1 Księga Królewska 2

1 Księga Królewska, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (46 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Królewska 2 — Biblia Gdańska

1 A gdy się przybliżał czas śmierci Dawidowej, rozkazał Salomonowi, synowi swemu, mówiąc:

2 Ja idę w drogę wszystkiej ziemi, a ty zmacniaj się, i bądź mężem.

3 Zachowywaj ustawy Pana, Boga twego, abyś chodził drogami jego, i przestrzegał wyroków jego, i przykazań jego i sądów jego, i świadectw jego, jako napisano w zakonie Mojżeszowym, abyć się szczęściło wszystko, co sprawować będziesz, i we wszystkiem, do czego się obrócisz:

4 Żeby utwierdził Pan słowo swoje, które rzekł do mnie, mówiąc: Jeźli będą strzedz synowie twoi drogi swej, chodząc przedemną w prawdzie, ze wszystkiego serca swego, i ze wszystkiej duszy swojej, tedy nie będzie wytracony po tobie mąż z stolicy Izrael skiej.

5 A ty też wiesz, co mi uczynił Joab syn Sarwii, co uczynił dwom hetmanom wojsk Izraelskich, Abnerowi, synowi Nerowemu, i Amazie, synowi Jeterowemu, że je pozabijał, a wylał krew jako na wojnie czasu pokoju, i zmazał krwią jako na wojnie pas swój rycerski, który miał na biodrach swoich, i bóty swoje, które miał na nogach swoich.

6 Uczynisz tedy według mądrości twojej, a nie dopuścisz zejść sędziwości jego w pokoju do grobu.

7 Ale nad synami Barsylai Galaadczyka użyjesz miłosierdzia, a niech jadają wespół z inszymi u stołu twego; albowiem oni takimże sposobem przyszli do mnie, gdym uciekał przed Absalomem, bratem twoim.

8 Oto też jest u ciebie Semej, syn Giery, syna Jemini, z Bahurym, który mi też złorzeczył złorzeczeniem wielkiem w on dzień, gdym szedł do Mahanaim; a wszakże zaszedł mi drogę u Jordanu, i przysiągłem mu przez Pana, mówiąc: Nie zamorduję cię mieczem.

9 Teraz jednak nie przepuszczaj mu tego, a iżeś jest mężem mądrym, będziesz wiedział, co mu masz uczynić, abyś wprowadził sędziwość jego ze krwią do grobu.

10 Zatem zasnął Dawid z ojcy swoimi, a pogrzebiony jest w mieście Dawidowem.

11 A dni, których królował Dawid nad Izraelem, było czterdzieści lat. W Hebronie królował siedm lat, a w Jeruzalemie królował trzydzieści i trzy lata.

12 A tak Salomon usiadł na stolicy Dawida ojca swego, i zmocniło się bardzo królestwo jego.

13 Tedy przyszedł Adonijasz, syn Haggity, do Betsaby, matki Salomonowej, któremu ona rzekła: A spokojneż jest przyjście twoje? A on odpowiedział: Spokojne.

14 Nadto rzekł: Mam nieco mówić z tobą. A ona rzekła: Mów.

15 Tedy rzekł: Ty wiesz, iż moje było królestwo, a na mię obrócili byli wszyscy Izraelczycy twarz swoję, abym królował; ale przeniesione jest królestwo, i dostało się bratu memu; bo mu od Pana naznaczone było.

16 Przetoż cię teraz proszę o jednę rzecz, a nie odmawiaj mi tego. A ona mu rzekła: Mów.

17 Zatem on rzekł: Mów proszę do Salomona króla, (bo wiem, żeć nie odmówi,) aby mi dał Abisag Sunamitkę za żonę.

18 I odpowiedziała Betsaba: Dobrze; będę mówiła o cię z królem.

19 A tak szła Betsaba do króla Salomona, aby z nim mówiła za Adonijaszem; i wstał król przeciwko niej, a pokłoniwszy się jej usiadł na stolicy swej; kazał też postawić stolicę matce swej, która siadła po prawicy jego.

20 I rzekła: Proszę cię o jednę małą rzecz, nie odmawiaj mi. I odpowiedział jej król: Proś matko moja; albowiem ci nie odmówię.

21 Tedy rzekła: Niech będzie dana Abisag Sunamitka Adonijaszowi, bratu twemu, za żonę.

22 Lecz odpowiedział król Salomon, i rzekł matce swojej: Przeczże prosisz o Abisag Sunamitkę Adonijaszowi? uproś mu i królestwo, albowiem on jest bratem moim starszym nad mię, a ma po sobie Abijatara kapłana, i Joaba, syna Sarwii.

23 I przysiągł król Salomon przez Pana, mówiąc: To mi niech uczyni Bóg, i to niech przyczyni, że przeciwko duszy swej mówił Adonijasz te słowa.

24 A teraz jako żywy Pan, który mię utwierdził, i posadził na stolicy Dawida ojca mojego, i który mi zbudował dom, jako obiecał, iż dziś zabity będzie Adonijasz.

