Księga Sędziów 6

Księga Sędziów, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Sędziów 6 — Biblia Gdańska

1 Potem czynili synowie Izraelscy złe przed oczyma Pańskiemi, i podał je Pan w ręce Madyjanitów przez siedem lat.

2 A zmocniła się ręka Madyjanitów nad Izraelem, tak iż przed Madyjanitami kopali sobie synowie Izraelscy lochy, które były w górach, i jaskinie i twierdze.

3 A bywało, gdy czego nasiał Izrael, że przychodził Madyjan i Amalek, i ludzie ze wschodu słońca, a najeżdżali go;

4 I położywszy się obozem przeciwko nim, psowali zboża ziemi, aż gdzie chodzą do Gazy, nic nie zostawując na pożywienie Izraelczykom, ani owiec, ani wołów, ani osłów.

5 Albowiem oni i stada ich przyciągali, i namioty ich, a przychodzili jako szarańcza w mnóstwie, i nie było im i wielbłądom ich liczby; tak przychodząc do ziemi spustoszyli ją.

6 Tedy znędzony był Izrael bardzo od Madyjanitów, i wołali synowie Izraelscy do Pana.

7 A gdy wołali synowie Izraelscy do Pana z przyczyny Madyjanitów.

8 Posłał Pan męża proroka do synów Izraelskich, i mówił do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Jam was wywiódł z ziemi Egipskiej, a wywiodłem was z domu niewoli.

9 I wyrwałem was z ręki Egipczanów, i z ręki wszystkich, którzy was trapili, którem przed wami wygnał, i dałem wam ziemię ich;

10 A powiedziałem wam: Jam Pan, Bóg wasz, nie bójcież się bogów Amorejskich, w których ziemi wy mieszkacie; aleście nie usłuchali głosu mego.

11 Przyszedł potem Anioł Pański i stanął pod dębem, który był w Efra, w dziedzictwie Joasa, ojca Esrowego. A Giedeon, syn jego, młócił zboże na bojewisku, aby z niem uciekł przed Madyjanitami.

12 Tedy mu się ukazał Anioł Pański, i rzekł do niego: Pan z tobą, mężu waleczny.

13 I odpowiedział mu Giedeon: Proszę Panie mój, jeźli Pan jest z nami, a czemuż na nas przyszło to wszystko? gdzież teraz są wszystkie cuda jego, które nam opowiadali ojcowie nasi, mówiąc: Izali z Egiptu nie wywiódł nas Pan? a teraz opuścił nas Pan, i podał nas w ręce Madyjanitów.

14 Tedy wejrzawszy nań Pan rzekł: Idźże z tą twoją mocą, a wybawisz Izraela z ręki Madyjańczyków; izalim cię nie posłał?

15 A on rzekł do niego: Proszę Panie mój, czemże wybawię Izraela? oto naród mój podły jest w Manase, a jam najmniejszy w domu ojca mego.

16 I rzekł do niego Pan: Ponieważ Ja będę z tobą, przetoż porazisz Madyjanity, jako męża jednego.

17 A on mu odpowiedział: Jeźliżem proszę znalazł łaskę przed oczyma twemi, daj mi znak, że ty mówisz ze mną.

18 Nie odchodź proszę stąd, aż zaś przyjdę do ciebie, a przyniosęć ofiarę moję, i położę ją przed tobą. I odpowiedział: Ja poczekam, aż się wrócisz.

19 Odszedłszy tedy Giedeon zgotował koźlątko z stada a z miary mąki przaśne chleby, a mięso włożył w kosz, a polewkę mięsną wlał w garnek, i przyniósł to do niego pod dąb, i ofiarował.

20 I rzekł do niego Anioł Boży: Weźmij to mięso i te chleby niekwaszone, a połóż na onej skale polewką polawszy; i uczynił tak.

21 Zatem ściągnął Anioł Pański koniec laski, którą miał w ręce swojej, i dotknął się mięsa i przaśników, i wyszedł ogień z skały, a spalił mięso i chleby przaśne; a między tem Anioł Pański odszedł od oczu jego.

