1 Księga Królewska 19

1 Księga Królewska, rozdział 19 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (21 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Królewska 19 — Biblia Gdańska

1 Tedy oznajmił Achab Jezabeli wszystko, co uczynił Elijasz, a iż prawie wszystkie proroki pomordował mieczem.

2 Przetoż posłała Jezabela posła do Elijasza, mówiąc: To mi niech uczynią bogowie, i to mi niech przyczynią, jeźli o tym czasie jutro nie położę duszy twojej, jako duszy którego z onych.

3 Co gdy wyrozumiał Elijasz, wstał i odszedł, aby duszę swą zachował, a przyszedł do Beerseby, która była w Judztwie, i zostawił tam sługę swego.

4 A sam poszedł w puszczę na jeden dzień drogi: a gdy przyszedł, i usiadł pod jednym jałowcem, życzył sobie umrzeć, i rzekł: Dosyć już, o Panie; weźmijże duszę moję, bom nie jest lepszym nad ojców moich.

5 I położył się, a zasnął pod onym jałowcem, a oto w tenże czas tknął go Anioł i rzekł mu: Wstań, a jedz.

6 A gdy się obejrzał, oto w głowach jego był chleb na węglu upieczony i czasza wody. A tak jadł i pił, i położył się znowu.

7 Potem wrócił się Anioł Pański powtóre, i tknął go, a rzekł: Wstań, jedz, albowiem daleką masz drogę przed sobą.

8 A tak wstawszy jadł i pił, a szedł w mocy pokarmu onego czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aż do góry Bożej Horeb.

9 I wszedł tam do jaskini, a przenocował tam. A oto słowo Pańskie do niego, mówiąc: Cóż tu czynisz Elijaszu?

10 Który odpowiedział; Gorliwiem się zastawiał o Pana, Boga zastępów; albowiem synowie Izraelscy opuścili przymierze twoje, ołtarze twoje zburzyli, i proroki twoje mieczem pomordowali, a zostałem ja sam, i szukają duszy mojej, aby mi ją odjęli.

11 Tedy onże głos rzekł: Wynijdź, a stań na górze przed Panem. A oto Pan przechodził, i wiatr gwałtowny i mocny podwracający góry, i łamiący skały przed Panem; ale Pan nie był w onym wietrze. Za wiatrem było trzęsiemie ziemi; ale nie był Pan i w onem trzęsieniu.

12 Za trzęsieniem był ogień; ale Pan nie był w ogniu; za ogniem był głos cichy i wolny.

13 To gdy usłyszał Elijasz, zakrył oblicze swoje płaszczem swoim, a wyszedłszy stanął we drzwiach jaskini. A oto do niego głos mówiący: Co tu czynisz Elijaszu?

14 A on odpowiedział: Gorliwiem się zastawiał o Pana, Boga zastępów: albowiem opuścili przymierze twoje synowie Izraelscy, ołtarze twoje poburzyli, a proroki twoje mieczem pomordowali, i zostałem ja sam, a szukają duszy mojej, aby mi ją odjęli.

15 Ale Pan rzekł do niego: idź, wróć się drogą twą na puszczę Damaską, a gdy tam przyjdziesz, pomażesz Hazaela za króla nad Syryją;

16 A Jehu, syna Namsy, pomażesz za króla nad Izraelem, a Elizeusza, syna Safatowego, z Abelmechola, pomażesz za proroka miasto siebie.

17 I stanie się, że ktokolwiek ujdzie miecza Hazaelowego, zabije go Jehu, a ktokolwiek ujdzie miecza Jehu, zabije go Elizeusz.

18 Jednakiem sobie zachował w Izraelu siedm tysięcy, których wszystkich kolana nie kłaniały się Baalowi, i których wszystkich usta nie całowały go.

19 A tak on odszedłszy stamtąd, znalazł Elizeusza, syna Safatowego, a on orze, a dwanaście jarzm wołów przed nim, a sam był przy dwunastem jarzmie, a idąc mimo niego Elijasz, wrzucił nań płaszcz swój.

20 Który opuściwszy woły bierzał za Elijaszem, i rzekł: Niech pocałuję proszę ojca mego, i matkę moję, a pójdę za tobą; któremu rzekł: Idź, a wróć się zasię, ponieważ widzisz, com ci uczynił.

