1 Księga Królewska 17

1 Księga Królewska, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (24 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Królewska 17 — Biblia Gdańska

1 Tedy rzekł Elijasz Tesbita, jeden z obywateli Galaadu, do Achaba: Jako żywy Pan, Bóg Izraelski, przed którego oblicznością stoję, że nie będzie tych lat rosy, ani deszczu, jedno według słów ust moich.

2 I stało się słowo Pańskie do niego, mówiąc:

3 Odejdź stąd, a obróć się na wschód słońca, i skryj się u potoku Charyt, który jest przeciwko Jordanowi.

4 I będziesz pił z potoku: a rozkazałem krukom, aby cię tam żywili.

5 I poszedł, a uczynił według słowa Pańskiego, i przyszedłszy usiadł u potoku Charyt, który był przeciwko Jordanowi.

6 A kruki przynosiły mu chleb i mięso rano, także chleb i mięso w wieczór; a pił z potoku.

7 Lecz po wyjściu niektórych dni wysechł on potok; bo nie padał deszcz na ziemię.

8 I stało się słowo Pańskie do niego, mówiąc:

9 Wstań, idź do Sarepty Sydońskiej, i mieszkaj tam; otom tam rozkazał niewieście wdowie, aby cię żywiła.

10 Tedy on wstawszy szedł do Sarepty, i przyszedł do bramy miasta, a oto tam niewiasta wdowa zbierała drwa; który zawoławszy jej, rzekł: Przynieś mi proszę trochę wody w naczyniu, abym się napił.

11 A gdy ona szła, aby przyniosła, tedy na nię zawołał, i rzekł: Przynieś mi też proszę sztuczkę chleba w ręce twojej.

12 I odpowiedziała: Jako żywy Pan, Bóg twój, żeć niemam pieczonego chleba, oprócz z garść pełną mąki w garncu, a trochę oliwy w bańce; a oto zbieram trochę drewek, abym szła, i zgotowała to sobie i synowi swemu, a zjadłszy to, abyśmy pomarli.

13 Tedy rzekł do niej Elijasz: Nie bój się. Idź, uczyń jakoś rzekła: wszakże uczyń mi z tego pierwej podpłomyk mały, i przynieś mi; potem też sobie i synowi swemu uczynisz.

14 Albowiem tak powiedział Pan, Bóg Izraelski: Mąka z garnca tego nie będzie strawiona, ani oliwy z tej bańki ubędzie, aż do dnia, gdy Pan spuści deszcz na ziemię.

15 I poszła, a uczyniła podług słowa Elijaszowego, i jadła ona i on, i wszystka czeladź jej, aż się wypełniły te dni.

16 Nie była strawiona mąka z onego garnca, ani oliwy z bańki ubyło, według słowa Pańskiego, które powiedział przez Elijasza.

17 I stało się potem, że się rozniemógł syn onej niewiasty, pani domu onego, a była niemoc jego bardzo ciężka, tak, że w nim tchu nie zostało.

18 Przetoż rzekła do Elijasza: Cóż mnie i tobie, mężu Boży? przyszedłeś do mnie, abyś przywiódłszy na pamięć nieprawość moję, umorzył syna mego?

19 I rzekł do niej: Daj mi syna twego; i wziąwszy go z łona jej, wniósł go na salę, na której mieszkał, i położył go na łożu swojem.

20 I wołał do Pana, a rzekł: Panie, Boże mój, izali też utrapisz wdowę, u której mieszkam, iżeś zabił syna jej?

21 A rozciągnąwszy się nad dziecięciem po trzy kroć, wołał do Pana, mówiąc: Panie, Boże mój, niechaj się proszę wróci dusza dzieciątka tego w ciało jego.

22 I wysłuchał Pan głos Elijaszowy: i wróciła się dusza dziecięcia w ciało jego, i ożyło.

23 Tedy wziął Elijasz dziecię, i zniósł je z sali do domu, a oddał go matce jego, i rzekł Elijasz: Wej, syn twój żyje.

24 I rzekła niewiasta do Elijasza: Terazem poznała, iżeś jest mąż Boży, a słowo Pańskie w uściech twoich jest prawda.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Królewska 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Królewska 17:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Eliasz” — Typ na Kościół prawdziwy w ciele.

„Rzekł do Achaba” — Typ na papiestwo Rzymskie.

„Jako żywy Bóg Izraelski” — O którym mniemacie, że nie żyje.

„Przed którym stoję” — Którego jestem przedstawicielem.

