Księga Sędziów 3

Księga Sędziów, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Sędziów 3 — Biblia Gdańska

1 A teć są narody, które pozostawił Pan, aby kusił przez nie Izraela, wszystkie, którzy nie wiedzieli o żadnych walkach Chananejskich;

2 Aby wżdy wiedzieli potomkowie synów Izraelskich, i poznali, co jest walka, którzy jej zgoła przedtem nie znali.

3 Pięcioro książąt Filistyńskich i wszystkie Chananejczyki, i Sydończyki i Hewejczyki, mieszkające na górze Libanie, od góry Baal Hermon aż tam, gdzie wchodzą do Hemat.

4 Cić byli, przez które doświadczał Izraela, aby się dowiedział, będąli posłuszni przykazaniom Pańskim, które rozkazał ojcom ich przez Mojżesza.

5 A tak synowie Izraelscy mieszkali w pośród Chananejczyków, Hetejczyków, i Amorejczyków, i Ferezejczyków i Hewejczyków, i Jebuzejczyków.

6 I brali sobie córki ich za żony, a córki swe dawali synom ich, i służyli bogom ich.

7 I czynili Izraelscy synowie złe przed oczyma Pańskiemi: zapomniawszy Pana, Boga swego, służyli Baalom, i święconym gajom.

8 Tedy się zapalił gniew Pański przeciw Izraelowi, i podał je w rękę Chusanrasataima, króla Syrskiego w Mezopotamii: A służyli synowie Izraelscy Chusanrasataimowi przez osiem lat.

9 Potem wołali synowie Izraelscy do Pana; I wzbudził Pan wybawiciela synom Izraelskim, aby je wybawił, Otonijela, syna Kenezowego, brata Kalebowego młodszego.

10 I był nad nim Duch Pański, a sądził Izraela; a gdy się ruszył na wojnę, podał Pan w rękę jego Chusanrasataima, króla Syryjskiego, i zmocniła się ręka jego nad Chusanrasataimem.

11 A tak była w pokoju ziemia przez czterdzieści lat, aż umarł Otonijel, syn Kenezów.

12 Potem znowu synowie Izraelscy czynili złe przed oczyma Pańskiemi. I zmocnił Pan Eglona, króla Moabskiego, przeciw Izraelowi, przeto iż czynili złe przed oczyma Pańskiemi.

13 Bo zebrawszy do siebie syny Ammonowe i Amalekowe ruszył się, i poraził Izraela, i opanował miasto Palm.

14 Służyli tedy synowie Izraelscy Eglonowi, królowi Moabskiemu, osiemnaście lat.

15 Potem wołali synowie Izraelscy do Pana. I wzbudził im Pan wybawiciela, Aoda, syna Gery, syna Jemini, męża ręką prawą niewładającego; i posłali synowie Izraelscy przezeń dar Eglonowi, królowi Moabskiemu.

16 I uczynił sobie Aod miecz z obu stron ostry, na łokieć wzdłuż, i przypasał go pod szaty swe do prawego biodra swojego.

17 I przyniósł dar Eglonowi, królowi Moabskiemu: a Eglon był człowiek bardzo otyły.

18 A gdy oddał dar, odprawił lud, który był dar przyniósł;

19 A sam wróciwszy się do gór kamiennych, które były w Galgal, rzekł: Rzecz tajemną mam do ciebie, o królu! któremu on odpowiedział: Milcz; i wyszli od niego wszyscy, którzy stali przed nim.

20 I wszedłszy Aod do niego, (a on sam siedział na sali letniej, którą miał sam dla siebie,) i rzekł Aod: Mam rozkazanie Boże do ciebie. I powstał z stolicy swojej.

21 Tedy Aod wyciągnąwszy lewą rękę swą, dobył miecza od prawego biodra swego, i wraził go w brzuch jego,

22 Tak iż wpadła i rękojeść za żelazem, i zawarło się w sadle żelazo; bo był nie wyjął miecza z brzucha jego, aż się i gnój rzucił.

23 Wyszedł potem Aod przez przysionek, a zamknął drzwi gmachu za sobą, i zawarł zamkiem.

24 A gdy on wyszedł, słudzy jego przyszli, a widząc, iż drzwi gmachu zamknione były, rzekli: Podobno sobie król czyni wczas na sali letniej.

25 A naczekawszy się, aż się wstydzili, widząc, że on nie otwiera drzwi sali, wziąwszy klucz otworzyli; a oto, pan ich leżał na ziemi umarły.

