2 Księga Kronik 7

2 Księga Kronik, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (22 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 7 — Biblia Gdańska

1 A gdy dokończył Salomon modlitwy, tedy ogień zstąpił z nieba, i pożarł całopalenie i inne ofiary, a chwała Pańska napełniła on dom.

2 I nie mogli kapłani wnijść do domu Pańskiego, przeto, że chwała Pańska napełniła dom Pański.

3 I wszyscy synowie Izraelscy, widząc, gdy zstępował ogień, i chwała Pańska na dom, upadli twarzą swą na ziemię, na tło, a kłaniając się chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego.

4 A król i wszystek lud sprawowali ofiary przed Panem.

5 Tedy nabił król Salomon na ofiary wołów dwadzieścia i dwa tysiące, a owiec sto i dwadzieścia tysięcy, gdy poświęcali dom Boży król i wszystek lud.

6 Ale kapłani stali w rzędach swych: Lewitowie także z instrumentami muzyki Pańskiej, które był sprawił Dawid król ku chwaleniu Pana, (że na wieki miłosierdzie jego) pieśnią Dawidową, którą im podał. Inni też kapłani trąbili przeciwko nim, a wszyscy Izraelczycy stali.

7 Nadto poświęcił Salomon pośrodek sieni, która była przed domem Pańskim; bo tam ofiarował całopalenia, i tłustości spokojnych ofiar, przeto, że na ołtarzu miedzianym, który był sprawił Salomon, nie mogły się zmieścić całopalenia, i ofiary śniedne i tłustości.

8 I obchodził Salomon onego czasu święto uroczyste przez siedm dni, i wszystek Izrael z nim, zgromadzenie bardzo wielkie, od wejścia do Emat aż do rzeki Egipskiej.

9 (Potem uczynili dnia ósmego święto; albowiem poświęcenie ołtarza sprawowali przez siedm dni, i święto uroczyste obchodzili przez siedm dni.

10 A dnia dwudziestego i trzeciego, miesiąca siódmego, rozpuścił lud do przybytków swoich, weselący się i cieszący się w sercu swem z dobrodziejstwa, które uczynił Pan Dawidowi i Salomonowi i Izraelowi, ludowi swemu.

11 A tak dokończył Salomon domu Pańskiego, i domu królewskiego, a wszystko, co był umyślił w sercu swem, uczynić w domu Pańskim i w domu swym, wykonał szczęśliwie.

12 Potem ukazał się Pan Salomonowi w nocy, i rzekł do niego: Wysłuchałem modlitwę twoję, i obrałem to miejsce sobie za dom do ofiary.

13 Jeźli zamknę niebo, żeby nie było deszczu, i jeźli rozkażę szarańczy, aby pożarła ziemię; jeźli też poślę powietrze na lud mój;

14 A jeźliby się upokorzył lud mój, nad którym wzywano imienia mego, a modliłby się, i szukałby twarzy mojej, odwróciwszy się od dróg swoich złych: tedy Ja wysłucham z nieba, i odpuszczę grzech ich, a uzdrowię ziemię ich.

15 Oczy też moje otworzone będą, a uszy moje nakłonione ku modlitwie uczynionej na tem miejscu.

16 Bom teraz obrał i poświęcił ten dom, aby tu przebywało imię moje aż na wieki; i będą tu oczy moje, i serce moje po wszystkie dni.

17 A ty będzieszli chodził przede mną, jako chodził Dawid, ojciec twój, a będziesz się sprawował według wszystkiego, com ci przykazał, strzegąc ustaw moich i sądów moich:

18 Tedy utwierdzę stolicę królestwa twego, jakom uczynił umowę z Dawidem, ojcem twoim, mówiąc: Nie będzie odjęty z narodu twego mąż panujący nad Izraelem.

19 A jeźli się wy odwrócicie, a opuścicie ustawy moje, i przykazania moje, którem wam podał, a odszedłszy będziecie służyli bogom cudzym, i będziecie się im kłaniali:

20 Tedy ich wykorzenię z ziemi mojej, którąm im dał; a ten dom, którym poświęcił imieniowi memu, odrzucę od oblicza mego, i podam go na przypowieść, i na baśń między wszystkie narody.

