2 Księga Kronik 5

2 Księga Kronik, rozdział 5 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (14 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 5 — Biblia Gdańska

1 A tak dokończona jest wszystka robota, którą sprawił Salomon do domu Pańskiego, i wniósł tam Salomon rzeczy, które był poświęcił Dawid ojciec jego: srebro, i złoto, i wszystkie naczynia włożył do skarbów domu Bożego.

2 Tedy zebrał Salomon starszych z Izraela, i wszystkich przedniejszych z każdego pokolenia, i przedniejszych z ojców synów Izraelskich, do Jeruzalemu, aby przenieśli skrzynię przymierza Pańskiego z miasta Dawidowego, które jest Syon.

3 I zebrali się do króla wszyscy mężowie Izraelscy w święto uroczyste, które bywa miesiąca siódmego.

4 A gdy się zeszli wszyscy starsi z Izraela, wzięli Lewitowie skrzynię;

5 I nieśli skrzynię, i namiot zgromadzenia, i wszystkie naczynia święte, które były w namiocie, przenieśli je kapłani i Lewitowie.

6 Zatem król Salomon, i wszystko zgromadzenie Izraelskie, co się byli zeszli do niego przed skrzynię, ofiarowali owce i woły, których nie można obliczyć, ani obrachować przez mnóstwo.

7 Wnieśli tedy kapłani skrzynię przymierza Pańskiego na miejsce jej, do wnętrznego domu, to jest do świątnicy najświętszej pod skrzydła Cherubinów;

8 Albowiem Cherubinowie mieli rozciągnione skrzydła nad miejscem skrzyni, i okrywali Cherubinowie skrzynię, i drążki jej z wierzchu.

9 I powyciągali one drążki, tak że końce ich było widać z skrzyni na przodku świątnicy; ale ich nie widać było zewnątrz, i tamże zostały aż do dnia tego.

10 A nic nie było w skrzyni, tylko dwie tablice, które tam był włożył Mojżesz na Horebie, gdy stanowił przymierze Pan z synami Izraelskimi po wyjściu ich z Egiptu.

11 A gdy wychodzili kapłani z świątnicy, (bo wszyscy kapłani, ile ich było, poświęcili się byli, a nie przestrzegali porządków.)

12 Stali Lewitowie śpiewacy, i wszyscy, którzy byli przy Asafie, Hemmanie, i Jedytunie, i synowie ich, i bracia ich, obleczeni będąc w szaty bisiorowe, z cymbałami i z harfami i z cytrami, stali mówię na wschodniej stronie ołtarza, a przy nich kapłanów sto i dwadzieścia trąbiących w trąby.

13 I stało się, gdy jednostajnie trąbili, i śpiewali, i wydawali jednaki głos, chwaląc i sławiąc Pana: i gdy podnosili głos na trąbach, i na cymbałach, i na innych instrumentach muzycznych, i chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego, tedy dom on napełniony jest obłokiem, to jest dom Pański.

14 Tak iż się nie mogli kapłani ostać, i służyć dla onego obłoku; albowiem napełniła była chwała Pańska dom Boży.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 5

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 5:1

Epifania i Bazylea:

„A tak dokończona jest wszystka robota, którą sprawił Salomon do domu Pańskiego” — Tym sposobem J. z bratem Jolly, który mu pomagał, miał skończyć wszystką pracę dotyczącą epifanicznej świątyni. (TP 1956, s. 27)

„i wniósł tam Salomon rzeczy, które był poświęcił Dawid ojciec jego” — On uczynił i zastosował do epifanicznej świątyni wszystkie rzeczy, które brat R., jego symboliczny ojciec, jego poprzednik, jako Pański specjalny rzecznik, uświęcił. (TP 1956, s. 27)

„srebro i złoto” — Boską Prawdę. (TP 1956, s. 27)

„i wszystkie naczynia” — i wszystko co do niej należało. (TP 1956, s. 27)

„włożył do skarbów domu Bożego” — poruczył je składom literatury Prawdy epifanicznej świątyni. (TP 1956, s. 27)

2 Księga Kronik 5:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Salomon” — Typ na Chrystusa.

„Zebrał” — Wyobraża czas żniwa.

„Starszych Izraela” — Figuruje na wybranych Bożych.

