1 List do Koryntian 2

1 List do Koryntian, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 List do Koryntian 2 — Biblia Gdańska

1 A ja gdym przyszedł do was, bracia! nie przyszedłem z wyniosłością mowy albo mądrości, opowiadając wam świadectwo Boże.

2 Albowiem nie osądziłem za rzecz potrzebną, co inszego umieć między wami, tylko Jezusa Chrystusa, i to onego ukrzyżowanego.

3 I byłem ja u was w słabości i w bojaźni i w strachu wielkim,

4 A mowa moja i kazanie moje nie było w powabnych mądrości ludzkiej słowach, ale w okazaniu ducha i mocy,

5 Aby się wiara wasza nie gruntowała na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej.

6 A mądrość mówimy między doskonałymi; ale mądrość nie tego świata, ani książąt tego świata, którzy giną;

7 Ale mówimy mądrość Bożą w tajemnicy, która jest zakryta, którą Bóg przeznaczył przed wieki ku chwale naszej,

8 Której żaden z książąt tego świata nie poznał; bo gdyby byli poznali, nigdy by Pana chwały nie ukrzyżowali;

9 Ale opowiadamy, jako napisano: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało i na serce ludzkie nie wstąpiło, co nagotował Bóg tym, którzy go miłują.

10 Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem duch wszystkiego się bada, i głębokości Bożych.

11 Bo któż z ludzi wie, co jest w człowieku, tylko duch człowieczy, który w nim jest? Także też i tego, co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży.

12 Aleśmy my nie przyjęli ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, które rzeczy nam są od Boga darowane;

13 O których też mówimy, nie temi słowy, których ludzka mądrość naucza, ale których Duch Święty naucza, do duchownych rzeczy duchowne stosując.

14 Ale cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego; albowiem mu są głupstwem i nie może ich poznać, przeto iż duchownie bywają rozsądzone.

15 Aleć duchowny rozsądza wszystko; lecz sam od nikogo nie bywa rozsądzony.

16 Albowiem któż poznał zmysł Pański? Któż go będzie uczył? Ale my zmysł Chrystusowy mamy.

Komentarz do rozdziału: 1 List do Koryntian 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 List do Koryntian 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

1 List do Koryntian 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Ukrzyżowanego” — Zwracam wam uwagę na tę wyjątkową rzecz.

Źródła: MANNA - 2 CZERWCA

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 2 CZERWCA

1 List do Koryntian 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„W słabości” — Był fizycznie słaby przez pewien czas, co czyniło go niezdolnym do pracy.

„W bojaźni” — Melancholii z powodu słabego zdrowia.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

1 List do Koryntian 2:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha mocy” — Mocy Prawdy.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

1 List do Koryntian 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Na mądrości ludzkiej” — Lecz na mądrości pochodzącej z góry. Apostoł Paweł nie szukał czci dla siebie.

„Mocy Bożej” — Dlatego, żeście pilnie zwracali uwagę na Jego Słowo.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Aby się wiara wasza nie gruntowała na mądrości ludzkiej” — włączając stronnicze, przypuszczalne tłumaczenia wraz z ujmowaniem, dodawaniem i (lub) z parafrazami, w których ludzkie myśli i przypuszczenia obfitują. (TP 1976, s. 13)

1 List do Koryntian 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Doskonałymi” — Doskonałego serca, usposobienia i intencji, pokorni, prawdziwie mądrzy.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„A mądrość mówimy między doskonałymi” — Św. Paweł rozważa dzieło oświecenia Bożego w tych, którzy są dziećmi Bożymi spłodzonymi z Ducha, a więc poświęconymi. (TP 1961, s. 123)

„ale mądrość nie tego świata, ani książąt tego świata, którzy giną” — Mądrość albo Prawdę Bóg daje Swemu ludowi, a nie ludziom świata tego, albo ich wodzom. (TP 1961, s. 123)

1 List do Koryntian 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Tajemnica zakryta” — Plan Boży zakryty przed światem, to Królestwo, które przygotowane zostało dla klasy "owiec" z rodzaju ludzkiego "od założenia świata", Mat. 25:34.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Ale mówimy mądrość Bożą w tajemnicy, która jest zakryta, którą Bóg przeznaczył przed wieki ku chwale naszej” — On określa to dzieło oświecenia jako tajemnicę Bożą zakrytą przed ludźmi tego świata, lecz uplanowaną przed stworzeniem na chwałę wiernych Jemu. (TP 1961, s. 123)