22 A widząc Giedeon, iż to był Anioł Pański, rzekł: Ach, Panie Boże, czemużem widział Anioła Pańskiego twarzą w twarz?

23 I rzekł mu Pan: Pokój z tobą; nie bój się, nie umrzesz.

24 Przetoż zbudował tam Giedeon ołtarz Panu, i nazwał go: Pan pokoju; aż do dnia tego ten jeszcze jest w Efracie, ojca Esrowego.

25 I stało się onej nocy, że mu rzekł Pan: Weźmij cielca dorosłego, który jest ojca twego, tego cielca drugiego siedmioletniego, a rozwal ołtarz Baalów, który jest ojca twego, i gaj, który jest około niego, wysiecz;

26 A zbuduj ołtarz Panu, Bogu twemu, na wierzchu tej skały na równinie, a weźmij tego cielca drugiego, i uczyń z niego całopalenie przy drwach z gaju, który wysieczesz.

27 Wziąwszy tedy Giedeon dziesięć mężów z sług swoich, uczynił jako mu rozkazał Pan; a iż się bał domu ojca swego i mężów miasta, nie uczynił tego we dnie, ale uczynił w nocy.

28 A gdy wstali mężowie miasta rano, ujrzeli rozwalony ołtarz Baalów, i gaj, który był podle niego, wyrąbany, i cielca onego drugiego ofiarowanego na całopalenie na ołtarzu zbudowanym.

29 Zatem rzekł jeden do drugiego: Któż to wżdy uczynił? A gdy się pytali i dowiadowali, powiedziano: Giedeon, syn Joasów, uczynił to.

30 Tedy rzekli mężowie miasta do Joasa: Wywiedź syna twego, niech umrze, iż rozrzucił ołtarz Baalów, a iż wyciął gaj, który był około niego.

31 I odpowiedział Joas wszystkim, którzy stali około niego: A wyż się to swarzyć macie o Baala? Izali wy go wybawicie? Kto by się oń zastawiał, niech umrze tegoż poranku; jeźli bogiem jest, niech się mści tego, że rozwalono ołtarz jego.

32 I nazwano go onegoż dnia Jerubaal, mówiąc: Niech się mści nad nim Baal, iż rozwalił ołtarz jego.

33 Tedy wszyscy Madyjanitowie, i Amalekitowie, i ludzie od wschodu słońca zebrali się wespół, a przeprawiwszy się przez Jordan, położyli się obozem w dolinie Jezreel.

34 Ale Duch Pański przyoblókł Giedeona, który zatrąbiwszy w trąbę zwołał domu Abiezerowego do siebie.

35 I wyprawił posły do wszystkiego pokolenia Manasesowego, i zebrali się do niego; posły też posłał do Asera, i do Zabulona, i do Neftalima, i zajechali im.

36 Tedy rzekł Giedeon do Boga: Jeźli wybawisz przez rękę moję Izraela, jakoś powiedział.

37 Oto, ja położę runo wełny na bojewisku; jeźliż rosa tylko na runo upadnie, a wszystka ziemia sucha będzie, tedy będę wiedział, iż wybawisz przez rękę moję Izraela, jakoś powiedział.

38 I stało się tak; bo wstawszy nazajutrz, ścisnął runo, i wyżdżął rosy z runa pełną czaszę wody.

39 Nadto rzekł Giedeon do Boga: Niech się nie wzrusza gniew twój przeciwko mnie, że przemówię jeszcze raz. Niech doświadczę proszę jeszcze raz na tem runie; niech będzie, proszę, suche samo runo tylko, a na wszystkiej ziemi niech będzie rosa.