Epifania i Bazylea:

„Zebrał Salomon starszych z Izraela” — W czasie śmierci brata R. bracia byli mniej więcej oszołomieni, podobnie jak owce, które zgubiły swego pasterza. Wielu było w niepewności co do tego jak iść naprzód z pracą publiczną, albowiem brat R. pisał wiele odnośnie uderzenia Jordanu, szczególnie krótko przed swą śmiercią, i nie było jasnym czy ta praca była skończona, lub czy szósta broń ku zabijaniu, czyli rewolucjonizm, działający przeciwko Pańskim naukom i zarządzeniom, tak jak one były dane przez brata R. zaczął wywierać swój wpływ wśród braci, najpierw w Wielkiej Brytanii, a potem w Ameryce, wywołując wiele dyskusji. (TP 1957, s. 79) Wśród tego rodzaju warunków J. bezpośrednio jak również pośrednio przez swe nauki, wezwał razem pielgrzymów. (TP 1957, s. 79)

„i wszystkich przedniejszych z każdego pokolenia” — posiłkowych pielgrzymów. (TP 1957, s. 79)

„i przedniejszych z ojców synów Izraelskich” — i kierowniczych sług wśród ludu Pańskiego. (TP 1957, s. 79)

„do Jeruzalemu” — do siebie, jako posłannika Epifanii w sferze swej wykonawczości. (TP 1957, s. 79)

„aby przenieśli skrzynię przymierza Pańskiego z miasta Dawidowego, które jest Syon” — [Syon - słoneczny, błyszczący światłem]; aby oni mogli posuwać Prawdę będącą na czasie i jej zarządzenia, poza stanowisku utrzymywane przez brata R., jako jedynego uznanego wykonawczego wojownika Parousii, stanowisko, które było pełnością światła Prawdy dla rozwoju M.St. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:3

Epifania i Bazylea:

„I zebrali się do króla wszyscy mężowie Izraelscy” — Przeto bracia w ogólności zgromadzili się (umysłowo, a nie cieleśnie) do J., jako do Pańskiego posłannika Epifanii, każdy, aby zajął swe miejsce przed Panem w czasie przesiewania, jakie wówczas postępowało, czy to jako członek M.St., W.G., M.G., tymczasowo usprawiedliwionych lub klasy wtórej śmierci, przebywając tym sposobem w swym pozafiguralnym namiocie (3Moj.23:34; 5Moj.16:13-16) podczas pozafiguralnego święta kuczek. (TP 1957, s. 79)

„w święto uroczyste, które bywa miesiąca siódmego” — miesiąca października, a nie września jak jest podane w polskiej Biblii (1Król.8:2), który był siódmym miesiącem Ethanim, uroczyste święto - chociaż świątynia była ukończona dopiero w ósmym miesiącu Bul, który odpowiada listopadowi (1Król.6:38). (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:4

Epifania i Bazylea:

„A gdy się zeszli wszyscy starsi z Izraela” — Szczególnie wystąpili pielgrzymi. (TP 1957, s. 79)

„wzięli Lewitowie skrzynię” — (niewątpliwie tak kapłani jak i Lewici brali w tym udział, chociaż każdy opis wzmiankuje tylko jedną grupę; w figuralnych opisach kapłani będąc Lewitami, przy szczególnych okazjach nieśli arkę - 5Moj.17:18; 31:9; Joz.3:3-17; 4:9-18; 6:4-13; 8:33; 1Kron.15:14 - oni również bez wątpienia wnosili ją do Świątnicy Najświętszej i wynosili ją stamtąd, gdzie innym Lewitom nie było dozwolone wchodzić); (TP 1957, s. 79) Wybitni i podrzędni słudzy Boży przygotowywali się do popierania Prawdy będącej na czasie i jej zarządzeń dla stosownego celu. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:5

Epifania i Bazylea:

„I nieśli skrzynię” — Następnie wybitni słudzy Boży i podrzędni słudzy zaczęli popierać Prawdę będącą na czasie i jej zarządzenia poza stanowisko, jakie utrzymywał brat R. (TP 1957, s. 79)

