1 Księga Królewska 12

1 Księga Królewska, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (33 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Królewska 12 — Biblia Gdańska

1 Tedy jechał Roboam do Sychem; bo w Sychem zebrał się był wszystek Izrael, aby go postanowili królem.

2 I stało się, gdy usłyszał Jeroboam, syn Nabata, który był jeszcze w Egipcie; ( bo był uciekł przed królem Salomonem, i mieszkał Jeroboam w Egipcie.)

3 Tedy posłali i wezwali go. Przetoż przyszedłszy Jeroboam, i wszystko zgromadzenie Izraelskie, rzekli do Roboama, mówiąc:

4 Ojciec twój włożył na nas jarzmo ciężkie; ale ty teraz ulżyj nam niewoli srogiej ojca twego, i jarzma jego ciężkiego, które włożył na nas, a będziemyć służyli.

5 Który im rzekł: Odejdźcie, a po trzech dniach wróćcie się do mnie. I odszedł lud.

6 Tedy wszedł w radę król Roboam z starszymi, którzy stawali przed Salomonem, ojcem jego, za żywota jego,mówiąc: Co wy radzicie, jakąbym miał dać odpowiedź ludowi temu?

7 Którzy mu odpowiedzieli, mówiąc: Jeźli dziś powolny będziesz ludowi temu, a posłuchasz ich, i dasz im odpowiedź, a będziesz mówił do nich słowa łagodne, będą sługami twymi po wszystkie dni.

8 Ale on opuściwszy radę starszych, którą mu podali, wszedł w radę z młodzieńcami, którzy z nim wzrośli, a którzy stawali przed nim;

9 I rzekł do nich: A wy co radzicie, abyśmy odpowiedzieli ludowi temu, który rzekł do mnie, mówiąc: Ulżyj jarzma, które włożył ojciec twój na nas?

10 Tedy mu odpowiedzieli oni młodzieńcy, którzy z nim wzrośli, mówiąc:Tak odpowiesz temu ludowi, którzy mówili do ciebie, a rzekli: Ojciec twój włożył na nas jarzmo ciężkie, ale nam go ty ulżyj; tak rzeczesz do nich: Najmniejszy palec mój mięższy jest niż biodra ojca mego.

11 Przetoż teraz ojciec mój kładł na was jarzmo ciężkie, ale ja przydam do jarzma waszego; ojciec mój karał was biczykami, ale ja was będę karał korbaczami.

12 Przyszedł tedy Jeroboam, i wszystek lud do Roboama dnia trzeciego, jako był rozkazał król, mówiąc: Wróćcie się do mnie dnia trzeciego.

13 I dał srogą odpowiedź król ludowi, opuściwszy radę starszych, którą mu byli dali,

14 A rzekł do nich według rady młodzieńców, mówiąc: Ojciec mój obciążał was jarzmem ciężkiem, ale ja przydam do jarzma waszego; ojciec mój karał was biczykami, ale ja was będę karał korbaczami.

15 I nie usłuchał król ludu; bo była przyczyna od Pana, aby dosyć uczynił słowu swemu, które był powiedział Pan przez Achyjasza Sylonitczyka do Jeroboama, syna Nabatowego.

16 A gdy widział wszystek Izrael, że ich nie usłuchał król, odpowiedział lud królowi, tak mówiąc: Cóż my mamy za dział w Dawidzie? a co za dziedzictwo w synu Isajowym? Idź do namiotów swych, o Izraelu, a ty Dawidzie opatrz teraz dom twój. I rozeszli się Izraelczycy do namiotów swoich.

17 A tak tylko nad synami Izraelskimi, którzy mieszkali w mieściech Judzkich, królował Roboam.

18 I posłał król Roboam Adorama, który był poborcą, i ukamionował go wszystek Izrael, aż umarł; przetoż król Roboam, wsiadłszy co rychlej na wóz, uciekł do Jeruzalemu.

19 A tak odstąpili Izraelczycy od domu Dawidowego, aż do dnia tego.

20 I stało się, gdy usłyszał wszystek Izrael, że się wrócił Jeroboam, posławszy przyzwali go do zgromadzenia, i postanowili go królem nad wszystkim Izraelem. Nie zostało przy domu Dawidowym jedno samo pokolenie Judowe.

21 A przyjechawszy Roboam do Jeruzalemu, zebrał wszystek dom Judowy, i pokolenie Benjaminowe, sto i ośmdziesiąt tysięcy mężów przebranych ku bojowi, aby walczyli z domem Izraelskim, ażeby przywrócone było królestwo Roboamowi, synowi Salomonowemu.

