1 List do Koryntian 15

1 List do Koryntian, rozdział 15 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (58 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 List do Koryntian 15 — Biblia Gdańska

1 A oznajmuję wam, bracia! Ewangieliję, którąm wam opowiedział, którąście też przyjęli i w której stoicie.

2 Przez którą też zbawienia dostępujecie, jeźli pamiętacie, jakim sposobem opowiedziałem wam, chyba jeźliście próżno uwierzyli.

3 Albowiem naprzód podałem wam, com też wziął, iż Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism;

4 A iż był pogrzebiony, a iż zmartwychwstał dnia trzeciego według Pism.

5 A iż widziany jest od Kiefasa, potem od onych dwunastu.

6 Potem widziany jest więcej niż od pięciuset braci na raz, z których wiele ich zostaje aż dotąd, a niektórzy też zasnęli.

7 Potem jest widziany od Jakóba, potem od wszystkich Apostołów.

8 A na ostatek po wszystkich ukazał się i mnie, jako poronionemu płodowi.

9 Bom ja jest najmniejszy z Apostołów, którym nie jest godzien, abym był zwany Apostołem, przeto żem prześladował zbór Boży.

10 Lecz łaską Bożą jestem tem, czemem jest, a łaska jego przeciwko mnie daremna nie była; alem obficiej niż oni wszyscy pracował, wszakże nie ja, ale łaska Boża, która jest ze mną.

11 Przetoż i ja, i oni tak każemy, i takeście uwierzyli.

12 A ponieważ się o Chrystusie każe, iż z martwych wzbudzony jest, jakoż mówią niektórzy między wami, iż zmartwychwstania nie masz?

13 Bo jeźlić zmartwychwstania nie masz, tedyć i Chrystus nie jest wzbudzony.

14 A jeźlić Chrystus nie jest wzbudzony, tedyć daremne kazanie nasze, daremna też wiara wasza.

15 I bylibyśmy też znalezieni fałszywymi świadkami Bożymi, iżeśmy świadczyli o Bogu, że Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, jeźliże umarli nie bywają wzbudzeni.

16 Albowiem jeźliż umarli nie bywają wzbudzeni, i Chrystus nie jest wzbudzony.

17 A jeźli Chrystus nie jest wzbudzony, daremna jest wiara wasza i jeszczeście w grzechach waszych;

18 Zatem i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie.

19 Bo jeźli tylko w tym żywocie w Chrystusie nadzieję mamy, nad wszystkich ludzi jesteśmy najnędzniejszymi.

20 Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli.

21 Bo ponieważ przez człowieka śmierć, przez człowieka też powstanie umarłych.

22 Albowiem jako w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą.

23 Ale każdy w swoim rzędzie, Chrystus jako pierwiastek, a potem ci, co są Chrystusowi w przyjście jego.

24 A potem będzie koniec, gdy odda królestwo Bogu i Ojcu, gdy zniszczy wszelkie przełożeństwo i wszelką zwierzchność, i moc.

25 Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego.

26 A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, jest śmierć.

27 Bo wszystkie rzeczy poddał pod nogi jego. A gdy mówi, że mu wszystkie rzeczy poddane są, jawna jest, iż oprócz tego, który mu poddał wszystkie rzeczy.

28 A gdy mu wszystkie rzeczy poddane będą, tedyć też i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystkie rzeczy, aby był Bóg wszystkim we wszystkim.

29 Bo inaczej cóż uczynią ci, którzy się chrzczą nad umarłymi, jeźliż zgoła umarli nie bywają wzbudzeni? przeczże się chrzczą nad umarłymi?

30 Przecz i my niebezpieczeństwa podejmujemy każdej godziny?

31 Na każdy dzień umieram przez chwałę naszę, którą mam w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

32 Jeźliżem się obyczajem ludzkim z bestyjami w Efezie potykał, cóż mam za pożytek, jeźli umarli nie bywają wzbudzeni? Jedzmy i pijmy; boć jutro pomrzemy.

33 Nie błądźcież; złe rozmowy psują dobre obyczaje.

34 Ocućcież się ku sprawiedliwości, a nie grzeszcie; albowiem niektórzy nie mają znajomości Bożej; ku zawstydzeniu waszemu mówię.

35 Ale rzecze kto: Jakoż wzbudzeni bywają umarli i w jakim ciele wychodzą?

36 O głupi! To, co ty siejesz, nie bywać ożywione, jeźliby nie umarło.

37 I co siejesz, nie siejesz ciała, które ma potem wyrość, ale gołe ziarno, jako się trafi, albo pszeniczne, albo jakiekolwiek inne.

38 Ale Bóg daje mu ciało jako chce, a każdemu nasieniu jego własne ciało.

39 Nie każde ciało jest jednakiem ciałem; ale inszeć jest ciało ludzkie, a insze ciało bydlęce, insze rybie, a insze ptasze.

40 I są ciała niebieskie i ciała ziemskie; lecz insza jest chwała ciał niebieskich, a insza ludzkich;

41 Insza chwała słońca, a insza chwała księżyca, i insza chwała gwiazd; albowiem gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności.

42 Takci będzie i powstanie umarłych. Bywa wsiane ziarno w skazitelności, a będzie wzbudzone w nieskazitelności.

43 Bywa wsiane w niesławie, a będzie wzbudzone w sławie; bywa wsiane w słabości, a będzie wzbudzone w mocy; bywa wsiane ciało cielesne, a będzie wzbudzone ciało duchowne.

44 Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowne.

45 Takci też napisane: Stał się pierwszy człowiek Adam w duszę żywą, ale pośledni Adam w ducha ożywiającego.

46 Wszakże nie jest pierwsze duchowne, ale cielesne, potem duchowne.

47 Pierwszy człowiek z ziemi ziemski; wtóry człowiek sam Pan z nieba.

48 Jaki jest ten ziemski, tacy też i ziemscy; a jaki jest niebieski, tacy też będą niebiescy.

49 A jakośmy nosili wyobrażenie ziemskiego, tak też będziemy nosili wyobrażenie niebieskiego.

50 To jednak powiadam, bracia! iż ciało i krew królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą; ani skazitelność nie odziedziczy nieskazitelności.

51 Oto ja tajemnicę wam powiadam; nie wszyscyć zaśniemy, ale wszyscy przemienieni będziemy, bardzo prędko w okamgnieniu, na trąbę ostateczną.

52 Albowiem zatrąbi, a umarli wzbudzeni będą nieskazitelni, a my będziemy przemienieni.

53 Boć musi to, co jest skazitelnego, przyoblec nieskazitelność, i co jest śmiertelnego, przyoblec nieśmiertelność.

54 A gdy to, co jest skazitelnego, przyoblecze nieskazitelność, i to, co jest śmiertelnego, przyoblecze nieśmiertelność, tedy się wypełni ono słowo, które napisane: Połkniona jest śmierć w zwycięstwie.

55 Gdzież jest, o śmierci! bodziec twój? Gdzież jest, piekło! zwycięstwo twoje?

56 Lecz bodziec śmierci jest grzech, a moc grzechu jest zakon.

57 Ale niech będą Bogu dzięki, który nam dał zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.

58 A tak, bracia moi mili! bądźcie mocni, nieporuszeni, obfitujący w uczynku Pańskim zawsze, wiedząc, iż praca wasza nie jest nadaremna w Panu.