40 I uczynił tak Bóg onej nocy, że było samo runo suche, a na wszystkiej ziemi była rosa.

Komentarz do rozdziału: Księga Sędziów 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Sędziów 6:1

Epifania i Bazylea:

„złe” — grzechy. (TP 1947, s. 34)

„w ręce Madianitów” — [Madian-sprzeczka], wyobrażają błądzicieli, którzy prowadzili sprzeczkę z ludem Bożym i uciskali go błędnymi naukami i praktykami. (TP 1947, s. 34)

„przez siedem lat” — 2520 lat - Czasy Pogan. (TP 1947, s. 34)

Księga Sędziów 6:2

Epifania i Bazylea:

„ręka Madianitów” — [Madian-sprzeczka], wyobrażają błądzicieli, którzy prowadzili sprzeczkę z ludem Bożym i uciskali go błędnymi naukami i praktykami, np. o Boskim prawie królów, kleru i arystokracji. (TP 1947, s. 34)

„lochy.. jaskinie” — praktykowali wierzenia w tajemnicy - odnosi się do metod i do miejsc. (TP 1947, s. 34)

„twierdze” — wzmacniali argumenty przeciwko błądzicielom. (TP 1942)

Księga Sędziów 6:3

Epifania i Bazylea:

„gdy czego nasiał Izrael” — gdy prawdziwy lud Boży wytworzył pewien owoc na swym polu pracy. (TP 1947, s. 34)

„Madyjan” — błądziciele. (TP 1947, s. 34)

„Amalek” — [niskokrajowcy], ludzie upadli, ci którzy zamieszkują najniższe kraje grzesznej degradacji. (TP 1947, s. 34)

„ludzie ze wschodu” — samoluby i ludzie światowi. (TP 1947, s. 34)

„najeżdżali go” — błądziciele zabierali mu ten owoc. (TP 1947, s. 34)

Księga Sędziów 6:4

Epifania i Bazylea:

„położywszy się obozem przeciwko nim” — podbili go w niewolę swoich sekt. (TP 1947, s. 35)

„do Gazy” — (miasto Filistynów, sekciarstwo). (TP 1947, s. 35)

„nic nie zostawując na pożywienie” — złupili lud Boży z jego praw. (TP 1947, s. 35)

„ani owiec (w oryginale koźlątek), ani wołów” — zabierając mu naukę o ofiarach za grzech i okupie. (TP 1947, s. 35)

„ani osłów” — przekręcając każdą inną doktrynę. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:5

Epifania i Bazylea:

„stada... i namioty ich” — naśladowcy i ich uzbrojenie. (TP 1947, s. 35)

„nie było im i wielbłądom ich liczby” — w wielkim mnóstwie indywidualnie i organizacyjnie. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:6

Epifania i Bazylea:

„i wołali synowie Izraelscy do Pana” — odnosi się do początku ery chrześcijańskiej, w którym to czasie wszyscy ludzie byli w oczekiwaniu, pragnąc i modląc się w śród ucisku o przyjście Mesjasza, ażeby wyzwolił ich z pod jarzma Rzymu. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:7

Epifania i Bazylea:

„A gdy wołali” — gdy te wołania o uwolnienie zaczęły się, Pan zaczął przygotowywać uwolnienie dla Swego ludu. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:8

Epifania i Bazylea:

„męża proroka” — Jana Chrzciciela. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:11

Epifania i Bazylea:

„Anioł Pański” — Słowo Boże. =>47 (TP 1947, s. 35)

„pod dębem” — dąb wyobraża specjalnie większych między ludem Bożym. Tutaj - Jan Chrzciciel. (TP 1947, s. 35)

„Efra” — [jelonek], zdaje się wyobrażać Królestwo Boże, tak ze stanowiska figuralnego, jak w zarodku. (TP 1947, s. 35)

„Joas” — wyobraża prawdziwych Izraelitów. (TP 1947, s. 35)

„Gedeon” — [niszczyciel], Nasz Pan, lecz tylko jako niszczyciel grzechu, błędu, samolubstwa i światowości. (TP 1947, s. 35)

„młócił zboże” — był zajęty zachęcaniem i wskazywaniem prawdziwym Izraelitom królestwa Bożego. (TP 1947, s. 35)

„aby z niem uciekł przed Madianitami” — jako źródeł protekcji przeciwko ich ciemiężcom. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:12

Epifania i Bazylea:

„Anioł Pański” — Słowo Boże. =>47 (TP 1947, s. 35)

„Pan z tobą” — Pierwsza rzecz jaką się Nasz Pan dowiedział ze Słowa Bożego, to to, że On był tym jednym mającym szczególną łaskę u Boga. (TP 1947, s. 35)

