1 Księga Królewska 18

1 Księga Królewska, rozdział 18 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (46 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Królewska 18 — Biblia Gdańska

1 Potem po wielu dniach, mianowicie po onym roku trzecim, stało się słowo Pańskie do Elijasza, mówiąc: Idź, ukaż się Achabowi; bo spuszczę deszcz na ziemię.

2 Szedł tedy Elijasz, aby się ukazał Achabowi; a był głód gwałtowny w Samaryi.

3 I zawołał Achab Abdyjasza, który był sprawcą domu jego. (A Abdyjasz się bardzo Pana bał;

4 Bo gdy mordowała Jezabel proroki Pańskie, tedy wziął Abdyjasz sto proroków, i skrył ich po pięćdziesiąt do jaskini, i żywił je chlebem i wodą.)

5 I rzekł Achab do Abdyjasza: Idź przez ziemię do wszystkich źródeł wód, i do wszystkich potoków, aza gdzie znajdziemy trawę, żebyśmy żywo zachowali konie i muły, i żebyśmy nie zgubili bydła.

6 I rozdzielili sobie ziemię, którą przejść mieli. Achab sam szedł jedną drogą, Abdyjasz też szedł drugą drogą osobno.

7 A gdy Abdyjasz był w drodze, oto się z nim Elijasz spotkał, który gdy go poznał, upadł na oblicze swoje, i rzekł: A tyżeś jest pan mój Elijasz?

8 I odpowiedział mu: Jam jest. Idź, powiedz panu twemu: Oto Elijasz tu jest.

9 Do którego on rzekł: Cóżem zgrzeszył, iż wydawasz sługę twego w ręce Achabowe, aby mię zabił?

10 Jako żywy Pan, Bóg twój, że niemasz narodu, i królestwa, gdzieby nie posłał Pan mój, aby cię szukano; a gdy powiedziano, iż cię niemasz, tedy obowiązał przysięgą królestwa i narody, jako cię znaleść nie mogą.

11 A ty mi teraz mówisz: Idź, a powiedz panu twemu: Oto Elijasz.

12 I stałoby się, gdybym ja odszedł od ciebie, żeby cię Duch Pański zaniósł, gdziebym nie wiedział; a ja szedłszy opowiedziałbym Achabowi, a gdyby cię nie znalazł, zabiłby mię; a sługa twój boi się Pana od dzieciństwa swego.

13 Azaż nie powiedziano panu memu, com uczynił, gdy mordowała Jezabel proroki Pańskie? żem skrył z proroków Pańskich sto mężów, po pięćdziesiąt mężów w jaskini, i żywiłem je chlebem i wodą?

14 A ty teraz mówisz: Idź, powiedz panu twemu: Oto Elijasz; i zabije mię.

15 I odpowiedział Elijasz: Jako żywy Pan zastępów, przed którego oblicznością stoję, że mu się dziś ukażę.

16 A tak szedł Abdyjasz przeciw Achabowi, i oznajmił mu to. Przetoż szedł Achab przeciw Elijaszowi.

17 A ujrzawszy Achab Elijasza, rzekł Achab do niego: Azaż nie ty jesteś, który czynisz zamięszanie w Izraelu?

18 Na co mu odpowiedział: Nie jać czynię zamięszanie w Izraelu, ale ty i dom ojca twego, gdyż opuściwszy rozkazania Pańskie naśladujecie Baalów.

19 Przetoż teraz poślij, a zbierz do mnie wszystkiego Izraela na górę Karmel, i proroków Baalowych cztery sta i pięćdziesiąt, przytem proroków gajowych cztery sta, którzy jadają z stołu Jezabeli.

20 Posłał tedy Achab do wszystkich synów Izraelskich, i zebrał te proroki na górę Karmel.

21 A przystąpiwszy Elijasz do wszystkiego ludu, rzekł: I długoż będziecie chramać na obie strony? Jeźli Pan jest Bogiem, idźcież za nim; a jeźli Baal, idźcież za nim. I nie odpowiedział mu lud i słowa.

22 Tedy rzekł Elijasz do ludu: Jam tylko sam został prorok Pański; a proroków Baalowych cztery sta i pięćdziesiąt mężów.

23 Niech nam dadzą dwóch cielców, a niech sobie obiorą cielca jednego, a porąbią go na sztuki, i włożą na drwa; ale ognia niech nie podkładają: ja też przygotuję drugiego cielca, którego włożę na drwa, a ognia nie podłożę.

24 Potem wzywajcie imienia bogów waszych, a ja będę wzywał imienia Pańskiego, a Bóg, który się ozwie przez ogień, ten niech będzie Bogiem. Na co odpowiadając wszystek lud rzekł: Dobrześ powiedział.

25 I rzekł Elijasz do proroków Baalowych: Obierzcie sobie cielca jednego, a zgotujcie go pierwej, bo was jest więcej; wzywajcież imienia bogów waszych, ale ognia nie podkładajcie.

26 A tak wzięli cielca, którego im dał, a zgotowawszy wzywali imienia Baalowego od poranku aż do południa, mówiąc: O Baalu, wysłuchaj nas! Ale nie było głosu, ani ktoby odpowiedział. I skakali koło ołtarza, który byli uczynili.

27 A gdy było południe, naśmiewał się z nich Elijasz, mówiąc: Wołajcie większym głosem, ponieważ jest bóg; tylko że się albo zamyślił, albo jest zabawny, albo też jest w drodze; albo też śpi, aza ocuci.

28 A tak wołali głosem wielkim, i rzezali się według zwyczaju swego nożami i włóczenkami, aż się krwią oblewali.

29 I stało się, gdy minęło południe, że prorokowali aż do czasu ofiarowania ofiary śniednej; ale nie było głosu, ani ktoby odpowiedział, ani ktoby wysłuchał.

30 Zatem rzekł Elijasz do wszystkiego ludu: Przystąpcie do mnie. I przystąpił wszystek lud do niego. Tedy naprawił ołtarz Pański, który był rozwalony.