21 Nadto i ten dom, który był sławny, każdemu mimo idącemu będzie na podziw, i rzecze: Przeczże tak uczynił Pan tej ziemi i temu domowi?

22 Tedy odpowiedzą: Przeto, iż opuścili Pana, Boga ojców swoich, który ich wywiódł z ziemi Egipskiej, a chwycili się bogów cudzych, i kłaniali się im, i służyli im, dlategoż przywiódł na nich to wszystko złe.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 7:1

Epifania i Bazylea:

„A gdy dokończył Salomon modlitwy, tedy ogień zstąpił z nieba i pożarł całopalenie i inne ofiary” — Modlitwa pozafiguralnego Salomona w jej różnych częściach była czyniona stopniowo, rozpoczynając się na początku Epifanii i od tego czasu dalej jest czyniona, nie tylko przez słowa J., lecz szczególnie przez jego postępowanie, rozmowy, kazania i pisma. Wynikające odpowiedzi były wspaniałym objawieniem Boskiego przyjęcia ofiary Chrystusa na korzyść J. i epifanicznego ludu Bożego. (TP 1958, s. 102)

„a chwała Pańska napełniła on dom” — a jaśniejący charakter Jehowy, w Jego wielkiej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy, tak jak jest objawiony w epifanicznej Prawdzie i jej Duchu, napełnił epifaniczną świątynię. (TP 1958, s. 102)

2 Księga Kronik 7:2

Epifania i Bazylea:

„I nie mogli kapłani wnijść do domu Pańskiego, przeto, że chwała Pańska napełniła dom Pański” — To objawienie charakteru Boga było tak obfite, tak nadzwyczaj jasne i niezgłębione, że z początku nawet główni wodzowie ludu Bożego nie mogli go w całości zrozumieć, a zatem z początku nie mogli służyć w epifanicznej świątyni. (TP 1958, s. 102)

2 Księga Kronik 7:3

Epifania i Bazylea:

„I wszyscy synowie Izraelscy, widząc... upadli... a kłaniając się chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego” — A gdy epifaniczny lud Boży przyszedł stopniowo do rozpoznania tych rzeczy, to pokornie czcili i wychwalali Boga wysławiając Jego dobrodziejstwo i miłosierdzie, które trwają na wieki. (TP 1958, s. 102)

2 Księga Kronik 7:4

Epifania i Bazylea:

„A król i wszystek lud sprawowali ofiary przed Panem” — We wdzięcznej i oceniającej odpowiedzi za błogosławieństwa epifanicznej Prawdy i jej Ducha, tak jak są objawione w epifanicznej świątyni, J. i wszystek lud Boży, który przyszedł do uznania tej Prawdy, ofiarował Bogu swoją służbę w popieraniu jej. (TP 1958, s. 102)

2 Księga Kronik 7:5

Epifania i Bazylea:

„Tedy nabił król Salomon na ofiary... wołów dwadzieścia i dwa tysiące” — (22000 wielokrotność liczby 2 i 10 - przedstawia dwie klasy o naturze niższej niż Boska); Pod kierownictwem J. i wraz z nim, W.G. i klasa M.G. składali swe ofiary w wypełnieniu swej służby poświęcenia. (TP 1958)

„a owiec sto i dwadzieścia tysięcy” — (120000 wielokrotność liczby 12); M.St uczyniło podobnie. (TP 1958)

„gdy poświęcali dom Boży król i wszystek lud” — Tym sposobem J. i wszyscy bracia i siostry oświeceni Epifanią poświęcili i dalej poświęcają epifaniczną świątynię i jej dziedziniec. (TP 1958, s. 102)

2 Księga Kronik 7:6

Epifania i Bazylea:

„Ale kapłani stali w rzędach swych” — A główni wodzowie służyli w swych zdolnościach urzędowych. (TP 1958)

„Lewitowie także z instrumentami muzyki Pańskiej, które był sprawił Dawid król ku chwaleniu Pana (że na wieki miłosierdzie jego) pieśnią Dawidową, którą im podał” — podrzędni słudzy również służyli tomami, ulotkami, bereańskimi badaniami itd., dostarczonymi przez br. R. i używanymi tak skutecznie przez niego w celu wychwalania Boga przez sposoby, które przynoszą Bogu chwałę. (TP 1958)