„mężu waleczny” — i że był wybranym mocarzem między ludem, któremu Bóg zlecił nieść pomoc ludowi. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:13

Epifania i Bazylea:

„a czemuż na nas przyszło to wszystko” — dlaczego Bóg dozwolił na zło. To pytanie stawia każdy, kto poważnie zastanawia się nad Boskimi opatrznościami. (TP 1947, s. 35) Jezus (podobnie jak Gedeon) dopytywał się, dlaczego Bóg dozwolił na pojawienie się zła i dlaczego lud Boży znajduje się w poniżeniu. (TP 1986, s. 153)

„gdzież teraz są wszystkie cuda Jego” — jak nastąpi wyzwolenie ludu Bożego z królestwa szatana. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:14

Epifania i Bazylea:

„Idźże z tą twoją mocą” — Jezus w sile Swego doskonałego charakteru ma iść naprzód z powierzoną Jemu służbą, tj umrzeć za świat, a następnie poprowadzić lud Boży w świętej walce. (TP 1947, s. 35)

„a wybawisz Izraela” — odniesie zupełne zwycięstwo nad zastępami błędu, grzechu, samolubstwa i światowości. (TP 1947, s. 35) Jehowa wskazał za pośrednictwem swego Słowa, iż Jezus przyniesie ludziom wybawienie dzięki sile swego doskonałego charakteru, rozwijającego się podczas powierzonej Mu służby - najpierw przez śmierć jako okup za Kościół i za świat i następnie po swym zmartwychwstaniu przez prowadzenie ludu Bożego w świętej walce i całkowitym pokonaniu sił błędu, grzechu, samolubstwa i światowości. (TP 1986, s. 153)

„izalim cię nie posłał?” — tzn. że Bóg przez Słowo dał Jezusowi dowód, iż On był tym "Szylo", (1Moj.49,10) tj "posłanym od Boga". (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:15

Epifania i Bazylea:

„Proszę Panie mój” — głęboka pokora Naszego Pana, jaką odczuwał, gdy poznał, że był wybrany na wyswobodziciela ludu Bożego. (TP 1947, s. 35)

„czemże wybawię Izraela?” — Pan odczuwał brak środków do wykonania tego dzieła. (TP 1947, s. 35)

„oto naród mój podły jest w Manase” — Pan odczuwał niski stan swoich przodków - (to znaczy, ja nie pochodzę z królewski linii Dawida od Salomona itd., lecz od podłych przodków Dawida, przez Natana.) (TP 1947, s. 35)

„a jam najmniejszy w domu ojca mego” — Pan odczuwał niechlubność przypuszczalnie nielegalnego Jego pochodzenia. (TP 1947, s. 35) Jezus odczuwał..., niskość swego stanu wywodzącego się od Dawida, lecz nie z królewskiej linii Salomona, ale z niskiej linii syna Dawida, Natana. (TP 1986, s. 153)

Księga Sędziów 6:16

Epifania i Bazylea:

„Ja będę z tobą” — Jehowa pocieszał Jezusa, (prawdopodobnie przez Iz.49,6-9) dając mu zapewnienie, że On będzie miał wszelką potrzebną pomoc i siłę do przeprowadzenia posłannictwa wyzwolenia ludu Bożego. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:17

Epifania i Bazylea:

„znalazł łaskę przed oczyma twemi” — Nasz Pan zdecydował się poświęcić. (TP 1947, s. 35)

„daj mi znak” — Ducha św. jako ostateczny dowód i odpowiednie zaopatrzenie do wykonania powierzonego Mu dzieła. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:18

Epifania i Bazylea:

„Nie odchodź proszę stąd” — Bądź obecny przy moim poświęceniu. (TP 1947, s. 35)

„ja poczekam aż się wrócisz” — Bóg przez swoje słowo dał mu zapewnienie, że będzie z Nim i nie opuści Go. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:19

Epifania i Bazylea:

„odszedłszy tedy Gedeon” — przedstawia, że Pan Nasz badał Swoje serce i umysł, gdy obliczał koszt, biorąc dobrze pod rozwagę tę część poświęcenia. (TP 1947, s. 35)