21 A tak wróciwszy się do niego wziął parę wołów, i zabił je, a przy drwach z pługa nawarzył mięsa z nich, i dał ludowi, i jedli. A wstawszy szedł za Elijaszem, i służył mu.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Królewska 19

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Królewska 19:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Achab” — Typ na papiestwo Rzymskie.

„Jezabela” — Typ na odpadły kościół Rzymski.

„Eliasz” — Typ na Kościół prawdziwy w ciele.

Epifania i Bazylea:

„Achab” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„Jezabeli” — Jezabela przedstawia kościół rzymsko - katolicki. (TP 1933, s. 71)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:2

Epifania i Bazylea:

„Jezabela” — Jezabela przedstawia kościół rzymsko - katolicki. (TP 1933, s. 71)

„To mi niech uczynią bogowie, i to mi niech przyczynią, jeźli o tym czasie jutro nie położę duszy twojej, jako duszy którego z onych” — Wiersze 1 i 2 wyobrażają papieską złość (częściowo protestancki kler, szczególnie w angielskim Kościele, okazywał tego samego ducha) dlatego, że dzieło reformacji sprowadziło ulewę Biblii. Złość ta przysposobiła władze cywilne do nieprzyjaznego postępku przeciwko łączności państwa z kościołem, co przekonało papiestwo, że państwa przechylają się na stronę zasad i czynów pozafiguralnego Elijasza. Złość ta doprowadziła do klątw (w latach 1816—1825) przeciwko „szkodliwym Stowarzyszeniom Biblijnym". (TP 1970, s. 14)

1 Księga Królewska 19:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Ażeby zachować duszę” — Zapewne to czego żądała Jezabela.

Epifania i Bazylea:

„Co gdy wyrozumiał Elijasz, wstał i odszedł, aby duszę swą zachował, a przyszedł do Beerseby, która była w Judztwie, i zostawił tam sługę swego” — Ucieczka z tego wiersza rozpoczęła się między 1816 a 1825 r. Przez ruch Stone'a, który rozpoczął się w r. 1804, i który odrzucił ideę denominacji, sekciarzy, sługa Elijasza został zostawiony. Od tego czasu prawdziwy Kościół trzymał się czystym bez tych sług. Bez tych wierzeń był zadowolony z Biblii (Beerseba, źródło przysięgi), którą Barton Słone i Aleksander Campbell uznali za jedyne credo. (TP 1970, s. 14)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:4

Paruzja (C.T. Russell):

„W puszczę” — Wyobraża odosobnienie prawdziwych świętych.

„Weźmij duszę moją” — Jak Eliasz uszedł aby uniknąć śmierci, a następnie żądał śmieci, tak niektórzy z ludu Bożego chociaż mocni w wierze, jednak przychodzi na nich chwila, iż ich ogarnia trwoga i zniechęcenie.

Epifania i Bazylea:

„życzył sobie umrzeć” — W tym wierszu są pokazane odosobnienie i rozpacz świętych Bożych aż do ruchu Millera. (TP 1970, s. 14)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstań a jedz” — Pan Bóg lepiej rozumiał Eliasza wyczerpanie sił, niż sam Eliasz po ciężkiej pracy.

Epifania i Bazylea:

„Wstań, a jedz” — pierwsze przebudzenie i jedzenie pozafiguralnego Eliasza zaczęło się w 1829 roku. (TP 1936, s. 73)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Był chleb” — Rodzaj placka na węglach upieczonego. Wyobraża duchowy pokarm dla Kościoła, chleb żywota, Chrystusa.

„Czasza wody” — Wyobraża Prawdę, wodę żywą, Słowo Boże.

Epifania i Bazylea:

„i położył się znowu” — drugie zaśnięcie zaczęło się zaraz po zawodzie w 1844 roku. (TP 1936, s. 73)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Wstań a jedz” — Jakkolwiek lud Boży jest gorliwym, to jednak potrzebuje pokarmu i odpoczynku.

Epifania i Bazylea:

„Wstań a jedz” — drugie przebudzenie pozafiguralnego Eliasza i jedzenie zaczęło się w 1874 roku. (TP 1936, s. 73) Pierwsza część drugiego jedzenia składała się z Prawd: Okup, Restytucja, Cel i Sposób Powrotu Naszego Pana. (TP 1936, s. 73)

1 Księga Królewska 19:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Do góry Horeb” — Góra Synaj wyobraża Królestwo Boże. Pozaobrazowy Eliasz doszedł do tego punktu w swej podróży w roku 1878.

