłał Giedeon na wszystkę górę Efraimską, mówiąc: Zabiegajcie Madyjanitom, a ubieżcie przed nimi wody aż do Betabara, i do Jordanu. Zebrali się tedy wszyscy mężowie z Efraima, i ubieżeli wody aż do Betabara i do Jordanu.

25 Przytem pojmali dwoje książąt Madyjańskich, Oreba i Zeba; a zabili Oreba na skale Oreb, a Zeba zabili u prasy Zeb, i gonili Madyjanity, a głowę Oreba i Zeba przynieśli do Giedeona za Jordan.

Komentarz do rozdziału: Księga Sędziów 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Sędziów 7:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Który jest Gedeon” — Typ na Chrystusa.

„Obóz Madiański” — Wyobraża: świat, ciało i szatana.

Epifania i Bazylea:

„Jerobaal” — przeciwnik szatana. (TP 1947, s. 38,39)

„Gedeon” — niszczyciel jego dzieła. (TP 1947, s. 38,39)

„położyli się obozem” — Boskie prawdziwe mówcze narzędzia sprzeciwiały się błądzicielom. (TP 1947, s. 38,39)

„źródła Harod” — [strach], wyobraża argumenty o zapłacie za grzech, co wg Prawdy jest strachem, a które wg szatańskiej teorii jest, jak wiadomo, wielkim strachem. (TP 1947, s. 38,39)

„More” — [Instrukcja], (teraz pod nazwą Mały Hermon), wyobraża, że pozafiguralna walka miała do czynienia z nauczaniem. (TP 1947, s. 38,39)

„obóz Madiański” — [sprzeczający się], nasuwa myśl. że walka była głównie prowadzona przeciw błędowi. (TP 1947, s. 38,39)

Księga Sędziów 7:2

Epifania i Bazylea:

„wielki jest lud” — (32 000) wyobrażają tych wszystkich, którzy zaraz na początku chcieli wejść do walki jaką Gedeon prowadził, tj wszystkich którzy stanęli po stronie Prawdy i Sprawiedliwości; wyobrażają razem wszystkich tymczasowo usprawiedliwionych i wszystkich poświęconych. (TP 1947, s. 38,39)

„by się snać nie chlubił przeciw mnie Izrael” — chwała odnośnie wyzwolenia ludu Bożego z błędu, samolubstwa i światowości nie może być dana bojownikom Pańskim, ponieważ walka jest Pańska. (TP 1947, s. 38,39)

„Ręka moja mnie wybawiła” — tak mała liczba, jaka brała udział w walkach Gedeona nie może w żaden sposób twierdzić, że zwycięstwo jest z ich mocy. (TP 1947, s. 38,39)

Księga Sędziów 7:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech się wróci” — Wyobraża powołania do ofiarowania.brak

Epifania i Bazylea:

„kto jest lękliwym i bojaźliwym” — wyobraża powołanie do poświęcenia, łącznie z napomnieniem obliczenia kosztów i że ci którym brak takiego ducha są proszeni stanąć na stronie i nie poświęcać się. (TP 1947, s. 39)

„a rano niechaj idzie precz” — Ci mieli być jak najprędzej odłączeni od innych, ponieważ ich obecność byłaby mniej lub więcej przeszkodą dla innych poświęconych. (TP 1947, s. 39)

„Tedy się wróciło z ludu 22 000,” — przez to jest pokazane, że większość która rozpocznie walkę dla Prawdy i Sprawiedliwości, porzuca ją, z powodu lękliwości i bojaźni, ponieważ nie mają poświęcającej wiary, i dlatego nie czynią postępu w ostrzejszej walce począwszy od poświęcenia. (TP 1947, s. 39)

„a 10000 ich zostało” — Nowe Stworzenia. (TP 1947, s. 39)

Księga Sędziów 7:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Do wody” — wyobraża Prawdę.