„koźlątko” — człowieczeństwo Naszego Pana. (TP 1947, s. 35)

„z miary mąki” — pokazuje, że Jego czystość składała się z zupełnej i aktualnej doskonałości. (TP 1947, s. 35)

„przaśne chleby” — przedstawia, że Jego człowieczeństwo było bez grzechu. (TP 1947, s. 35)

„mięso włożył w kosz” — ofiara Naszego Pana tak, jak była widziana przez tych, którzy zobrazowani są na Dziedzińcu. (TP 1947, s. 35)

„a polewkę mięsną wlał w garnek” — ofiara Naszego Pana tak, jak była widziana Boga i przez tych, którzy zobrazowani są w stanie Świątnicy (Nowe Stworzenia). (TP 1947, s. 35)

„pod dąb” — wyobraża, że poświęcenie się Naszego Pana, by czynić wolę Ojca Niebieskiego, miało się odbyć w łączności z posługą Jana Chrzciciela. (TP 1947, s. 35)

Księga Sędziów 6:20

Epifania i Bazylea:

„I rzekł do niego Anioł Boży” — Słowo Boże mówiło Mu. (TP 1947, s. 36)

„połóż na onej skale” — Jego ofiara miała być ugruntowana na Prawdzie: iż On jest Mesjaszem, który ma zbawić świat z pod wyroku Adamowego. (Mat.16,15-18). (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Spalił mięso” — Władza i siła aniołów przechodzi ludzką.

Epifania i Bazylea:

„koniec laski” — wyobraża urząd lub pracę Słowa Bożego, którego jednym z dzieł jest spładzanie z Ducha św. (TP 1947, s. 36)

„i dotknął się” — wyobraża spłodzenie z Ducha św. (TP 1947, s. 36)

„wyszedł ogień z skały” — wyobraża Boską moc w tej Prawdzie, że Jezus był Mesjaszem, co umożliwiło Jego Nowemu Stworzeniu spożycie swego człowieczeństwa w ofierze. (W krótkości jest tu przedstawione 3 i 1/2 roku ofiary Naszego Pana). (TP 1947, s. 36)

„Anioł Pański odszedł” — wyobraża, że nauki Słowa Bożego odnośnie Jego wierności aż do śmierci, miały odejść od Jezusowych ócz wyrozumienia w czasie krótkiej godziny w ogrodzie Getsemane. Może i niepewność Naszego Pana na krzyżu jest również z tym getsemańskim doświadczeniem załączona w typie. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Anioł Pański” — Objawił się w ludzkiej postaci.

Epifania i Bazylea:

„czemużem widział Anioła Pańskiego twarzą w twarz” — wyobraża wielkie poczucie odpowiedzialności Naszego Pana (w Getsemane) w ciągu swej misji mesjanistycznej i wynikające niebezpieczeństwo z wyrozumienia tejże misji. Bojaźń śmierci Gedeona wyobraża bojaźń wtórej śmierci Naszego Pana za przypuszczalne uchybienie w wierności - bojaźń, która Go tak ogarnęła w Getsemane. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:23

Epifania i Bazylea:

„nie bój się nie umrzesz” — Ojciec Niebieski pocieszył Jezusa błogosławieństwem pokoju i upewnienia, że był i że w dalszym ciągu pozostanie wiernym i dlatego nie umrze wtórą śmiercią. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Pan pokoju” — Jehowa - szalom. Pokój Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„ołtarz” — ofiara okupu. (TP 1947, s. 36)

„Pan pokoju” — mówiącego pokój od Jehowy. (TP 1947, s. 36)

„w Efracie” — w zarodkowym Królestwie Bożym. (TP 1947, s. 36)

„ojca Esrowego” — którym Ojciec pomaga. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:25

Epifania i Bazylea:

„cielca dorosłego, który jest ojca twego” — wyobraża służbę Jezusową, objawiającą Boskie przyjęcie Jego ofiary za człowieczeństwo i Nowe Stworzenie Kościoła, którego ofiarowanie przez Naszego Pana następuje po Pańskim zbudowaniu ofiary okupowej jako ołtarza, mówiącego pokój od Jehowy. (TP 1947, s. 36)