31 Albowiem wziął Elijasz dwanaście kamieni; (według liczby pokolenia synów Jakóbowych, do którego się stało słowo Pańskie, mówiąc: Izrael będzie imię twoje.)

32 I zbudował z tego kamienia ołtarz w imię Pańskie, a uczynił około ołtarza szeroki rów, coby mógł dwie miary zboża wysiać.

33 Potem ułożył drwa, i na sztuki porąbał cielca, i kładł go na drwa.

34 I rzekł: Napełnijcie cztery wiadra wodą, a wylijcie na całopalenie i na drwa. Rzekł nadto: Powtórzcie, i powtórzyli; rzekł jeszcze: Uczyńcie po trzecie, i uczynili po trzecie,

35 Tak że płynęły wody około ołtarza, aż i rów był napełniony wodą.

36 I stało się, gdy był czas sprawowania ofiary śniednej, przystąpił Elijasz prorok, i rzekł: Panie, Boże Abrahama, Izaaka, i Izraela! dziś niech poznają, żeś ty jest Bogiem w Izraelu, a jam sługa twój, a żem według słowa twego uczynił to wszystko.

37 Wysłuchaj mię Panie, wysłuchaj mię, aby poznał ten lud, żeś ty Panie jest Bogiem, gdybyś zaś nawrócił serca ich.

38 Tedy spadł ogień Pański, i pożarł całopalenie, i drwa, i kamienie, i proch; a wodę, która była w rowie, wysuszył.

39 Co gdy ujrzał wszystek lud, upadli na oblicze swe, i rzekli: Pan jest Bogiem, Panci jest Bogiem.

40 Tedy rzekł Elijasz do nich: Pojmajcie proroki Baalowe, a żaden niech z nich nie uchodzi. I pojmano je. A tak odwiódł je Elijasz do potoku Cyson, i tamże je pobił.

41 Potem rzekł Elijasz do Achaba: Idź, jedz, a pij; albowiem oto szum dżdżu wielkiego.

42 Tedy szedł Achab, aby jadł i pił; a Elijasz wstąpił na wierzch Karmelu, i położył się na ziemię, a włożył twarz swoję między kolana swoje.

43 Potem rzekł do sługi swego: Idź teraz, a spojrzyj ku morzu. Który poszedł, a spojrzawszy rzekł: Niemasz nic. Zasię rzekł: Idź, a wracaj się po siedm kroć.

44 A za siódmym razem rzekł: Oto obłok mały jako dłoń człowiecza występuje z morza. Tedy on rzekł: Idź, a powiedz Achabowi: Zaprzęgaj, a ujeżdżaj, aby cię deszcz nie zastał.

45 I stało się między tem, że się niebiosa obłokami i wiatrem zaćmiły, skąd był deszcz wielki. A tak wsiadłszy Achab, jechał do Jezreela.

46 A ręka Pańska była nad Elijaszem; i przepasał biodra swe, i bieżał przed Achabem, aż przyszedł do Jezreela.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Królewska 18

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Królewska 18:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Eliasza” — Typ na Kościół prawdziwy w ciele.

„Ukaż się Achabowi” — Typ na papiestwo Rzymskie.

Epifania i Bazylea:

„Potem po wielu dniach” — po ruchu Waldensów. (TP 1970, s. 9)

„mianowicie po onym roku trzecim” — „w trzecim roku" (1269—1619) . (TP 1970, s. 9)

„stało się słowo Pańskie do Elijasza” — Ażeby można właściwie zrozumieć ten rozdział, dwie rzeczy muszą być zapamiętane: (TP 1970, s. 9) (1) Klucz, że Elijasz reprezentuje Kościół, jako reformatora i mówcze narzędzie Boże do świata i (TP 1970, s. 9) (2) jego potyczka z kapłanami Baala według pierwszego wiersza, odbywa się podczas trzeciego roku posuchy, od 1259 do 1619. Ostatnia data była jeden rok po rozpoczęciu się wielkiej wojny między siłami katolickimi i protestanckimi, nazwanej „wojną 30-letnią", (1618—1648). (TP 1970, s. 9)

„mówiąc: Idź, ukaż się Achabowi” — przyszło słowo Pańskie, ażeby ukazał się, to jest wystąpił na scenę działalności reformatorskiej przed europejskimi Panującymi, pozafiguralnym Achabem. (TP 1970, s. 9) Pierwszym, w tym szeregu był Marsiglio, który w 1309 roku ze swym traktatem Defensor Pacis rozpoczął działalność na rzecz obrony praw państwa i kościoła przed papieskim absolutyzmem. Następnie Bóg powołał innych jako swoich współpracowników i ruch na rzecz reform nabrał rozmachu. (TP 1985, s. 139) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71) bo spuszczę deszcz= Biblia i jej wpływ (deszcz). (TP 1970, s. 9)

1 Księga Królewska 18:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Głód gwałtowny” — Wyobraża duchowy głód podczas wieków średnich.

Epifania i Bazylea:

„aby się ukazał Achabowi” — Achab reprezentuje cywilnych władców, partię państwa. (TP 1970, s. 9) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„a był głód gwałtowny w Samaryi” — (głód z powodu braku praw cywilnych, których poparcie znajduje się w naukach biblijnych) w pozafiguralnej Samarii (w Państwie). (TP 1970, s. 9)

1 Księga Królewska 18:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Abdyjasz” — W pewnym czasie reprezentuje W.G.

„Bał się Pana” — Jednak jego zachowanie się nie musiało być zupełnie właściwym, bo inaczej nie mógłby być na dworze Achaba sprawcą jego domu.

Epifania i Bazylea:

„Achab” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71) Achab reprezentuje cywilnych władców, partię państwa. (TP 1970, s. 9)

„Abdyjasza” — Abdyjasz reprezentuje partię Kościoła Katolickiego, która sprzeciwiała się papieskiej wszechwładzy. (TP 1970, s. 9)

1 Księga Królewska 18:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezabela” — Typ na odpadły kościół Rzymski.

„Mordowała proroków” — Pierwsze prześladowanie za religię.

„Pięćdziesiąt w jaskini” — Los tych proroków nie był do pozazdroszczenia.