Epifania i Bazylea:

„a szedł ... czterdzieści dni i czterdzieści nocy” — wyobraża 40 lat żęcia, jako odrębne od pokłosia. (TP 1924, s. 80) podróż 40-dniowa kończy się w 1914 r. (TP 1970, s. 5)

„aż do góry Bożej Horeb” — wyobraża Królestwo Boże w zarodku. (TP 1924, s. 80)

1 Księga Królewska 19:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Cóż ty czynisz” — Lud Boży nie może być bezczynnym. Lud Boży nie może przebywać w miejscu, gdzie nie ma dla niego dosyć pracy.

Epifania i Bazylea:

„I wszedł tam do jaskini” — Scena w jaskini rozumiemy, iż wyobraża warunki niezadowolenia i niesmaku wśród części braci (1844, 1845), gdy zostali zawiedzeni w ich spodziewaniach się Pańskiego powrotu. (TP 1970, s. 14)

1 Księga Królewska 19:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Szukają duszy mojej” — Los proroków Pańskich w dawnych czasach nie był w cale do pozazdroszczenia.

Epifania i Bazylea:

„Który odpowiedział” — Scena w jaskini rozumiemy, iż wyobraża warunki niezadowolenia i niesmaku wśród części braci (1844, 1845), gdy zostali zawiedzeni w ich spodziewaniach się Pańskiego powrotu. (TP 1970, s. 14)

1 Księga Królewska 19:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Przed Panem” — Aby otrzymać wskazówki w celu prowadzenia pracy i sposobów, które Bóg postanowił.

„Wiatr gwałtowny” — Zawierucha wojenna.

„Podwracający góry” — symbol królestw.

„Pan nie był w wichrze” — Królestwo Boże nie nastąpi zaraz po wojnie.

„Trzęsienie ziemi” — symbol rewolucji.

„W trzęsieniu” — Królestwo Boże nie nastąpi po rewolucji, jak będzie spowodowana wielką wojną.

Epifania i Bazylea:

„Wynijdź, a stań na górze przed Panem” — To widzenie było dane Eliaszowi około 10 lat przed zabraniem go przez wicher... To pokazuje, że w pozafigurze, że w pozafigurze widzenie było oglądane przez M.St. w ciele na długi czas przed opuszczeniem ziemi (a nie znaczy, że niektórzy z klasy M.St. mieli być w ciele przez okres wojny, rewolucji i anarchii czasu ucisku). (TP 1962, s. 62) Stanie przed górą musiało zacząć się przed 1874 rokiem. (TP 1962, s. 62) Podczas tego doświadczenia Pan zaczął udzielać braciom zrozumienia o wielkim ucisku i przychodzącym Królestwie. Wyszli oni z tego niezadowolenia (w.9 i 10) około 1846 roku. (TP 1970, s. 14)

„wiatr gwałtowny” — Wojna 1939-1945 była dalszym ciągiem wojny z lat 1914-1918 i jest częścią symbolicznego wiatru. (TP 1946, s. 36) wojna światowa. (TP 1985, s. 179)

„trzęsienie ziemi” — rewolucja światowa. (TP 1985, s. 179)

1 Księga Królewska 19:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ogień” — Ogień z nieba. Wyobrażą anarchię.

„Za ogniem” — Gdy zupełnie wyczerpie i upokorzy rodzaj ludzki.

„Głos cichy i wolny” — Głos Prawdy, mądrości i miłości. "Nie wojskiem, ani siłą stanie się to, ale duchem moim, mówi Pan Zastępów". Zach.4:6. "I stanie się, ze każda dusza, któraby nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu". Dz.3:23.

Epifania i Bazylea:

„za trzęsieniem” — rewolucją światową. (TP 1985, s. 87,179)

„ogień” — anarchia światowa wraz z drugą fazą ucisku Jakuba. (Jer.30:7). (TP 1985, s. 87,179) ucisk Jakuba składa sie z dwóch faz. Pierwsza faza tego ucisku zaczęła sie w 1881 r., kiedy rozpoczęto czynić starania o wykorzenienie Żydów z róznych krajów europejskich i wierzymy, że wkrótce ta faza zakończy się; zaś druga faza tego ucisku ma przyjść po symbolicznym ogniu. (TP 1948, s. 7) ucisk Jakuba w pierwszej jego fazie (od roku 1881 do 1954 co najmniej). (TP 1962, s. 57) Zdaje sie, ze pierwsza faza Ucisku Jakuba, czyli obejmujaca ponowne zgromadzenie (Jer. 30:7), jest prawie zakończona. Druga faza nadejdzie przy końcu anarchii, gdy pozostali anarchisci wystąpią przeciwko ponownie zgromadzonemu Izraelowi, aby go złupić, a po stronie którego bedzie walczył Bóg (Ez. 38; 39; Zach. 14:2, 3). (TP 1983, s. 16)