Komentarz do rozdziału: 1 List do Koryntian 15

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 List do Koryntian 15:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Chrystus umarł” — To powinno być jako próba chrześcijańskiej społeczności. On nie cierpiał wiecznych mąk, same cierpienia nie spłaciłyby okupu.

„Za grzechy” — "Nie tylko nasze, ale za grzechy wszystkiego świata", 1 Jana 2:2.

1 List do Koryntian 15:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Zmartwychwstał” — To nie znaczy, że Pan Jezus po śmierci powrócił z "raju".

„Dnia trzeciego” — W naznaczonym czasie.

1 List do Koryntian 15:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Kiefasa” — Tu Jezus trzeci raz ukazał się po swoim zmartwychwstaniu.

„Widziało dwunastu” — Piąte ukazanie się Jezusa po zmartwychwstaniu.

1 List do Koryntian 15:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Widziany” — Jego dziewiąte ukazanie się po zmartwychwstaniu.

„Od pięciuset braci” — To wskazuje na zainteresowanie się większej jeszcze liczby niż ta.

„Dotąd” — Do czasu, w którym apostoł pisał ten list.

„Zasnęli” — W śmierci, wyczekując poranku zmartwychwstania.

Epifania i Bazylea:

„od pięciuset braci” — Tych przeszło 500 zżętych przed Zielonymi Świątkami ziaren pszenicy nie posiadając przed-pomazania, nie była (mój dopisek: przed Zielonymi Świątkami) na próbie do życia, oni, jako ziarna pszenicy na mocy ich zżęcia, należeli do Wieku Ewangelii. (TP 1976, s. 84)

1 List do Koryntian 15:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Od Jakuba” — Podczas dziesiątego ukazania się Jezusa.

„Od wszystkich” — Przy jedenastym ukazaniu się Jezusa, gdy wstępował do nieba.

1 List do Koryntian 15:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Na ostatek” — Jako chwalebna duchowa istota.

„I mnie” — Na drodze do Damaszku.

„Płodowi” — Jakoby narodzonemu.

„Poronionemu” — Narodzonemu przed czasem. Przed tym czasem, gdy będzie mógł być widziany tak, jako jest.

1 List do Koryntian 15:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Zmartwychwstania” — Jedna z największych doktryn Nowego Testamentu. Chodzi o umarłych, a nie tylko ich ciał.

1 List do Koryntian 15:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Zmartwychwstanie” — Jest podstawą wszystkich nadziei przyszłego żywota.

1 List do Koryntian 15:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie wstał” — To znaczy, że jeszcze Jezus jest dotąd umarłym.

„Daremna wiara nasza” — Dlatego, że umarły Chrystus nie może nic wiedzieć, ani może komu co pomóc.

1 List do Koryntian 15:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Fałszywymi” — Złymi, zwodzicielami, zamiast od Boga naznaczonymi posłannikami.

„Chrystusa wzbudził” — Bóg, bo sam siebie nie mógłby wzbudzić.

1 List do Koryntian 15:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Umarli” — Jeżeli nie powstaną, to i Jezus śpi w grobie.

1 List do Koryntian 15:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Daremna” — Jest nadzieja nasza, jeżeli Chrystus jest jeszcze umarłym.

Epifania i Bazylea:

„A jeśli Chrystus nie jest wzbudzony, daremna jest wiara wasza, i jeszczeście w grzechach waszych” — Te słow oznaczają dokładnie to, co wyrażają: że gdyby Jezus pozostał martwy, gdyby nie został wzbudzony z śmierci do życia, to nie dokończyłby podjętego przez siebie dzieła, nie stałby się Zbawcą i Wyzwolicielem. Rzeczywiście prawdą jest, że Jego śmierć była konieczna jako cena odkupienia, ale jednocześnie była ona częścią planu Boskiego mówiącego, że jeśli Jezus dokona swej ofiary w sposób zadawalający Ojca, zostanie wzbudzony z śmierci do wyższego poziomu istnienia — wyższego niż ludzka natura, do natury Boskiej — a wywyższony w ten sposób miałby sposobność przedstawienia zasługi swej ofiary najpierw na rzecz Kościoła, a następnie za grzechy całego świata. (TP 1993, s. 21) Gdyby pozostał w stanie śmierci, nie został wzbudzony z martwych, byłoby to dowodem, że nie spełnił On Boskich wymagań. Gdyby pozostał w śmierci i nie został wzbudzony, to nigdy nie mógłby przedstawić swej ofiary na naszą korzyść, nie mógłby nigdy wystąpić w roli naszego Orędownika i Pośrednika, nie mógłby zapewnić nam uwolnienia spod wyroku śmierci i nigdy nie mógłby być naszym pomocnikiem w doprowadzeniu nas z powrotem do harmonii z Ojcem. (TP 1993, s. 21)

1 List do Koryntian 15:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Poginęli” — Wszyscy zmarli ludzie, jeżeli nie ma powstania umarłych.

„Zasnęli” — W śmierci oczekując poranku zmartwychwstania. Słowo "poginęli" z greckiego "apollomee", znaczy: zniszczeni, są bez nadziei przyszłego żywota gdziekolwiek i jakiegokolwiek rodzaju. Słowo Boże jest przeciwne do nauki szatana o ludzkiej nieśmiertelności. Jest też w przeciwieństwie do spirytyzmu. Jeżeli zmarli znajdowali się w raju lub w niebie, to jak apostoł mógł użyć takiego wyrażenia, że "zginęli"?

Epifania i Bazylea:

„Zatem i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie” — Słowo „zginąć" użyte w 1 Kor. 15:18 i gdzie indziej w Biblii nie oznacza stanu odłączenia od Boga, w co każą nam niektórzy wierzyć, chociaż odłączenie od Boga często jest zawarte w utracie życia. Zginąć to znaczy umrzeć, przestać istnieć tymczasowo lub wiecznie. (TP 1985, s. 59) jeśli Chrystus nie został wzbudzony to dowodzi to, że próżne są nasze nadzieje na odpuszczenie grzechów przez zasługę Jego ofiary — w takim razie Jezus nie wystąpił na naszą korzyść, nie zaoferował zasługi swej ofiary w pośredniczeniu za nasze grzechy, a my nie dostąpiliśmy pojednania z Ojcem, pozostając nadal w naszych grzechach, w stanie potępienia, które nie daje żadnej nadziei. (TP 1993, s. 22)

1 List do Koryntian 15:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Nadzieje w Chrystusie” — Ale gdyby nasza radość polegała jedynie na okolicznościach i warunkach doczesnego życia, to byśmy byli najnędzniejszymi.

„Najnędzniejszymi” — Dlatego pozbywamy się naszych małych przyjemności i korzyści, jakie możemy otrzymywać w doczesnym życiu.

1 List do Koryntian 15:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Pierwiastkiem” — Nikt przed Jezusem nie zmartwychwstał. "Będąc pierwszym zmartwychwstania", Dzieje 26:23. "Pierworodnym między wieloma braćmi", Rzym. 8:29. Nikt przedtem nie wstąpił do nieba. Wzbudzenie córki Jaira, Łazarza, syna wdowy, nie było zmartwychwstaniem, ani żadne inne wzbudzenie umarłych, o których wspomina Pismo Święte.