Epifania i Bazylea:

„Jezabel” — Jezabela przedstawia kościół rzymsko - katolicki. (TP 1933, s. 71)

„Abdyjasz” — Abdyjasz reprezentuje partię Kościoła Katolickiego, która sprzeciwiała się papieskiej wszechwładzy. (TP 1970, s. 9,10)

„tedy wziął... sto proroków, i skrył ich po pięćdziesiąt do jaskini, i żywił je chlebem i wodą” — Francusko-niemiecka partia liberalna starała się przez setki lat ukrywać tak zwanych heretyków od prześladowców papieskich, oprócz innych rzeczy zapobiegając legalnemu wprowadzeniu inkwizycji w Niemczech. Jakżeśmy to przedtem widzieli, oni mniej lub więcej bronili nauczycieli (stu proroków), którzy stanęli przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu. (TP 1970, s. 9,10)

1 Księga Królewska 18:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Konie i muły” — Achab zdaje się, iż więcej dbał o zwierzęta niż o ludzi.

Epifania i Bazylea:

„Achab” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„Abdyjasza” — Abdyjasz reprezentuje partię Kościoła Katolickiego, która sprzeciwiała się papieskiej wszechwładzy. (TP 1970, s. 9,10)

„Idź przez ziemię do wszystkich źródeł wód, i do wszystkich potoków, aza gdzie znajdziemy trawę” — Każda z antypapieskich partii (Achab i Abdyjasz) przeciw wszechwładzy papieskiej działała w odrębnym kierunku przez legalne eklezjastyczne i biblijne argumenty (źródła i potoki) ażeby zachować prawa i przywileje przez nich zagwarantowane. (TP 1970, s. 9,10)

„konie i muły” — prawa i nauki. (TP 1970, s. 9,10)

1 Księga Królewska 18:6

Epifania i Bazylea:

„I rozdzielili sobie ziemię, którą przejść mieli. Achab sam szedł jedną drogą, Abdyjasz też szedł drugą drogą osobno” — Każda z antypapieskich partii (Achab i Abdyjasz) przeciw wszechwładzy papieskiej działała w odrębnym kierunku przez legalne eklezjastyczne i biblijne argumenty (źródła i potoki) ażeby zachować prawa i przywileje przez nich zagwarantowane. (TP 1970, s. 9,10) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:7

Epifania i Bazylea:

„A gdy Abdyjasz był w drodze, oto się z nim Elijasz spotkał, który gdy go poznał, upadł na oblicze swoje, i rzekł: A tyżeś jest pan mój Elijasz?” — To było podczas tych walk, gdy Bóg pobudził najpierw Marsiglio (1309), później jego współpracownika Jana z Jandun, Michała z Ceseny, generała nad franciszkańskimi mnichami i Wilhelma Occama — znakomitego członka tego samego zakonu, którzy z mniejszym światłem okazali się z punktu zapatrywania biblijnego jako zdolni obrońcy praw Państwa i Kościoła, przeciwko papieskiej wszechwładzy. Poglądy ich były takim postępem w stosunku do poglądów francusko-niemiecko-włoskiego kleru antypapieskiego, że uznano ich za duchowych przyjaciół, choć przedtem zwano ich „heretykami", pozafiguralnym Elijaszem. (TP 1970, s. 10)

1 Księga Królewska 18:9

Epifania i Bazylea:

„Do którego on rzekł: Cóżem zgrzeszył, iż wydawasz sługę twego” — ta partia klerykalna (pokazane przez obchodzenie się Abdyjasza w wierszach 7—14) bała się, ażeby władcy cywilni nie widzieli, że oni są po stronie ,,heretyków". (TP 1970, s. 10)

„w ręce Achabowe” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:12

Epifania i Bazylea:

„Achabowi” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:13

Epifania i Bazylea:

„Jezabel” — Jezabela przedstawia kościół rzymsko - katolicki. (TP 1933) TP (TP 1933)

1 Księga Królewska 18:15

Epifania i Bazylea:

„I odpowiedział Elijasz: Jako żywy Pan zastępów, przed którego oblicznością stoję, że mu się dziś ukażę” — ta partia klerykalna (pokazane przez obchodzenie się Abdyjasza w wierszach 7—14) bała się, ażeby władcy cywilni nie widzieli, że oni są po stronie ,,heretyków". Jednakowoż nie będąc w stanie odwrócić wiernych ludzi od ich postępku. (TP 1970, s. 10)

1 Księga Królewska 18:16

Epifania i Bazylea:

„A tak szedł Abdyjasz przeciw Achabowi, i oznajmił mu to. Przetoż szedł Achab przeciw Elijaszowi” — nie będąc w stanie odwrócić wiernych ludzi od ich postępku (wiersz 15) przedstawili swoje poglądy francuskim władcom, a później niemiecko-włoskiemu cesarzowi Ludwikowi, Bawarczykowi i innym, którzy przygotowawczo przyjęli pozafiguralnego Elijasza i dyskutowali z nim. (TP 1970, s. 10) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Czynisz zamieszanie” — Odważnie broniący sprawy Bożej zawsze byli uważani przez pospólstwo za nieprzyjaciół.

Epifania i Bazylea:

„A ujrzawszy Achab Elijasza, rzekł Achab do niego: Azaż nie ty jesteś, który czynisz zamięszanie w Izraelu?” — Była pewna trudność, by przekonać władze cywilne o niewinności reformatorów, ponieważ władze te były zwiedzione przez partię papieską, jakoby ci „heretycy" byli przyczyną zła w chrześcijaństwie. (TP 1970, s. 10) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Baal” — Typ bóstwa Babilonu -- Papieża.