„głos cichy i wolny” — głos Boga. (Ps.46:11). (TP 1985, s. 87,179) jest on czystym językiem lub poselstwem Słowa Bożego, cichym, wolnym głosem Prawdy, poselstwem, które będzie wprowadzane w czyn przez cały okres 1000-lecia. (TP 1954, s. 28)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:13

Epifania i Bazylea:

„Eliasz” — służy za typ prawdziwego Kościoła w ciele jako Boskiego rzecznika reformy, zwiastuna Chrystusa, Głowy i Ciała, w chwale Boskiej natury. (TP 1985, s. 87,88)

1 Księga Królewska 19:14

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:15

Epifania i Bazylea:

„Hazaela” — Hazael reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933, s. 71)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Elizeusza” — Prawdopodobnie typ na W.G., aż do czasu ponownego przejścia przez Jordan.

Epifania i Bazylea:

„Jehu” — reprezentuje konserwatywną Pracę. (TP 1933, s. 71)

„a Elizeusza, syna Safatowego, z Abelmechola, pomażesz za proroka miasto siebie” — Wyszli oni (ruch Millera) z tego niezadowolenia (w.9 i 10) około 1846 roku, gdy Pan zaczął im zlecać nauczanie i upoważnienie (pomazać) Elizeusza. W 1846 pomazanie pozafiguralnego Elizeusza rozpoczęło się. W pozafigurze porządek czasowy tych trzech pomazań (w. 15, 16) wydaje się być zmienionym, ponieważ wykazaliśmy, że pomazanie pozafiguralnego Elizeusza rozpoczęło się przed rokiem 1874 (2 Król. 2:1), gdy zaś pomazanie innych skończyło się do 1932, choć pozafiguralny Elijasz był upoważniony czynić to po 1874 roku. (TP 1970, s. 14) Eliasz miał pomazać pozaobrazowego Elizeusza, aby był prorokiem w jego miejsce, tj. ćwiczyć go, aby stał się mówczym narzędziem Boga do świata, gdy przyjdzie czas dla pozaobrazowego Elijasza zaprzestania pełnienia takiej funkcji narzędzia mówczego. (TP 1970, s. 14)

1 Księga Królewska 19:17

Epifania i Bazylea:

„miecza Hazaelowego” — miecz Hazaela wyobraża teorie anarchistycznej i anarchizującej klasy. (TP 1929, s. 64) Hazael reprezentuje sowieckich syndykalistów. (TP 1933, s. 71)

„miecza Jehu” — miecz Jehu wyobraża teorie socjalistycznych rewolucjonistów. (TP 1929, s. 64) Jehu reprezentuje konserwatywną Pracę. (TP 1933, s. 71)

„zabije go Elizeusz” — miecz Elizeusza wyobraża teorie obrońców Towarzystwa, co się tyczy teraźniejszego stanu rzeczy. Tym mieczem teraz szczególnie machają przez pisma: "Złoty Wiek", Dokonana Tajemnica i Upadek Babilonu". (TP 1929, s. 64)

Źródła: zob. też TP 1970. 14

1 Księga Królewska 19:18

Paruzja (C.T. Russell):

„W Izraelu siedem tysięcy” — Wyobraża tysiące wierzących znajdujących się w nominalnych kościołach, którzy wcale nie są zadowoleni z głoszonych im nauk, lecz są w zamieszaniu i w zaślepieniu.