25 A tak posłał król Salomon Banajasa, syna Jojadowego, który się nań targnął, i zabił go.

26 A do Abijatara kapłana rzekł król: Idź do Anatot, do osiadłości twojej, albowiemeś mężem śmierci; wszakże cię dziś nie zabiję, gdyżeś nosił skrzynię Pańską przed Dawidem, ojcem moim, a iżeś to wszystko cierpiał, czem był trapiony ojciec mój.

27 I wyrzucił Salomon Abijatara, aby nie był kapłanem Pańskim, żeby się wypełniło słowo Pańskie, które był wyrzekł nad domem Heli w Sylo.

28 Ta wieść gdy przyszła do Joaba, (albowiem Joab przestawał z Adonijaszem, chociaż z Absalomem nie przestawał,) tedy uciekł Joab do namiotu Pańskiego, a uchwycił się rogów ołtarza.

29 I oznajmiono królowi Salomonowi, że uciekł Joab do namiotu Pańskiego, a że jest u ołtarza: tedy posłał Salomon Banajasa, syna Jojadowego, mówiąc: Idź, zabij go.

30 A przyszedłszy Banajas do namiotu Pańskiego, rzekł do niego: Tak mówi król: Wynijdź. Który odpowiedział: Nie wyjdę, ale tu umrę. I odniósł to Banajas królowi mówiąc: Tak mówił Joab, i tak mi odpowiedział.

31 I rzekł mu król: Uczyńże, jako mówił, a zabij go, i pogrzeb go, a odejmiesz krew niewinną, którą wylał Joab, odemnie i od domu ojca mego.

32 A obróci Pan krew jego na głowę jego: albowiem targnął się na dwóch mężów sprawiedliwszych i lepszych niżli sam, i zabił je mieczem, a ojciec mój Dawid nie wiedział o tem: Abnera, syna Nerowego, hetmana wojska Izraelskiego, i Amazę, syna Jeterowego, hetmana wojska Judzkiego.

33 A tak wróci się krew ich na głowę Joabowę, i na głowę nasienia jego na wieki; lecz Dawidowi i nasieniu jego, i domowi jego, i stolicy jego niech będzie pokój aż na wieki od Pana.

34 Szedł tedy Banajas, syn Jojada, a rzuciwszy się nań zabił go, i pogrzebiony jest w domu swym na puszczy.

35 I postanowił król Banajasa syna Jojadowego, miasto niego nad wojskiem, a Sadoka kapłana postanowił król miasto Abijatara.

36 Potem posłał król, i przyzwał Semejego, i rzekł mu: Zbuduj sobie dom w Jeruzalemie, i mieszkaj tam, a nie wychodź stamtąd nigdzie;

37 Bo któregobyś dnia wyszedł a przyszedł za potok Cedron, wiedz wiedząc, że pewnie umrzesz; krew twoja będzie na głowę twoję.

38 Tedy rzekł Semej do króla: Dobre jest to słowo; jako mówił król, pan mój, tak uczyni sługa twój, I mieszkał Semej w Jeruzalemie przez wiele dni.

39 I stało się po trzech lat, że uciekli dwaj słudzy Semejemu do Achisa syna Maachy, króla Gietskiego, i opowiedziano Semejemu, mówiąc: Oto słudzy twoi są w Giet.

40 Przetoż wstawszy Semej, i osiodławszy osła swego, jechał do Giet, do Achisa, aby szukał sług swoich; i wrócił się Semej i przywiódł sługi swe z Giet.

41 I oznajmiono Salomonowi, że był wyjechał Semej z Jeruzalemu do Giet, i zasię się wrócił.

42 Tedy posłał król, i wezwał Semejego, i rzekł mu: Izalim cię nie poprzysiągł przez Pana, a nie oświadczyłem się przed tobą, mówiąc: Któregobyśkolwiek dnia gdzie wyszedł, wiedz wiedząc, że zapewne umrzesz? I mówiłeś do mnie: Dobre to słowo, którem słyszał.

43 Przeczżeś tedy nie strzegł przysięgi Pańskiej i przykazania, którem ci był przykazał?

44 Nadto król rzekł do Semejego: Ty wiesz wszystko złe, którego świadome jest serce twoje, coś uczynił Dawidowi, ojcu memu, i oddał Pan złość twoję na głowę twoję.

45 Ale król Salomon błogosławiony, stolica Dawidowa będzie utwierdzona przed Panem aż na wieki.

46 A tak rozkazał król Banajasowi, synowi Jojadowemu, który wyszedłszy targnął się nań, i zabił go. A tak utwierdzone jest królestwo w ręce Salomonowej.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Królewska 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Królewska 2:1

Epifania i Bazylea:

„A gdy się przybliżał czas śmierci Dawidowej” — Pod koniec życia brata R. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:2

Epifania i Bazylea:

„Ja idę w drogę” — Brat R. wskazywał przez akt, na to, że niedługo umrze. (TP 1955, s. 86)

„a ty zmacniaj się i bądź mężem” — dawał on J. zachęty w obliczu zbliżającej się śmierci, słowem i czynem, aby był silny. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:3

Epifania i Bazylea:

„Zachowywaj ustawy Pana” — aby był wierny i odważny na swym urzędzie. (TP 1955, s. 86)

„i przestrzegał wyroków” — by wiernie przestrzegał poprawczych. (TP 1955, s. 86)

„sądów” — doktrynalnych. (TP 1955, s. 86)

„świadectw” — i typowych. (TP 1955, s. 86)

„jako napisano w zakonie” — nauk Pańskich. (TP 1955, s. 86)

„abyć się szczęściło wszystko” — aby powodziło mu się w czynie. (TP 1955, s. 86)

„i we wszystkim do czego się obrócisz” — i przedsięwzięciach. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Synowie twoi” — Lecz nie wypełnili warunków. Chrystus nie poszedł z linii Salomona, ponieważ została ona odrzucona.