Epifania i Bazylea:

„Na co mu odpowiedział: Nie jać czynię zamięszanie w Izraelu, ale ty i dom ojca twego, gdyż opuściwszy rozkazania Pańskie naśladujecie Baalów” — Lecz z czasem zdołali oni przekonać władców cywilnych, że przyczyną tego zła było poddanie się władz cywilnych pod twierdzenia papieskie. Lekcji tej nauczyli się panujący przeważnie od Wyclifa, który przez lata bronił angielskiego króla, parlament i lud przeciw tym papieskim roszczeniom, jako doktrynalny reformator w 1378. Tak więc pozafiguralny Elijasz przekonał częściowo władze cywilne Europy, iż niebiblijne, nierozumne i niefaktyczne roszczenia papiestwa były główną przyczyną zepsutych warunków w Kościele, Państwie i kołach towarzyskich. A czego nie mogli w tych względach osiągnąć, to zostało dokonane przez wielką papieską schizmę. (TP 1970, s. 10)

1 Księga Królewska 18:19

Epifania i Bazylea:

„Przetoż teraz poślij, a zbierz do mnie wszystkiego Izraela” — Rok 1377 był czasem powrotu papiestwa z Avignonu do Rzymu; a w następnym roku rozpoczęła się wielka papieska schizma, która trwała do roku 1417, przez którą chrześcijaństwo nawiedzone zostało tym strasznym widowiskiem, że dwóch a czasami i trzech papieży panowało jednocześnie, czyniąc rozdziały w stronnikach, a przez podłą dyplomację zabierając jeden od drugiego poparcie różnych państw i wpływowych osób. Ta schizma pobudziła Wyclifa (1378—1384) i Husa (1391—1415) do reformy, którzy z wielu ich obrońcami nawoływali do reformy doktryn, organizacji i praktyk około linii biblijnych. (TP 1970, s. 10)

„na górę Karmel” — Zebranie się w Karmel (ogród, owocny) wyobraża, że szukano praktycznych skutków z reformacyjnych ofiar. (TP 1970, s. 10)

„i proroków Baalowych cztery sta i pięćdziesiąt, przytem proroków gajowych cztery sta” — Gdy łotry się spierają, wychodzi prawda! Tak więc każda z partii papieskich wykazywała nikczemność jedna drugiej. (TP 1970, s. 10)

„Jezabeli” — Jezabela przedstawia kościół rzymsko - katolicki. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:20

Epifania i Bazylea:

„Posłał tedy Achab do wszystkich synów Izraelskich” — Panujący przekonali się, że było tego potrzeba i w całym chrześcijaństwie wprowadzili ustawy do reformy. Niektórzy władcy cywilni nakłonili do reformy głównych katolickich teologów i prałatów liberalnego usposobienia, którzy ze wstydem uznawali zepsucie w porządku i życiu Kościoła. Między nimi odznaczali się mianowicie kardynał D'Ailly z Francji, Gerson, kanclerz paryskiego uniwersytetu, Mikołaj Clemanges, rektor paryskiego uniwersytetu, kardynał D'Aleman, Henryk z Langenstein, Dietrich z Niemiec i kardynał Mikołaj z Kuzy oraz inni więcej lub mniej wpływowi. (TP 1970, s. 10) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„zebrał te proroki na górę Karmel.” — Zebranie się w Karmel (ogród, owocny) wyobraża, że szukano praktycznych skutków z reformacyjnych ofiar. (TP 1970, s. 10) Tak więc przez wyjawienie klerykalnego zła uwydatniły się dwie partie reformacyjne: (TP 1970, s. 10) (1) partia biblijna, pozafiguralny Elijasz, żądająca reform biblijnych w naukach, organizacji i praktyce i (TP 1970, s. 10) (2) partia klerykalna (Baalowa), która żądała powierzchownej reformacji w życiu, pozostawiając nauki, organizację i praktykę Rzymu nietknięte. Pozafiguralni prorocy Baala byli za klerykalizmem, nie za papieską wszechwładzą i twierdzili, że ogólna rada jest wyższa od papieża. (TP 1970, s. 10)

1 Księga Królewska 18:21

Paruzja (C.T. Russell):

„I długo będziecie” — "Obieżcie sobie dziś komu byście służyli". Joz.14:15. "Dziś jeślibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcie serc waszych". Żyd.3:7,8.

Źródła: MANNA - 16 GRUDNIA

Epifania i Bazylea:

„A przystąpiwszy Elijasz do wszystkiego ludu, rzekł:” — Wyclif i Hus apelowali do ludu i panujących, i wzbudzili ogólne poczucie do reformy. (TP 1970, s. 10)

„I długoż będziecie chramać na obie strony?... I nie odpowiedział mu lud i słowa” — lud jednakże nie chciał przyjąć reform, jakich ci żądali. Chromał na obie strony. (TP 1970, s. 10)

Źródła: MANNA - 16 GRUDNIA

1 Księga Królewska 18:22

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Elijasz do ludu: Jam tylko sam został prorok Pański; a proroków Baalowych cztery sta i pięćdziesiąt mężów” — Tak więc przez wyjawienie klerykalnego zła uwydatniły się dwie partie reformacyjne: (TP 1970, s. 10) (1) partia biblijna, pozafiguralny Elijasz, żądająca reform biblijnych w naukach, organizacji i praktyce i (TP 1970, s. 10) (2) partia klerykalna (Baalowa), która żądała powierzchownej reformacji w życiu, pozostawiając nauki, organizację i praktykę Rzymu nietknięte. Pozafiguralni prorocy Baala byli za klerykalizmem, nie za papieską wszechwładzą i twierdzili, że ogólna rada jest wyższa od papieża. (TP 1970, s. 10) Pozafiguralny Elijasz uznał, że było ich mało w porównaniu do innych ruchów reformacyjnych. (TP 1970, s. 10)

1 Księga Królewska 18:23

Epifania i Bazylea:

„Niech nam dadzą” — Pozafiguralny Elijasz... zwrócił się do nich w celu wypróbowania, czyje reformacyjne ofiarne zasady i dzieła zostaną przyjęte przez Boga. (Odpowiedź przez ogień, 3Moj. 9:24). (TP 1970, s. 10,11)

„dwóch cielców, a niech sobie obiorą cielca jednego, a porąbią go na sztuki” — Każdy cielec przedstawiał człowieczeństwo poszczególnych ofiarników. Kawałki przedstawiały osobnych uczestników biorących udział w tych dwóch reformacyjnych ruchach. (TP 1970, s. 10,11)