Epifania i Bazylea:

„Jeszcze lud wielki” — Bóg zdecydował, że przywilej brania udziału w wielkim zwycięstwie ma należeć tylko do wybranych. Dlatego nastąpił podział jeszcze na dwie grupy. (TP 1947, s. 39)

„Zaprowadź ich do wody, a tam ich doświadczę” — próbą była postawa każdej jednostki względem Prawdy. (TP 1947, s. 39)

„o kimcikolwiek powiem” — Bóg, a nie Jezus decydował o całej sprawie. (TP 1947, s. 39)

Księga Sędziów 7:5

Epifania i Bazylea:

„który łeptać będzie językiem” — ci którzy stojąc chłeptali wodę językami: (TP 1947, s. 39) 1/ stali prosto przy piciu, (TP 1947, s. 39) wyobraża: wybrani utrzymywali prawdziwą godność i zacność synów Bożych, odmawiając służalczego kłaniania się ziemskim nauczycielom Prawdy, jakoby oni byli jej sprawcami, jak to czyniła ta druga klasa. (TP 1947, s. 39) 2/ podnosili wodę rękami do ust., (TP 1947, s. 39) wyobraża: że wierni czynią wysiłki w swej pracowitości i gorliwości by osiągnąć Prawdę. (TP 1947, s. 39) 3/ używali języków przy jej przyjmowaniu, (TP 1947, s. 39) wyobraża: że jak naturalny pokarm jest lepiej przygotowany do strawienia przez wymieszanie go ze śliną, tak i Prawda przy pomocy duchowej śliny jest lepiej przygotowana do strawienia przez pozaobrazowych 300, którzy ją gruntownie badają i dla których była bardzo smaczną i wielce cenioną. (TP 1947, s. 39) 4/ musieli patrzeć w górę gdy pili, (TP 1947, s. 39) wyobraża: uznawanie Boga jako źródło Prawdy, ufność w Jego zaopatrywanie ich w Prawdę, i wdzięczność Jemu jako jej Dawcy. (TP 1947, s. 39) 5/ musieli energicznie chłeptać wodę, jak pies, by się napić, (TP 1947, s. 39) wyobraża: wielką energię i gorliwość w osiąganiu Prawdy. (TP 1947, s. 39) 6/ chłeptanie wprawiało w ruch język, (TP 1947, s. 39) wyobraża: że ocenianie Prawdy musi być trwałym. (TP 1947, s. 39) 7/ chłeptanie przyczyniało się do większego zadowolenia pragnienia i posilenia ciała, aniżeli wielkie połykanie wody inną metodą. (TP 1947, s. 39) wyobraża: że wierni mogli więcej zaspokoić swe pragnienie Prawdą i mogli więcej nakarmić swe serca, aniżeli ci, którzy byli tylko częściowo wiernymi. (TP 1947, s. 39)

„uklęknie na kolana swoje” — ten który klęczy przy piciu: (TP 1947, s. 39) 1/ przybiera niewolniczą postawę, (TP 1947, s. 39) wyobraża: jak niewolnicze stanowisko zajęły niektóre nowe stworzenia względem tych, którzy ich nauczali Prawdy. (TP 1947, s. 39) 2/ jest powolnym w piciu, (TP 1947, s. 39) wyobraża: że tacy chrześcijanie nie mogli być pilnymi i gorliwymi, trwającymi zawsze w uczynku Pańskim, ani statecznymi w używaniu Prawdy. (TP 1947, s. 39) 3/ jest leniwym do picia, (TP 1947, s. 39) wyobraża że nie tylko powolność, ale i lenistwo, przyczyniło się do utraty koron przez te nowe stworzenia. (TP 1947, s. 39) 4/ bardzo mało smakuje i używa śliny do wody, którą pije, (TP 1947, s. 39) wyobraża tych którzy posiadali bardzo małą ocenę i którym Prawda mało smakowało, którzy nie oddawali się właściwemu badaniu Prawdy. (TP 1947, s. 39) 5/ patrzy na dół zamiast w górę przy piciu, (TP 1947, s. 39) wyobraża nieuznawanie Boga, jako źródła Prawdy i któremu się nie ufa, że jest zdolny dać Prawdę na czasie, a także iż nie dziękuje się Bogu i nie miłuje się Go z całego serca jako Dawcę Prawdy. (TP 1947, s. 39) 6/ woda jest połykana w dużych ilościach, a przez to nie jest przygotowana do strawienia, (TP 1947, s. 39) wyobraża czyn tych, którzy połykali Prawdę zamiast ją doświadczyć, czy jest biblijną rozumną i faktyczną. (TP 1947, s. 39)

Księga Sędziów 7:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Chwytali rękami” — Symbol energii.