„siedmioletniego” — wyobraża Jezusową doskonałość przed Bogiem, która oddziałuje na przypisaną doskonałość człowieczeństwa Kościoła. (TP 1947, s. 36)

„a rozwal” — wyobraża Boskie polecenie dane Jezusowi, ażeby zniósł urząd kleru żydowskiego, jako instytucję nie będącą już więcej według Boskiego upodobania, a tym sposobem aby obalił jej klerykalne roszczenia. (TP 1947, s. 36)

„ołtarz Baalów” — jest to klasa kleru w cielesnym Izraelu, gdzie nauczeni w Piśmie, faryzeusze i kapłani składali ofiary szatanowi przez przywłaszczenie sobie władzy i panowanie nad cielesnym Izraelem, za czasów Jezusa. (TP 1947, s. 36)

„który jest ojca twego” — wyobraża prawdziwych Izraelitów, Jezus był jednym z nich. Pozafiguralny Joas z czasów Żniwa Żydowskiego zanim stał się duchowym Izraelem, na pewno wspierał tych, którzy siedzieli w miejscu Mojżeszowym, pomimo ich klerykalizmu i w ten sposób miał ołtarz Baalowy. (TP 1947, s. 36)

„i gaj” — obrońcy systemu klerykalnego. (TP 1947, s. 36)

„wysiecz” — wyobraża odrzucenie takich osób od łaski Bożej. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:26

Epifania i Bazylea:

„zbuduj ołtarz” — wyobraża Jezusa i Kościół. (TP 1947, s. 36)

„na wierzchu tej skały” — Prawdzie odnoszącej się do Mesjasza, tj że Mesjaszem jest Jezus jako Głowa i Kościół jako Jego Ciało. (TP 1947, s. 36)

„na równinie” — (w uporządkowany sposób) tzn. podług Boskich zarządzeń pokazanych w typach Zakonu, co dla pozafigury znaczyłoby jego aktualną i przypisaną doskonałość przez zasługę Jezusową i jego przyjęcie na użytek ofiarniczy. (TP 1947, s. 36)

„cielca drugiego” — człowieczeństwo Kościoła. (TP 1947, s. 36)

„uczyń z niego całopalenie” — miało być ofiarowane przez całopalną ofiarę służby Jezusowej w W.Ew. Ta ofiara objawia Boskie przyjęcie ofiary Jezusa. (TP 1947, s. 36)

„przy drwach z gaju” — zdaje się wyobrażać prawdy St.T., które kiedyś były w posiadaniu obrońców żydowskiego klerykalizmu, przez które to prawdy człowieczeństwo Kościoła pobudzone do ofiary miało być spożyte przez Jezusowe ofiarowanie Swej ofiary całopalenia. (TP 1947, s. 36)

Księga Sędziów 6:27

Epifania i Bazylea:

„dziesięć mężów” — zdaje się wyobrażać wszystkich ludzkich (a może i anielskich) pomocników, których Pan używał do przeprowadzenia Swego dzieła. (TP 1947, s. 37)

„w nocy” — w sposób sekretny. Niepotrzebne cierpienia są zaoszczędzone ludowi Bożemu przez właściwe ukrywanie przed światem rzeczy, które należą jedynie do Chrystusa Głowy i Ciała. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:28

Epifania i Bazylea:

„mężowie miasta” — wyobrażają wodzów i wielkich w Judaiźmie. (TP 1947, s. 37)

„rano” — zaraz po zesłaniu Ducha św. (TP 1947, s. 37)

„ujrzeli” — zauważyli, że chrześcijanie kwestionowali i zbijali ich władzę i autorytet w rzeczach Boskich. (TP 1947, s. 37)

„rozwalony ołtarz Baalów i gaj” — poznali, że zasady Prawdy odrzucały ich i ich system, że już więcej nie byli przedstawicielami Bożymi. (TP 1947, s. 37)

„i cielca onego drugiego” — zauważyli, że inna ofiara od ich ofiary była składana. (TP 1947, s. 37)