„Inni też kapłani trąbili przeciwko nim, a wszyscy Izraelczycy stali” — co więcej główni wodzowie udzielali wykładów na stosowne przedmioty. (TP 1958, s. 103)

2 Księga Kronik 7:7

Epifania i Bazylea:

„Nadto poświęcił Salomon pośrodek sieni, która była przed domem Pańskim” — (całą środkową przestrzeń sieni, w obrębie odgradzających murów, która tym sposobem stała się jednym ogromnym ołtarzem, na częściach którego mogły być składane ofiary); W Epifanii J. przez pokazanie rozważań z Pisma Św. i pism br. R., że epifaniczny Dziedziniec różni się od Dziedzińca W.Ew., poświęcił epifaniczny Dziedziniec jako sferę, w której dwie dodatkowe poświęcone klasy, które nie należą do przyszłych członków M.St., mianowicie W.G. i M.G., mogą również składać ofiary przyjemne Bogu. (TP 1958)

„bo tam ofiarował” — tu pod kierownictwem J. oni składali swe ofiary. (TP 1958)

„całopalenie” — przez które Bóg objawił Swe przyjęcie ofiary Chrystusa za nich. (TP 1958, s. 103)

2 Księga Kronik 7:8

Epifania i Bazylea:

„I obchodził Salomon onego czasu święto uroczyste... i wszystek Izrael z nim, zgromadzenie bardzo wielkie od wejścia do Emat aż do rzeki Egipskiej” — Oświecony Epifanią lud Boży doznał wiele radości i błogosławieństwa, gdy po raz pierwszy zrozumiał w sposób oceniający epifaniczne poselstwo, w którym objawione są cztery wielkie Boskie przymioty, i gdy po raz pierwszy odpowiedział przez wychwalanie, czczenie i poświęconą służbę; jednak, jako wynik dalszego służenia J. Prawdzie podczas Epifanii na ich korzyść, oni mieli, i jeżeli pozostaną wierni dalej będą mieli o wiele więcej radości i błogosławieństwa w swych stanowiskach klasowych przez całe ich chrześcijańskie życie; coraz więcej lud Pański będzie łączył się w tej uczcie, gdy będzie zajmował swe epifaniczne stanowisko przed Bogiem, tym sposobem przychodząc do J. czy to osobiście, czy też do jego pism -- tak jak wiele ludzi z Prawdy zgromadzało się do br. R. przez jego pisma -- aż wszyscy z wiernego ludu a Prawdzie ewentualnie zgromadzą się do J., począwszy od M.St., włączając W.G., klasę M.G. i tymczasowo usprawiedliwionych, aż nawet do ludzi światowych. (TP 1958, s. 104)

2 Księga Kronik 7:9

Epifania i Bazylea:

„poświęcenie ołtarza sprawowali przez siedem dni, i święto uroczyste obchodzili przez siedem dni” — [pierwsze siedem dni: od 1 dnia miesiąca siódmego (1Król. 8:2,65) do 7 dnia miesiąca siódmego; (przerwa: od 8 dnia do 14 dnia); drugie siedem dni: od 15 dnia miesiąca siódmego (3Moj.23:34-39) do 21 dnia miesiąca siódmego i kończyło się uroczystym zgromadzeniem 8 dnia świąt, czyli 22 dnia miesiąca siódmego]. (TP 1958, s. 104) Siedem dni poświęcenia przedstawia zupełny okres, jaki wymagany jest dla przedstawienia epifanicznego ludu Bożego Bogu, a siedem dni świąt przedstawia zupełny okres jego chrześcijańskiego życia na ziemi po zajęciu stanowiska przed Bogiem. (TP 1958, s. 104) Siedem dni poświęcania stanowi typ zupełnego okresu potrzebnego do przedstawienia Kościoła Jehowie, podczas gdy obchodzone przez siedem dni święto jest typem błogosławienia świata w czasach Tysiąclecia. (TP 1980, s. 53)

2 Księga Kronik 7:10

Epifania i Bazylea:

„A dnia dwudziestego i trzeciego miesiąca siódmego, rozpuścił lud do przybytków swoich” — [Salomon zwolnił lud przy końcu 8 dnia tj. 22 dnia miesiąca siódmego, tak aby rano 23 dnia mogli rozpocząć podróż do domów]; (TP 1958, s. 104) Ogłoszone stosowne nauki J. dopomogły ludowi Bożemu do osiągnięcia jego wiecznego dziedzictwa. (TP 1958, s. 104) Salomon, wysyłający ósmego dnia radosny lud do domów, jest typem Pana dodającego przy końcu Małego Okresu wiernym restytucjonistom do ich radości ich wieczne dziedzictwo. (TP 1980, s. 53)

„weselący i cieszący się w sercu swem z dobrodziejstwa, które uczynił Pan Dawidowi i Salomonowi i Izraelowi” — I doszli tam z sercami radosnymi oceniając błogosławieństwa, które Bóg zlał na Posłanników Prousii i Epifanii, a które przez nich były wylane na lud Boży. (TP 1958, s. 104)

2 Księga Kronik 7:11

Epifania i Bazylea:

„A tak dokończył Salomon domu Pańskiego” — Na ile to dotyczy samej epifanicznej świątyni, to J. skończył ją zupełnie. (TP 1958, s. 105)

„i domu królewskiego” — i objął całkowity urząd w swej sferze, jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1958, s. 105)

„a wszystko, co był umyślił w sercu swem, uczynić w domu Pańskim i w domu swym, wykonał szczęśliwie” — i dał mu Pan powodzenie, oraz pomyślność w jego serdecznych pragnieniach czynienia woli Bożej w tych sprawach. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:12

Epifania i Bazylea:

„ukazał się Pan Salomonowi w nocy, i rzekł do niego: Wysłuchałem modlitwę twoją, i obrałem to miejsce sobie za dom do ofiary” — Przez Swe Słowo, Ducha i opatrzność Bóg zapewnił J. w chwilach wątpliwości i niepewności, że On wysłuchał jego modlitwę i że pozostanie w pośród Swego ludu, jako Kościoła zorganizowanego w jego różnych częściach -- epifanicznej świątyni -- dla Swej służby. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:13

Epifania i Bazylea:

„żeby nie było deszczu... jeśli rozkażę szarańczy aby pożarła ziemię; jeśli też poślę powietrze na lud mój” — Bóg zapewnił J., że wśród wstrzymywań Prawdy będącej na czasie i jej Ducha, czy wśród papizmu, albo chwytania za władzę i panowania nad dziedzictwem Bożym, czy też przesiewania rewolucjonizmu. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Imienia mego” — Izrael znaczy "Lud Boży".

Epifania i Bazylea:

„A jeźliby się upokorzył lud mój nad którym wzywano imienia mego, a modliłby się, i szukałby twarzy mojej odwróciwszy się od dróg swoich złych... odpuszczę grzech ich, a uzdrowię ziemię ich” — Jeżeli Jego lud, w którym Jego charakter itd. jest odbity, w pokorze wróci do Niego i będzie gorliwie szukał Jego łaski i zaniecha swych grzechów, oczyszczając się, wtedy Bóg wysłucha go i przebaczy jego występki i da mu taką pomoc, iż przezwycięży te utrapienia dotyczące sfery Prawdy i jej Ducha w swym umyśle. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:15

Epifania i Bazylea:

„Oczy też moje otworzone będą, a uszy moje nakłonione ku modlitwie uczynionej na tem miejscu” — Również Bóg obiecał J., że będzie używał Swej mądrości w czuwaniu nad Swym ludem, oraz zwróci uwagę na jego modlitwy czynione w zgodzie z Jego epifaniczną Prawdą i zarządzeniami. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:16

Epifania i Bazylea:

„Bom teraz obrał i poświęcił ten dom, aby tu przebywało imię moje aż na wieki; i będą tu oczy moje i serce moje po wszystkie dni” — Ponieważ Bóg wybrał i uświęcił Prawdą i Duchem Swój lud, który stanowi epifaniczną świątynię, jaką J. zarządził dla Boga, organizując lud w jego oddzielne klasy i epifaniczną pracę, oraz Bóg wycisnął Swoją cześć, dobre imię itd. na niej na wieki -- na tyle, na ile to się tyczy Jego części -- jak również Swą mądrość i miłość. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:17