„i włożą na drwa” — Drewno reprezentuje Pismo Św. i argumenty używane przez każdą stronę. (TP 1970, s. 10,11)

„ale ognia niech nie podkładają” — Niepodłożenie ognia pod żadnego z cielców wyobraża, że każda strona miała pozostawić do objawienia, czy rzeczywiście Bóg Jehowa, czy też Szatan zamanifestuje akceptację tej pracy. (TP 1970, s. 10,11)

1 Księga Królewska 18:24

Epifania i Bazylea:

„Potem wzywajcie imienia bogów waszych, a ja będę wzywał imienia Pańskiego” — Każda partia reformacyjna twierdziła, że jej program był jedynie praktyczny. (TP 1970, s. 10,11)

„a Bóg, który się ozwie przez ogień, ten niech będzie Bogiem” — pozafiguralny Elijasz radził ludowi wybrać między tymi dwoma partiami i ich zasadami, zgodnie z rezultatami, jako manifestacją Boskiego przyjęcia. Pozafiguralny Elijasz mógł to bezpiecznie uczynić, ponieważ wiedział, iż Szatan nie zreformuje swego Królestwa. (TP 1970, s. 10,11)

„Na co odpowiadając wszystek lud rzekł: Dobrześ powiedział” — W ogólności lud uważał za właściwą rzecz tak zadecydować. (TP 1970, s. 10,11)

1 Księga Królewska 18:25

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Elijasz” — partia biblijna, pozafiguralny Elijasz, żądająca reform biblijnych w naukach, organizacji i praktyce. (TP 1970, s. 10,11)

„do proroków Baalowych” — partia klerykalna (Baalowa), która żądała powierzchownej reformacji w życiu, pozostawiając nauki, organizację i praktykę Rzymu nietknięte. Pozafiguralni prorocy Baala byli za klerykalizmem, nie za papieską wszechwładzą i twierdzili, że ogólna rada jest wyższa od papieża. (TP 1970, s. 10,11)

„Obierzcie sobie cielca jednego” — cielec przedstawiał człowieczeństwo poszczególnych ofiarników. Kawałki przedstawiały osobnych uczestników biorących udział w tych dwóch reformacyjnych ruchach. (TP 1970, s. 10,11)

„a zgotujcie go pierwej, bo was jest więcej” — Pozafiguralny Elijasz odnosił się do większej liczby drugiej partii reformacyjnej, w użyciu pierwszej sposobności zreformowania Kościoła. (TP 1970, s. 10,11)

„ale ognia nie podkładajcie” — Niepodłożenie ognia pod żadnego z cielców wyobraża, że każda strona miała pozostawić do objawienia, czy rzeczywiście Bóg Jehowa, czy też Szatan zamanifestuje akceptację tej pracy. (TP 1970, s. 10,11)

1 Księga Królewska 18:26

Epifania i Bazylea:

„A tak wzięli cielca, którego im dał” — cielec przedstawiał człowieczeństwo poszczególnych ofiarników. Kawałki przedstawiały osobnych uczestników biorących udział w tych dwóch reformacyjnych ruchach. (TP 1970, s. 11)

„a zgotowawszy wzywali imienia Baalowego od poranku aż do południa” — Klerykalna (Baalowa) katolicka reformacyjna partia zobaczyła, iż papieże i kolegium kardynałów byli największą przeszkodą na drodze ich reform, stale im szkodząc, a ostatecznie nie dozwalając im dojść do pożądanych skutków. Nie dlatego, że nie czynili wysiłków, aby je otrzymać, ponieważ nigdy nie walczyli mocniej, jak w tym przypadku. Mając poparcie od królów i cesarzy, którzy żądali trzech ogólnych soborów: (TP 1970, s. 11) (1) w Pizie (1409— 1412), (TP 1970, s. 11) (2) w Konstancji (1414 -- 1418) i (TP 1970, s. 11) (3) w Bazylei (1431—1449), (TP 1970, s. 11) uczynili największe wysiłki w kierunku reformy. (TP 1970, s. 11)

„mówiąc: O Baalu, wysłuchaj nas!” — Lecz nie chcąc zreformować rzymskich nauk, organizacji i praktyk, ograniczając swe wysiłki do zreformowania papieskiej wszechwładzy i moralności Kościoła w głowie (papieżu) i członkach (klerze) stali, za ogólnym katolickim systemem klerykalizmu, baalizmu; a przeto wszystkie ich wysiłki nie były owocne. (TP 1970, s. 11)

„Ale nie było głosu, ani ktoby odpowiedział” — Partia reformacyjna myślała, iż działa dla Jehowy, lecz jako czciciel Baala służyła Szatanowi i nie otrzymała odpowiedzi; ponieważ Szatan nie chciał ich reformacji. (TP 1970, s. 11)

„I skakali koło ołtarza, który byli uczynili” — Rzeczywiście oni skakali (deptali) po Kościele (ołtarz) przez ich obnażenie się, np. w Pizie po okropnych zdemaskowaniach pozbyli się dwóch opozycyjnych papieży, obrali innego i z przyczyny ich wysiłków mieli trzech papieży, przy czym każdy z nich miał swoich licznych zwolenników! W Konstancji, Hus będąc prześladowany przez D'Ailly, został zamęczony, a inni 72 byli przeciwni papieżowi Janowi XXIII, który w wyniku tego został usunięty. Wielkie reputacje eksplodowały. Jeszcze gorzej działo się w Bazylei. Katolicki Kościół, ołtarz w jego hierarchii, głowie i członkach został podeptany! (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:27

Epifania i Bazylea:

„naśmiewał się z nich Elijasz” — Do kontuzji katolickich reformatorów, postępki Jana Husa i wielu jego oraz Wyclifa zwolenników, wprowadziły katolickich reformatorów w mniejszą lub większą pogardę, gdy ich bezowocne wysiłki stawały się coraz więcej jawne i przez nauki i kpiny pozafiguralnego Elijasza zostały wyśmiane. (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Wołali głosem” — Potępiali samych siebie za popełnione grzechy, które były im na przeszkodzie, że ich modlitwy nie były wysłuchane.

