H5971 — עם (‛am)

Hebrajski rzeczownik rodzaju męskiego עם (‛am) — numer Stronga H5971 — występuje w Starym Testamencie 1861 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „ludzie”, „ludzi”, „a ludzie”, „z moich ludzi”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — rzeczownik rodzaju męskiego:

• nation, people
• people, nation
• persons, members of one's people, compatriots, country-men
• kinsman, kindred

Definicja Stronga (ang.)

From H6004; a people (as a congregated unit); specifically a tribe (as those of Israel); hence (collectively) troops or attendants ; figuratively a flock: - folk, men, nation, people.

Jak polska interlinia oddaje H5971

• „ludzie” — 255 wystąpień
• „ludzi” — 158 wystąpień
• „a ludzie” — 51 wystąpień
• „z moich ludzi” — 49 wystąpień
• „do ludu” — 45 wystąpień
• „A cały lud” — 44 wystąpienia
• „i ludzie” — 41 wystąpień
• „moi ludzie” — 40 wystąpień
• „jego ludzie” — 39 wystąpień
• „A lud” — 28 wystąpień
• „do wszystkich ludzi” — 28 wystąpień
• „a wszyscy ludzie” — 27 wystąpień

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H5971

• 1 Księga Mojżeszowa 11:6 — I rzekł Pan: Oto lud jeden, i język jeden tych wszystkich; a toć jest zaczęcie dzieła ich, a teraz nie zabroni im nikt wszystkiego, co zamyślili uczynić.
• 1 Księga Mojżeszowa 14:16 — I odebrał nazad wszystkę majętność, także i Lota brata swego z majętnością jego wrócił, także i niewiasty, i lud.
• 1 Księga Mojżeszowa 17:14 — A nie obrzezany mężczyzna, którego by nie było obrzezane ciało nieobrzezki jego, będzie wytracona dusza ona z ludu swego; albowiem zgwałcił przymierze moje.
• 1 Księga Mojżeszowa 17:16 — I będę jej błogosławił, a dam ci z niej syna; będę jej błogosławił, i będzie rozmnożona w narody, a królowie narodów z niej wynijdą.
• 1 Księga Mojżeszowa 19:4 — Lecz pierwej niż oni poszli spać, oto obywatele miasta, mężowie Sodomscy, obstąpili dom, od młodego aż do starego, wszystek lud zewsząd.
• 1 Księga Mojżeszowa 23:7 — Tedy wstawszy Abraham, pokłonił się ludowi onej ziemi, to jest synom Hetowym, i rzekł do nich, mówiąc:
• 1 Księga Mojżeszowa 23:11 — Nie tak, panie mój, ale słuchaj mię: Pole to dam tobie i jaskinią, która jest w niem, dawam ją tobie; przed oczyma synów ludu mego, dawam ją tobie, pogrzebże umarłego twego.
• 1 Księga Mojżeszowa 23:12 — Tedy się pokłonił Abraham przed ludem onej ziemi;
• 1 Księga Mojżeszowa 23:13 — I rzekł do Efrona, w przytomności ludu onej ziemi, mówiąc: Raczej, jeźlić się zda, proszę, słuchaj mię: dam ci pieniądze za pole, weźmijże je ode mnie, a pogrzebię tam umarłego mego.
• 1 Księga Mojżeszowa 25:8 — I ustawając umarł Abraham w starości dobrej, zeszły w leciech, i syty dni; i przyłączon jest do ludu swego.
• 1 Księga Mojżeszowa 25:17 — A było lat żywota Ismaelowego, sto lat, i trzydzieści lat i siedem lat, i zszedł a umarł, i przyłączon jest do ludu swego.
• 1 Księga Mojżeszowa 26:10 — I rzekł Abimelech: Cóżeś nam to uczynił? bez mała ktokolwiek z ludu nie spał z żoną twoją: i przywiódłbyś był na nas grzech.
• 1 Księga Mojżeszowa 26:11 — Rozkazał tedy Abimelech wszystkiemu ludowi mówiąc: Kto by się dotknął męża tego, albo żony jego, śmiercią umrze.