1 List do Koryntian 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Żaden książę” — Główni przywódcy.

„Pana chwały” — Chrystusa Jezusa, a nie Króla chwały, Jehowę.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Której żaden z książąt tego świata nie poznał; bo gdyby byli poznali, nigdy by Pana chwały nie ukrzyżowali” — Ta mądrość jest rzeczą nieznaną przywódcom ludzkim, bo gdyby ją znali, nigdy by nie ukrzyżowali Jezusa. (TP 1961, s. 123)

1 List do Koryntian 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Na serce ludzkie” — Naturalnego człowieka, gdyż brak mu szóstego zmysłu do pojmowania rzeczy duchowych.

„Bóg przygotował” — Posiada zachowane do właściwego czasu.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało i na serce ludzkie nie wstąpiło, co nagotował Bóg tym, którzy go miłują” — Tą mądrość Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują, lecz której nie dostrzegają inni. (TP 1961, s. 123,124) Na serce ludzkie nie wstąpiło, nie było ludzkim pragnieniem, aspiracją i ambicją, posiadanie rzeczy duchowych, które Bóg przygotował dla Swych spłodzonych z Ducha synów. (TP 1961, s. 123,124)

1 List do Koryntian 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Objawił nam” — Duchowemu Izraelowi, Nowemu Stworzeniu. Posłusznym w sercu i poświęconym. "Wam dano wiedzieć tajemnicę Królestwa", Mat.13:11.

„Ducha swojego” — Przez światło świecznika znajdującego się w świątnicy. Przez oczy naszego wyrozumienia, przez słuchanie w wierze, przez społeczność z Panem, przez zakosztowanie Jego dobroci i przez ofiarowanie ofiar, które są przyjemną wonnością.

„Duch się bada” — Dowiaduje się, objawia rzeczy skryte.

„Wszystkiego” — Stara się dowiedzieć i czynić wolę Bożą we wszystkich szczegółach.

„Głębokości” — Ukryte rzeczy, a nie jedynie literę, na przykład: dlaczego Bóg dozwolił na zło? "Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy się Go boją", Ps.25:14. Ten, co pojmuje głębokie rzeczy Boże i co ma pragnienie pracować w winnicy Pańskiej, ma mocne dowody, że został przyjęty do rodziny Bożej.

„Bożych” — Jego dobra, doskonała i przyjemna wola względem nas teraz i na przyszłość.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem duch wszystkiego się bada, i głębokości Bożych” — Te rzeczy -- Boskie Prawdy -- Bóg daje poznać wiernym poprzez ich Nowe Stworzenie, bo Nowe Stworzenie bada i poznaje głębokie rzeczy Boskie. (TP 1961, s. 123) Bóg udziela swemu poświęconemu ludowi znajomości, zrozumienia i oceny głębokich rzeczy z Jego Słowa przez używanie przez niego swoich intelektualnych zdolności (ducha Bożego) w badaniu Jego Słowa. (TP 2003, s. 62)

Źródła: zob też TP 2003, 62

1 List do Koryntian 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„W człowieku” — Jest umysł, wola, zamiary ludzkie.

„Duch człowieczy” — Jego umysł.

„Co jest w Bogu” — Jak nikt nie może wiedzieć drugiego człowieka myśli, ani jego zamiarów, z wyjątkiem, gdy one są objawione, tak podobnie nikt nie może wiedzieć o Boskich zamiarach, ani poznać zmysł Boży, z wyjątkiem, gdy kto przyjdzie do harmonii z Nim i otrzyma ducha świętego.

„Nikt nie wie” — Dopóki duch święty nie zstąpił na Jezusa naśladowców, próżnymi byłyby wysiłki Jego by im dać poznać duchowe rzeczy.