„Ani deszczu” — Wyrażenie tu użyte odnosi się do deszczu jaki zwykle bywał w jesieni każdego roku.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł” — nawoływania Achaba przez Elijasza w pozaobrazie miały miejsce między rokiem 33 a 539 jak następuje: rozpoczęły się one z naszym Panem, głową klasy Elijaszowej, czyniącym swoje dobre wyznanie przed Piłatem, reprezentantem pozafiguralnego Achaba (1 Tym. 6:13; Jan 18:37), utrzymującym, że On i Jego wierni byli wyłącznie (rosa lub deszcz na ich wezwanie) głosem Boskiego Objawienia. Takie samo twierdzenie było przedstawione w pantomimie św. Pawła przed Feliksem, Festusem i Agrypą, reprezentantami pozafigury Achaba. Podczas prześladowań przez rzymskich pogan w latach 64—313 to samo twierdzenie było głoszone przez wiernych przed urzędnikami, gubernatorami i cesarzami rzymskimi. Kiedy pogański Rzym został zamieniony na chrześcijański(?) i monarchowie stali się ortodoksyjnymi, wierni zaprzeczając błądzicielom słowem i czynem wobec władców oraz ich reprezentantów, działali w myśl tej samej pozafigury, co trwało do czasu, kiedy byli zmuszeni w roku 539 do udania się na puszczę. (TP 1970, s. 5)

„Eliasz” — reprezentuje on klasę Chrystusową w ciele, jako rzecznika Bożego, pragnącego zreformować świat. (TP 1970, s. 5) typ Kościoła na wiek Ewangelii i występującego w stosunku do świata w roli Boskiego rzecznika reformacji. (TP 1985, s. 138)

„do Achaba” — Achab reprezentuje Europę Autokratyczną. (TP 1933, s. 71)

„rosy” — W symbolach biblijnych rosa przedstawia: (TP 1958, s. 123) 1/ Prawdę; (TP 1958, s. 123) 2/ Opatrzność. (TP 1958, s. 123) W tym tekście przedstawia Prawdę. (TP 1958, s. 123)

„ani deszczu” — deszcz jest użyty w symbolach biblijnych dla przedstawiania Prawdy. (TP 1967, s. 85)

„jedno według słów ust moich” — cokolwiek jest z Prawdy na czasie i cokolwiek z Ducha spłodzenia jest wylewane — wszystko to jest w Kościele i tylko może być uzyskane przez Kościół i jego służbę, co jest wyrażone w tym, że Kościół jest składnicą Prawdy i Jej Ducha. (TP 1974, s. 13)

1 Księga Królewska 17:2

Epifania i Bazylea:

„I stało się słowo Pańskie do niego” — Pan przez zasady Jego Słowa i Opatrzności oznajmił klasie Eliasza swoją wolę. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Skryj się” — To figuruje stan prawdziwego Kościoła, czyli odosobnienie w ciągu trzech i pół symbolicznych "czasów" przewagi papiestwa.

Epifania i Bazylea:

„Odejdź stąd, a obróć się na wschód słońca” — Pan przez zasady Jego Słowa i Opatrzności oznajmił klasie Elijasza Swoją wolę, polecając udawanie się coraz dalej na odosobnione stanowiska — na puszczę. (TP 1970, s. 6)

„i skryj się u potoku Charyt” — Potok Charyt (przecinający, rozbierający 2 Tym. 2:15) przedstawia małe prawdy, które wierni pozostawili po sobie, gdy powyżej wzmiankowane błędy były wprowadzone. (TP 1970, s. 6)

„który jest przeciwko Jordanowi” — Te prawdy były trzymane w obecności ludzi (Jordanu) przez tych, których pędzono do więcej lub mniej odosobnionego stanowiska. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Rozkazałem krukom” — W ostatnich czasach stwierdzono, że były przypadki w których kruki przynosiły żywność okaleczonym zwierzętom.