Epifania i Bazylea:

„A tak wołali głosem wielkim, i rzezali się według zwyczaju swego nożami i włóczenkami, aż się krwią oblewali” — rzezali się publicznymi wyznaniami i karami za ich złe postępki, że wielu z nich poumierało z wyczerpania. (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:29

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy minęło południe, że prorokowali aż do czasu ofiarowania ofiary śniednej; ale nie było głosu, ani ktoby odpowiedział, ani ktoby wysłuchał” — A choć ich nadzieje na zreformowanie Kościoła jedna po drugiej nie wypełniły się z powodu chytrych papieży i intrygujących kardynałów oraz ich zwolenników, trwali jednak w swych wysiłkach bezprzykładnie długich. Sobór w Bazylei trwał 18 lat. Wyobraźmy sobie konwencję trwającą 18 lat! Święci Ojcowie mieli zapewne dobre płuca; niektórzy z nich przemawiali przez osiem dni stale, używając czas w krótkich pauzach dla ich posiłku; co więcej, niektórzy przemawiali nawet 13 dni stale! Zapewne, że prowokowali aż do wieczora (czasu ofiarowania ofiary śniednej). Lecz wszystko nadaremnie! Ich zasady i dzieła były odłożone lub odwrócone tak, że gdy wysiłki ich reform ustały, około 10 lat po Soborze w Bazylei papieże, co jeden to gorszy od swego poprzednika, kończąc na Aleksandrze VI (1492—1503), który był może najpodlejszym ze wszystkich papieży, postępowali jeden po drugim w coraz większe zepsucia, tak niegodziwie jak w dziesiątym ,,ciemnym stuleciu". (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:30

Epifania i Bazylea:

„Zatem rzekł Elijasz do wszystkiego ludu: Przystąpcie do mnie” — Pozafiguralny Elijasz w osobach Jana Wessela, który umarł w r. 1489 i jego współpracowników w Niderlandach i Niemczech oraz Savonaroli zamordowanego w roku 1498 i jego współpracowników we Włoszech, działał między ludźmi z poważną uwagą, specjalnie począwszy od 1479 roku. (TP 1970, s. 11)

„Tedy naprawił ołtarz Pański, który był rozwalony” — Oni obudzili wśród niektórych ducha prawdziwego poświęcenia (naprawił ołtarz Pański). (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwanaście kamieni” — wyobrażają 12 Apostołów.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem wziął Elijasz dwanaście kamieni; (według liczby pokolenia synów Jakóbowych, do którego się stało słowo Pańskie, mówiąc: Izrael będzie imię twoje.)” — Odezwa ich była skierowana do wszystkich poświęconych (dwanaście kamieni, dwanaście pokoleń duchowego Izraela) na podstawie Biblii, jako jedynego źródła i reguły dla wiary i praktyki, Jezusa jako jedynej głowy Kościoła i kapłaństwa wszystkich poświęconych wierzących i usprawiedliwionych z wiary. (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:32

Epifania i Bazylea:

„I zbudował z tego kamienia ołtarz w imię Pańskie” — Przeto zgromadzili prawdziwy Kościół, ołtarz. Luter i Zwingli później, wykazując te same zasady, rozpoczęli pozafiguralne ofiarowanie, a w krótkim czasie dołączyło się do nich sporo współpracowników. (TP 1970, s. 11)

„a uczynił około ołtarza szeroki rów” — Rów wokół ołtarza przedstawia sferę ich pracy reformacyjnej — Biblię. (TP 1970, s. 11)

„coby mógł dwie miary zboża wysiać” — Dwie miary zboża, pojemność rowu, reprezentują jej dwie części — Stary i Nowy Testament, napełnione prawdą. Dlatego ograniczyli oni swe reformacyjne wysiłki do biblijnych nauk, organizacji i praktyk o tyle o ile były one na czasie. (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:33

Epifania i Bazylea:

„Potem ułożył drwa, i na sztuki porąbał cielca, i kładł go na drwa” — Drewno przedstawia biblijne ustępy i rozumne, rzeczowe argumenty używane w ich retormacyjnych wysiłkach; kawałki cielca reprezentują indywidualnie człowieczeństwo pozafiguralnego Elijasza. (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:34

Epifania i Bazylea:

„I rzekł: Napełnijcie cztery wiadra wodą” — Cztery wiadra wody reprezentują cztery główne zasady protestanckiej reformacji: (TP 1970, s. 11) (1) Biblia, jako jedyne źródło i reguła dla wiary i praktyki, (TP 1970, s. 11) (2) Jezus, jedyną Głową prawdziwego Kościoła, (TP 1970, s. 11) (3) Usprawiedliwienie jedynie przez wiarę, (TP 1970, s. 11) (4) wyłączne kapłaństwo poświęconych wierzących. (TP 1970, s. 11)

„a wylijcie na całopalenie i na drwa” — Drewno przedstawia biblijne ustępy i rozumne, rzeczowe argumenty używane w ich retormacyjnych wysiłkach; kawałki cielca reprezentują indywidualnie człowieczeństwo pozafiguralnego Elijasza. (TP 1970, s. 11) Pierwsze wylanie wody reprezentuje nauczanie tych czterech prawd przez reformację luterańską (w. 33). (TP 1970, s. 11)

„Rzekł nadto: Powtórzcie, i powtórzyli” — drugie wylanie przedstawia te same prawdy nauczane przez reformację Zwingliego. (TP 1970, s. 11)

„rzekł jeszcze: Uczyńcie po trzecie, i uczynili po trzecie” — trzecie wylanie te same prawdy nauczane przez reformację episkopalną (angielską, lecz nie Henryka VIII) pod przewodem Tomasza Cranmera . (TP 1970, s. 11)

1 Księga Królewska 18:35

Epifania i Bazylea:

„Tak że płynęły wody około ołtarza, aż i rów był napełniony wodą” — Te nauki pokryły i otaczały prawdziwy Kościół (ołtarz) i mogły wszędzie być znalezione w Biblii (rów). (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Eliasz rzekł” — Modlitwa Eliasza odznaczała się skromnością i prostotą.