„i namiot zgromadzenia, i wszystkie naczynia święte, które były w namiocie, przenieśli je kapłani i Lewitowie” — w dodatku oni przenieśli kościół, tak jak on istniał w Parousii, wraz z jego stosownymi doktrynalnymi, zbijającymi, naprawiającymi i etycznymi, naukami, do świątyni Epifanii. Tym sposobem to co Pan pokazał przez brata R. (1Kron.23:26), mianowicie, że gdy lud Boży rozdzieli się na klasy jako świątynia Epifanii, odrębna praca miała zacząć się dla Lewitów. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:6

Epifania i Bazylea:

„Zatem król Salomon i wszystko zgromadzenie Izraelskie, co się byli zeszli do niego przed skrzynię” — J. i wszystek wyznający lud Boży, który się zgromadził do niego w obecności Prawdy będącej na czasie i jej zarządzeń. (TP 1957, s. 79)

„ofiarowali owce” — wyrazili swą wiarę w Boskie objawione czyny wskazujące na Jego przyjęcie ofiary Chrystusa. (TP 1957, s. 79)

„i woły” — i w wierze przedstawili Bogu ukrzyżowanego Chrystusa, jako swą przykrywającą zasługę. (TP 1957, s. 79)

„których nie można obliczyć, ani obrachować, przez mnóstwo” — bez zastrzeżeń. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Skrzynia przymierza” — Typ na Chrystusa.

„Cheruby” — Które razem z ubłagalnią i światłem wyobrażały obecność Jehowy.

Epifania i Bazylea:

„Wnieśli tedy kapłani skrzynię przymierza Pańskiego na miejsce jej, do wnętrznego domu, to jest do świątnicy najświętszej, pod skrzydła Cherubinów” — A wierni główni wodzowie popierali Prawdę będącą na czasie i jej zarządzenia przyprowadzając ją do jej właściwego miejsca w epifanicznej świątyni, w sferę Boskiego przebywania, gdzie ona jest chroniona przez Jego przymioty istoty i charakteru. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:8

Epifania i Bazylea:

„Albowiem Cherubinowie mieli rozciągnione skrzydła nad miejscem skrzyni, i okrywali Cherubinowie skrzynię i drążki jej z wierzchu” — Te przymioty są czynne i całkowicie wystarczające w doglądaniu i ochranianiu sfery Prawdy będącej na czasie i jej zarządzeń w epifanicznej świątyni, oraz one całkowicie chronią ją, jak również stosowne ustępy Pisma Św. St. i Nowego Testamentu. (TP 1957, s. 79)

2 Księga Kronik 5:9

Epifania i Bazylea:

„I powyciągali one drążki, tak, że końce ich było widać na przodku świątnicy; ale ich nie widać było zewnątrz” — Przy końcu Parousii miała się wypełnić Prawda na czasie i jej zarządzenia, w tych zarysach, które były na czasie, np.: zamknięcie drzwi wejścia do stanu spłodzenia z Ducha, zakończenie się Żniwa w jego żęciu i pokłosiu, pieczętowanie świętych na czołach itd. wszystko to dochodziło do swego ostatecznego miejsca przebywania; nie było więc potrzeba aby tę Prawdę dalej popierać przez zapraszanie nowych osób poświęcających się by się ubiegali o obietnice wysokiego powołania. Ponieważ w tym czasie było więcej poświęceń niż było potrzeba do celów Przybytku W.Ew., wobec powyższego praca ze świątynią Epifanii zaczęła się. Dlatego ustępy Pisma Św., St. i Nowego Testamentu, które były poprzednio używane do popierania Prawdy będącej na czasie i jej zarządzeń, odnoszących się do wytworzenia nowych stworzeń podczas W.Ew. przed końcem spłodzenia z Ducha, były teraz wycowane z dalszej służby pod tym względem, albowiem nie było więcej potrzeba wytwarzać nowych stworzeń; aczkolwiek te ustępy Pisma Św., odnoszące się do doświadczeń spłodzenia z Ducha były dalej pożyteczne dla jasnego zrozumienia i całkowitego ocenienia przez tych, którzy znajdowali się w Świątnicy, lecz nie dla tych, którzy byli na Dziedzińcu lub w Obozie. (TP 1957, s. 80)

„i tamże zostały aż do dnia tego” — Prawda będąca na czasie i jej zarządzenia odnoszące się do tych zarysów, które były na czasie i miały się wypełnić przy końcu Parousii, np.. koniec żęcia w Żniwie, koniec spłodzenia z Ducha i pieczętowania na czołach 144000 itd. jest obecnie sprawą ustaloną i wieczną. (TP 1957, s. 80)

2 Księga Kronik 5:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Nic nie było w skrzyni” — Złote naczynia z manną, która wyobraża nieśmiertelność i laska Aarona, która zakwitła, a wyobrażająca charakter Ciała Chrystusowego nie będą więcej potrzebne w przyszłym stanie chwały, wyobrażonej przez Świątnicę.