Epifania i Bazylea:

„Żeby utwierdził Pan słowo swoje” — W ten sposób wypełni się Słowo Boże względem brata R. (TP 1955, s. 86)

„Jeśli będą strzec synowie twoi... tedy nie będzie wytracony po tobie mąż z stolicy Izraelskiej” — że Bóg mu da wiernego syna, by doglądał pracy Pańskiej i jej wypełnienia. (TP 1955, s. 86)

„nie będzie wytracony po tobie mąż z stolicy Izraelskiej” — Jest to Boska obietnica dana br. R., że Bóg da mu wiernego syna, aby dozorował nad Pańską epifaniczną pracą do końca. (TP 1958, s. 82)

1 Księga Królewska 2:5

Epifania i Bazylea:

„A ty wiesz co mi uczynił Joab syn Sarwii” — Specjalnie zaś w Dallas w dniu 21.10.1916 ostrzegł przeciwko złym kontrowersyjnym wodzom w ogóle, a w szczególności przeciw brytyjskim kierownikom (Joab). (TP 1955, s. 86)

„co uczynił... Abnerowi... Amazie... wylał krew jako na wojnie czasu pokoju” — którzy źle go traktowali i ze złą intencją pozbawili braterskiej społeczności dwie inne grupy, bez winy wodzów. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Do grobu” — Szeol -- zniszczenie, stan śmierci.

Epifania i Bazylea:

„Uczynisz tedy według mądrości twojej, a nie dopuścisz zejść sędziwości jego w pokoju do grobu” — Wskazywał on to, że J. powinien postąpić względem nich zgodnie z mądrością daną mu przez Pana w zwalczaniu ich. To J. wiernie wykonał zwalczając takich ludzi w czasie Epifanii. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:7

Epifania i Bazylea:

„Ale nad synami... niech jadają... u stołu twego” — Przez słowo i czyn brat R. zachęcał J. by karmił Prawdą tych, którzy w przesiewaniu 1908-1911 podtrzymywali go. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:8

Epifania i Bazylea:

„Semej... złorzeczył” — Podobnie przez czyn i słowo nakazywał on J. by nie traktował jako niewinnych tych, którzy rzucali na niego oszczerstwa w czasie tego przeziewania. (TP 1955)

„zaszedł mi drogę... i przysiągłem... Nie zamorduję cię mieczem” — pomimo, że wyrazili oni potem żal, a on im obiecał, że ich nie odtrąci. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:9

Epifania i Bazylea:

„nie przepuszczaj mu tego, a iżeś jest mężem mądrym, będziesz wiedział, co mu masz uczynić, abyś wprowadził sędziwość jego ze krwią do grobu” — Brat R. chciał by J. bronił go w swych pismach. To też J. uczynił, zwalczając te oszczerstwa w swych opisach o owym przesiewaniu, oraz tych, którzy miotali oszczerstwa na brata R. w tym czasie. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Zasnął Dawid” — Śmierć jest stanem nieświadomości.

Epifania i Bazylea:

„zasnął Dawid” — Brat R. zmarł 31.10.1916 roku. (TP 1955, s. 86)

„pogrzebiony jest w mieście Dawidowym” — i został otoczony pamięcią pełną czci w sferze swojej działalności wykonawczej. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„czterdzieści lat” — Przypuszczalnie to figuruje 40 lat Żniwa W.Ew.

„siedem lat” — Przypuszczalnie figuruje 7 lat od 1874 do 1881 roku.

Epifania i Bazylea:

„A dni, których królował Dawid nad Izraelem było czterdzieści lat” — Wykonywał on swój urząd jako wojownik-wykonawca przez 40 lat i 6 miesięcy, a mianowicie od 31.05.1876 do 31.10.1916 roku. (TP 1955, s. 86)

„W Hebronie królował siedem lat” — [Hebron - przyjaźń]; We wspólnym stowarzyszeniu z braćmi, których traktował jako równych sobie 7 i 1/2 roku. (2Sam.2:11). (TP 1955, s. 86)

„W Jeruzalemie królował trzydzieści i trzy lata” — Oraz 33 lata posiadał władzę wykonawczą wyłącznie w swojej działalności. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Królewska 2:12

Epifania i Bazylea:

„A tak Salomon” — [Salomon - spokojny]; posłannik Epifanii. (TP 1955, s. 89)

„usiadł na stolicy Dawida ojca swego” — duchowy syn brata R., jako jego następca, nie w urzędzie brata R. - jako onego sługi nad czeladzią, lecz jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 89)

„i zmocniło się bardzo królestwo jego” — wzmocnił się w sferze służby po śmierci brata R. Pan był z nim i uczynił go wielkim, nie wśród tych, których świat nazywa wielkimi, lecz pod Jezusem, wśród wodzów ludu w Prawdzie. (TP 1955, s. 89)