Epifania i Bazylea:

„Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest” — Chrystus - Jezus, jako Głowa. (TP 1985, s. 58,181) znajdujemy słowa Apostoła, który zapewnia nas, że fakt zmartwychwstania Jezusa nie jest bajką, że było ono nie tylko niezbędne dla naszego zbawienia, ale że jest faktem dobrze poświadczonym. (TP 1993, s. 22)

„i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli” — pokazuje, że przez zmartwychwstanie Chrystusa ostatecznie nastąpi zmartwychwstanie Kościoła do pełnej harmonii z Bogiem i będzie on zupełnie wyzwolony z mocy grzechu i śmierci. (TP 1993, s. 22) pierwiastkiem - w greckim pierwszy owoc. (TP 1985, s. 58,181)

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez człowieka” — Doskonałego.

„Śmierć przyszła” — Moralne, umysłowe i fizyczne zdegradowanie, po czym przychodzi zupełne zniszczenie. Śmierć nie jest przyjacielem, lecz wrogiem. Pierwszy człowiek doskonały nie mógł być odkupiony przez co innego, jak jedynie przez doskonałego człowieka. Jedynie przez okup, którego dał "człowiek Chrystus, który wydał samego siebie na okup za wszystkich", 1 Tym.2:6.

„Powstanie” — Greckie słowo "anastasis" znaczy zupełne przywrócenie wszystkiego, co było utracone. Zupełny powrót do doskonałości i podobieństwa Bożego, jakie pierwszy człowiek posiadał.

Epifania i Bazylea:

„przez człowieka” — Adama. (TP 1960, s. 114)

„śmierć” — proces śmierci, jak i stan śmierci. (TP 1960, s. 114)

„przez człowieka też” — Chrystusa. (TP 1960, s. 114)

„powstanie umarłych” — obudzenie się ze stanu śmierci; powstrzymanie procesu umierania -- i odmiana tego, co Adam sprowadził na nas. (TP 1960, s. 114) udoskonalenie - przeciwieństwo tego, co uskutecznił Adam. (TP 1980, s. 79) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 60'114; 80'79;

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:22

Paruzja (C.T. Russell):

„W Adamie umierają” — Tracą życie zupełnie nie przez Ewę, ponieważ życie pochodzi od ojca.

„Tak w Chrystusie” — Wszyscy, co są w Chrystusie. Zły człowiek, gdy umiera bez Chrystusa, nie powstanie w Chrystusie, jak niektórzy wnoszą przez błędne wyrozumienie tego tekstu.

„Ożywieni” — Otrzymają życie w pełnej mierze.

Epifania i Bazylea:

„Albowiem jako w Adamie wszyscy umierają” — Podpadają pod śmierć z powodu klątwy. (TP 1960, s. 114) Jezus nie umarł w Adamie, ponieważ nie był z Adama. (TP 1961, s. 103) Nie znaczy to, że wszyscy w Adamie rzeczywiście wstąpią w stan śmierci, ale że wszyscy w Adamie rzeczywiście wchodzą pod wyrok śmierci. (TP 1968, s. 51)

„tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą” — będą przeniesieni z przekleństwa śmieci do życia. (TP 1960, s. 114) np. M.St. jest w Chrystusie; ono będzie ożywione pierwsze. (TP 1961, s. 103) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 60'114; 61'103; 68'51;

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale każdy” — Ten, co będzie wzbudzony.

„W rzędzie” — W kolejności. Ojcowie święci będą odrębną klasą pośród ludzkości. Z tego można wnosić, że są stopnie zbawienia, wyższe i niższe.

„Chrystus” — Głowa i Ciało. Chrystus jako pierwszy przed wszystkimi.

„Pierwiastek” — Poziomki są pierwszym owocem w sezonie, zaś pierwsze z nich dojrzałe, byłyby pierwszymi przed innymi.

„A potem” — Podczas tysiącletniego panowania Chrystusa wszyscy, którzy będą wierzyć w tym czasie Jego obecności.

Epifania i Bazylea:

„Ale każdy w swoim rzędzie, Chrystus jako pierwiastek” — będzie ożywiony. Rozumiemy, że jest tu mowa o Kościele, ciele Chrystusa. (TP 1985, s. 28,181) Chrystus jako pierwiastek - oznacza nowe serce i umysł, które zaczynają swe istnienie wraz z poświęceniem się chrześcijanina Panu. (TP 1985, s. 28,181) Wszyscy ludzie posiadają człowieka zewnętrznego, ale jedynie spłodzone z Ducha dzieci Boże posiadają człowieka wewnętrznego. Ów wewnętrzny człowiek jest niebiańskim usposobieniem, które zaczęło się rozwijać w nowej woli przy poświęceniu, i składa się z duchowych władz i duchowego usposobienia rozwijającego się przez ćwiczenie tych duchowych władz. (TP 1985, s. 28,181) Apostoł nie odnosi się tylko do Jezusa, lecz raczej do Kościoła, gdyż Jezus powstał 25 lat przedtem. (TP 1960, s. 43)

„a potem ci co są Chrystusowi” — staną się. (TP 1985, s. 28,181) ci, którzy przez Nowe Przymierze staną się Jego dziećmi, tj. St.G., M.G. i posłuszni z ludzkości. (TP 1925, s. 74)

„w przyjście jego” — podczas Jego obecności w wieku 1000-lecia, kiedy to wszyscy się zreformują i zdobędą prawo do życia wiecznego. (TP 1985, s. 28,181) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 25'74; 60'43; 85'28,181;

Źródła: zob. także SB 1998, 16.

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Potem” — Gdy dokończy dzieła odkupienia rodu ludzkiego, przyprowadzając wielu synów do chwały i zniszczy wszystkich niegodnych żywota, napełni ziemię doskonałymi ludźmi rzeczywiście, a nie z przypisaną doskonałością usprawiedliwienia do żywota przez posłuszeństwo.

„Będzie” — Ten wyraz nie znajduje się w żadnym rękopisie.

„Koniec” — Dzieła restytucji, koniec panowania jako Pośrednika, gdy dopełni swego dzieła.

„Gdy odda” — Gdy przygotuje "drogę Pańską".

„Królestwo Bogu” — Którego jest Królestwo i będzie ustanowione i prowadzone Jego mocą.

„Ojcu” — Oddając je rodzajowi ludzkiemu jako przedstawicielowi Boga, a co było pierwotnie zamierzone od Boga Ojca, by miała ludzkość tę sławę.

„Zniszczy” — Wszystkich przeciwników Boga i Jego sprawiedliwego prawa.