„Dwie tablice” — Wyobrażają Prawo i nauki, że Chrystus wypełni wszystkie wymagania doskonałego Prawa Bożego, jak również, iż będzie Mu dana władza, jako Wykonawcy Prawa.

Epifania i Bazylea:

„A nic nie było w skrzyni” — Prawda będąca na czasie nie zawierała w sobie: (TP 1957, s. 80) 1/ Wiadra złotego, mającego w sobie mannę - ofert nieśmiertelności dla nowych poświęcających się osób; (TP 1957, s. 80) 2/ laski Aarona, która zakwitła - sposobności dla nowych poświęcających się osób by zostali przyjęci do wybranego Królewskiego Kapłaństwa. (TP 1957, s. 80)

„tylko dwie tablice” — ona dalej zawiera Boskie prawo sprawiedliwości - najwyższą miłość obowiązkową dla Boga i równą miłość obowiązkową do bliźniego. (TP 1957, s. 80)

„które tam był włożył Mojżesz... gdy stanowił przymierze Pan z synami Izraelskimi, po wyjściu ich z Egiptu” — które Jezus, jako Boski wykonawca, załączył w Prawdę i jej zarządzenia dla Swego ludu, po opuszczeniu przez nich obecnego złego świata. (TP 1957, s. 80)

2 Księga Kronik 5:11

Epifania i Bazylea:

„A gdy wychodzili kapłani z świątnicy” — Po posunięciu do ostatecznego miejsca spoczynku, Prawdy będącej na czasie i jej zarządzeń, w tych zarysach, które miały być wypełnione przy końcu Parousii, wybitni słudzy Boży, przez swe czyny i nauki, wykazali wszystkim, którzy byli na Dziedzińcu, że oni wykonali tę pracę, aż do skończenia. To było dokonane głównie przez J. i tych, którzy byli z nim, gdy oni przedstawiali ustępy Pisma Św. dowodzące końca żęcia, zamknięcia wysokiego powołania itd.. chociaż to było czynione i przez innych, np. przez napisanie "Dokonanej Tajemnicy" (Obj.16:17), przez którą był przedstawiony koniec wejścia do wysokiego powołania, chociaż była tam podana fałszywa data tego końca. (TP 1957, s. 80,105)

„bo wszyscy kapłani ile ich było, poświęcili się byli, a nie przestrzegali porządków” — Wszyscy wybitni słudzy Boży owego czasu służący w sferze wykonawczej J. w pracy świątyni, zostali odłączeni od służby w Świątnicy i Świątnicy Najświętszej i służyli wtedy w stanie nie mającym podziału. Bo chociaż brat R. tak zarządził tymi w służbie (1Kron.23:6), aby przygotować ich do wejścia w ich odpowiednie epifaniczne grupy, jednak epifaniczne rozdzielenia jeszcze nie nastąpiły. (TP 1957, s. 80,105)

2 Księga Kronik 5:12

Epifania i Bazylea:

„Stali Lewitowie śpiewacy” — Podobnie podrzędni słudzy, którzy byli mówcami. (TP 1957, s. 105,106)

„i wszyscy, którzy byli przy Asafie” — [Asaf - on gromadzi]; jak i ci wszyscy, którzy wygłaszali mowy w sąsiednich zborach. (TP 1957, s. 105,106)

„Hemmanie” — [Hemman - wierny]; którzy służyli jako starsi mówcy lokalni. (TP 1957, s. 105,106)

„i Jedutynie” — [Jedutyn - wychwalanie]; i którzy służyli jako wodzowie w zeznaniach świadectw. (TP 1957, s. 105,106)

„i synowie ich i bracia ich” — wraz z ich mniej dojrzałymi i bardziej dojrzałymi pomocnikami. (TP 1957, s. 105,106)