1 Księga Królewska 2:13

Epifania i Bazylea:

„Tedy przyszedł... do Betsaby” — [Betsaba - córka przysięgi]; w myśli i czynie szukał pomocy w obietnicach i sługach Przymierza Sary. (TP 1955, s. 89)

„Adonijasz, syn Haggity” — [Adonijasz - Jehowa jest mym Panem; aluzja do jego podkreślania imienia Jehowy, Jego nazwy, jak gdyby ona była prawie wszystkim w Bogu; Haggita - świąteczny; folgował sobie w ucztach w pijatykach itd., przy pewnej okazji używając nawet wina, które pozostało z obchodzenia Wieczerzy Pańskiej do radosnej jawialności z jednym lub dwoma swymi kompanami, natychmiast po tym świętym obrządku]. (TP 1955, s. 89)

„matki Salomonowej” — które rozwinęło w J. wymagania charakteru, których J.F.R. nie posiadał. (TP 1955, s. 89)

„A on odpowiedział: Spokojne” — i zapewnił je o swych dobrych zamiarach. (TP 1955, s. 89)

1 Księga Królewska 2:14

Epifania i Bazylea:

„Nadto rzekł: Mam nieco mówić z tobą” — pragnął mówić w swych własnych sprawach. (TP 1955, s. 89)

„A ona rzekła: Mów” — i był mu dany posłuch. (TP 1955, s. 89)

1 Księga Królewska 2:15

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł: Ty wiesz, iż moje było królestwo, a na mię obrócili byli wszyscy Izraelczycy twarz swoję, abym królował” — Wtedy wychwalał siebie, swe chwytanie za władzę, chociaż nie mówiąc o nim jako takim, oraz swą ważność w obliczu większości ludu Bożego. Uczynił on to przez swe usiłowania, aby się usprawiedliwić i przez przekręcania, jakie ukazały się w jego "Przesiewaniach Żniwa", przez swoją "kampanię słomianego głosowania", itd (TP 1955, s. 89)

„ale przeniesione jest królestwo, i dostało się bratu memu; bo mu od Pana naznaczone było” — jednak musiał on przyznać, że brat R. wyznaczając J. do pokierowania sprawami Przybytku i Betel w Londynie, dał do zrozumienia, że J. był wykonawcą epifanicznej pracy, obejmując postępowanie z kozłem Azazela itd. Tym sposobem J.F.R. uznał, że rzeczy rozwinęły się przeciwnie do tego, co on planował i czego się spodziewał; mianowanie J. pochodziło nie od ogólnego wyboru braci, lecz od Boga. (TP 1955, s. 89)

1 Księga Królewska 2:16

Epifania i Bazylea:

„proszę o jedną rzecz, nie odmawiaj mi tego” — w 2Kron.6:42 te same hebrajskie słowa są przetłumaczone na: "nie odwracaj oblicza". Odwrócić oblicze od kogoś, znaczy odmówić jego prośbie. (TP 1958, s. 99) J.F.R. był skory do bronienia swej sprawy przed tymi braćmi. (TP 1955, s. 89)

„Mów” — i otrzymał taką sposobność. (TP 1955, s. 89)

1 Księga Królewska 2:17

Epifania i Bazylea:

„Zatem on rzekł: Mów proszę do Salomona króla, (bo wiem, żeć nie odmówi)” — On pragnął aby Przymierze Sary w jego sługach mówiło korzystnie na jego stronę przed J., wiedząc jak wielce J. im sprzyjał. (TP 1955, s. 90)

„aby mi dał Abisag Sunamitkę za żonę” — [Abisag - ojciec tułaczki; aluzja do popełnionych omyłek mieszając drugie uderzenie Jordanu z pierwszym; Sunamitka - dwa miejsca wypoczynku; aluzja do dwóch uderzeń Jordanu]; Przekonał siebie bez dowodu Pisma Św., że był sprawcą winnicy z przypowieści o groszu. Do doprowadziło go do przyśpieszenia druku VII tomu, przypuszczalnego grosza. Jako domniemany sprawca poczuł się być usprawiedliwiony by przygotować, wydrukować i rozdać VII tom bez jakiegokolwiek upoważnienia zarządu Dyrektorów Towarzystwa. Przez VII tom i dodatkowe pisma (Strażnice itd.) szukał on współpracy Przymierza Sary w jego sługach, oraz pragnął by oni skłonili J. do wyrażenia zgody na jego posiadanie władzy rozdawania grosza, władzę, którą posiadał wyłącznie brat R. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:18

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedziała Betsaba: Dobrze; będę mówiła o cię z królem” — W duchu uczciwości Przymierze w niektórych swych sługach pomyślało, iż będzie dobrze przedstawić tą wersję J. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:19

Epifania i Bazylea:

„A tak szła Betsaba do króla Salomona, aby z nim mówiła za Adonijaszem” — Dlatego poszli do J., aby zwrócić jego uwagę na tę sprawę. (TP 1955, s. 90)

„i wstał król przeciwko niej, a pokłoniwszy się jej” — J. okazał wielki szacunek dla Przymierza Sary w jego sługach. (TP 1955, s. 90)