„Do ust. swoich” — Tym sposobem nie potrzebowali się zniżać, co wyobraża utrzymanie godności człowieczeństwa: pokazuje również energię i dyskrecję, w piciu z podniesioną głową, przyznając tym sposobem, że Prawda pochodzi z góry od Ojca światłości.

„Ukląkł na kolanach” — figuruje tych co się niewolniczo uniżają przed ludźmi.

Epifania i Bazylea:

„trzy sta mężów” — M.St. (TP 1947, s. 40) ostatni członkowie M.St. (TP 1961, s. 90)

„a wszystek inny lud” — (9700) W.G. (TP 1947, s. 40)

Księga Sędziów 7:7

Epifania i Bazylea:

„trzy sta mężów” — M.St.-4 (TP 1961, s. 90) ostatni członkowie M.St. (TP 1961, s. 90)

„inny wszystek lud” — (9700) W.G. (TP 1947, s. 40)

Księga Sędziów 7:8

Epifania i Bazylea:

„lud wziął żywności z sobą” — pokazuje jak wierni mieli posiąść Prawdę i przyswoić ją sobie. (TP 1947, s. 41)

„i trąby swe” — i jak się nią uzbroili, jako zbroją wojenną. (TP 1947, s. 41)

„a inne...rozpuścił” — Tych drugich Nasz Pan odesłał. Jezus uczynił to z powodu okoliczności, mających związek z pracą Pańską w latach 1914-1916, które były tak trudne, że zwyciężyły gorliwość W.G., tak iż ono stopniowo zaniechało pracę i dlatego nie znalazło się w skończonym obrazie pierwszej walki Gedeona. (TP 1947, s. 41)

„trzysta tylko mężów zostawiwszy” — Pan zatrzymał tych pozafiguralnych trzystu jako swoją własność. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:9

Epifania i Bazylea:

„bom go dał w ręce twoje” — przez znaki czasów, przedstawione przez pismo na ścianie, Jehowa wskazał obalenie zastępów błędu. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:10

Epifania i Bazylea:

„Fara” — [gałąź], zdaje się wyobrażać br. Russella, jako gałąź w prawdziwym Drzewie Oliwnym. (TP 1947, s. 41) Fara, towarzyszący Gedeomowi w zwiadowczej wyprawie do obozu Madyjańsikiego, jest typem pastora Russella towarzyszącego Jezusowi w zwiadowczej wyprawie do obozu błądzicieli żniwa ewangelicznego. (TP 1979, s. 65,77) W zastosowaniu na okres Epifanii: pozafiguralnego Giedeon, br. Johnson, ma pozafiguralnego Pure [wykładowca, objaśniacz, tłumacz], dobrego Lewitę jako swego specjalnego pomocnika w pozafiguralnej pracy wyszpiegowania zastępu błądzicieli; ten dobry Lewita nie był specjalnym pomocnikiem jako taki Małego Stadka, „Posłannik Epifanii nie mając żadnego”; lecz był on „jego specjalnym pomocnikiem” z innych punktów widzenia. (TP 1967, s. 62) br. Jolly. (TP 1979, s. 65,77)

Księga Sędziów 7:11

Epifania i Bazylea:

„i usłyszysz...potem posilą się ręce twoje” — Jehowa upewnił Naszego Pana, że miał usłyszeć w pozafiguralnym obozie Madiańskim, o rzeczach, które zachęcą Go i dodadzą bodźca do zwycięstwa. (TP 1947, s. 41,42)

„A tak szedł” — wypełniło się w pozafigurze podczas Żniwa (1874- 1914). (TP 1947, s. 41,42)

„Fara” — [gałąź], zdaje się wyobrażać br. Russella, jako gałąź w prawdziwym Drzewie Oliwnym. (TP 1947, s. 41,42) Fara, towarzyszący Gedeomowi w zwiadowczej wyprawie do obozu Madyjańsikiego, jest typem pastora Russella towarzyszącego Jezusowi w zwiadowczej wyprawie do obozu błądzicieli żniwa ewangelicznego. (TP 1979, s. 65,77) # br. Jolly. (TP 1979, s. 65,77)

