Księga Sędziów 16

Księga Sędziów, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (31 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Sędziów 16 — Biblia Gdańska

1 Potem szedł Samson do Gazy, a ujrzawszy tam niewiastę nierządną, wszedł do niej.

2 I powiedziano mieszczanom w Gazie: Przyszedł tu Samson; którzy obstąpiwszy go, strzegli nań całą noc w bramie miejskiej, a sprawując się cicho przez onę całą noc, mówili: Gdy się pocznie rozedniwać, zabijemy go.

3 Ale Samson spał aż do północy, a wstawszy o północy, ujął wrota bramy miejskiej ze dwiema podwojami, i wyrwał je z zaworą, i włożył na ramiona swoje, a zaniósł je na wierzch góry, która była przeciw Hebronowi.

4 I stało się potem, że się rozmiłował niewiasty w dolinie Sorek, której imię Dalila.

5 I przyszli do niej książęta Filistyńskie, i mówili jej: Oszukaj go, a wywiedz się, w czem jest moc jego wielka, a jako byśmy go przemóc i związawszy utrapić mogli? a dać każdy z nas tysiąc i sto srebrników.

6 Tedy rzekła Dalila do Samsona: Powiedz mi proszę, w czem jest moc twoja wielka, a czem byś związany i utrapiony być mógł?

7 I odpowiedział jej Samson: Jeźliby mię związano siedmią wici surowych, które jeszcze nie uschły, tedy osłabieję, i będę jako inny człowiek.

8 I przyniosły jej książęta Filistyńskie siedem wici surowych, które jeszcze nie były uschły, i związała go niemi.

9 A oni się byli nań zasadzili w komorze, i rzekła mu: Filistynowie nad tobą, Samsonie; ale on zerwał wici, jakoby kto zerwał nić zgrzebną, ogniem napaloną; i nie poznano, w czem była moc jego.

10 Rzekła potem Dalila do Samsona: Otoś mię oszukał, i skłamałeś przede mną; teraz powiedz mi proszę, czem by cię związać?

11 A on jej odpowiedział: Jeźliby mię związano powrozami nowemi, których jeszcze nie używano, tedy osłabieję, i będę jako inny człowiek.

12 A tak wzięła Dalila powrozy nowe, i związała go niemi, i rzekła do niego: Filistynowie nad tobą, Samsonie; (a oni się byli nań zasadzili w komorze,) ale porwał je na ramionach swych jako nici.

13 Rzekła zatem Dalila do Samsona: Pókiż ze mnie szydzić będziesz, i kłamać przede mną? powiedzże mi, czem byś mógł być związany? I powiedział jej? Gdybyś przywiła siedem kędzierzy głowy mojej do wału tkackiego.

14 Ona tedy przybiwszy gwoździem do wału tkackiego rzekła do niego: Filistynowie nad tobą, Samsonie; ale on ocuciwszy się ze snu swego, wyrwał gwóźdź z osnową i z wałem.

15 Znowu rzekła do niego: Jakoż mówisz, miłuję cię? a serce twoje nie jest ze mną. Jużeś mię po trzy kroć oszukał, i nie powiedziałeś mi, w czem jest twoja moc wielka.

16 A gdy mu się uprzykrzała słowy swemi na każdy dzień, i trapiła go, aż zemdlała dusza jego na śmierć,

17 Tedy jej otworzył cale serce swoje, i powiedział jej: Brzytwa nigdy nie postała na głowie mojej, gdyżem jest Nazarejczykiem Bożym zaraz z żywota matki mojej; gdyby mię ogolono, odejdzie ode mnie moc moja, i osłabieję, i będę jako inny człowiek.

18 Widząc tedy Dalila, że jej otworzył cale serce swoje, posłała i wezwała książąt Filistyńskich, mówiąc: Pójdźcież jeszcze raz, boć mi otworzył cale serce swoje; i przyszły do niej książęta Filistyńskie, niosąc srebro w rękach swych.

19 Tedy go uśpiła na łonie swojem, a przyzwawszy niektórego człowieka, dała ogolić siedem kędzierzy głowy jego; potem go jęła draźnić, gdy odeszła moc jego od niego,

20 I rzekła: Filistynowie nad tobą, Samsonie. A ocuciwszy się ze snu swego, rzekł: Wynijdę jako i pierwej, a wybiję się; a nie wiedział, że Pan odstąpił od niego.

21 Tedy pojmawszy go Filistynowie, wyłupili mu oczy, i wiedli go do Gazy, związawszy go dwoma miedzianymi łańcuchami, i musiał mleć w domu więźniów.

22 Potem poczęły włosy na głowie jego odrastać po onem goleniu.

23 A książęta Filistyńskie zebrali się sprawować ofiary wielkie Dagonowi, bogu swemu, weselili się, i mówili: Podał bóg nasz w ręce nasze Samsona, nieprzyjaciela naszego.

24 Którego też ujrzawszy lud chwalili boga swego, bo mówili: Podał bóg nasz w ręce nasze nieprzyjaciela naszego, a tego, który pustoszył ziemię naszę, i który wiele z naszych pozabijał.

25 I stało się, gdy byli dobrej myśli, że rzekli: Zawołajcie Samsona, aby błaznował przed nami. A tak zawołano Samsona z domu więźniów, aby błaznował przed nimi; i postawili go między dwoma słupami.

26 Zatem rzekł Samson do chłopca, który go trzymał za rękę jego. Przywiedź mię, abym pomacał słupów, na których dom stoi, i podparł się na nich.

27 A dom pełen był mężów i niewiast; tamże były wszystkie książęta Filistyńskie, a na dachu około trzech tysięcy mężów i niewiast, którzy się przypatrowali, gdy błaznował Samson.