„usiadł na stolicy swej; kazał też postawić stolicę matce swej, która siadła po prawicy jego” — a chociaż zajmował stanowisko wysokiego zaszczytu, mocy i autorytetu, to jednak okazał, że również żywił dla Przymierza najwyższą uległość w podobnych względach. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:20

Epifania i Bazylea:

„I rzekła: Proszę cię o jednę małą rzecz, nie odmawiaj mi. I odpowiedział jej król: Proś matko moja; albowiem ci nie odmówię” — Wtedy Przymierze przez tych sług poprosiło o zapewnienie J., że nie będzie głuchy na prośbę uczynioną w zgodzie z wymaganiami charakteru Przymierza. J. zapewnił ich, iż cokolwiek poproszone będzie w zgodzie z tym, nie zostanie odmówione. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:21

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekła: Niech będzie dana Abisag Sunamitka Adonijaszowi” — Potem Przymierze Sary w niektórych swych sługach poprosiło, aby moc rozdawania grosza była uznana, jako należąca do J.F.R. (TP 1955, s. 90)

„bratu twemu, za żonę” — Wielu bowiem, chociaż posiadało wymagania charakteru Przymierza Sary w wielkiej mierze, to jednak zbłądzili byli, a w dobroci swych serc, bez starannego zwrócenia uwagi na zawarte zasady, usiłowali tym sposobem zapobiec rozerwaniu i utrzymać braci razem. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:22

Epifania i Bazylea:

„Lecz odpowiedział król Salomon, i rzekł matce swojej:” — J. uprzejmie mówił do tych drogich braci, ponieważ byli oni sługami Przymierza. (TP 1955, s. 90)

„Przeczże prosisz o Abisag Sunamitkę Adonijaszowi?” — Rozprawiał on z nimi o urzędowych funkcjach brata R., szczególnie o jego wyłącznej władzy rozdawania grosza (którą on wykonywał w uderzeniu Jordanu), a przez Pismo Św. stawiał zarzuty przeciwko ich usiłowaniu aby zdobyć jego zgodę na tę władzę, jako należącą do J.F.R. (TP 1955, s. 90)

„uproś mu i królestwo, albowiem on jest bratem moim starszym nad mię” — On również rozprawiał z nimi o urzędowych funkcjach J., jako posłannika Epifanii, jako Pańskiego wykonawcy, oraz, że J. powinien oddać swój urząd jako taki J.F.R., aby zachować społeczność wśród braci i ponieważ J.F.R. był jego bratem - albowiem byli oni obaj usynowieni przez brata R. (Dawida), chociaż nie z tej matki. (TP 1955, s. 90)

„a ma po sobie” — Niewłaściwość takiego postępowania była jeszcze więcej podkreśloną przez wymienienie popierających zwolenników J.F.R. w jego postępowaniu chwytania za władzę. (TP 1955, s. 90)

„Abijatara kapłana” — wybitni bracia utratnicy koron. (TP 1955, s. 90)

„i Joaba, syna Sarwii” — źli kontrowersyjni wodzowie (szczególnie A.H. MacMillan, C.J. Woodworth, W.E. Van Amburgh, itd.). (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:23

Epifania i Bazylea:

„I przysiągł król Salomon przez Pana, mówiąc: To mi niech uczyni Bóg” — Uznając oszukaństwo i zdradzieckość jakie przeważały nad Przymierzem Sary, w niektórych jego sługach, żywiących takie myśli i działających w zgodzie z nimi, chociaż czynione z dobrych pobudek, J. uroczyście postanowił w wierności dla Boga. (TP 1955, s. 90)

„i to niech przyczyni, że przeciwko duszy swej mówił Adonijasz te słowa” — że J.F.R. starając się zdobyć władzę, czynił to na swą własną zgubę. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:24

Epifania i Bazylea:

„A teraz jako żywy Pan, który mię utwierdził, i posadził na stolicy Dawida ojca mojego, i który mi zbudował dom, jako obiecał” — Uroczyście przyrzekł on Bogu, który mianował i wywyższył go, jako posłannika Epifanii, aby nastąpił po bracie R., jako Pański wykonawca, tak jak to Pismo Św. wskazywało. (TP 1955, s. 90)

„iż dziś zabity będzie Adonijasz” — że J.F.R. będzie natychmiast przedstawiony całkowicie, jako czyniciel zła i pobity w jego oszukańczych i błędnych naukach. (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:25

Epifania i Bazylea:

„A tak posłał król Salomon” — Potem J., jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 90)

„Banajasa, syna Jojadowego” — [Banajas - syn Jehowy; Jojada - Jehowa wie]; przez moc, albo służbę zatrzymujących korony polemistów. (TP 1955, s. 90)

„który się nań targnął, i zabił go” — J. będąc wodzem tych polemistów, zbadał J.F.R. w jego urzędzie jako "onego złego sługi", i jako "głupiego pasterza" (Mat.24:48-51; Zach.11:15-17), i całkowicie wyjawił jego złe praktyki, oraz zbił jego błędy w rozmowach, wykładach i w "Teraźniejszej Prawdzie". (TP 1955, s. 90)

1 Księga Królewska 2:26

Epifania i Bazylea:

„A do Abijatara kapłana” — [Abijatar - ojciec obfitości]; J. również przedstawił błędy i złe czyny niektórych innych wybitnych braci, utratników koron, którzy byli popierającymi zwolennikami J.F.R. (TP 1955, s. 91)

„rzekł król” — J. w swoim urzędzie jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 91)

„Idź do Anatot” — [Anatot - pochyłość]; J. posłał ich do niższych stanowisk. (TP 1955, s. 91)

„do osiadłości twojej” — do ich właściwych sfer działania. (TP 1955, s. 91)

„albowiemeś mężem śmierci” — pokazując, że zasługują na całkowite odcięcie. (TP 1955, s. 91)

„wszakże cię dziś nie zabiję” — lecz powstrzymując się od uczynienia tego w tym czasie. (TP 1955, s. 91)

„gdyżeś nosił skrzynię Pańską przed Dawidem, ojcem moim, a iżeś to wszystko cierpiał, czem był trapiony ojciec mój” — z powodu ich wiernej służby w popieraniu Prawdy będącej na czasie, oraz jej zarządzeń za czasów brata R. i ich ścisłego połączenia się i cierpienia z nim. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:27

Epifania i Bazylea:

„I wyrzucił Salomon Abijatara, aby nie był kapłanem Pańskim, żeby się wypełniło słowo Pańskie” — Jednak J. przedstawił ich jako objawionych utratników koron i sprzeciwiał się ich rewolucjonizmowi, a tym sposobem wyprowadził ich do bramy i oddał człowiekowi na to obranemu, według Słowa Pańskiego. (TP 1955, s. 91)

„które był wyrzekł nad domem Heli w Sylo” — [Heli - wysoki; Sylo - pokój]; jakie zostało wypowiedziane przeciwko wodzom, utratnikom koron, gdy będą objawieni, jako tacy, to nie powinni więcej służyć, jako kapłani w Świątnicy. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:28

Epifania i Bazylea:

„Ta wieść gdy przyszła do Joaba” — Wodzowie polemiści, utratnicy koron, byli powiadomieni o losie J.F.R. i pozafiguralnego Abijatara. (TP 1955, s. 91)

„(albowiem Joab przestawał z Adonijaszem, chociaż z Absalomem nie przestawał,)” — Wodzowie polemiści, utratnicy koron. Wśród nich byli szczególnie J. Hemery, A.H. MacMillan, C.J. Woodworth, V.E. Van Amburgh itd. którzy szli za J.F.R., chociaż nie popierali wodzów przesiewania z 1908-1911. (TP 1955, s. 91)

„tedy uciekł Joab do namiotu Pańskiego, a uchwycił się rogów ołtarza” — a zatem będąc w obawie szukali świątyni i ochrony J. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:29

Epifania i Bazylea:

„I oznajmiono królowi Salomonowi, że uciekł Joab do namiotu Pańskiego, a że jest u ołtarza:” — Kiedy J. zobaczył, że w kontrowersjach oni pozowali, jako mówiący w zgodzie z Prawdą i sprawiedliwością, oraz jako wykonujący swoje śluby poświęcenia (TP 1955, s. 91)

„tedy posłał Salomon Banajasa, syna Jojadowego, mówiąc: Idź, zabij go” — [Banajas - syn Jehowy; Jojada - Jehowa wie]; Wtedy J. jako Pański wykonawca, polecił zatrzymującym korony polemistom, których był wodzem jako taki, by zaatakowali ich w kontrowersjach i objawili ich. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:30

Epifania i Bazylea:

„Tak mówi król:” — J. jako Pański wykonawca. (TP 1955, s. 91)

„Wynijdź” — J. wolał sprzeciwiać się im w ich złym postępowaniu dotyczącym tylko świeckich spraw. (TP 1955, s. 91)

„Który odpowiedział: Nie wyjdę, ale tu umrę” — lecz oni przenieśli swą obronę na pole religijne, woląc tą sferę. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:31

Epifania i Bazylea:

„I rzekł mu król: Uczyńże, jako mówił, a zabij go, i pogrzeb go” — Wtedy J. jako Pański wykonawca polecił zatrzymującym korony polemistom, głównie sobie jako takiemu, aby zupełnie pobić ich w religijnej sferze. (TP 1955, s. 91)

„a odejmiesz krew niewinną, którą wylał Joab, ode mnie i od domu ojca mego” — broniąc tym sposobem parousyjną i epifaniczną Prawdę, oraz zarządzeń przed błędami i złymi uczynkami pozafiguralnego Joaba. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:32

Epifania i Bazylea:

„A obróci Pan krew jego na głowę jego:” — J. oraz inni zatrzymujący korony polemiści byliby niewinni w zbijaniu i objawianiu ich tym sposobem, albowiem odpowiedzialność ciążyłaby na pozafiguralnym Joabie. (TP 1955, s. 91)

„albowiem targnął się na dwóch mężów sprawiedliwszych i lepszych niźli sam, i zabił je mieczem” — Co więcej ta sama klasa zaatakowała, odrzuciła od społeczności, albo zniszczyła wpływ dwóch klas sprawiedliwszych i lepszych niż oni. (TP 1955, s. 91)