Epifania i Bazylea:

„I będziesz pił z potoku:” — Potok Charyt (przecinający, rozbierający 2 Tym. 2:15) przedstawia małe prawdy, które wierni pozostawili po sobie, gdy powyżej wzmiankowane błędy były wprowadzone. (TP 1970, s. 6)

„a rozkazałem krukom, aby cię tam żywili” — W każdym takim sporze (mój dopisek: z błędami w początkach chrześcijaństwa i rozwoju klerykalizmu) wierna klasa Elijasza sprzeciwiała się błądzicielom, a nieortodoksyjna klasa teologów, choć nie była z klasy Elijasza, ani broniła Prawdy przeciw wchłaniającym się błędom, stała jednakowoż częściowo po stronie wiernych. Ci teologowie, jako sekciarze założyli systemy sekciarskie, z których pewne zaginęły w trudnych doświadczeniach, a niektóre z nich jak Nestorjańskie i Koptycko-Chrześcijańskie jeszcze do dziś egzystują. Rozumiemy, że ci sekciarze będąc przeciwnikami triumfującego Katolicyzmu, są właśnie owymi pozafiguralnymi krukami, udzielającymi pewnego pokarmu wiernym w następnym okresie czasu, od r. 539 do 799 roku. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:5

Epifania i Bazylea:

„u potoku Charyt” — Potok Charyt (przecinający, rozbierający 2 Tym. 2:15) przedstawia małe prawdy, które wierni pozostawili po sobie, gdy powyżej wzmiankowane błędy były wprowadzone. (TP 1970, s. 6)

„który był przeciwko Jordanowi” — Te prawdy były trzymane w obecności ludzi (Jordanu) przez tych, których pędzono do więcej lub mniej odosobnionego stanowiska. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Chleb i mięso” — Figuruje Opatrzność Bożą, która miała pieczę o prawdziwym Kościele, podczas jego odosobnienia od papiestwa. Kruki zapewne chwytały mięso i chleb na bazarach miast pobliskich Jerycha lub Jeruzalemu.

Epifania i Bazylea:

„A kruki przynosiły mu chleb i mięso rano, także chleb i mięso w wieczór” — Cztery znaczne spory odbyły się w latach 539—799, podczas którego to czasu pozafiguralne kruki, sekciarze, karmili pozaobrazowego Elijasza: (1) Czy znajduje się w Chrystusie jedna natura, czy też dwie (544—553), co zadecydowano na drugim Soborze w Konstantynopolu (553). (2) Czy znajduje się jedna wola w Chrystusie, czy też dwie (633—680), co zadecydowano na trzecim Soborze w Konstantynopolu (680). (3) Czy Chrześcijanie mają oddawać religijną cześć obrazom, czy nie mają (717—787), co zadecydowano na drugim Soborze w Nicei (787). (4) Czy Chrystus jako ludzka istota był takim samym prawdziwym synem Bożym, jak jest teraz w Boskiej postaci (782—799), co zadecydowano na frankońskim synodzie narodowym w Aachen (799). Te spory doprowadziły do rozdziałów sekt. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie padał deszcz” — Figura na brak słuchania Słowa Bożego -- Prawdy -- wody żywej, w ciągu symbolicznych trzech i pół "czasów" prześladowania Kościoła przez papiestwo.

Epifania i Bazylea:

„Lecz po wyjściu niektórych dni wysechł on potok” — Odrobina Prawdy (Charyt), która pozostała z poprzedniego czasu z tematów o Bogu, Chrystusie, Duchu Świętym, Człowieku, grzechu, wolnej łasce, wyborze, Kościele itd. wyschła podczas tych sporów. Ostatni z tych sporów miał miejsce, gdy Felix z Urgel w Hiszpanii, wódz przeciwko katolikom, wyrzekł się swego poglądu, przyjąwszy pogląd katolicki po sześciodniowej debacie na synodzie w Aachen w r. 799, Tak więc przy rozpoczęciu się papieskiego tysiąclecia w r. 799, pozaobrazowy Charyt wysechł, a pozaobrazowe kruki przestały karmić Elijasza. (TP 1970, s. 6)

„bo nie padał deszcz na ziemię” — deszcz jest użyty w symbolach biblijnych dla przedstawiania Prawdy. (TP 1967, s. 85)

1 Księga Królewska 17:8

Epifania i Bazylea:

„I stało się słowo Pańskie do niego” — Pan przemówił do pozafiguralnego Eliasza poprzez pewne zasady Swego Słowa i przez Opatrzności. (TP 1970, s. 6)

1 Księga Królewska 17:9

Epifania i Bazylea:

„Wstań, idź do Sarepty Sydońskiej, i mieszkaj tam” — pozaobrazowy Elijasz musiał się udać w takie miejsce, które nie byłoby pod absolutną władzą papieża, lecz pod kontrolą partii przeciwnej papieskiej wszechwładzy. Takie terytoria znajdujemy właśnie w północnych Włoszech, w południowej i wschodniej Francji, w Szwajcarii i w Niemczech, gdyż tu pod większą lub mniejszą protekcją rządową, żyli ludzie, którzy byli przeciwni papieskiej wszechwładzy i dziwnym praktykom Rzymskiego Kościoła. Wodzami tych partii byli w latach 799—840 cesarz Karol Wielki, później jego starszy syn Ludwik, w historii nazwany Ludwikiem Pobożnym, który objął władzę jako cesarz po jego ojcu w 814 r. (TP 1970, s. 7) Sarepta, miejsce przetapiania (smelting place), przedstawia próbne stanowisko protestujących przeciwko papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu. Sarepta należąc do pozafiguralnego Sydonu (rybołówstwa) znaczy, iż byli oni w sferze, która ogólnie nie pozostawała w harmonii z nominalnym duchowym Izraelem, a jednak mniej lub więcej w kompromisie (łowiąc ryby, kupcząc) z nim. (TP 1970, s. 7)

„otom tam rozkazał niewieście wdowie, aby cię żywiła” — Partia ta więc składała się z protestantów, którzy protestowali przeciw papieskiemu absolutyzmowi i bałwochwalstwu, i według naszego wyrozumienia, oni są pozafigurą wdowy z Sarepty. Oni byli pozaobrazową wdową w tym znaczeniu, że nie posiadali poparcia, wzmagającej się społeczności i silnej partii, która stała za papieskim zwierzchnictwem i bałwochwalstwem. Do tej pozafiguralnej wdowy, jako podpory, prowadził Pan przez pewne zasady Swego Słowa i przez Jego opatrzność klasę Elijasza, mianowicie w osobach dwóch wodzów, Claudiusa, późniejszego biskupa Turynu we Włoszech, który w historii kościelnej nazwany jest pierwszym protestantem i reformatorem (umarł w r. 839), i Agobarda, późniejszego arcybiskupa Lyons we Francji, który umarł w 840 roku. (TP 1970, s. 7)

1 Księga Królewska 17:10

Epifania i Bazylea:

„Tedy on wstawszy szedł do Sarepty” — Sarepta, miejsce przetapiania (smelting place), przedstawia próbne stanowisko protestujących przeciwko papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu. Sarepta należąc do pozafiguralnego Sydonu (rybołówstwa) znaczy, iż byli oni w sferze, która ogólnie nie pozostawała w harmonii z nominalnym duchowym Izraelem, a jednak mniej lub więcej w kompromisie (łowiąc ryby, kupcząc) z nim. (TP 1970, s. 7)

„i przyszedł do bramy miasta, a oto tam niewiasta wdowa zbierała drwa” — Wdowa przy bramie miasta reprezentuje znakomitość protestujących. Drwa (dwa drewniane kije) reprezentują antypapieski absolutyzm i antybałwochwalstwo. Zbieranie drew reprezentuje zbieranie biblijnych, faktycznych i rozumnych argumentów odnośnie tych przedmiotów. (TP 1970, s. 7)

„który zawoławszy jej, rzekł: Przynieś mi proszę trochę wody w naczyniu, abym się napił” — Znalezienie wdowy przez Elijasza i jego prośba, aby dała mu jeść i pić, lecz ażeby przedtem nakarmiła siebie i jej syna wyobraża ruchy reformacyjne protestujących i jest obrazem na (TP 1970, s. 7) (l) poświęconych braci, którzy przyszli z Hiszpanii i znaleźli publicznie protestujących, jako partię odznaczającą się badaniem i działaniem przeciwko papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu oraz (TP 1970, s. 7) (2) gorliwie szukających u protestujących, którzy byli wtenczas czynnymi, instrukcji około tych linii prawd, których byli oni w stanie im udzielić. (TP 1970, s. 7)

1 Księga Królewska 17:12

Epifania i Bazylea:

I odpowiedziała: Jako żywy Pan, Bóg twój, żeć niemam pieczonego chleba, oprócz (TP 1970, s. 7,8)

„z garść pełną mąki” — Mąka reprezentuje małe biblijne prawdy, które znaleźli oni w Biblii. (TP 1970, s. 7,8)

„w garncu” — Garniec reprezentuje Biblię, którą Karol i Ludwik odpisali przez mnichów i umieścili w kościołach i klasztorach Lombardii, Francji i Niemiec. (TP 1970, s. 7,8)

„a trochę oliwy w bańce” — Bańka z oliwą reprezentuje ducha wyrozumienia niektórych biblijnych przedmiotów. (TP 1970, s. 7,8)