Księga Sędziów 7:12

Epifania i Bazylea:

„Madyjanitowie” — błądziciele. (TP 1947, s. 41)

„Amalekitowie” — [niskokrajowcy], ludzie upadli, ci którzy zamieszkują najniższe kraje grzesznej degradacji. (TP 1947, s. 41)

„lud od wschodu” — samoluby i ludzie światowi. (TP 1947, s. 41)

„jako szarańcza” — mieli być bardzo liczni. (TP 1947, s. 41)

„wielbłądów ich nie było liczby” — posiadali liczne organizacje. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:13

Epifania i Bazylea:

„oto niektóry” — (Madianita), Gedeon z Farą zakradli się do brzegu obozu Madiańskiego. Ci Madianici, którzy znajdowali się najbliżej pozycji Izraelskich wyobrażają tych chrześcijan, którzy w wierze i praktykach są najbliżej do ludu Prawdy. Byli oni, w czasie żniwa, głupimi pannami wierzącymi w przedtysiącletnie Królestwo, w wieczne męki i przytomność umarłych. Niektórzy z tej szczególnej klasy są przedstawieni przez Madianitę, opowiadającego sen swemu towarzyszowi. (TP 1947, s. 41)

„powiadał towarzyszowi swemu sen” — wyobraża jak w zamieszaniu odnośnie znaczenia znaków czasu, głupie panny opowiadały swojej nauczającej klasie, co one zauważyły względem złowrogich znaków czasu. (TP 1947, s. 41)

„bochen chleba jęczmiennego” — wyobraża ostre wyjawiające Prawdy, które dowiodły fałsz w doktrynach Boskiego prawa królów, kleru, arystokracji i robotników. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:14

Epifania i Bazylea:

„towarzysz jego” — Madianita, który wytłumaczył sen, wyobraża tę część głupich panien, która była nauczycielami między nimi, która, jak ich typ pokazuje, wyjaśniła znaki czasów, mianowicie te, wyjawiające zło i które spowodowały wojnę, jako zwiastuny Mesjaszowego obalenia błędu i błądzicieli przy wtórej Jego obecności. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:15

Epifania i Bazylea:

„Wstańcie, albowiem dał Pan w ręce nasze obóz Madiański” — Nasz Pan był pozafiguralnie bardzo zachęcony, gdy widział jak niektórzy co walczyli po stronie błądzicieli uznawali, że znaki czasów wykazywały obalenie doktryn i tych co wierzyli w błędne nauki o Boskim prawie królów, kleru i arystokracji, szczególnie gdy doszło do wojny światowej. (TP 1947, s. 41)

Księga Sędziów 7:16

Epifania i Bazylea:

„na trzy hufce” — stosuje się do podziału na trzy kompanie: (TP 1947, s. 42) 1/ ochotników, (TP 1947, s. 42) 2/ pielgrzymów, (TP 1947, s. 42) 3/ kolporterów. (TP 1947, s. 42)

„a dał trąby w ręce” — trąby stosują się do głoszenia poselstwa danego w pozafigurze. Branie trąb w ręce, wyobraża, że poselstwo było w mocy każdego z tych pozafiguralnych trzystu, każdy z nich miał swoje poselstwo, miał więc nad nim zupełną kontrolę. (TP 1947, s. 42)

„i dzbany” — dzbany wyobrażają człowieczeństwo wiernych. (TP 1947, s. 42)

„czcze” — (puste), wyobraża fakt, że wierni byli wolnymi od samolubstwa i światowości. (TP 1947, s. 42)

„i pochodnie” — wyobrażają prawdę i Ducha św. Prawdy. (TP 1947, s. 42)

„w pośrodek dzbanów” — które napełniały władze serca i umysłu wiernych. (TP 1947, s. 42)

Księga Sędziów 7:17

Epifania i Bazylea:

„co ja czynić będę, toż wy czyńcie” — pozafiguralny Gedeon stawił siebie za przykład bohaterstwa i naśladowania wiernym. (TP 1947, s. 42)

Księga Sędziów 7:18

Epifania i Bazylea:

„ja i wszyscy, którzy są ze mną” — zdaje się, że ochotnicy, którzy do pracy ochotniczej używali literatury w której były drukowane pewne kazania, odnoszą się do tych stu mężów. (TP 1947, s. 42)

„Miecz Pański” — biblijne zasady Prawdy i Sprawiedliwości, które potępiały doktryny o Boskim prawie królów, kleru, arystokracji i robotników i które dowiodły, że obrońcy tych praw popierali błędy (TP 1947, s. 42)

„i Gedeonów” — poselstwo o obaleniu królestwa szatana i ustanowieniu na jego gruzach Królestwa Chrystusowego. (TP 1947, s. 42)

Księga Sędziów 7:19

Epifania i Bazylea:

„gdy się zaczęła średnia straż” — (Było to na początku średniej lub trzeciej straży, tj. od północy do 3-ciej rano. To było tej samej nocy gdy Gedeon i Fara sami przyszli do granicy obozu.) Pozafiguralna północ była około października 1914 r. Pozafiguralna walka Gedeona wtedy się rozpoczęła. (TP 1947, s. 42,43)

„zaraz skoro przemieniono straż” — Wybuch wojny światowej w chrześcijaństwie (1.08.1914 r.) wymagał naznaczenia zupełnej zmiany straży do obrony kierunku chrześcijaństwa, prowadzącego do wojny i biorącego w niej udział, przeciwko nowym spodziewanym atakom na nie. (TP 1947, s. 42,43)

„i trąbili w trąby” — przez ogłaszanie kazań br. Russella, rozpowszechnianie gazetek atakujących błędne zasady Boskiego prawa królów itd. (TP 1947, s. 42,43) Gedeon i jego 300 mężów trąbiących w trąby podczas pierwszej bitwy przedstawia naszego Pana i Jego wierne M.St. ogłaszających poselstwo przeciw Boskiemu prawu władców, duchowieństwa i arystokracji (w latach 1914-1916). (TP 1961, s. 93)

„potłukli dzbany” — przedstawia zużycie swego człowieczeństwa w służbie. (TP 1947, s. 42,43)

Księga Sędziów 7:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Zatrąbiły w trąby” — figuruje głoszenie Prawdy.

„Potłukły dzbany” — Wyobrażają nasze ciała - gliniane naczynia.

„Pochodnie” — "Wy jesteście światłością świata". Mat.5,14

„Miecz Pański” — Jehowy, naszego Wodza.

„I Gedeonów” — Chrystusowy.

Epifania i Bazylea:

„Zatrąbiły też one trzy hufy” — 1/Ochotnicy- przez rozpowszechnianie gazetek: "Uciśnienie narodów poprzedzi Armagedon", "Dlaczego drżą finanse", "Wyświęcanie kleru oszustwem", "Świat w ogniu" itp. (TP 1947, s. 42,43) 2/ Pielgrzymi-przez publiczne wykłady: br. Russell był pierwszym z nich, zacząwszy walkę 20.09.1914 r. w Fort Worth, Texas. Tytuły jego wykładów: "Walka Armagedonu", " Co będzie po wojnie", "Świat w ogniu". Jego ostatni publiczny wykład odbył się w San Antonio, Texas 24.10.1916 r. Br. Johnson rozpoczął walkę 8.10.1914 r. w Graham N.Y. - tytuły wykładów: "Obalenie Królestwa szatana", "Wojna w Proroctwie", "Co będzie po wojnie". Ostatni wykład odbył się 3.11.1916 r. w New Haven, Conn. (TP 1947, s. 42,43) 3/ Kolporterzy- przez rozpowszechnianie 4 tomu. (TP 1947, s. 42,43) Gedeon i jego 300 mężów trąbiących w trąby podczas pierwszej bitwy przedstawia naszego Pana i Jego wierne M.St. ogłaszających poselstwo przeciw Boskiemu prawu władców, duchowieństwa i arystokracji (w latach 1914-1916). (TP 1961, s. 93)

„potłukły dzbany” — przedstawia zużycie swego człowieczeństwa w służbie. (TP 1947, s. 42,43)

„w lewą rękę” — przedstawia, że nie robiono głównego nacisku na głębsze prawdy w tej walce. (TP 1947, s. 42,43)

„pochodnie” — wyobrażają prawdę i Ducha św. Prawdy. (TP 1947, s. 42,43)

„a w prawą rękę” — przedstawia, że robiono główny nacisk na świeckie prawdy. (TP 1947, s. 42,43)

„trąby” — trąby stosują się do głoszenia poselstwa danego w pozafigurze.