Epifania i Bazylea:

„A potem będzie koniec” — krótki okres po upływie 1000 lat. (TP 1960, s. 115) koniec małego okresu, kiedy On już panował na całej ziemi i dał każdemu człowiekowi sposobność otrzymania żywota wiecznego, przez Swoją Ofiarę Okupu -- równoważną cenę. (TP 1961, s. 103)

„gdy odda” — gdy opróżni tron Pośrednika. (TP 1960, s. 115)

„królestwo Bogu i Ojcu” — ponieważ Bóg będzie ostatecznym Sędzią nad ziemią i wykona Swój Sąd, pierwszorzędnie przez Chrystusa -- Głowę i drugorzędnie przez Kościół -- Jego Ciało, jako Bożego Wicekróla. (TP 1961, s. 103)

„gdy zniszczy” — po zniszczeniu. (TP 1960, s. 115)

„wszelkie przełożeństwo, i wszelką zwierzchność, i moc” — przełożeństwo to skutki i wyrażenia szatana. (TP 1960, s. 115) Zwierzchność to dzieła szatana. (TP 1960, s. 115) Chrystus podczas Swego panowania zniszczy grzech, błąd, smutek, ból, chorobę, śmierć i grób. Przez zniszczenie grobu rozumie się obudzenie wszystkich zmarłych, a przez zniszczenie śmierci -- uwolnienie wszystkich od procesu umierania. Zatem porządek postępowania będzie taki, że najpierw zostanie zniszczony grób przez obudzenie umarłych, a następnie stopniowo przez procesy restytucyjne zostanie usunięty każdy objaw procesu umierania, tj.. grzech pochodzący od Adama, smutek, ból, choroby, przekleństwo ziemi itd.. (TP 1960, s. 115) każdy ślad rządu, fałszywej władzy i fałszywej mocy szatana, wszystko to będzie zniesione przez wszechmocną rękę Chrystusa -- Głowy i Ciała; będą oni używać mocy Bożej jako owej wszechmocnej władzy w ich ręku. (TP 1961, s. 103) Skutki szatańskiego przełożeństwa, zwierzchności i mocy oznaczone są tymi terminami tutaj przez metonimię. Ponieważ ona nazywa śmierć jednym z tych nieprzyjaciół, którzy mają być zniszczeni, dlatego wiemy, że wszelkie przełożeństwo, zwierzchność i moc oznaczają wszelkie skutki dzieła szatana — grzech Adamowy, proces umierania z wynikającymi z niego fizycznymi, umysłowymi, artystycznymi, moralnymi i religijnymi niedoskonałościami i jego stan śmierci. (TP 1978, s. 48) Z pewnością wyrażenie „wszelkie przełożeństwo, i wszelka zwierzchność i moc” nie może oznaczać upadłych aniołów, urzędników imperium szatana, ponieważ to wskazywałoby, że ten wiersz, porównany z wierszem 26, naucza o wiecznym zniszczeniu ich wszystkich. Co to są, więc, za nieprzyjaciele? Widzimy z wiersza 26, gdzie wymieniony jest ostatni z nich, śmierć Adamowa, że nie są to osoby, lecz rzeczy. A ten jest dziełem szatana i ponieważ zamierzeniem dwóch adwentów naszego Pana było zniszczenie wszystkich dzieł szatana (1 Jana 3: 8), wobec tego rozumiemy to wyrażenie „wszelkie przełożeństwo, i wszelka zwierzchność i moc” jako oznaczające każdy przejaw uzurpacji szatana. To obejmuje każdą rzecz dokonaną przez szatana i środki użyte do tego celu. Tak więc królowanie Chrystusa zniesie każdy zarys imperium szatana i zła, które uskutecznił przez wprowadzenie grzechu na świat i przywłaszczenie władzy nad światem. To włącza Adamowy wyrok i jego skutki: fizyczną, umysłową, moralną i religijną niedoskonałość, grzech Adamowy, Adamowy proces śmierci (ten jest ostatnim nieprzyjacielem z w. 26), stan śmierci Adamowej (hades, zniszczony przez wzbudzenie zmarłych w Adamie), Adamowe łzy, smutek, krzyk, boleść, itd., jednym słowem, wszystkie skutki przekleństwa (Obj. 21 : 3-5; 22 : 1-3; 20 : 13, 14; Izaj. 25: 6-9). W ten sposób tysiącletnie królowanie Chrystusa ma unicestwić wszystko, co szatan i Adam sprowadzili na rodzaj ludzki. (TP 1980, s. 79) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 60'115; 61'103; 78'48; 80'79;

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Królować” — Chrystus musi królować bez żadnej wątpliwości, gdyż plan Boży nie może upaść w najmniejszym szczególe.

„Nieprzyjaciół” — Wszystkich przeciwników i wszystko, cokolwiek stanęłoby w drodze do restytucji, którą ma Chrystus wykonać.

„Pod nogi Jego” — (Pod władzę Boga). Ma to znaczyć usunięcie wszelkiej opozycji i tylko sprawiedliwi trwać będą na wieki. Później nikt nie będzie mógł żyć, kto by nie uznawał i nie czynił woli Stwórcy.

Epifania i Bazylea:

„Bo on musi krolować” — Tysiącletnie królowanie Jezusa ma stopniowo wykonać to zniszczenie wszelkich skutków dzieła szatana. (TP 1978, s. 48)

„pókiby nie położył wszystkich nieprzyjaciół” — szatan, upadli aniołowie i grzesznicy nie są włączeni w to wyrażenie. (TP 1926, s. 81) Dotyczy to wszelkiego panowania, autorytetu i dostojeństwa tj. wszelkiego wysiłku szatana nad ludzkością z powodu przekleństwa. (TP 1926, s. 81) Różne formy przekleństwa są tymi nieprzyjaciółmi. (TP 1960, s. 115) tak więc ci nieprzyjaciele mają być pokonani zanim skończy się Jego królowanie. (TP 1980, s. 79)

„pod nogi jego” — znaczy: zniszczyć ich. (TP 1926, s. 81) Położyć ich pod nogi Jego oznacza mieć nad nimi kompletną przewagę -- aż do zniszczenia. (TP 1960, s. 115) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 26'81; 60'115; 78'48; 80'79;

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:26

Epifania i Bazylea:

„śmierć” — proces umierania i stan śmierci. (TP 1985, s. 181) śmierć Adamowa. (TP 1984, s. 59) Nie stan śmierci lub grób, które przez obudzenie z martwych będą zniszczone przed grzechem, bólem, smutkiem i chorobą, lecz proces umierania, czyli niedoskonałość ciążąca na wszystkich z powodu grzechu Adamowego. Unicestwienie jej ostatnich śladów, zakończy dzieło Królestwa 1000-lecia. Stąd śmierć będzie ostatnim nieprzyjacielem, który będzie zniszczony. A zatem śmierć tu wspomniana jest śmiercią Adamową, a nie Wtórą Śmiercią, jak niektórzy przypuszczają. (TP 1960, s. 115) widzimy, że nie tylko osoby są nieprzyjaciółmi, ale także rzeczy. Śmierć Adamowa w procesie umierania jest Jego ostatnim i największym nieprzyjacielem; Jezus z powodu Swej wierności stał się Tym, który zniszczy ją po 1000-leciu. (TP 1961, s. 103) ANALIZA 1 KOR. 15:21–26 zob też TP 1996, 77.

Źródła: TP 60'115; 61'103; 84'59; 85'181;

Źródła: zob. też E17. 124

1 List do Koryntian 15:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Bo On” — Bóg Jehowa, odwieczny Ojciec. Moc Jego sprowadzi zwycięstwo Chrystusa w Tysiącleciu.

„Wszystko” — Licząc w to i Kościół prawdziwy.