„na ołtarzu zbudowanym” — na zupełnie innym ołtarzu - który nie pozwalał na przywłaszczenie władzy i panowanie nad dziedzictwem Bożym lub na jakie inne samolubne rzeczy. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:29

Epifania i Bazylea:

„powiedziano; Gedeon, syn Joasów, uczynił to” — wyśledzili, że uczynił to Jezus. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:30

Epifania i Bazylea:

„do Joasa” — do prawdziwych Izraelitów, którzy teraz stali się wiernymi chrześcijanami. (TP 1947, s. 37)

„Wywiedź syna twego niech umrze” — domagali się ażeby oni odrzucili Jezusa i przyłączyli się do pracy zniszczenia Jego imienia i zasad. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:31

Epifania i Bazylea:

„A wyż się to swarzyć macie za Baala” — Duchowi Izraelici byli przeciwni popieraniu systemu klerykalnego, ostrzegając, że czyny tego rodzaju wymagane przez klerykalistów żydowskich byłyby obroną samego szatana. (TP 1947, s. 37)

„niech umrze o poranku” — wszyscy którzy zajęliby takie stanowisko zostaliby odcięci w Żniwie Żydowskim jako gałęzie drzewa oliwnego.(Rz.11,17-24). (TP 1947, s. 37)

„niech się mści” — Niech szatan i ci, którzy jak on chcą panować nad dziedzictwem Pańskim, sami bronią, jeżeli mogą, prawa do takiego autorytetu. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:32

Epifania i Bazylea:

„Jerubaal” — Jezus. (TP 1947, s. 37)

„niech się mści nad nim Baal” — który zawsze sprzeciwia się szatanowi. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:33

Epifania i Bazylea:

„zebrali się wespół” — jest tu pokazane powstanie i stowarzyszenie się błądzicieli, grzeszników, ludzi samolubnych i światowych, tj ciemiężycieli ludu Bożego w W.Ew. (TP 1947, s. 37)

„a przeprawiwszy się” — ich postęp. ( rozwój z klerykalizmu w system antychrysta) (TP 1947, s. 37)

„położyli się obozem” — ich sprzeciwiające się metody. (TP 1947, s. 37)

„Jezreel” — były na to, ażeby dopomóc do połączenia kościoła z państwem. Jezreel, miejsce zamieszkania Ahaba i Jezabeli, wyobraża łączność kościoła z państwem. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyoblókł Gedeona” — Typ na Chrystusa.

„Zatrąbiwszy w trąbę” — Figuruje na powołanie wiary w Jezusa Chrystusa.

„Zwołał” — Figuruje usprawiedliwienie.

Epifania i Bazylea:

„który zatrąbiwszy w trąbę” — Nasz Pan posłał poselstwo przez Arianizm i pokrewne ruchy, wzywając wiernych do sprzeciwiania się odstępcom i ciemięzcom duchowego Izraela. (TP 1947, s. 37) Giedeon trąbiący w swą trąbę przedstawia naszego Pana ogłaszającego poselstwo Ewangelii przez ten Wiek. (TP 1961, s. 93)

„domu Abiezerowego” — wierni wspomożeni od Boga (Abiezer) w różnych katolickich ruchach od IV-X wieku. (TP 1947, s. 37)

Księga Sędziów 6:35

Epifania i Bazylea:

„wyprawił posły” — braci, którzy byli głównymi wodzami w czterech ruchach reformacyjnych od IX-XV wieku. (TP 1947, s. 37,38)

„do wszystkiego pokolenia Manasesowego” — ruch reformacyjny, który za głównych posłańców miał: Klaudiusza z Turynu, Abogharda z Lyonu i Ratrammusa z Korbii. Ruch ten sprzeciwiał się papieskiemu bałwochwalstwu i wszechwładzy, szczególnie w północnych Włoszech, Francji i Niemczech podczas IX stulecia. (TP 1947, s. 37,38)

„do Asera” — ruch reformacyjny. Uczyniono trzy wysiłki zanim ten ruch mógł pozostać na trwale: pierwszy wysiłek zaczął się w 1045 r. przez Berengara z Tours i Guidona z Milanu, drugi przez Piotra Abelarda i Arnolda z Brześcia i ten trzeci pomyślny w 1173 r. przez Piotra Waldo. (TP 1947, s. 37,38)