Źródła: TP 47'42,43; 61'93;

Księga Sędziów 7:21

Epifania i Bazylea:

„I stanęli” — znaczy pozostali na miejscu i nic nie mogło ich odsunąć od pracy. Bez względu na zmęczenie i wyczerpanie środków, każdy z nich stał na swoim miejscu. (TP 1947, s. 43)

„a strwożył się wszystek obóz i krzycząc uciekali” — strach przyszedł na nich, który spowodował, że uciekali od niezbitych argumentów pochodzących z faktów i zasad przedstawionych przez wiernych. Błądziciele krzyczeli, podając różne wymówki na ich obronę, lecz nie byli w stanie w żaden sposób usprawiedliwić się z zarzutów, a ostatecznie w całkowitym zamieszaniu opuścili pole swych argumentów, nie będąc w stanie ostać się przed publicznym wyjawieniem ich błędnych twierdzeń. (TP 1947, s. 43)

Księga Sędziów 7:22

Epifania i Bazylea:

„Gdy tedy trąbili oni trzysta mężów w trąby” — to wyobraża, że wierni używali wszelkiej energii, trwając w walce przeciwko doktrynom o Boskim prawie, oraz głosząc obalenie królestwa szatańskiego, a przyjście Królestwa Bożego. (TP 1947, s. 43)

„obrócił Pan miecz jeden przeciwko drugiemu we wszystkim obozie” — wojna podzieliła chrześcijaństwo z powodu błędnych doktryn o Boskim prawie i była powodem, że jedni drugich potępiali w sporach o autokracji i demokracji, o kapitale i pracy, o kościele i państwie i o odpowiedzialności za wywołanie światowej wojny. (TP 1947, s. 43)

„a tak uciekło wojsko” — chrześcijaństwo na wszystkie strony wycofało się od takich zasad, stanowiących podstawę łączności kościoła i państwa. Ucieczka była w dwóch różnych grupach, co przedstawia to samo co uderzenie Jordanu przez Eliasza: podział społeczeństwa na konserwatystów i radykałów. (TP 1947, s. 43)

„aż do Betseta” — [heb.Beth-shittah - dom akacji], daje myśl o sile i stanowczości. (TP 1947, s. 43)

„w Sererat” — [heb.Zererah - chłodząc], przedstawia konserwatystów. (TP 1947, s. 43)

„aż do granicy Abelmehola” — [łąka tańców], daje myśl wprowadzania w praktykę pewnych doktryn i teorii, tj postępowanie zgodnie z nimi. (TP 1947, s. 43)

„w Tabbath” — [sławny], przedstawia radykałów. (Pewne słynne teorie zostały wprowadzone w praktykę przez radykałów, tj komunistów w bolszewickiej Rosji; przez zmodyfikowany socjalizm w Niemczech itd. jako wynik ataków na tych, którzy trzymali się doktryn o Boskim prawie. (TP 1947, s. 43)

Księga Sędziów 7:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Mężowie Izraelscy” — Wyobraża innych niż M.St., których Pan użyje w pokonaniu jego nieprzyjaciół.

Epifania i Bazylea:

„A zebrawszy się mężowie Izraelscy z Neftalim i z Aser i ze wszystkiego pokolenia Manasesowego” — owych 9 700 wojowników, którzy zostali odsunięci od udziału w pierwszej walce Gedeona. Wyobrażają trzy grupy z których składa się W.G.: są to pozafiguralni Meraryci, Kaatyci i Gersonici. (TP 1947, s. 50)

Księga Sędziów 7:24

Epifania i Bazylea:

„Zatem posły rozesłał Gedeon” — Jak wezwał ich pozafiguralny Gedeon? (TP 1947, s. 51) 1/ przez zachęcanie ludzi do dalszego poświęcenia po jesieni 1914; (TP 1947, s. 51) 2/ przez wyraźne oświadczenie dane przez Onego Sługę, po jesieni 1914, że będzie klasa, która będzie poświęcać się za późno by otrzymać wysokie powołanie, lecz która otrzyma przywilej brania udziału w nagrodzie i zaszczycie ze St.G. tzn. że będzie to klasa M.G.; (TP 1947, s. 51) 3/ przez zachęcanie ich do walki przeciw błędowi; (TP 1947, s. 51) 4/ przez nauczanie podczas roku 1916, że lud Boży chętnie uderzał Jordan dwa razy; (TP 1947, s. 51) 5/ przez ustawiczne zachęcanie ludu Pańskiego podczas całego roku 1916 by wiernie używał przywileju uderzenia Jordanu. (TP 1947, s. 51)

„wszyscy mężowie z Efraima” — M.G. (TP 1947, s. 51)

„ubieżeli wody aż do Betarba i do Jordanu” — [Betabara - dom przejścia] M.G. (którzy stanowili część pozafiguralnego Elizeusza) mieli uderzać ludy, Jordan, na przedmioty na które uderzenie było szczególnie uczynione przez dom Pański ( Bet ), który już miał przejście ( bara ) przez Jordan; tzn. że M.G. mieli uderzać to co członkowie klasy Eliasza, którzy przeszli przez Jordan przedtem uderzali. Innymi słowy mieli uderzać Jordan w drugim znaczeniu. (TP 1947, s. 51)

Księga Sędziów 7:25

Epifania i Bazylea:

„Przytem pojmali” — wyobraża pokonanie. {( Oreba - pokonanie sekciarstwa lub podziału ), (Zeba - pokonanie twierdzeń kleru )}, przez (TP 1947, s. 51) argumenty. (TP 1947, s. 51)

„dwoje książąt Madyjańskich” — wyobrażają dwa książęce - nie królewskie - błędy: 1/sekciarstwo, 2/ klerykalizm. (TP 1947, s. 51)

„Oreb” — [kruk] rozumiemy wyobraża sekciarstwo lub podział. (TP 1947, s. 51)

„Zeb” — [wilk] klerykalizm. (TP 1947, s. 51)

„a zabili Oreba” — wyobraża kompletne pobicie sekciarstwa lub podziału. [odnosi się to również do zabicia sekciarstwa w swoim charakterze] (TP 1947, s. 51)

„na skale Oreb” — wyobraża silne zarysy doktryny sekciarstwa, twierdzące, że różne denominacje chrześcijaństwa są latoroślami prawdziwego Winnego Krzewu - Chrystusa. Na tej przypowieści jako na opoce, sekciarstwo zbudowało swoje doktryny o podziałach kościoła nominalnego. Lecz M.G. wykazali od jesieni 1917 r., że sekty są częściami ziemskiego winnego krzewu ( Obj.14,18 ), a tylko wierni członkowie którzy są w Chrystusie, są latoroślami prawdziwego Winnego Krzewu - Chrystusa. Tym więc sposobem sekciarstwo zostało zupełnie pobite przez Pismo św. ( opoką ), które było niby dowodem błądzicieli. (TP 1947, s. 51)

„a Zeba zabili” — dowodzeniami, że kler był więcej odpowiedzialny za wojnę i że więcej zachęcał do niej, aniżeli jakakolwiek inna klasa ludzi. [odnosi się to również do zabicia klerykalizmu w swoim charakterze] (TP 1947, s. 51)

„przy prasie Zeb” — wojnie światowej. (TP 1947, s. 51)

„a głowę Oreba i Zeba przynieśli do Gedeona” — przedstawia, że M.G. po pewnym czasie po jesieni 1916 r., gdy pierwsza walka pozafiguralnego Gedeona skończyła się, dali sprawozdanie naszemu Panu ze swej walki z pozafiguralnym Orebem i Zebem. (TP 1947, s. 51) Druga antytypiczna bitwa Gedeona, która trwała od 18 lipca 1920 i jest związana z objawieniem Maluczkiego Stadka jako takiego, odrębnego i różnego w pracy publicznej od Wielkiej Kompanii,- E4, 40 (TP 1947, s. 51)

Literatura o rozdziale Księga Sędziów 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Sędziów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.