„Pod nogi” — Chrystusa Pana.

„Gdy mówi” — Bóg Jehowa.

„Że Mu” — Chrystusowi są poddane na tysiąc lat.

1 List do Koryntian 15:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeczy poddane” — Ziemskie, niektóre przez nawrócenie się, niektóre przez zniszczenie.

„I sam Syn” — Poddany Ojcu, Bogu Jehowie będzie.

„Poddał” — Bóg pod Chrystusa władzę.

„Wszystkim” — Znaczy uniwersalnie uznanym za Władcę świata.

1 List do Koryntian 15:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Chrzczą nad umarłymi” — "Pogrzebani z Nim przez chrzest w śmierć", Rzym.6:4. (Poświęcają się na korzyść umarłego świata). ... CHRZEST ZA UMARŁYCH "Bo inaczej co uczynią ci, którzy się chrzczą za umarłych, jeźli umarli nigdy nie będą wzbudzeni? czemuż tedy się chrzczą na korzyść umarłych?” (1 Kor. 15:29). – Oddane według manuskryptu Synaickiego. Orzeczenie powyższe uważane było, jako bardzo zawiłe, ponieważ istotne znaczenie chrztu przez zanurzenie, (jako symbol śmierci) było przeoczone. Niektórzy dochodzili do niedorzecznej konkluzji, że pierwotni chrześcijanie chrzcili się na korzyść ich zmarłych, niewierzących przyjaciół i krewnych, mniemając, że św. Paweł o tym wspomniał i jakoby tę niedorzeczność zalecał. Przeciwnie, apostoł wspomniał tu o fakcie naonczas dobrze znanym, że ci, co byli zanurzeni, symbolizowali swoją śmierć, przyłączali się do tych, którzy byli umarłymi z Chrystusem, aby uczestniczyć w Jego śmierci ofiarniczej (która była na korzyść grzesznego i umierającego świata); i że czynili to w nadziei dostąpienia chwalebnego zmartwychwstania, aby z Odkupicielem uczestniczyć w dziele błogosławienia i podnoszenia wszystkich rodzajów ziemi. - Reprint 1539.

Epifania i Bazylea:

(3) Ofiarnicze cierpienia wiernych naśladowców Chrystusa za umarłych: 1 Kor. 15:29-32 (E17.478)

zobacz też ulotka Chrzest str. 19

1 List do Koryntian 15:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Umieram” — "Droga jest przed oczyma Pańskimi śmierć świętych Jego", Ps.116:15.

1 List do Koryntian 15:32

Paruzja (C.T. Russell):

„Z bestiami” — Rozgniewane pospólstwo.

1 List do Koryntian 15:33

Paruzja (C.T. Russell):

„Psują obyczaje” — Skłonność do słuchania profanacji i słów nienawistnych, które sprawiają stopniowo to, że nasze serce staje się nieczułe i bez sympatii.

Epifania i Bazylea:

...We wszystkich sprawach powinniśmy zachować w umyśle 1 Kor. 15:33 (NIV): "Nie błądźcież; złe rozmowy psują dobre obyczaje [złe Towarzystwo niszczy dobry charakter, KJV]." (SB 2004, 28)

1 List do Koryntian 15:36

Epifania i Bazylea:

„O głupi” — ci, którzy są słabi w wyrozumieniu. (TP 1932, s. 77)

1 List do Koryntian 15:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Co siejesz” — W śmierci.

„Ziarno” — Gdy siejesz, jest innej natury. Jeżeli siejesz pszenicę, wyrośnie pszenica, siejesz kąkol, on wyrośnie.

Epifania i Bazylea:

„I co siejesz, nie siejesz ciała, które ma potem wyrość” — Dlatego też nie powinniśmy sądzić, że stare ciała będą powstawać z grobów. (TP 1980, s. 69)

1 List do Koryntian 15:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale Bóg daje” — Przy zmartwychwstaniu duszę, czyli istotę, która ma być przywróconą.

„Ciało” — Nowe ciało (nie to, co poszło do grobu).

„Własne ciało” — Własny jego rodzaj ciała. Ten osobnik, co powstanie z umarłych, będzie tej samej natury, gdy umarł. Kościół otrzyma duchowe ciało, świat ludzkie ciało, lecz nie te same, które umarło.

Epifania i Bazylea:

„Bóg da jej ciało jako chce” — Niektórym (tej części nasienia Abrahamowego, która staje się jako "gwiazdy niebieskie") będą dane "niebieskie ciała" (jak w przypadku "Wtórego Adama" - Jezusa, który stał się "duchem ożywiającym") a innym (tej części nasienia Abrahamowego, która staje się jako "piasek, który jest na brzegu morskim", tj. ziemskiej) będą dane ciała ziemskie (jak w przypadku pierwszego Adama, który był "z ziemi, ziemski"), ponieważ ci, którzy "odziedziczą ziemię" będą potrzebowali ziemskich ciał przystosowanych do ziemskich warunków. (TP 1963, s. 94)

„każdemu nasieniu jego własne ciało” — On da każdemu nasieniu jego własny stosowny rodzaj ciała, ciało niebiańskie lub ziemskie - niebiańskie Kościołowi, ziemskie światu. (TP 1986, s. 180)

1 List do Koryntian 15:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciała niebiańskie” — My wiemy jakie jest ciało ziemskie, ponieważ je posiadamy; ono składa się z ciała, krwi i kości, natomiast niebiańskie, czyli duchowe ciała, nie są tej samej kompozycji, lecz zupełnie innej. Ciała niebiańskie są niewidzialne dla oka, oprócz tego, co mamy objawione dla oczu wiary przez ducha Słowa Prawdy.

„Chwała ziemskich” — Która została utracona przez grzech Adama.

1 List do Koryntian 15:41

Paruzja (C.T. Russell):

„Gwiazda od gwiazdy” — Nagrody nie będą wszystkie jednakowe co się tyczy sławy i czci. Jednemu była dana władza nad "pięcioma miastami", drugiemu nad "dziesięcioma".

„W chwale” — W stanowisku, piękności i obiegu.

Epifania i Bazylea:

„Insza chwała słońca...” — Mamy tutaj wyraźny dowód Biblijny, że wszyscy zbawieni otrzymają nagrodę, ale nagroda ta nie będzie jednakowa dla wszystkich, ale różnego rodzaju. (TP 1960, s. 50)

1 List do Koryntian 15:42

Paruzja (C.T. Russell):

„Powstanie” — Najpierwsze, główne, najlepsze zmartwychwstanie.

„Umarłych” — Szczególnych umarłych, Nowe Stworzenia.

„Skazitelne” — Skalane przez grzech.

„Nieskazitelne” — Greckie słowo "aptharsia" znaczy stan, w którym śmierć nie jest możebną, coś, co nie może być zniszczone.

Epifania i Bazylea:

„Bywa wsiane ciało w skazitelności” — istoty materialne są skazitelne, podlegające gniciu. (TP 1961, s. 62)

„a będzie wzbudzone w nieskazitelności” — istoty duchowe są nieskazitelne, nie ulegające gniciu. (TP 1961, s. 62) tj. bez mięśni, kości, krwi, czy też innych ulegających zepsuciu substancji. (TP 1989, s. 28)

1 List do Koryntian 15:43

Paruzja (C.T. Russell):

„Wsiane” — W śmierci.