„Tylko duch Boży” — Umysł, usposobienie, albo wola, który pochodzi od Boga.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Bo któż z ludzi wie co jest w człowieku, tylko duch człowieczy który w nim jest? Także też i tego co jest w Bogu, nikt nie wie, tylko Duch Boży” — Apostoł podaje, że tak jak na ocenienie i zrozumienie rzeczy ludzkich trzeba być człowiekiem, tak ażeby ocenić i zrozumieć rzeczy duchowe, nie wystarczy być tylko człowiekiem, lecz trzeba być Nowym Stworzeniem spłodzonym z Ducha. (TP 1961, s. 123) Każdy wie, co jest w jego własnym umyśle (jego myślach, woli i planach) - rzeczach, których nikt inny nie może znać, chyba że ta osoba zdecyduje się je wyjawić. To samo odnosi się do Boga. Nikt nie może znać Jego myśli, woli i planów, chyba że Bóg je objawi, co w jakimś stopniu czyni tylko dla swego poświęconego ludu, który ma Jego ducha i jest w harmonii z Nim. (TP 2003, s. 62)

Źródła: zob też TP 2003, 62

1 List do Koryntian 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ducha” — Grecki wyraz "pneuma" znaczy: usposobienie, umysł.

„Byśmy wiedzieli” — Ocenili, byli z niego zadowoleni, czego nie moglibyśmy poznać zanim duch święty nie był zesłany podczas Zielonych Świąt.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Aleśmy nie przyjęli” — Ponieważ usposobienie ludzkie nie może wyrozumieć głębokich rzeczy duchowych. (TP 1961, s. 123)

„ducha świata” — [pneuma]; oznacza: umysł, serce, usposobienie, wolę świata. (TP 1985, s. 29)

„lecz Ducha, który jest z Boga” — [pneuma]; oznacza: umysł, serce, usposobienie, wolę Boga. (TP 1985, s. 29)

„abyśmy wiedzieli, które rzeczy nam są od Boga darowane” — Bóg dał wiernym Swoje usposobienie w spłodzeniu z Ducha, aby oni mogli ocenić i zrozumieć wolny dar Prawdy danej od Boga. (TP 1961, s. 123) Bóg nie dał swemu ludowi ducha (usposobienia, umysłu) świata, lecz Swego ducha, a to w celu zrozumienia i oceniania głębokich rzeczy na temat Jego charakteru i Planu. (TP 2003, s. 62)

Źródła: zob też TP 2003, 62

1 List do Koryntian 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Ludzka mądrość” — Nauczyciel i słuchacz powinni wiedzieć, że to, co jest głoszone o Bogu, nie jest z mądrości ludzkiej.

„Duchowych” — Faktami zanotowanymi w Piśmie Świętym i nie mamy porównywać rzeczy duchowych z ziemskimi, jak to czyni naturalny człowiek.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„O których też mówimy nie temi słowy, których ludzka mądrość naucza, ale których Duch Św. naucza, do duchowych rzeczy duchowe stosując” — Toteż ażeby można nauczać tych rzeczy, niezbędne jest oświecenie Duchem Bożym, by być w stanie porównywać duchowe rzeczy z rzeczami duchowymi. (TP 1961, s. 123) Bóg przez Swego ducha nie tylko daje swemu ludowi znajomość i ocenę Swoich głębokich rzeczy, lecz również zdolność wyjaśniania tych głębokich rzeczy innym, którzy mają Jego ducha. Werset ten przedstawia myśl, że Apostołowie mówili i pisali słowami podanymi im przez ducha Bożego - co oznacza słowne i pisemne natchnienie. (TP 2003, s. 62)

Źródła: zob też TP 2003, 62

1 List do Koryntian 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Cielesny człowiek” — Człowiek nieusprawiedliwiony mimo, że może być wierzącym.

„Z ducha Bożego” — Wyższej duchowej natury, są to "perły", rzeczy chwalebne, ukryte, głębokie i wyobrażone przez sprzęty znajdujące się w świątnicy.

„Głupstwem” — Dlatego nie możemy spodziewać się od świata sympatii.

„Nie może ich poznać” — Ocenić je nie może. "Dam mu kamień biały, a na tym kamieniu imię nowe napisane, którego nikt nie zna, tylko ten, kto je przyjmuje", Obj.2:17.