Epifania i Bazylea:

„siedem tysięcy” — stosuje się do czasu epifanii i odnosi się do wybranych, którzy zwyciężyli. (TP 1938, s. 41)

„których wszystkich kolana nie kłaniały się Baalowi” — Baal znaczy pan i odnosi się do szatana jako uzurpatora, chwytającego władzę i pana nad drugimi. Czcić Baala znaczy służyć mu w jego bezprawnym przywłaszczaniu sobie władzy, co jest czynione przez naśladowanie go w przywłaszczaniu sobie władzy w celu przyprowadzania ludzi pod kontrolę, a tym samym ostatecznie pod kontrolę szatana. Wszyscy wodzowie zagrabiający władzę, są czcicielami Baala. (TP 1938, s. 41)

„których wszystkich usta nie całowały go” — W starożytnych czasach wierność przyrzekano pocałunkiem. (TP 1938, s. 41) Całowanie Baala, oznacza stronnicze popieranie wodzów chwytających za władzę. (TP 1938, s. 41) Ci z prawdziwego ludu Bożego co całują Baala, są stronniczymi, sekciarskimi popieraczami wodzów zagrabiających władzę. (TP 1938, s. 41)

1 Księga Królewska 19:19

Paruzja (C.T. Russell):

„dwanaście jarzm wołów” — Taka liczba wołów wskazuje, że Elizeusz był zamożnym gospodarzem.

Epifania i Bazylea:

A tak on odszedłszy stamtąd, znalazł Elizeusza, syna Safatowego, a on orze, (TP 1970, s. 14)

„a dwanaście jarzm wołów przed nim, a sam był przy dwunastem jarzmie” — wyobrażają człowieczeństwo pozafiguralnego Elizeusza w dwunastu pokoleniach nominalnego duchowego Izraela (4 Moj. 17:2, 3), w których wszystkich znajdowała się pewna liczba Lewitów. Ostatnich z człowieczeństwa pozafiguralny Elizeusz ofiarował, aby iść za pozafiguralnym Elijaszem (w. 21). Było to jego własne człowieczeństwo, a różnica wyrażenia jest tylko używana do różnych figur. (TP 1970, s. 14)

„a idąc mimo niego Elijasz, wrzucił nań płaszcz swój” — Pomazanie to wykonał pozaobrazowy Elijasz w stosunku do pozaobrazowego Elizeusza przez stowarzyszenie się z nim w urzędowych władzach swojej pracy, co było symbolizowane przez Elijasza wrzucenie swego płaszcza na Elizeusza. (TP 1970, s. 14)

1 Księga Królewska 19:20

Epifania i Bazylea:

„niech pocałuję proszę ojca mego i matkę moję” — wskazuje na samolubne uczucia. (TP 1932, s. 45) W odniesieniu do pozaobrazu Elizeuszowego ociągania się w pewnej mierze, gdy Elijasz wrzucił na niego swój płaszcz — musimy wnosić, że w pewien sposób w rozważanym przypadku Elder Buckley, jako przedstawiciel klasy Elizeusza, pozwolił sobie na pewne samolubne uczucia [„niech pocałuję ojca mego i matkę moje" jako przeciwne myśli wyrażonej w słowach „zapomnij domu ojca twojego" -— samolubstwo] pobudzające go do powstrzymywania się w ofiarowaniu takim oddaniem, z jakim to powinien uczynić w okolicznościach ofiarowanych mu przez słabości brata Millera, który był przez nie zmuszony do włożenia części swej pracy na brata Buckley'a, a tenże przez takie powstrzymywanie się pocałował swojego ojca i matkę — okazał w pewnym stopniu poddaństwo samolubstwu. Brat Buckley samolubnie dopuścił, aby chory brat Miller przemawiał za często, odciążając go tylko dwa razy, natomiast gdyby był napełniony ofiarniczą miłością wziąłby więcej z ciężarów spoczywających na plecach chorego człowieka. Oczywiście, w tych trzech pozafigurach byli włączeni także inni niż brat Miller i brat Buckley, ale wszyscy z nich pokazali ducha klas do których należeli. (TP 1970, s. 15)

1 Księga Królewska 19:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Służył mu” — Prawdopodobnie ok. 10 lat.

Epifania i Bazylea:

„A tak wróciwszy się do niego wziął parę wołów, i zabił je” — dwanaście jarzm wołów wyobrażają człowieczeństwo pozafiguralnego Elizeusza w dwunastu pokoleniach nominalnego duchowego Izraela (4 Moj. 17:2, 3), w których wszystkich znajdowała się pewna liczba Lewitów. Ostatnich z człowieczeństwa pozafiguralny Elizeusz ofiarował, aby iść za pozafiguralnym Elijaszem. Było to jego własne człowieczeństwo, a różnica wyrażenia jest tylko używana do różnych figur. (TP 1970, s. 14)

Literatura o rozdziale 1 Księga Królewska 19

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.