Epifania i Bazylea:

„I stało się, gdy był czas sprawowania ofiary śniednej” — czas ofiary śniednej to wieczór. (TP 1970, s. 11,12) Ofiara skończyła się przed 1618 rokiem. (TP 1970, s. 11,12)

„przystąpił Elijasz prorok, i rzekł: Panie, Boże Abrahama...” — Modlitwa Elijasza reprezentuje zapał i ufność pragnień unaocznionych przez pracę reformacji po stronie wierzących ku prawdziwemu zreformowaniu i nawróceniu ludu do Jehowy. (TP 1970, s. 11,12)

1 Księga Królewska 18:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Nawrócił serca ich” — Przez te doświadczenia, ażeby powrócili jako lud Boży.

Epifania i Bazylea:

„Wysłuchaj mię Panie...” — Modlitwa Elijasza reprezentuje zapał i ufność pragnień unaocznionych przez pracę reformacji po stronie wierzących ku prawdziwemu zreformowaniu i nawróceniu ludu do Jehowy. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:38

Epifania i Bazylea:

„Tedy spadł ogień Pański, i pożarł całopalenie, i drwa, i kamienie, i proch; a wodę, która była w rowie, wysuszył” — Przez prawdziwą dokonaną reformację Jehowa zamanifestował, że przyjął ofiarowane człowieczeństwo wierzących (cielca), użyte ustępy biblijne i argumenty (drewno), prawdziwy Kościół (ołtarz), nauki czterech głównych zasad reformatorów (cztery wiadra wody) i historyczne świadectwa przytoczone dla potwierdzenia. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:39

Epifania i Bazylea:

„Co gdy ujrzał wszystek lud, upadli na oblicze swe, i rzekli: Pan jest Bogiem, Panci jest Bogiem” — Prawie cała Europa była przywrócona do protestantyzmu przeciwko klerykalistom, czcicielom Baalowym i gdyby nie oszukańcze podstępy Jezuitów, a jeszcze więcej gwałt „Świętej" Inkwizycji oraz katolickich armii i motłochu, cała Europa byłaby prawdopodobnie przywrócona do protestantyzmu i taką by pozostała. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Tamże je pobił” — Wyobraża karę jaka nawiedziła papiestwo po wypełnieniu się trzy i pół "czasów" symbolicznych, czyli 1260 lat literalnych.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Elijasz do nich: Pojmajcie proroki Baalowe, a żaden niech z nich nie uchodzi. I pojmano je” — Początek pozafigury tego wiersza zaczyna się od początku reformacji i postępuje przez sto lat. (TP 1970, s. 12) W dodatku budująca (ofiarnicza) praca reformatorów jednocześnie niszczyła wszystkie religijne spory owych czasów. Wierni żądali od klerykalnych nauczycieli Rzymu odpowiedzi w kontrowersji, przez co ci ostatni zostali uchwyceni. (TP 1970, s. 12)

„A tak odwiódł je Elijasz do potoku Cyson, i tamże je pobił” — Cyson (krzywy) reprezentuje przewrotny kierunek rzymskich błędów, które wierni słowem Ducha „pobili" — pozafiguralnych proroków Baala. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Oto szum” — Ja otrzymałem wiadomość od Pana, że tak się stanie.

„Dżdżu wielkiego” — Typ na miliony wydanych Biblii, krótko po upadku władzy papieskiej w 1799 roku.

Epifania i Bazylea:

„Potem rzekł Elijasz do Achaba: Idź, jedz, a pij; albowiem oto szum dżdżu wielkiego” — Ograniczona cyrkulacja Biblii w latach 1517 —1619 była „szumem [wskazówką], dżdżu wielkiego". Do Biblii w ten sposób cyrkulowanej odwoływał się pozafiguralny Elijasz, jako do gwarancji, że władze cywilne (Achab) mogły przyjmować (jeść i pić) od uzurpatorskiego papiestwa swoje własne właściwe władze, wykazane w Biblii. (TP 1970, s. 12) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Położył się na ziemię” — Eliasz nie prosił Boga o deszcz, aż przyszła na to odpowiednia pora. Powinniśmy modlić się tylko o te rzeczy, które Pan obiecał nam dać.

Epifania i Bazylea:

„Tedy szedł Achab, aby jadł i pił” — Władze cywilne działały też na tej zasadzie, jak historia Europy obficie dowodzi, i to krótko po rozpoczęciu się reformacji, a wzmocniły się znacznie przez wojnę 30-letnią (1618—1648). (TP 1970, s. 12) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„a Elijasz wstąpił na wierzch Karmelu, i położył się na ziemię, a włożył twarz swoję między kolana swoje” — Elijasz wchodzący na wierzch Karmelu wyobraża szukanie przez klasę Elijasza szczytu owocności w rozszerzaniu Biblii; a modlitwy pozafiguralnego Elijasza za tym są pokazane w ostatniej części tego wiersza. Początki pozafigur tego wiersza włączając pierwszą część modlitwy pozafiguralnego Elijasza przyprowadzają nas wstecz aż do początku reformacji. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:43

Epifania i Bazylea:

„Potem rzekł do sługi swego:” — Jak wiemy, reformacja była „reformacją przez sekty". Dlatego sekciarze służyli pozafiguralnemu Elijaszowi i są pokazani w figurze przez sługę Elijasza. (TP 1970, s. 12)

„Idź teraz, a spojrzyj ku morzu” — Wydawanie Biblii bez pozwolenia od papieża było buntem (morzem) w oczach Rzymu. Dlatego tylko z symbolicznego morza mogła przyjść obietnica deszczu Biblii. Stąd też pozafiguralny Elijasz kazał denominacjonistom patrzyć za Bibliami pochodzącymi z tych stron, które oburzały się przeciwko rzymskiemu zarządzeniu względem rozprowadzania Biblii. (TP 1970, s. 12)