• 1 Księga Mojżeszowa 27:29 — Niechaj ci służą ludzie, a niech ci się kłaniają narodowie. Bądź panem braci twojej, a niech ci się kłaniają synowie matki twojej; którzy by cię przeklinali, niech będą przeklętymi, a którzy by cię błogosławili, niech będą błogosławionymi.
• 1 Księga Mojżeszowa 28:3 — A Bóg Wszechmogący niech ci błogosławi, a niech cię rozrodzi i rozmnoży, abyś był w mnóstwo ludu;
• 1 Księga Mojżeszowa 32:7 — I zląkł się Jakób bardzo a strwożył się; i rozdzielił lud, który z nim był, i owce, i woły, i wielbłądy, na dwa hufce;
• 1 Księga Mojżeszowa 33:15 — Tedy rzekł Ezaw: Niech wżdy zostawię przy tobie cokolwiek ludu, który jest ze mną. A on odpowiedział: A na cóż to? byłem znalazł łaskę w oczach pana mego.
• 1 Księga Mojżeszowa 34:16 — Tedy wam damy córki nasze, a córki wasze pojmiemy sobie, i będziemy mieszkać z wami, a będziemy ludem jednym.
• 1 Księga Mojżeszowa 34:22 — Ale tym sposobem pozwalają mężowie ci, mieszkać z nami, abyśmy byli jednym ludem: żeby był obrzezan między nami każdy mężczyzna, tak jako oni są obrzezani.
• 1 Księga Mojżeszowa 35:6 — Przyszedł tedy Jakób do Luzy, która jest w ziemi Chananejskiej, ta jest Betel, sam i wszystek lud, który z nim był.
• 1 Księga Mojżeszowa 35:29 — I dokonał Izaak, i umarł, i przyłączony jest do ludu swego, stary i pełen dni; a pogrzebli go Ezaw, i Jakób, synowie jego.
• 1 Księga Mojżeszowa 41:40 — Ty będziesz nad domem moim, a według rozkazania ust twoich sprawować się będzie wszystek lud mój: tylko stolicą większy nad cię będę.
• 1 Księga Mojżeszowa 41:55 — Jednak potem ściśniona była głodem wszystka ziemia Egipska, i wołał lud do Faraona, o chleb. I rzekł Farao wszystkim Egipczanom: Idźcie do Józefa, a co wam rzecze uczyńcie.
• 1 Księga Mojżeszowa 42:6 — A Józef był przedniejszym rządcą w onej ziemi; onże sprzedawał zboża wszystkiemu ludowi ziemi. A gdy przyszli bracia Józefowi, kłaniali mu się twarzą do ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 47:21 — I przeniósł lud do miast, od ostatnich granic Egiptu aż do końca jego.
• 1 Księga Mojżeszowa 47:23 — I rzekł Józef do ludu: Otom was teraz poskupował i ziemię waszę Faraonowi; otóż macie nasienie, posiejcież tedy role.
• 1 Księga Mojżeszowa 48:4 — A mówił do mnie: Oto, ja rozrodzę cię, i rozmnożę cię, i wywiodę z ciebie wielki naród; a dam ziemię tę nasieniu twemu po tobie w dziedzictwo wieczne.
• 1 Księga Mojżeszowa 48:19 — Ale się zbraniał ojciec jego, i rzekł: Wiemci synu miły, wiem; i tenci się stanie w lud wielki, tenci też urośnie; a wszakże brat jego młodszy urośnie nadeń, a z nasienia jego wyjdzie mnóstwo narodów.
• 1 Księga Mojżeszowa 49:10 — Nie będzie odjęte sceptrum od Judy, ani Zakonodawca od nóg jego, aż przyjdzie Szylo, i jemu będzie oddane posłuszeństwo narodów.
• 1 Księga Mojżeszowa 49:16 — Dan sądzić będzie lud swój, jako jedno z pokoleń Izraelskich.
• 1 Księga Mojżeszowa 49:29 — A rozkazał im, i rzekł do nich: Ja będę przyłączon do ludu mego; pogrzebcież mię z ojcy moimi w jaskini, która jest na polu Efrona Hetejczyka;