„W niesławie” — W troskach, smutkach, w ranach, itp.

„W słabości” — W niedoskonałości.

„W mocy” — W doskonałości Nowego Stworzenia.

„Cielesne” — Ciało ludzkie, literalne ciało ziemskie.

„Wzbudzone” — Ktokolwiek będzie miał udział w pierwszym zmartwychwstaniu, będzie wzbudzony.

„Duchowe” — Greckie słowo "pneumatikos" oznacza: duchowe ciało z usunięciem najmniejszego znaku, żeśmy należeli i mieli udział w upadku Adamowym. Teoria, że duchowa istota może być wszędzie o jednym czasie - wszechbędąca=> nie ma podstawy Pisma Świętego i jest błędną. Naturalne i duchowe ciało nie istnieje w jednym i tym samym czasie tu i tam.

Epifania i Bazylea:

„Bywa wsiane w niesławie, a będzie wzbudzone w sławie” — W zmartwychwstaniu zmiany w komórkach nerwowych spowodowane niedoskonałością ciała nie będą odtworzone; ale tylko te, które są wynikiem intencji serca, będą wyryte na doskonałym ciele duchowym, które Bóg stworzy. W ten sposób tożsamość Nowego Stworzenia będzie zachowana, ale nie tożsamość starej natury ludzkiej.To tak wygląda, jak gdyby ćwiczący śpiewak miał śpiewać do nagrywacza płyt, który byłby zaopatrzony w wadliwą płytę. Dokonane 'nagranie na niej byłoby wadliwe. Ale Bóg może zniszczyć wadliwą płytę i może zrobić nową z innego materiału i lepszej jakości, odtwarzając na niej faliste odciski wytworzone przez głos śpiewaka, a ignorując inne odciski spowodowane niedoskonałością płyty. Wynikiem tego będzie doskonałe nagranie, które odda piękną melodię dokładnie tak, jak była ona śpiewana do nagrywacza płyt. (TP 1969, s. 53)

„bywa wsiane ciało cielesne” — materialne, ziemskie. (TP 1961, s. 62)

„a będzie wzbudzone ciało duchowe” — niematerialne, duchowe. (TP 1961, s. 62)

1 List do Koryntian 15:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Cielesne” — Ludzkie ciało przy zmartwychwstaniu pozostanie ciałem ludzkim, ziemskim, przystosowanym do warunków ziemskich. Ziemskie zmartwychwstanie w swoim czasie dopiero nastąpi.

„Duchowe” — Szczególne duchowe zmartwychwstanie dla Kościoła. Nie możemy sobie wyobrazić Boga Ojca, lub Jezusa Chrystusa bez ciała jakiegokolwiek rodzaju.

1 List do Koryntian 15:45

Paruzja (C.T. Russell):

„Adam” — Przed nim nie było żadnego człowieka.

„Duszę żywą” — Istotę żyjącą.

„Pośledni” — Wtóry Adam. "Korzeń" lub Dawca życia.

„Duchem ożywiającym” — Istota duchowa dająca życie.

Epifania i Bazylea:

„w duszę żywą” — istotę ludzką z ludzkim ciałem. (TP 1961, s. 61)

„pośledni Adam w ducha ożywiającego” — Jezus i Kościół są drugim Adamem i Ewą, którzy odrodzą ludzkość w sprawiedliwości i żywocie wiecznym. (TP 1960, s. 17) w ducha dającego życie. (TP 1961, s. 61) Dopiero po zmartwychwstaniu nasz Pan stał się duchem udzielającym życia. (TP 1993, s. 22) ...„Stał się pierwszy człowiek Adam [1 Moj. 2:7] duszą żywą [istotą ludzką z ludzkim ciałem], ale ostatni [Jezus, drugi (w.47)] Adam duchem ożywiającym [udzielającym życia]”.- E17. 213

Źródła: TP 60'17; 61'61; 93'22;

1 List do Koryntian 15:46

Paruzja (C.T. Russell):

„Duchowe” — Greckie słowo "pneumatikos", duchowe ciało.

„Cielesne” — Ziemskie ciało.

1 List do Koryntian 15:47

Paruzja (C.T. Russell):

„Ziemski” — W żadnym sensie istota duchowa. Energia Stwórcy działając na ziemskie substancje wytworzyła człowieka. Ta sama siła działając na substancje duchowe wytworzyła aniołów.

„Wtóry człowiek” — Wtóry Adam.

„Sam Pan” — To nie Logos, ani człowiek Jezus Chrystus.

„Z nieba” — To Chrystus przy wtórej swej obecności, już nie z ziemi ziemski i nie mający więcej łączności z pierwszym Adamem.

Epifania i Bazylea:

„z ziemi ziemski” — miał ciało uczynione z ziemi, z substancji materialnych. (TP 1961, s. 61) ziemskiego pochodzenia. (TP 1969, s. 53)

„z nieba” — nasz Pan miał ciało uczynione "z nieba" z substancji duchowych. (TP 1961, s. 61) niebieskiego lub duchowego pochodzenia. (TP 1969, s. 53)

1 List do Koryntian 15:48

Paruzja (C.T. Russell):

„Jaki ziemski” — Jakim był pierwszy Adam.

„Tacy też” — Takim też będzie ich zmartwychwstanie.

„Ziemscy” — Rodzaj ludzki w ogólności.

„Jaki niebiański” — Chrystus w chwale.

„Tacy też” — Takim będzie też ich zmartwychwstanie.

„Niebiańscy” — Stan duchowy.

Źródła: zob F. 896

Epifania i Bazylea:

„Jaki jest” — raczej jaki był - słowa zacytowane w tym ustępie odnoszą się do Adama.. (TP 1961, s. 62)

„ten ziemski” — Adam. (TP 1961, s. 62)

„tacy też i ziemscy” — świat, oddzielnie od świętych w zmartwychwstaniu. (TP 1961, s. 62)

„a jaki jest niebieski” — Jezus w Swym zmartwychwstałym ciele. (TP 1961, s. 62)

„tacy też będą” — ta obietnica uczyniona jest świętym podczas W.Ew. (TP 1961, s. 62)

„niebiescy” — w swych zmartwychwstałych ciałach. (TP 1961, s. 62) ...„Jaki jest [był; słowo jest powinno w całym tym wersecie być podane kursywą, co oznacza, iż zostało ono dodane przez tłumaczy, nie mając żadnego odpowiednika w oryginale greckim. To, że należy dodać tutaj czasownik był jest oczywiste, ponieważ chodzi tutaj o Adama] ten ziemski [Adam], tacy też [będą] i ziemscy [świat, z pominięciem świętych w zmartwychwstaniu]: a jaki jest niebieski [Jezus w Swym zmartwychwstałym ciele], tacy też będą [obietnica ta dotyczy świętych z Wieku Ewangelii] niebiescy [w swych zmartwychwstałych ciałach]. - E17. 215 (TP 1961, s. 62)

1 List do Koryntian 15:49

Paruzja (C.T. Russell):

„Nosili” — Kościół.

„Wyobrażenie” — Ciała ziemskie.