„a ojciec mój Dawid nie wiedział o tem” — za czasów brata R., bez jego wiedzy lub zgody. (TP 1955, s. 91)

„Abnera, syna Nerowego, hetmana wojska Izraelskiego” — [Abner - ojciec światłości; Nero - lampa]; a mianowicie głównych polemistów z kościoła nominalnego, którzy przychodzili do Prawdy. (TP 1955, s. 91)

„i Amazę, syna Jeterowego, hetmana wojska Judzkiego” — [Amaza - brzemię; Jeter - wyśmienitość (inna odmiana słowa Jetro)]; oraz utalentowanych, życzliwych, lecz niedbałych i opieszałych wodzów wśród ludu w Prawdzie. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:33

Epifania i Bazylea:

„A tak wróci się krew ich na głowę Joabowę, i na głowę nasienia jego na wieki” — Przyszedł Pański czas, aby objawić zupełnie przeszłe i obecne błędy, oraz zła tych głównych wodzów polemistów, utratników koron, oraz odrzucić ich wraz z innymi, którzy nastąpiliby po nich, będąc tego samego usposobienia. (TP 1955, s. 91)

„lecz Dawidowi” — lecz na Posłannika Parousii tym sposobem bronionego. (TP 1955, s. 91)

„i nasieniu jego” — i na posłannika Epifanii, jako jego następcy w charakterze Pańskiego wykonawcy. (TP 1955, s. 91)

„i domowi jego” — oraz na innych następców. (TP 1955, s. 91)

„i stolicy jego” — którzy będą doglądać pracy Pańskiej po nim. (TP 1955, s. 91)

„niech będzie pokój aż na wieki od Pana” — przyjdzie pomyślność. (TP 1955, s. 91)

1 Księga Królewska 2:34

Epifania i Bazylea:

„Szedł tedy Banajas, syn Jojada, a rzuciwszy się nań zabił go, i pogrzebiony jest w domu swym na puszczy” — W taki to sposób zatrzymujący korony polemiści, głównie J., wzbudzili okazje i zaatakowali głównych wodzów polemistów, utratników koron, np. brytyjskich zarządców, C.J. Woodworda itd. i całkowicie objawili ich, jako czynicieli zła, pobili ich, oraz przenieśli ich do sfery, w której zostali pozbawieni społeczności. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:35

Epifania i Bazylea:

„I postanowił król Banajasa syna Jojadowego, miasto niego nad wojskiem” — J. jako Pański wykonawca postanowił głównych polemistów zatrzymujących korony, aby byli głównymi obrońcami Prawdy, na miejscu tych, którzy zostali pobici i okazali się niewiernymi. (TP 1955, s. 92)

„a Sadoka kapłana postanowił król miasto Abijatara” — oraz postanowił głównych zatrzymujących korony kapłanów, aby służyli na miejscu wybitnych utratników koron. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:36

Epifania i Bazylea:

„Potem posłał król, i przyzwał Semejego, i rzekł mu: Zbuduj sobie dom w Jeruzalemie, i mieszkaj tam, a nie wychodź stamtąd nigdzie” — Jako Pański wykonawca J. zaprosił niektórych członków wydziału Towarzystwa (A.I. Ritchie, I.F. Hoskins, J.D. Wright i R.H. Hirsh) i innych, którzy nie popierali J.F.R. w jego uzurpacjach (1Król.1:8), np. H.C. Rockwell, M. Sturgeon, I.L. Margeson, F.H. Mc Gee, R.E. Streeter, Wm. Hollister, Dr. S.N. Wiley itd., aby ustalili się w sferze jego służenia Prawdzie, aby zamieszkali tam i nie opuszczali jej. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:37

Epifania i Bazylea:

„Bo któregobyś dnia wyszedł” — Jednak J. ostrzegł ich, że jeżeli po przebywaniu w sferze jego służenia Prawdzie i jej zarządzeniom. (TP 1955, s. 92)

„a przyszedł za potok Cedron” — [Cedron - mętny]; przechodząc poza stan zwykłego oszołomienia, albo zamierzenia i ludzkiego zepsucia. (TP 1955, s. 92)

„wiedz wiedząc, że pewnie umrzesz” — to będą przez to objawieni, jako buntujący się pozafiguralni Lewici, odcięci od kapłańskiej społeczności, tracąc swoje stanowisko kapłańskie przed Panem. (TP 1955, s. 92)

„krew twoja będzie na głowę twoję” — i że nie będą mogli kogoś innego ganić, jak tylko siebie. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:38

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Semej do króla: Dobre jest to słowo; jako mówił król, pan mój, tak uczyni sługa twój” — Uznając Prawdę na ten przedmiot, przyjęli ją. (TP 1955, s. 92)

„I mieszkał Semej w Jeruzalemie przez wiele dni” — i zamieszkali w sferze służenia Prawdzie J. na pewien czas. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:39

Epifania i Bazylea:

„I stało się po trzech lat” — Jednak po zupełnym okresie próby. (TP 1955, s. 92)

„że uciekli dwaj słudzy Semejemu” — dwie z ich władz, mianowicie: władza przemawiania i doktrynalnego przedstawiania (te same władze, jakie były używane przez ich poprzedników z tej samej klasy, w złorzeczeniu i ukamienowaniu pozafiguralnego Dawida). (TP 1955, s. 92)