„do Zabulona” — ruch reformacyjny. Antypapieski i antybałwochwalczy zaczął się od Marsiliusza w 1309 r., trwał do Wyklifa i zakończył się przez Husa w 1415 r. (TP 1947, s. 37,38)

„do Neftalima” — ruch reformacyjny, który za głównych posłańców miał: Jana Wessela i Hieronima Savanarolę. Ruch ten utwierdził cztery główna zasady protestanckiej reformacji: (TP 1947, s. 37,38) 1/ Biblię, jako jedyne źródło i regułę wiary i praktyki, (TP 1947, s. 37,38) 2/ Uznanie Jezusa za Głowę we wszystkich rzeczach nad Kościołem, (TP 1947, s. 37,38) 3/ Usprawiedliwienie tylko z wiary, (TP 1947, s. 37,38) 4/ Kapłaństwo wiernych. (TP 1947, s. 37,38)

„i zajechali im” — w tych wszystkich ruchach dano przychylną odezwę posłańcom Naszego Pana. (TP 1947, s. 37,38)

Księga Sędziów 6:36

Epifania i Bazylea:

„runo wełny” — wyobraża Kościoły reformacyjne: luterański, prezbiteriański, baptyski, episkopalny itd. Wełna jest użyta do wyobrażenia usprawiedliwienia z wiary, które było warunkiem i nauką prawdziwych członków tych Kościołów. (TP 1947, s. 38)

„rosa” — wyobraża Prawdę na czasie (TP 1947, s. 38)

„tylko na runo upadnie” — wyobraża, że podczas reformacji przez sekty Prawda na czasie miała znajdować się tylko w tych sektach. (TP 1947, s. 38)

„ziemia” — wyobraża wszystkich poza tymi Kościołami. (TP 1947, s. 38)

„sucha będzie” — Prawda na czasie nie miała znajdować się poza tymi sektami. (TP 1947, s. 38)

Księga Sędziów 6:37

Epifania i Bazylea:

„rosa” — W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123) W tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1958, s. 123)

Księga Sędziów 6:38

Epifania i Bazylea:

„wyżdżął rosy z runa” — wyobraża Pańskie zgromadzenie w oczyszczonej świątnicy wszystkiej Prawdy zebranej z sekt reformacyjnych. (TP 1947, s. 38) W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123) W tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1958, s. 123)

„pełną czaszę wody” — wyobraża całą Prawdę, jaką reformacja przez sekty w sobie zawierała. Sama czasza zdaje się wyobrażać literackie dzieła, w które Pan włożył Prawdę. (TP 1947, s. 38)

Księga Sędziów 6:39

Epifania i Bazylea:

„suche samo runo” — podczas żniwa wszystkie sekty zostały wyrzucone z ust. Boskich i żadna nowa Prawda w nich się nie znalazła. (TP 1947, s. 38)

„na wszystkiej ziemi niech będzie rosa” — podczas żniwa Prawdę można było znaleźć tylko między ludem żniwa tj. poza kościołami, jak również wiele świeckich prawd jako przebłyski 1000-lecia były odkryte przez ludzi światowych, a nie w Kościołach. (TP 1947, s. 38) W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123) W tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1958, s. 123)

Księga Sędziów 6:40

Epifania i Bazylea:

„samo runo suche” — podczas żniwa wszystkie sekty zostały wyrzucone z ust. Boskich i żadna nowa Prawda w nich się nie znalazła. (TP 1947, s. 38)

„na wszystkiej ziemi była rosa” — podczas żniwa Prawdę można było znaleźć tylko między ludem żniwa tj. poza kościołami, jak również wiele świeckich prawd jako przebłyski 1000-lecia były odkryte przez ludzi światowych, a nie w Kościołach. (TP 1947, s. 38) W symbolach biblijnych rosa przedstawia: 1/ Prawdę; 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123) W tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1958, s. 123)

Literatura o rozdziale Księga Sędziów 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Sędziów

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.