22 I stało się słowo Boże do Semejasza, męża Bożego, mówiąc:

23 Powiedz Roboamowi, synowi Salomonowemu, królowi Judzkiemu i wszystkiemu domowi Judowemu i Benjaminowemu, i innemu ludowi, mówiąc:

24 Tak mówi Pan: Nie wychodźcie, ani walczcie z bracią swoją, synmi Izraelskimi; wróćcie się każdy do domu swego: albowiem odemnie się ta rzecz stała. I usłuchali rozkazania Pańskiego, a wrócili się, aby odeszli według słowa Pańskiego.

25 Potem zbudował Jeroboam Sychem na górze Efraim, i mieszkał w nim, a stamtąd wyszedłszy pobudował Fanuel.

26 I rzekł Jeroboam w sercu swem: Wnetby się wróciło królestwo do domu Dawidowego.

27 Gdyby chadzał ten lud sprawować ofiary do domu Pańskiego do Jeruzalemu, i obróciłoby się serce ludu tego do pana swego, do Roboama, króla Judzkiego, a zabiwszy mię, wróciliby się do Roboama, króla Judzkiego.

28 Przetoż naradziwszy się król, uczynił dwóch cielców złotych, i mówił do ludu: Dosycieście się nachodzili do Jeruzalemu; oto bogowie twoi, o Izraelu, którzy cię wywiedli z ziemi Egipskiej.

29 I postawił jednego w Betel, a drugiego postawił w Dan.

30 I było to pobudką do grzechu, bo chadzał lud do jednego z tych bogów aż do Dan,

31 Uczynił też dom na wyżynach, i postanowił kapłany niektóre z pospólstwa, którzy nie byli z synów Lewiego.

32 Nadto ustanowił Jeroboam święto uroczyste miesiąca ósmego, piętnastego dnia tegoż miesiąca, nakształt święta, które obchodzono w Judzie, i ofiarował na ołtarzu. Toż uczynił w Betel, ofiarując cielcom, które był uczynił; postanowił też kapłany w Betel na wyżynach, które był poczynił.

33 I sprawował też ofiary na ołtarzu, który był uczynił w Betel, piętnastego dnia miesiąca ósmego, onegoż miesiąca, który był wymyślił w sercu swojem; i uczynił święto uroczyste synom Izraelskim, a przystąpił do ołtarza, aby kadził.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Królewska 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Królewska 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jarzmo ciężkie” — Ludy choćby najlepiej rządzone, nie zawsze są ze swego rządu zadowolone.

1 Księga Królewska 12:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Korbaczami” — Bicz, na końcu którego był umieszczony kawałek metalu.

1 Księga Królewska 12:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozeszli się Izraelczycy” — Oderwanie się 10 pokoleń miało miejsce 393 lata przed upadkiem Sedekiasza, co odpowiada rozdzieleniu się chrześcijaństwa na papiestwo i protestantyzm w roku 1521, gdy Luter został ekskomunikowany 393 lata przed 1914 r. czasu upadku chrześcijaństwa.

1 Księga Królewska 12:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Synami Izraelskimi” — Jako 10 pokoleń jemu wiernych.

„Królował” — Wierny Bogu, którego głównym miejscem modlitwy było Jeruzalem, u pokolenia Judy, z którego miał przyjść król obiecany, co przedstawia przesianie duchowego Izraela.

1 Księga Królewska 12:21

Epifania i Bazylea:

„i pokolenie Beniaminowe” — Bliższe pokrewieństwo dobrych Lewitów z Bogiem kontrastujące z pokrewieństwem innych grup lewickich, zdaje się być pokazane przez fakt, że pokolenie Benjamina (które pozostało wierne domowi Dawida — z pokolenia Judy — kiedy dziesięć pokoleń się zbuntowało) było — podporządkowane pokoleniu Judy — częścią ludu Bożego więcej uprzywilejowanego, podczas gdy te dziesięć pokoleń było ludem Bożym mniej uprzywilejowanym. (TP 1967, s. 13)

1 Księga Królewska 12:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwóch cielców złotych” — Prawdopodobnie lud w Egipcie był w zwyczaju czcić złotego cielca zwanego w mitologii Egipskiej -- Apis.

1 Księga Królewska 12:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Jednego w Betel” — Miejsce na którym Jakub miał widzenie we śnie, a z tego powodu było ono miejscem świętym w pojęciu ludu.

1 Księga Królewska 12:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Pobudka do grzechu” — Takie przedstawienie Boga przez cielca prowadziło lud do bałwochwalstwa.

1 Księga Królewska 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie byli z synów Lewiego” — Lewici prawdopodobnie nie chcieli sprawować takiej służby i wiele przeniosło się do Judei, a tym sposobem uczynili rozdział.

1 Księga Królewska 12:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby kadził” — Jeroboam tym sposobem sprawował urząd kapłana. Podobnie cesarze Rzymscy sprawowali urząd najwyższego kapłana (Pontifex Maximus), aby przez to bardziej jeszcze usidlić lud.

Literatura o rozdziale 1 Księga Królewska 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.