„Ziemskiego” — Ojca Adama.

„My będziemy” — Kościół będzie, chyba, że ktoś odpadł.

„Nosili” — Duchowe ciała. "Gdy się ocucę nasycony będę obrazem oblicza Twego", Ps.17:15.

„Niebiańskiego” — Pan z nieba, wtóry Adam.

Epifania i Bazylea:

„A jakośmy nosili wyobrażenie ziemskiego” — Adama, tj. z taką pewnością jak święci posiadali ciała na podobieństwo Adama. (TP 1961, s. 62)

„tak będziemy nosili wyobrażenie niebieskiego” — Jezusa, tj. z taką pewnością otrzymają oni takie ciała przy zmartwychwstaniu, jakie jest ciało zmartwychwstałego Jezusa. (TP 1961, s. 62) ...A jak nosiliśmy [święci podczas Wieku Ewangelii] wyobrażenie ziemskiego [Adama, tj. tak jak mieli ciała podobne do ciała Adama – „z ziemi ziemskie”], tak będziemy nosili wyobrażenie niebieskiego [Jezusa, tj. tak pewne jest, że w zmartwychwstaniu otrzymają ciała takie, jak zmartwychwstałe ciało Jezusa]”. E17. 216 (TP 1961, s. 62)

1 List do Koryntian 15:50

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciało i krew” — Człowieczeństwo. "Co się narodziło z ciała jest ciałem", Jan 3:6. Nasz Pan teraz nie jest ciałem i krwią, i my musimy być uczynieni podobnymi duchowego stanu, by odziedziczyć z Nim sławę w Królestwie.

„Nie może” — Bo "duch nie ma ciała i kości", Łuk.24:39.

„Królestwa Bożego” — "Jeśliby się kto nie narodził z wody i z ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego", Jan 3:5.

„Nieskazitelne” — Greckie słowo "aptharsia", to co nie może być zniszczone.

Epifania i Bazylea:

„Ciało i krew” — istota ludzka jako taka.-610 (TP 1963, s. 95) ludzka natura z jej ciałem, krwią, kośćmi itd. przystosowana i niezbędna do egzystencji wśród ziemskich warunków. (TP 1963, s. 95)

„ani skazitelność” — ludzkie ciało składa się z substancji ulegających zepsuciu, np. ciało, kości itd.. (TP 1963, s. 95)

„nie odziedziczy nieskazitelności” — materialne ciała nie są stworzone ciałami duchowymi. (TP 1961, s. 63) ...ciało i krew [istota ludzka jako taka – Żyd. 2:14; Mat. 16:17; Gal. 1:16] królestwa Bożego odziedziczyć nie mogą; ani skazitelność nie odziedziczy nieskazitelności [ciała materialne nie stają się ciałami duchowymi]” - E17. 216

Źródła: TP 61'63; 63'95

1 List do Koryntian 15:51

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie zaśniemy” — W śmierci na czas dłuższy (tyczy Małego Stadka), by oczekiwać zmartwychwstania. Umrzeć jest jedna rzecz, zaś być w stanie bezprzytomnym, jest zupełnie co innego.

„Będziemy” — Tak żywi, jak i ci, co umarli święci.

„Przemienieni” — Przez śmierć, zniszczenie ziemskiego naczynia - ciała. Nie zasną na dłuższy czas, lecz w chwili śmierci otrzymają zmartwychwstanie jako część Chrystusa. Zostaną uczynieni uczestnikami Boskiej natury i niewidzialnymi dla ludzi istotami, podobnie jak jest niewidzialny Bóg i aniołowie. Ci, co nie zostaną przemienieni do stanu duchowego, nigdy Boga oglądać nie będą.

Epifania i Bazylea:

„nie wszyscyć zaśniemy” — nowe stworzenie może być z ciała uwolnione i tak szybko przyobleczone w ciało duchowe, że nie będzie ani chwili snu. Umrzeć to nie to samo co zasnąć - pozostawać w stanie nieświadomości, nieżywym. Gdyby między śmiercią ludzkiego ciała, a otrzymaniem ciała duchowego nastąpił jakiś okres czasu, wtedy nowe stworzenia, które żyły i pozostawały w Chrystusie aż do czasu Jego parousii, po śmierci zmuszone byłyby do zaśnięcia w Jezusie (1 Tes. 4:14; 1 Kor. 15:18). Lecz sen ten zawsze był czymś niepożądanym. (TP 1985, s. 84)

„ale wszyscy przemienieni będziemy” — w naturze. (TP 1961, s. 62)

„na trąbę ostateczną” — trąba ostatnia i siódma (Obj. 11:15) to te same trąby. Siódma trąba zaczęła trąbić w 1874 roku, a przestanie trąbić wtedy, gdy zostanie przywrócona doskonałość człowiekowi i ziemi. (TP 1934, s. 87) powinno być "podczas trąby ostatecznej" co oznacza, że czas pierwszego zmartwychwstania (w. 52) jest okresem a nie chwilą. (TP 1965, s. 45) zobacz też SB 1985, 84; 2000, 67; E1. 474 ...„wszyscy przemienieni [w naturze] będziemy, bardzo prędko, w okamgnieniu (...) albowiem zatrąbi, a umarli [święci, którzy są wybitnymi umarłymi, gdyż w tekście greckim przed słowem umarli znajduje się przedimek określony] wzbudzeni będą nieskazitelni [nie w fizycznych ciałach, które byłyby skazitelne, ponieważ utworzone z substancji materialnych, ziemskich, lecz w ciałach duchowych, które są nieskazitelne, ponieważ utworzone z substancji duchowych, niebiańskich], a my będziemy przemienieni. Bo musi to, co jest skazitelnego [osoba], przyoblec nieskazitelność [przez uzyskanie ciała duchowego, niebiańskiego], i co jest śmiertelnego [osoba], przyoblec nieśmiertelność [przez uzyskanie duchowego ciała w najwyższej ze wszystkich natur duchowych – Boskiej]”. - E17. 215

Źródła: TP 34'87; 61'62; 65'45; 85'84;

1 List do Koryntian 15:52

Paruzja (C.T. Russell):

„Prędko” — Po chwili śmierci nastąpi chwila przemiany.

„Zatrąbi” — Podczas okresu zwanego trąbą Bożą, siódmą trąbą, wyobrażoną przez trąbę jubileuszową.

„A umarli” — Kościół.

„Nieskazitelni” — Greckie słowo "apthartos" znaczy to, co nie może być zniszczone.

Epifania i Bazylea:

„albowiem zatrąbi” — (siódma trąba) zaczęła trąbić w 1874 roku, a przestanie trąbić wtedy, gdy zostanie przywrócona doskonałość człowiekowi i ziemi. (TP 1934, s. 87)

„a umarli” — święci, którzy są zmarłymi pierwszych miejsc. (TP 1961, s. 62)

„wzbudzeni będą nieskazitelni” — nie w ciałach cielesnych, które byłyby skazitelne, ponieważ uczynione są z materiału, czyli z substancji ziemskiej, ale w duchowych ciałach, które są nieskazitelne, ponieważ są uczynione z substancji duchowej, czyli niebieskiej. (TP 1961, s. 62) zobacz też SB 1985, 84.