„do Achisa syna Maachy, króla Gietskiego” — [Achis - wąż; Maacha - ciemiężenie; Giet - prasa do wina]; weszli w dziedzinę szatańskiego gnębiącego sekciarstwa, gdzie czuli się więcej swobodni, niż gdy byli ograniczeni w sferze służenia Prawdzie przedstawianej przez J. (TP 1955, s. 92)

„i opowiedziano Semejemu, mówiąc: Oto słudzy twoi są w Giet” — Ci bracia byli ostrzeżeni, że używanie przez nich tych władz w ten sposób nie było w zgodzie z Prawdą i jej Duchem, lecz było jawnie w zgodzie z sekciarstwem. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:40

Epifania i Bazylea:

„Przetoż wstawszy Semej, i osiodławszy osła swego” — na co oni, chociaż działali w zgodzie z Prawdą. (TP 1955, s. 92)

„jechał do Giet, do Achisa, aby szukał sług swoich” — [Achis - wąż; Giet - prasa do wina]; to jednak buntowali się przeciwko Prawdzie i jej zarządzeniom, udając się poza granice szatańskiego sekciarstwa, będąc prowadzeni tam przez dwie wyżej wymienione władze. (TP 1955, s. 92)

„i wrócił się Semej i przywiódł sługi swe z Giet” — Wrócili oni zabierając ze sobą te władze, chociaż teraz w zepsutym stanie, do sfery służenia Prawdzie J., gdzie pozwolili im rozpętać się w obmownych i sekciarskich oszczerstwach wobec J. i sprzeciwiać się jego doktrynalnym przedstawieniom wśród ludu w Prawdzie. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:41

Epifania i Bazylea:

„I oznajmiono Salomonowi, że był wyjechał Semej z Jeruzalemu do Giet, i zasię się wrócił” — Te działalności ze strony tych obmówców zwróciły uwagę J. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:42

Epifania i Bazylea:

„Tedy posłał król, i wezwał Semejego, i rzekł mu: Izalim cię nie poprzysiągł przez Pana, a nie oświadczyłem się przed tobą, mówiąc: Któregobyśkolwiek dnia gdzie wyszedł, wiedz wiedząc, że zapewne umrzesz? I mówiłeś do mnie: Dobre to słowo, którem słyszał” — J. przypomniał im jak zostali przez niego pouczeni, zobowiązani i ostrzeżeni, aby się nie buntowali przeciwko Prawdzie i jej zarządzeniom pod karą, iż zostaną objawieni, jako buntujący się Lewici, odcięci od kapłańskiej społeczności, na co oni zgodzili się. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:43

Epifania i Bazylea:

„Przeczżeś tedy nie strzegł przysięgi Pańskiej” — Wtedy J. zagadnął ich, dlaczego pogwałcili swoje śluby wierności. (TP 1955, s. 92)

„i przykazania, którem ci był przykazał?” — i zerwali związki uświęcenia, przez buntowanie się przeciwko Prawdzie, oraz jej zarządzeniom. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:44

Epifania i Bazylea:

„Nadto król rzekł do Semejego: Ty wiesz wszystko złe, którego świadome jest serce twoje, coś uczynił Dawidowi, ojcu memu” — Przez swoje pisma i inne sposoby J. przypomniał tym obmówcom o złu wyrządzonym przez tę samą klasę bratu Russellowi, jego poprzednikowi, jako Pańskiemu mówczemu narzędziu. (TP 1955, s. 92)

„i oddał Pan złość twoję na głowę twoję” — i powiedział, że Pan będzie żądał teraz tego z powodu ich rąk. (TP 1955, s. 92)

1 Księga Królewska 2:45

Epifania i Bazylea:

„Ale król Salomon błogosławiony” — J. będzie błogosławiony przez Boga w wyjawianiu ich obmów i złego obchodzenia się. (TP 1955, s. 92,93)

„stolica Dawidowa będzie utwierdzona przed Panem aż na wieki” — a władza brata R. w jego naukach i prowadzeniu się, jako Pańskiego wykonawcy i głównego wojownika na Parousię będzie obroniona i zupełnie ustalona. (TP 1955, s. 92,93)

1 Księga Królewska 2:46

Epifania i Bazylea:

„A tak rozkazał król Banajasowi, synowi Jojadowemu, który wyszedłszy targnął się nań, i zabił go” — W tym celu J. jako Pański wykonawca powierzył polemistom zatrzymującym korony, głównie sobie jako takiemu, aby wyjawić i zupełnie zbić obmówców. (TP 1955, s. 93)

„A tak utwierdzone jest królestwo w ręce Salomonowej” — Tym sposobem pod tym względem zarówno ruch Prawdy w jej zarysach parousyjnych jak i epifanicznych (ponieważ pozafiguralny Semej obmawiał i w inny sposób źle się obchodził, zarówno z pozafiguralnym Dawidem jak i pozafiguralnym Salomonem), został obroniony, co się tyczy jego Prawdy i sprawiedliwości przez rękę posłannika Epifanii, jako Pańskiego wykonawcy. (TP 1955, s. 93)

Literatura o rozdziale 1 Księga Królewska 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.