• 1 Księga Mojżeszowa 49:33 — Tedy przestawszy Jakób mówić do synów swoich, złożył nogi swe na łoże i umarł, i przyłączon jest do ludu swego.
• 1 Księga Mojżeszowa 50:20 — Wyście złe myślili przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobre, chcąc uczynić to, co się dziś dzieje, aby zachował tak wielki lud.
• 2 Księga Mojżeszowa 1:9 — I rzekł do ludu swego: Oto lud synów Izraelskich wielki, i możniejszy nad nas.
• 2 Księga Mojżeszowa 1:20 — I czynił dobrze Bóg onym babom; i krzewił się lud, i zmocnili się bardzo.
• 2 Księga Mojżeszowa 1:22 — Tedy rozkazał Farao wszystkiemu ludowi swemu, mówiąc: Każdego syna, który się urodzi, w rzekę go wrzućcie, a każdą córkę żywo zachowajcie.
• 2 Księga Mojżeszowa 3:7 — I rzekł Pan: Widząc widziałem utrapienie ludu mojego, który jest w Egipcie, a wołanie ich słyszałem przed przystawy ich; bom doznał boleści jego.
• 2 Księga Mojżeszowa 3:10 — Przetoż teraz, pójdź, a poślę cię do Faraona, abyś wywiódł lud mój, syny Izraelskie z Egiptu.
• 2 Księga Mojżeszowa 3:12 — I rzekł Bóg: Oto, będę z tobą, a to miej na znak, żem cię ja posłał: Gdy wywiedziesz ten lud z Egiptu, będziecie służyć Bogu na tej górze.
• 2 Księga Mojżeszowa 3:21 — I dam łaskę ludowi temu w oczach Egipczanów: i stanie się, gdy wychodzić będziecie, że nie wynijdziecie próżni.
• 2 Księga Mojżeszowa 4:16 — On będzie mówił za cię do ludu, i stanie się, że on będzie tobie za usta, a ty mu będziesz za Boga;
• 2 Księga Mojżeszowa 4:21 — I rzekł Pan do Mojżesza: Gdy pójdziesz i wrócisz się do Egiptu, patrzajże, abyś wszystkie cuda, którem Ja podał w rękę twoję, czynił przed Faraonem, a Ja zatwardzę serce jego, aby nie wypuścił lud.
• 2 Księga Mojżeszowa 4:30 — I powiedział Aaron wszystkie słowa, które mówił Pan do Mojżesza, a Mojżesz czynił znaki przed oczyma ludu.
• 2 Księga Mojżeszowa 4:31 — I uwierzył lud, i zrozumieli, że nawiedził Pan syny Izraelskie, a iż wejżał na utrapienie ich; i schyliwszy się, pokłon uczynili.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:1 — Potem tedy przyszli Mojżesz i Aaron, i mówili do Faraona: Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Puść lud mój, aby mi obchodzili święto na puszczy.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:4 — I rzekł do nich król Egipski: Przecz ty Mojżeszu i Aaronie odrywacie lud od robót ich? Idźcież do robót waszych.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:5 — Rzekł też Farao: Oto, wielki teraz jest ten lud w ziemi, a wy je odrywacie od robót ich.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:6 — Rozkazał tedy Farao onegoż dnia przystawom nad ludem, i urzędnikom jego, mówiąc:
• 2 Księga Mojżeszowa 5:7 — Już więcej nie będziecie dawać plew ludowi do czynienia cegły, jako przedtem; sami niech idą, i zbierają sobie plewy.
• 2 Księga Mojżeszowa 5:10 — Wyszedłszy tedy przystawowie nad ludem i urzędnicy jego, rzekli do ludu, mówiąc: Tak mówi Farao: Ja nie będę wam dawał plew.

Pokazano 50 z 1861 wystąpień. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H5971 w rozbiorze wersetu.

Hasła pokrewne

• H6004

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.