Źródła: TP 34'87; 61'62;

1 List do Koryntian 15:53

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieskazitelność” — Greckie słowo "aptharsia", co nie może zginąć, stan, w którym śmierć jest niemożliwą. Wszyscy, co będą mieli udział w pierwszym zmartwychwstaniu.

„Nieśmiertelność” — Greckie słowo "athanasia", własność przypisana jedynie Bogu Jehowie, Jezusowi Chrystusowi i Jego Kościołowi.

Epifania i Bazylea:

„to” — osoba. (TP 1961, s. 62)

„przyoblec nieskazitelność” — przez uzyskanie ciała duchowego, czyli niebieskiego. (TP 1961, s. 62)

„i to, co” — osoba. (TP 1961, s. 62)

„przyoblec nieśmiertelność” — przez uzyskanie ciała duchowego najwyższej ze wszystkich natur duchowych, Natury Boskiej. (TP 1961, s. 62)

1 List do Koryntian 15:54

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieskazitelność” — Greckie słowo "aptharsia", co nie może zginąć, stan, w którym śmierć jest niemożliwą. Wszyscy, co będą mieli udział w pierwszym zmartwychwstaniu.

„Nieśmiertelność” — Greckie słowo "athanasia", własność przypisana jedynie Bogu Jehowie, Jezusowi Chrystusowi i Jego Kościołowi.

„Tedy” — Jak tylko Małe Stadko zostanie przemienione do natury Boskiej, zacznie królować i błogosławić świat.

„Wypełni” — Zacznie się wypełniać (gdy zobaczymy starożytnych świętych).

„Napisane” — Jako obietnica dla świata.

„Śmierć” — Jest potworem, który połknął ród ludzki. Śmierć nie jest przyjacielem, lecz wrogiem.

„Połkniona” — "Połknie śmierć w zwycięstwie", Izaj.25:8.

Epifania i Bazylea:

„A gdy to co jest skazitelnego” — osoba z klasy Kościoła. (TP 1984, s. 59)

„przyoblecze nieskazitelność” — stan nie podlegający rozkładowi. (TP 1984, s. 59)

„i to, co jest śmiertelnego” — osoba. (TP 1984, s. 59)

„przyoblecze nieśmiertelność” — stan nie podlegający śmierci - stan jaki istnieje tylko w Boskiej naturze. (TP 1984, s. 59)

„tedy” — odtąd, po uwielbieniu Kościoła. (TP 1984, s. 59)

„się wypełni ono słowo które napisane” — (Oz.13:14; Iz.25:8). (TP 1984, s. 59)

„połkniona jest śmierć” — śmierć Adamowa w której St.G. jak i reszta świata się znajdują. (TP 1925, s. 74) śmierć będzie zniszczona podczas Tysiąclecia. To oznacza dwie rzeczy: (TP 1979, s. 47) (1) że wszyscy niewybrani powstaną z grobu stosunkowo wcześnie podczas Tysiąclecia i (TP 1979, s. 47) (2) że stopniowo proces śmierci będzie unicestwiony podczas Tysiąclecia aż do wyniszczenia przy jego końcu stanu i procesu śmierci Adamowej. (TP 1979, s. 47)

1 List do Koryntian 15:55

Paruzja (C.T. Russell):

„O śmierci” — "Będą śmiercią twoją", Ozeasz 13:14.

„Bodziec twój” — Przy końcu Tysiąclecia grzech i niepoprawni grzesznicy gdy zostaną wytraceni, wtedy nie będzie nic takiego, co by spowodowało śmierć.

„Piekło” — Greckie słowo "hades", unicestwienie. "O grobie będę skażeniem twoim", Ozeasz 13:14. "Bramy piekielne nie zwyciężą go", Mat.16:18. Tłumacze nie starali się właściwie objaśnić wyraz "piekło", ażeby czytających trzymać w niepewności względem prawdziwego znaczenia Słowa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„Gdzież jest o śmierci” — procesie umierania. (TP 1984, s. 59)

„bodziec twój?” — zawiera ukrytą odpowiedź - "Nigdzie", bo bodziec, którym jest grzech przestanie istnieć. (TP 1959, s. 162)

„gdzież jest, piekło” — [hades], stan śmierci. (TP 1984, s. 59)

„zwycięstwo twoje” — wydawało się, że śmierć i piekło odniosły zwycięstwo nad Kościołem podczas W.Ew., lecz tak jest tylko pozornie, bo w zaraniu 1000-lecia Bóg wzbudza Kościół, by zawsze żył w chwale, nieśmiertelności i nieskazitelności, by już nigdy nie wszedł do stanu przekleństwa, nigdy ponownie nie doświadczył umierania lub stanu śmierci, by nigdy nie utracił nieśmiertelności i nieskazitelności, blasku niebiańskiej chwały Boskiej natury (2Piotr.1:4) w niebie. (TP 1984, s. 59)

1 List do Koryntian 15:56

Paruzja (C.T. Russell):

„Bodziec” — Który spowodował śmierć i wszystkie połączone z nią cierpienia. Lecz nie bodziec wiecznych mąk.

„Grzech” — Tym sposobem bodziec na śmierć.

Epifania i Bazylea:

„Lecz bodziec śmierci jest grzech” — grzech jest wężem, który kąsa całą ludzkość swymi jadowitymi kłami, a tym samym zakłuwa ją na śmierć. Żądlił też Kościół, gdy wiernie składał swoje wszystko w ofiarniczej śmierci na rzecz rasy ludzkiej. W ten sposób członkowie Kościoła postępowali śladami Jezusa, nie w tym znaczeniu, by w ich ofierze była jakakolwiek zasługa, nie, cała zasługa mieści się w ofierze Jezusa, dzięki której sami są w stanie składać ofiary, nadające się do przyjęcia przez Boga. Bóg nie uważał Kościoła za umierającego za swe własne grzechy, lecz raczej umierającego z Jezusem i mającego udział w Jego cierpieniach na rzecz ludzkości. (TP 1984, s. 59) bodziec, którym jest grzech przestanie istnieć. (TP 1959, s. 162)

„a moc grzechu” — żądląc na śmierć. (TP 1984, s. 59)

„jest zakon” — Boskie prawo przy stworzeniu wpisane w doskonałą ludzką naturę (Rz.6:23). Kara śmierci za grzech będzie dalej trzymać ludzkość w swej mocy, aż zasługa Jezusa zastosowana do oczyszczenia ludzkości ją usunie. (TP 1984, s. 59)

1 List do Koryntian 15:57

Paruzja (C.T. Russell):

„Zwycięstwo” — Wyzwolenie, triumf.

„Przez Jezusa Chrystusa” — Wykonanie zarysów Bożego planu jest złożone w ręce Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Ale niech będą Bogu dzięki, który nam dał zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” — To zwycięstwo nad śmiercią klasa Chrystusowa odniesie przez wszystko przezwyciężającą moc zasługi okupowej, która przedstawiona Bogu na korzyść niewybranych wymaże z nich wyrok Adamowy i w ten sposób zatriumfuje wyprowadzając z Hadesu, grobu, tych którzy w nim się znajdują. (TP 1979, s. 47)

Literatura o rozdziale 1 List do Koryntian 15

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 List do Koryntian

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.