„obleczeni będąc w szaty bisiorowe” — ubrani w szatę Chrystusowej sprawiedliwości. (TP 1957, s. 105,106)

„z cymbałami” — będąc w stanie wygłaszać kazania. (TP 1957, s. 105,106)

„i z harfami” — wyjaśnić stosowne biblijne ustępy. (TP 1957, s. 105,106)

„i z cytrami” — prowadzić bereańskie badania tomów. (TP 1957, s. 105,106)

„stali mówię na wschodniej stronie ołtarza” — (czyli pomiędzy ołtarzem miedzianym, a bramą prowadzącą na dziedziniec); ci wszyscy w jedności zajęli swe stanowisko w służbie w dowód uznania usprawiedliwionego człowieczeństwa Chrystusa. Albowiem od 16.09.1914 nikt więcej nie mógł wejść na pozafiguralny dziedziniec, jako członek ciała Chrystusowego, w swym usprawiedliwionym człowieczeństwie, aby stać się częścią pozafiguralnego ołtarza miedzianego. (TP 1957, s. 105,106)

„a przy nich kapłanów sto i dwadzieścia trąbiących w trąby” — (120 = 12x10); a do nich przyłączyli się główni wodzowie, którzy w swych wykładach wygłaszali Boskie wychwalania, szczególnie w poselstwie wysokiego powołania i restytucji. (TP 1957, s. 105,106) Liczba 12 nasuwa na myśl 144000, stąd wysokie powołanie jako skończone, a liczba 10 wskazuje na ludzką doskonałość taką jaka jest obecnie podczas Epifanii - przypisana spłodzonym z Ducha i tymczasowo przypisana klasie M.G., a później będzie udzielona ludzkości, stąd restytucja. (TP 1957, s. 105,106)

2 Księga Kronik 5:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Wtedy dom on” — Wyobraża uwielbiony Kościół.

Epifania i Bazylea:

„I stało się gdy jednostajnie trąbili, i śpiewali, i wydawali jednaki głos, chwaląc i sławiąc Pana” — Podczas okresu żęcia w Parousii stróżowie tj. pielgrzymi, posiłkowi pielgrzymi, ewangeliści i starsi podnosili głos swój, tj.. ogłaszali Prawdę w jedności - wyśpiewywali ją razem w zupełnej zgodzie ze sobą... Gdy weszliśmy w Epifanię, wybitni i podrzędni słudzy Boży dalej byli w zgodzie w ogłaszaniu chwalebnego poselstwa Prawdy odnoszącego się do dwóch zbawień, w którym oni łączyli się na chwałę Bożą, aby Mu oddać cześć chwałę i dziękczynienie za Jego świętą mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc, rozwinięte w Jego wielkim Planie Wieków. (TP 1957, s. 106,107)

„i gdy podnosili głos na trąbach, i na cymbałach, i na innych instrumentach muzycznych” — i podczas gdy oni w ten sposób w jedności ogłaszali swe poselstwo Prawdy przez wykłady i kazanie i przez inne środki takie jak ulotki itd.. (TP 1957, s. 106,107)

„i chwalili Pana, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego” — a przeto oddawali chwałę Bogu, stanowczo świadcząc o Jego dobroci i wiecznie trwającym miłosierdziu. (TP 1957, s. 106,107)

„tedy dom on napełniony jest obłokiem, to jest dom Pański” — Wtedy Bóg objawił Swą obecność w Prawdzie (początki Prawdy Epifanicznej i jej Ducha), albowiem Prawda będąca na czasie i jej Duch są najbardziej widocznymi dowodami Boskiej obecności ze Swym wiernym duchowym Izraelem, którego uznaje. (TP 1957, s. 106,107)

2 Księga Kronik 5:14

Epifania i Bazylea:

„Tak iż się nie mogli kapłani ostać i służyć dla onego obłoku” — Objawienie doskonałej Boskiej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy tak jak są objawione w (epifanicznej) Prawdzie będącej na czasie i jej Duchu, stało się tak nieodparcie jasne, tak obfite i tak głębokie, oraz niezgłębione, że nawet z początku główni wodzowie ludu Bożego nie byli w stanie jej zrozumieć w zupełności, a zatem nie mogli służyć braciom. (TP 1958, s. 30)

Literatura o rozdziale 2 Księga Kronik 5

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.