„Zasię rzekł: Idź, a wracaj się po siedm kroć” — Wszystkich reformacji przez sekty było siedem, od około 1525 do 1799, co jest pokazane przez siedmiokrotne chodzenie sługi Elijasza, dopatrzyć się przychodzącego deszczu. Były one następujące: (TP 1970, s. 12) (1) Luterańska, (TP 1970, s. 12) (2) Prezbiteriańska, (TP 1970, s. 12) (3) Baptyska, (TP 1970, s. 12) (4) Unitariańska, (TP 1970, s. 12) (5) Episkopalna, (TP 1970, s. 12) (6) Kongregacjonalna i (TP 1970, s. 12) (7) Metodyska. (TP 1970, s. 12) Pięć z nich rozpoczęło się między rokiem 1525 a 1560; dlatego pozafigura tych wierszy rozpoczyna się prawie od początku reformacji. Ruch Kwakrów jest pominięty z przyczyny jego dyskredytowania Biblii. (TP 1970, s. 12)

1 Księga Królewska 18:44

Epifania i Bazylea:

„A za siódmym razem rzekł:” — Siódme pójście i patrzenie sługi stało się przez ruch Metodyski, który rozpoczął się w r. 1738, gdy Wesley był „nawrócony" i rozpoczął ruch, który po wielu latach rozwinął się w Metodyzm. (TP 1970, s. 12)

„Oto obłok mały” — "Mały obłok" przedstawia (Obj. 14:14) burzliwe nauki o wolności, równości i braterstwie, jako przeciwne sztuce królowania itd., wychodzące od oświecających i rewolucyjnych agitatorów z Francji przed i podczas Rewolucji Francuskiej (1748—1804), w wyniku czego pod Opatrznością Boską dana była pozafiguralnemu Elijaszowi pomoc (Obj. 12:15, 16). (TP 1970, s. 12)

„jako dłoń człowiecza” — Te burzliwe i częściowo prawdziwe nauki były wyrażeniem ludzkiej mocy (dłoń człowiecza) przeciwko papieskim błędom. (TP 1970, s. 12)

„występuje z morza” — Wydawanie Biblii bez pozwolenia od papieża było buntem (morzem) w oczach Rzymu. (TP 1970, s. 12)

„Tedy on rzekł: Idź, a powiedz Achabowi: Zaprzęgaj, a ujeżdżaj, aby cię deszcz nie zastał” — Pozafiguralny Elijasz przez Kościół Metodyski; który z początku był ruchem chrześcijańskiej wolności, równości i braterstwa przeciwko Kościołowi w Anglii, powiedział cywilnym władzom, ażeby przygotowały się do wstrząsów, jakie mają spotkać Kościół i Państwo, z powodu prawd, które głosili oświeciciele i rewolucyjni agitatorzy. Przez to przygotował on władze cywilne do większej odporności przeciwko uderzeniu, jakie Rewolucja Francuska im dała, a która wyszła jak wał morski na brzegi społeczeństwa. (TP 1970, s. 12) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:45

Epifania i Bazylea:

„I stało się między tem, że się niebiosa obłokami i wiatrem zaćmiły” — Gdy wyszły obie nauki, francuskiego oświecenia i rewolucjonistów (mały obłok) o naturalnej wolności, równości i braterstwie z ich skutkami działającymi w Rewolucji Francuskiej i wojnach napoleońskich (obłoki z wiatrem zaćmione) oraz prawdziwe nauki biblijne o chrześcijańskiej wolności, równości i braterstwie („chmury") z ich działającymi skutkami, wojną („obłoki", częściowo z wiatrem) przeciwko wiążącemu Biblię Rzymowi, zaciemniły z kłopotem władze papieskie (niebiosa). (TP 1970, s. 12,13) W biblijnych symbolach wiatr jest użyty do przedstawiania wojny. (TP 1968, s. 12)

„skąd był deszcz wielki” — wystąpiła ulewa Biblii (deszcz) przez Towarzystwa Biblijne szczególnie od 1804— 1816, jako wynik nauk biblijnych obarczających kłopotem (obłoki) i towarzyszącą wojną (wiatr) Rzym na rzymski zakaz Biblii. (TP 1970, s. 12,13)

„A tak wsiadłszy Achab, jechał do Jezreela” — Kombinacja wypadków: (TP 1970, s. 12,13) (1) walki i działalności francuskich oświecicieli, rewolucjonistów i militarystów względem wolności, równości i braterstwa przeciwko księżom, królom, arystokracji itd., (TP 1970, s. 12,13) (2) prawdziwych nauk Biblii o tych przedmiotach i z tego wynikająca wojna przeciwko rzymskiemu zakazowi Biblii, (TP 1970, s. 12,13) zmusiły władze cywilne do zorganizowania się w koalicję narodów (wóz) przed przyjściem deszczu, aby dać nieprzyjazną uwagę (wsiadłszy, jechał) do przedmiotu łączności Kościoła z Państwem (Jezreela, [nominalnego] nasienia Bożego, wspólnego miejsca zamieszkiwania Achaba i Jezabeli). W wyniku papież, wcale nie został zaproszony do brania udziału w pokojowej konferencji w Wiedniu odbytej w r. 1815 po porażce Napoleona. Czyn ten pokazuje rzeczywiście nowoczesne oziębienie stosunków między Kościołem a Państwem. (TP 1970, s. 12,13) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

1 Księga Królewska 18:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Nad Eliaszem” — Dając mu nadprzyrodzoną moc.

„Bieżał przed Achabem” — W uznaniu, że Achab był królem.

Epifania i Bazylea:

„A ręka Pańska była nad Elijaszem; i przepasał biodra swe, i bieżał przed Achabem, aż przyszedł do Jezreela” — Jak można się było spodziewać pozafiguralny Elijasz przez wierną służbę nauczania (przepasanie bioder) specjalnie w Kościele Metodyskim, uprzedził władze cywilne przez danie nieprzyjaznej uwagi odnośnie związku Kościoła z Państwem. (TP 1970, s. 13) Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

Literatura o rozdziale 1 Księga Królewska 18

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.