Epifania i Bazylea:

„A ty będziesz chodził przede mną, jako chodził Dawid, ojciec twój, a będziesz się sprawował według wszystkiego com ci przykazał, strzegąc ustaw moich i sądów moich” — Jednak ustawiczna łaska Boża, rozciągnięta nad J. i nad tymi, którzy byli pod jego władzą wykonawczą, zależała od ich wierności. Jeżeli J. będzie postępował wiernie i rzetelnie, tak jak br. R. jego poprzednik to czynił idąc za Boskimi naukami i przykazaniami. (TP 1958, s. 105)

2 Księga Kronik 7:18

Epifania i Bazylea:

„Tedy utwierdzę stolicę królestwa twego, jakom uczynił umowę z Dawidem... Nie będzie odjęty z narodu twego mąż panujący nad Izraelem” — Wtedy Bóg będzie dalej trzymał go na urzędzie jako Pańskiego wykonawcę aż do końca, tak jak to pokazał br. R. (TP 1958, s. 106)

2 Księga Kronik 7:19

Epifania i Bazylea:

„A jeśli się wy odwrócicie” — Lecz jeśliby J. albo jakakolwiek z epifanicznych grup ludu Pańskiego, albo ich członków opuściła Boga w jakimkolwiek stopniu. (TP 1958)

„a opuścicie ustawy moje” — doktryny. (TP 1958)

„i przykazania moje” — i odrzuciłaby Jego przepisy. (TP 1958)

„którem wam podał” — które Bóg polecił Swemu ludowi. (TP 1958)

„a odszedłszy będziecie służyli bogom cudzym i będziecie się im kłaniali” — a popierałby i służyłby innym bogom, takim jak grzech, błąd, samolubstwo, świat, ciało i diabeł. (TP 1958, s. 106)

2 Księga Kronik 7:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Między wszystkie narody” — Proroctwo to wypełniło się w zupełności.

Epifania i Bazylea:

„Tedy ich wykorzenię z ziemi mojej, którąm im dał” — Wtedy w podobnej mierze Bóg odrzuci ich od sfery Prawdy i jej Ducha udzielanej przez Niego. (TP 1958, s. 106)

„a ten dom, którym poświęcił imieniowi memu, odrzucę od oblicza mego” — a epifaniczna świątynia, tak jak jest zorganizowana w jej oddzielnych klasach, będzie odrzucone od łaski Bożej. (TP 1958, s. 106)

„i podam go na przypowieść i baśń, między wszystkie narody” — Epifaniczny lud Boży stałby się tym sposobem przedmiotem powszechnego pośmiewiska i szyderstwa. (TP 1958, s. 106)

2 Księga Kronik 7:21

Epifania i Bazylea:

„Nadto i ten dom, który był sławny, każdemu mimo idącemu będzie na podziw i rzecze: Przeczże tak uczynił Pan tej ziemi i temu domowi?” — W takich warunkach epifaniczna świątynia też, chociaż była wywyższona przez łaskę Bożą, stałaby się pomnikowym przykładem Boskiego odrzucenia i przedmiotem posmiewiska. (TP 1958, s. 106)

2 Księga Kronik 7:22

Epifania i Bazylea:

„Przeto iż opuścili Pana, Boga... który ich wywiódł z ziemi Egipskiej, a chwycili się bogów cudzych... dla tegoż... to wszystko złe” — Jedyne wyjaśnienie byłoby, że stali się niewiernymi Bogu, który wyzwolił ich i ich poprzedników z królestwa grzechu i błędu, z królestwa szatana i jego mocy; że odstąpili od Prawdy i jej Ducha, a byli posłuszni, oraz służyli różnym formom grzechu, błędu, samolubstwa i światowości; dlatego Bóg odrzucił ich i sprowadził na nich wielkie nieszczęście. (TP 1958, s. 107)

Literatura o rozdziale 2 Księga Kronik 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.