28 Wzywał tedy Samson Pana, i rzekł: Panie Boże, wspomnij na mię, proszę, a zmocnij mię proszę tylko ten raz; Boże, abym się raz pomścił obu oczu moich nad Filistynami.

29 A ująwszy Samson oba słupy pośrednie, na których dom stał, wsparł się o nie, o jeden prawą ręką swoją a o drugi lewą ręką swoją.

30 Zatem rzekł Samson: Niech umrze dusza moja z Filistynami; a gdy się o nie mocno oparł, upadł dom na książęta, i na wszystek lud, który w nim był, i było umarłych, które on pobił umierając, więcej niż onych, które pobił za żywota swego.

31 A przyszedłszy bracia jego, i wszystek dom ojca jego, wzięli go, a wróciwszy się pogrzebli go między Saraa, i między Estaol, w grobie Manue, ojca jego. A on sądził Izraela przez dwadzieścia lat.

Komentarz do rozdziału: Księga Sędziów 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Sędziów 16:3

Epifania i Bazylea:

„ujął wrota bramy ... a zaniósł je na wierzch góry” — (Samson), w osobach Marsyliusza, Taulera, Wyclifa, i Husa, którzy zmusili papieży i kardynałów do poddania się ich agitacjom reformatorskim w XIV i XV wieku, które zakończyły się trzema reformacyjnymi soborami w Pizie, Konstancji i Besel. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:8

Epifania i Bazylea:

„siedem wici surowych” — nowe doktrynalne błędy, którymi sekciarze pragnęli związać pozafiguralnego Samsona (w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych). (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:9

Epifania i Bazylea:

„ale on zerwał wici” — (Samson), w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych, zrywa nowe doktrynalne błędy, którymi sekciarze pragnęli go związać. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:12

Epifania i Bazylea:

„powrozy nowe” — nowe błędne urządzenia, którymi sekciarze po raz drugi pragnęli związać pozafiguralnego Samsona (w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych). (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:13

Epifania i Bazylea:

„kędzierzy głowy mojej” — oficjalne władze Samsona -- w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:14

Epifania i Bazylea:

„wyrwał gwóźdź z osnową i wałem” — (Samson) w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych, przez swoje oficjalne władze niszczy wysiłki sekciarzy, aby pobić jego reformacyjne ruchy. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:17

Epifania i Bazylea:

„gdyby mię ogolono” — Włosy w symbolach biblijnych figurują władze ludu Bożego, prawdziwego i nominalnego. (TP 1938, s. 26) Pierwotną władzą prawdziwego ludu Bożego jest Prawda, a ich drugorzędną władzą są zarządzenia Boże na wykonywanie pracy Pańskiej. (TP 1938, s. 26)

Księga Sędziów 16:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Na łonie swoim” — Podobnie i ci co są mocnymi w panu, mogą znaleźć się w niebezpieczeństwie zaśnięcia na łonie nowoczesnej Dalili tj.. kościelnictwa.

Epifania i Bazylea:

„kędzierzy głowy jego” — Włosy w symbolach biblijnych figurują władze ludu Bożego, prawdziwego i nominalnego. (TP 1938, s. 26) Pierwotną władzą prawdziwego ludu Bożego jest Prawda, a ich drugorzędną władzą są zarządzenia Boże na wykonywanie pracy Pańskiej. (TP 1938, s. 26)

Księga Sędziów 16:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyłupili mu oczy” — Wyobraża jak Kościół stracił oczy wyrozumienia w Średniowieczu.

„I musiał mleć” — Tym sposobem Kościół przygotowywał pewnego rodzaju pokarm dla wielu, będąc niewolnikiem, poddany wpływom światowym.

Epifania i Bazylea:

„tedy pojmawszy go Filistynowie” — (Samson) w osobach Lutra, Hubmaiera, Zwinglego, Servetusa, Krammera, Browne, Foxa, Wesleya, Kampbella i Millera będących agitatorami dziesięciu ruchów reformacyjnych, został przez pochlebstwo oszukany i stał się jeńcem sekciarstwa. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Poczęły odrastać” — Wyobraża wzrastającą siłę teraźniejszej Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„włosy” — Włosy w symbolach biblijnych figurują władze ludu Bożego, prawdziwego i nominalnego. (TP 1938, s. 26) Pierwotną władzą prawdziwego ludu Bożego jest Prawda, a ich drugorzędną władzą są zarządzenia Boże na wykonywanie pracy Pańskiej. (TP 1938, s. 26)

Księga Sędziów 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Dagonowi bogu swemu” — Wyobraża nowoczesną Ewolucję.

Księga Sędziów 16:26

Epifania i Bazylea:

„Zatem rzekł Samson do chłopca” — ostatni członek gwiezdny Małego Stadka, który miał opuścić ziemię, pozafiguralny epifaniczny Samson — brat Johnson, miał jako pomocnika dobrego Lewitę reprezentowanego przez chłopca, który „go [Samsona] trzymał za rękę” i który zaprowadził go do słupów świątyni filistyńskiej. (TP 1967, s. 62)

Księga Sędziów 16:29

Epifania i Bazylea:

„A ująwszy Samson oba słupy” — Od 1874 roku Samson rozpoczął burzenie kościelnictwa przedstawionego w dwóch słupach, tj odstępczy Katolicyzm i odstępczy Protestantyzm. (TP 1932, s. 9)

Księga Sędziów 16:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Niech umrze dusza” — Nefesz, istota.

„Upadł dom” — Po śmierci ostatniego członka Kościoła tj.. Ciała Chrystusowego, obecne systemy świata, jak również i Chrześcijaństwo.

Wszystkie rozdziały: Księga Sędziów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.