26 Lecz Aod uszedł, póki się oni bawili, a minąwszy góry kamienne, szedł do Seiratu.

27 A gdy przyszedł, zatrąbił w trąbę na górze Efraim; i zstąpili z nim synowie Izraelscy z góry, a on przed nimi.

28 I rzekł do nich: Pójdźcie za mną: albowiem podał Pan nieprzyjacioły wasze Moabity w ręce wasze. Tedy szli za nim, a odjąwszy bród Jordański Moabitom, nie dopuszczali nikomu przeprawy.

29 I pobili Moabitów na ten czas około dziesięciu tysięcy mężów, wszystko bogatych, i wszystko mężów dużych, a nikt nie uszedł.

30 I poniżony jest Moab dnia onego pod ręką Izraela, a była w pokoju ziemia przez osiemdziesiąt lat.

31 A po nim był Samgar, syn Anatów, który poraził z Filistynów sześć set mężów stykiem wołowym, a wybawił i ten Izraela.

Komentarz do rozdziału: Księga Sędziów 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Sędziów 3:7

Epifania i Bazylea:

„I czynili Izraelscy synowie złe przed oczyma Pańskimi” — Podobnie jak Izraelici zanim zgrzeszyli znajdowali się w łasce u Boga, rodzaj ludzki w Raju był w łasce u Boga zanim Adam i Ewa popełnili grzech. Następnie tak jak Izrael gdy zgrzeszył został wydany w ręce ciemiężców, tak i rodzaj ludzki, gdy zgrzeszył Adam, został wydany arcyciemiężcom przedstawionym przez grzech, błąd, śmierć i grób. (TP 1961, s. 55)

Księga Sędziów 3:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez osiem lat” — Ostateczna kara, - "siedem kroć" - nie mogła stanowić siedem literalnych lat.

Epifania i Bazylea:

„i podał je w rękę” — tak jak Izrael gdy zgrzeszył został wydany w ręce ciemiężców, tak i rodzaj ludzki, gdy zgrzeszył Adam, został wydany arcyciemiężcom przedstawionym przez grzech, błąd, śmierć i grób. (TP 1961, s. 55)

Księga Sędziów 3:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Wybawiciela” — Sędzia w dawnych czasach był tym, co wymierzał sprawiedliwość, uwalniał uciśnionych: Przeszły sędzia świata będzie ich wybawicielem.

Epifania i Bazylea:

„Potem wołali synowie Izraelscy do Pana” — Tak jak Izrael, który dzięki cierpieniom poniesionym z rąk nieprzyjaciół, zrozumiał swój błąd i odpokutował go, tak niezliczone rzesze rodzaju ludzkiego przez cierpienia wynikające z przekleństwa oprzytomnieją i odpokutują swoje grzechy. (TP 1961)

„i wzbudził Pan wybawiciela synom Izraelskim, aby je wybawił, Otonijela” — [Otonijel - potężny człowiek Boży]; Tak jak Bóg powołał Otonijela, tak Bóg powołał Chrystusa (Głowę i Ciało) potężnego Wysłannika Bożego, aby wyzwolił ludzkość od grzechu, błędu, śmierci i grobu. (TP 1961, s. 55)

Księga Sędziów 3:10

Epifania i Bazylea:

„ruszył na wojnę” — Tak jak Otonijel będąc sędzią (władcą) Izraela powiódł go na wojnę i wyzwolił od wrogów, tak Chrystus (Głowa i Ciało) jako Sędzia, czyli Władca świata poprowadzi całą ludzkość na wojnę i wyzwoli ją od wrogów: grzechu, błędu, śmierci i grobu. (TP 1961, s. 55)

Księga Sędziów 3:11

Epifania i Bazylea:

„A była w pokoju ziemia” — Tak jak Otonijel będąc sędzią (władcą) Izraela powiódł go na wojnę i wyzwolił od wrogów, dając pokój i dobrobyt, tak Chrystus (Głowa i Ciało) jako Sędzia, czyli Władca świata poprowadzi całą ludzkość na wojnę i wyzwoli ją od wrogów: grzechu, błędu, śmierci i grobu, dając ludziom wieczysty pokój i pomyślność. (TP 1961, s. 55)

Księga Sędziów 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Osiemnaście lat” — Ostateczna kara, - "siedem kroć" - nie mogła stanowić siedem literalnych lat.

Literatura o rozdziale Księga Sędziów 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Sędziów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.