„Duchowo” — Może być ocenione jedynie przez tych, którzy posiadają ducha, czyli zmysł Boży, ducha Jego zamiarów, ducha Jego Prawdy.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Ale cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego; albowiem mu są głupstwem i nie może ich poznać, przeto, iż duchownie bywają rozsądzone” — Apostoł znowu podkreśla myśl, że nie poświęceni nie mogą umysłowo zrozumieć rzeczy duchowych, a raczej uważają je za głupstwo; przyczyną tego jest to, że potrzeba je duchowo rozpoznawać, a jest to jedna z tych rzeczy, jakiej naturalny nie poświęcony człowiek nie posiada. (TP 1961, s. 123,130) Słowa te ograniczają się do czasu ogólnego powołania, gdy spłodzenie z Ducha Św. i poświęcenie oznaczało jedno i to samo, bo w owym czasie wszyscy poświęceni byli spłodzeni z Ducha. Lecz tak nie było przed otwarciem Wysokiego Powołania. Stąd wynika, że od czasu gdy ogolne powołanie skończyło się słowa Św. Pawła nie obowiązują już w sposób powszechny. (TP 1961, s. 123,130) Osoba niepoświęcona o światowym umyśle nie może pojąć i ocenić głębokich rzeczy Bożych, w rzeczywistości wydają się jej one głupie. Przyczyną tego jest to, że nie posiada ona ducha Bożego. (TP 2003, s. 63)

Źródła: zob też TP 2003, 63

1 List do Koryntian 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchowy” — Ten, co otrzymał ducha świętego, lub zmysł.

„Rozsądza” — Jest zdolny zrozumieć i właściwie ocenić rzeczy duchowe, jak i ziemskie w świetle planu Bożego.

„Od nikogo” — Przez nikogo nie może być sądzony.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Aleć duchowy rozsądza wszystko; lecz sam od nikogo nie bywa rozsądzony” — Jednak człowiek spłodzony z Ducha tworzy właściwy sąd co do wszystkich rzeczy duchowych jak należy, podczas gdy człowiek naturalny nie może sobie wyrobić o nich odpowiedniego zdania, ani też o człowieku spłodzonym z Ducha. (TP 1961, s. 123,130) Słowa te ograniczają się do czasu ogólnego powołania, gdy spłodzenie z Ducha Św. i poświęcenie oznaczało jedno i to samo, bo w owym czasie wszyscy poświęceni byli spłodzeni z Ducha. Lecz tak nie było przed otwarciem Wysokiego Powołania. Stąd wynika, że od czasu gdy ogolne powołanie skończyło się słowa Św. Pawła nie obowiązują już w sposób powszechny. Ta zasada stosuje się zawsze do poświęconych, że tylko oni zrozumiewają Prawdę na czasie. (TP 1961, s. 123,130) Ci, którzy otrzymali ducha Bożego są zdolni rozumieć zarówno rzeczy tego świata jak i głębokie rzeczy Boże. Jednak ich motywy - takie jak pragnienie odmawiania sobie rzeczy uważanych za cenne przez światowy umysł - nie mogą być zrozumiane ani ocenione przez niepoświęconych. (TP 2003, s. 63)

Źródła: zob też TP 2003, 63

1 List do Koryntian 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Zmysł Chrystusowy” — Miły, dobroczynny, przebaczający, posłuszny.

Źródła: zob. Echa Pielgrzyma str. 457

Epifania i Bazylea:

„Albowiem któż poznał umysł Pański? Któż go będzie uczył? Ale my zmysł Chrystusowy mamy” — Powołując się na Iz.40:13, Apostoł zaprzecza, by człowiek mógł coś doradzać Bogu lub pouczać odnośnie Jego Planu, lecz pokazuje, że posiadając umysł, czyli Ducha Bożego, możemy zrozumieć ten Plan w całej jego głębi. (TP 1961, s. 123) Żadna osoba o światowym umyśle nie może właściwie rozumować na temat głębokich rzeczy Bożych. Tylko ci, którzy mają umysł Chrystusowy mogą to czynić, ponieważ mają Chrystusowego ducha mądrości i poświęcenia. (TP 2003, s. 63)

Źródła: zob też TP 2003, 63

Literatura o rozdziale 1 List do Koryntian 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 List do Koryntian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.