„a oto zbieram trochę drewek” — Drwa (dwa drewniane kije) reprezentują antypapieski absolutyzm i antybałwochwalstwo. Zbieranie drew reprezentuje zbieranie biblijnych, faktycznych i rozumnych argumentów odnośnie tych przedmiotów. (TP 1970, s. 7,8)

„i synowi swemu” — ruch reformacyjny partii protestujących przeciwko papieskiemu absolutyzmowi i bałwochwalstwu. (TP 1970, s. 7,8)

1 Księga Królewska 17:14

Epifania i Bazylea:

„Mąka z garnca tego nie będzie strawiona” — Mąka reprezentuje małe biblijne prawdy, które znaleźli oni w Biblii. (TP 1970, s. 7) Garniec reprezentuje Biblię, którą Karol i Ludwik odpisali przez mnichów i umieścili w kościołach i klasztorach Lombardii, Francji i Niemiec. (TP 1970, s. 7)

„ani oliwy z tej bańki ubędzie” — Bańka z oliwą reprezentuje ducha wyrozumienia niektórych biblijnych przedmiotów. (TP 1970, s. 7)

„deszcz” — deszcz jest użyty w symbolach biblijnych dla przedstawiania Prawdy. (TP 1967, s. 85)

1 Księga Królewska 17:16

Epifania i Bazylea:

„Nie była strawiona mąka z onego garnca” — Mąka reprezentuje małe biblijne prawdy, które znaleźli oni w Biblii. (TP 1970, s. 7) Garniec reprezentuje Biblię, którą Karol i Ludwik odpisali przez mnichów i umieścili w kościołach i klasztorach Lombardii, Francji i Niemiec. (TP 1970, s. 7)

„ani oliwy z bańki ubyło” — Bańka z oliwą reprezentuje ducha wyrozumienia niektórych biblijnych przedmiotów. (TP 1970, s. 7)

1 Księga Królewska 17:17

Epifania i Bazylea:

„I stało się potem, że się rozniemógł syn onej niewiasty, pani domu onego, a była niemoc jego bardzo ciężka, tak, że w nim tchu nie zostało” — ruchy reformacyjne (mój dopisek: do dziesiątego stulecia) prowadzone przez pozafiguralnego Elijasza były trzymane przy życiu przez partie protestujące. Syn wdowy żył. Lecz rychło w dziesiątym stuleciu, które historia nazywa ,,ciemnym stuleciem", powyższe ruchy reformacyjne (syn wdowy) umarły i nic nie mogło być uczynione dla ich ożywienia, aż dopiero w połowie następnego stulecia. (TP 1970, s. 8)

1 Księga Królewska 17:19

Epifania i Bazylea:

„wziąwszy go z łona jej, wniósł go na salę, na której mieszkał, i położył go na łożu swojem” — Starania o ożywienie nie były uczynione przez protestującą partię (wdowę), która w tym czasie była w głębokiej depresji, zmorzona i przerażona; lecz to było uczynione przez nie stronniczą pracę (Elijasz wziął dziecko od matki do swego pokoju) zupełnie w zakresie religijnym. (TP 1970, s. 8)

1 Księga Królewska 17:21

Epifania i Bazylea:

„A rozciągnąwszy się nad dziecięciem po trzy kroć” — Koniecznie było potrzebne, ażeby uczynić trzy starania przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu nim ruch reformacyjny około tych linii mógł być dobrze utwierdzony (obudzenie umarłego syna). W tych trzech staraniach musiały być wykonane dwojakie reformy, to jest przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu. (TP 1970, s. 8) 1/ Hildebrand zmuszał wszystek kler do moralności i celibatu. Sprzeciwili się mu mocno kler longobardzki i szlachta na czele z arcybiskupem Guido z Mediolanu. W dalszym ciągu walki odmówiono uległości wobec papiestwa. Walka trwała 30 lat (1046—1076) i Rzym zwyciężył. Pozafiguralny Elijasz nie mógł utwierdzić reformy przeciw papieskiej wszechwładzy. (TP 1970, s. 8) Jednocześnie od r. 1045—1079 został podniesiony ruch reformacyjny przeciw bałwochwalstwu i transsubstancjacji przez Berangera z Tours we Francji, który był najzdolniejszym mężem tego czasu i doprowadził do znacznego sporu, lecz także zmuszony został do skończenia kontrowersji przez Hildebranda (1079); tak więc ruch reformacyjny przeciw bałwochwalstwu był załatwiony przez Hildebranda, jednego z trzech najsilniejszych papieży. (TP 1970, s. 8) Te niepomyślne wysiłki przeciwko papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu wyobrażają w pozafigurze pierwsze niepomyślne staranie ożywienia syna wdowy. (TP 1970, s. 8) 2/ Drugi niepomyślny zamiar reformy przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu otrzymał początek od Piotra Abelarda (1079— 1142), najzdolniejszego nauczyciela i teologa dwunastego stulecia. Oprócz innych rzeczy wprowadził on użycie rozumu do tłumaczenia nauk Pisma Sw. i rządu Kościoła. Jego zasady doprowadziły go i jego uczniów do sprzeciwiania się panującemu duchowi; niektórzy z nich, jak Piotr Bruys z Holandii, Henryk z Lozanny w Szwajcarii i Południowej Francji (1106— 1148) i Arnold z Brescii w Lombardii (1136— 1155) we Włoszech, atakowali papieską wszechwładzę. To doprowadziło do znacznego wzruszenia, w którym Piotr (1126) został spalony na stosie, Henryk (1148) został skazany na uwięzienie a Arnold został uduszony (1155); reforma przeciw papieskiej wszechwładzy znów nie miała powodzenia. Jednocześnie Abelard był mocno prześladowany i zmuszony milczeć, a jego zdolny uczeń, Folmar z Triefenstein w Niemczech, zmuszony został zaniechać podobną walkę. (TP 1970, s. 8) Tak więc drugi raz pozafiguralny Elijasz chciał wzbudzić ruch reformacyjny przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu, lecz nie mógł go przywrócić do życia. (TP 1970, s. 8) 3/ Trzeci wysiłek pobudzenia ruchu reformacyjnego przeciw papieskiej wszechwładzy i bałwochwalstwu był uczyniony przez Piotra Waldo, od 1173 do 1217, któremu dopomagali bracia z Francji i Włoch, W ruchu francuskim udała się reforma przeciw papieskiej wszechwładzy, natomiast w ruchu włoskim do tego dodano reformę przeciwko papieskiemu bałwochwalstwu. Ruch ten rozszerzył się na większą część Europy; papieska inkwizycja pod kierownictwem jednego z najsilniejszych papieży, Innocentego III, daremnie starała się teraz obalić reformy. Reforma została ożywiona i do dziś żyje, jako jeden z najstarszych ruchów protestanckich. (TP 1970, s. 8) Waldo i inni, którzy dali jej życie, są pozafigurą Elijasza w jego trzecim i pomyślnym wysiłku, który ożywił syna wdowy. A pozafigura pokazuje, że protestująca partia od tego czasu uznawała wiernych sług Pańskich jako mówcze narzędzia Boże; ponieważ wielu antypapistów, którzy nie stali się waldensiańskimi reformatorami, stali przy wiernych. (TP 1970, s. 8)

„dusza” — [nephesh], życie. (TP 1985, s. 24)

1 Księga Królewska 17:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Wróciła się dusza” — Dech żywota.

„I ożyło” — Było tylko wskrzeszone, przyprowadzone do życia, lecz nie zmartwychwstało. Obraz na czasy Restytucji.

Epifania i Bazylea:

„I wysłuchał Pan głos Elijaszowy” — Waldo i inni, którzy dali jej życie(mój dopisek: partii protestu), są pozafigurą Elijasza w jego trzecim i pomyślnym wysiłku, który ożywił syna wdowy. (TP 1970, s. 8,9)

„dusza” — [nephesh], życie. (TP 1985, s. 22)

„i ożyło” — ponownie było żywe. (TP 1985, s. 22) pozafigura pokazuje, że protestująca partia od tego czasu uznawała wiernych sług Pańskich jako mówcze narzędzia Boże; ponieważ wielu antypapistów, którzy nie stali się waldensiańskimi reformatorami, stali przy wiernych. (TP 1970, s. 8,9)

1 Księga Królewska 17:24

Epifania i Bazylea:

„I rzekła niewiasta do Elijasza” — Waldo i inni, którzy dali jej (reformie) życie, są pozafigurą Elijasza w jego trzecim i pomyślnym wysiłku, który ożywił syna wdowy. (TP 1970, s. 9)

„Terazem poznała, iżeś jest mąż Boży, a słowo Pańskie w uściech twoich jest prawda” — pozafigura pokazuje, że protestująca partia od tego czasu uznawała wiernych sług Pańskich jako mówcze narzędzia Boże; ponieważ wielu antypapistów, którzy nie stali się waldensiańskimi reformatorami, stali przy wiernych. (TP 1970, s. 9)

Literatura o rozdziale 1 Księga Królewska 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Królewska

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.