2 Księga Kronik 1

2 Księga Kronik, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 1 — Biblia Gdańska

1 Zmocnił się tedy Salomon, syn Dawidowy, w królestwie swem, a Pan, Bóg jego był z nim, i uwielbił go wysoce.

2 I przykazał Salomon wszystkiemu Izraelowi, półkownikom, rotmistrzom, i sędziom, także wszystkim przełożonym nad wszystkim Izraelem, i przedniejszym domów ojcowskich.

3 I szedł Salomon i wszystko zgromadzenie z nim na wyżynę, która była w Gabaonie; albowiem tam był namiot zgromadzenia Bożego, który sprawił Mojżesz sługa Pański, na puszczy.

4 (Ale skrzynię Bożą przeniósł był Dawid z Karyjatyjarym, nagotowawszy jej miejsce; bo jej był namiot rozbił w Jeruzalemie.)

5 Ołtarz też miedziany, który był urobił Besaleel, syn Urowy, syna Hurowego, był tam przed przybytkiem Pańskim, gdzie Pana szukał Salomon, i wszystko zgromadzenie.

6 I przystąpił tam Salomon do ołtarza miedzianego, który był przed namiotem zgromadzenia i ofiarował na nim ofiar palonych tysiąc.

7 Onejże nocy ukazał się Bóg Salomonowi, i rzekł do niego: Proś czego chcesz, a dam ci.

8 Tedy rzekł Salomon do Boga: Tyś uczynił z Dawidem, ojcem moim, miłosierdzie wielkie, i postanowiłeś mię królem miasto niego.

9 A teraz, o Panie Boże! niech będzie stałe słowo twoje, któreś mówił do Dawida, ojca mego; boś ty mię uczynił królem nad ludem wielkim, który jest jako proch ziemi.

10 Przetoż daj mi mądrość i umiejętność, abym wychodził i wchodził przed tym ludem: albowiem któż jest, coby mógł sądzić ten lud twój tak wielki.

11 Tedy rzekł Bóg do Salomona: Dlatego, iżeś to miał w sercu swem, a nie prosiłeś o bogactwa, o majętności, i o sławę, aniś prosił o wytracenie tych, co cię nienawidzą, aniś też prosił o długie życie, aleś sobie prosił o mądrość i umiejętność, abyś sądził lud mój, nad którymem cię postanowił królem:

12 Mądrość i umiejętność dana jest tobie; do tego dam ci bogactwa, i majętność, i sławę, tak, że żaden nie był tobie równy z królów, którzy byli przed tobą, i po tobie nie będzie tobie równy.

13 I wrócił się Salomon od onej wyżyny, która była w Gabaonie, do Jeruzalemu, od namiotu zgromadzenia, i królował nad Izraelem.

14 A nazbierał Salomon wozów i jezdnych, i miał tysiąc i cztery sta wozów, i dwanaście tysięcy jezdnych, których rozsadził po miastach wozów, i przy sobie w Jeruzalemie.

15 I złożył król w Jeruzalemie złota i srebra, jako kamienia, a cedrów złożył jako sykomorów, których na polu rośnie bardzo wiele.

16 I przywodzono konie Salomonowi z Egiptu, i rozliczne towary; bo kupcy królewscy brali towary rozliczne za pewne pieniądze.

17 A wychodzili i przywodzili z Egiptu cug woźników za sześć set srebrników, a konia za sto i za pięćdziesiąt. A tak wszyscy królowie Hetejscy, i królowie Syryjscy z rąk ich koni dostawali.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 1:1

Epifania i Bazylea:

„Zmocnił się... w królestwie swym” — wzmocnił się w sferze służby po śmierci brata R. (TP 1955, s. 89)

„Salomon” — [Salomon - spokojny]; posłannik Epifanii. (TP 1955, s. 89)

„syn Dawidowy” — duchowy syn brata R., jako jego następca, nie w urzędzie brata R. - jako onego sługi nad czeladzią, lecz jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 89)

„a Pan, Bóg jego był z nim, i uwielbił go wysoce” — Pan był z nim i uczynił go wielkim, nie wśród tych, których świat nazywa wielkimi, lecz pod Jezusem, wśród wodzów ludu w Prawdzie. (TP 1955, s. 89)

2 Księga Kronik 1:2

Epifania i Bazylea:

„I przykazał Salomon wszystkiemu Izraelowi” — J. zachęcał wszystkich. (TP 1955, s. 93)

„pułkownikom” — pielgrzymów. (TP 1955, s. 93)

„rotmistrzom” — posiłkowym pielgrzymom. (TP 1955, s. 93)

„i sędziom” — wybitnych lokalnych starszych. (TP 1955, s. 93)

„także wszystkim przełożonym” — i innych starszych. (TP 1955, s. 93)

„i przedniejszym domów ojcowskich” — przewodzących sług w kościele. (TP 1955, s. 93)

2 Księga Kronik 1:3

Epifania i Bazylea:

„I szedł Salomon i wszystko zgromadzenie z nim” — Przeto J. (np. w swej publicznej pracy w Wielkiej Brytanii) i wszystek lud Pański w ogóle, włączając usprawiedliwionych z wiary. (TP 1955, s. 93)

„na wyżynę, która była w Gabaonie” — skierowali swoją uwagę, aby służyć nominalnemu kościołowi. (TP 1955, s. 93)

„albowiem tam był namiot zgromadzenia Bożego, który sprawił Mojżesz, sługa Pański na puszczy” — gdzie Bóg spotkał się z swym ludem, przez służbę Jezusa jako Boskiego Wykonawcy, podczas W.Ew. (TP 1955, s. 93)

2 Księga Kronik 1:4

Epifania i Bazylea:

„Ale skrzynię Bożą” — Jednak jest godnym uwagi w tej łączności, że Prawda będąca na czasie, oraz jej zarządzenia. (TP 1955, s. 94)

„przeniósł był Dawid z Karyjatyjarim” — [Karyjatyjarim - miasto lasów]; była przeniesiona przez brata R., spośród wierniejszych poświęconych braci, rozrzuconych wśród wszystkich denominacji. (TP 1955, s. 94)

„nagotowawszy jej miejsce; bo jej był namiot rozbił” — do stałego mieszkania. (TP 1955, s. 94)

„w Jeruzalemie” — w sferze jedynej władzy wykonawczej brata R. w ogólnej pracy Pańskiej wśród ludu w Prawdzie. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Ołtarz miedziany” — Typ na ofiarę Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Ołtarz też miedziany” — (Świadczenie nominalnemu kościołowi, aby przyprowadzić lud do spłodzenia z Ducha nie było więcej na miejscu, ponieważ drzwi wejścia do wysokiego powołania zostały zamknięte, a Chrystus Głowa i Ciało był skompletowany w swoich członkach); ale usprawiedliwione człowieczeństwo Chrystusa. (TP 1955, s. 94)

„który był urobił Besaleel” — [Besaleel - cień Boga]; tak jak był zarządzony przez Jezusa, jako obraz Boga. (TP 1955, s. 94)

„syn Urowy” — [Urowy - światło moje]; pełen Boskiej znajomości. (TP 1955, s. 94)

„syna Hurowego” — [Hur - szlachetny]; i bez grzechu. (TP 1955, s. 94)

„był tam przed przybytkiem Pańskim” — był jeszcze tak jak brat R. go zostawił, w obecności ludu Bożego. (TP 1955, s. 94)

„gdzie Pana szukał Salomon i wszystko zgromadzenie” — toteż J. i wszystek lud Pański, włączając usprawiedliwionych z wiary, zwrócili na niego uwagę. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:6

Epifania i Bazylea:

„I przystąpił tam Salomon do ołtarza miedzianego, który był przed namiotem zgromadzenia” — J. był najwybitniejszym w swojej pobożności ofiarowania usprawiedliwionego człowieczeństwa. (TP 1955, s. 94)

„ofiar palonych tysiąc” — (1000 to wielokrotność liczby 10 i pokazuje usprawiedliwione człowieczeństwo J.); Bóg obficie okazał Swoje przyjęcie ofiary całego człowieczeństwa J., nie na początku, lecz tak jak to było potwierdzone w łączności z nowymi urzędowymi obowiązkami, które Bóg mu powierzył. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:7

Epifania i Bazylea:

„Onejże nocy” — W czasie wątpliwości i niepewności. (TP 1955, s. 94)

„ukazał się Bóg Salomonowi” — Podczas, gdy J. był w Anglii Bóg objawił się J. w Swoim Słowie, Duchu i opatrznościach, oraz przez takie obietnice jak np. Jak.1:5; Mat.7:11; 21:22 itd.. (TP 1955, s. 94)

„i rzekł do niego: Proś czego chcesz, a dam ci” — zachęcając go by oznajmił swoje prośby. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:8

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Salomon do Boga” — Na co J. uczynił specjalną modlitwę do Boga. Ta modlitwa była uczyniona 23.11.1916 r. w londyńskim Bethel, po złożeniu przez dyrektorów ich projektu przez J., poddając projekt pod jego decyzję. (TP 1955, s. 94)

„Tyś uczynił z Dawidem, ojcem moim miłosierdzie wielkie i postanowiłeś mię królem miasto niego” — J. modlił się o Boskie błogosławieństwo, wspominając miłującą dobroć i łaski, które Bóg okazał br. R., jak również obietnice które jemu uczynił. (TP 1958, s. 100) J. klękając do modlitwy, rozmyślał nad tym jak Bóg błogosławił bratu R., jego poprzednikowi, gdy chodził w Prawdzie i sprawiedliwości, oraz nad tym, jak Bóg pokazał przez brata R. mianowanie go, aby pokierował brytyjską sytuacją, że Bóg powierzył mu urząd, aby być następcą brata R., nie jako "On Sługa" nad czeladzią, lecz jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:9

Epifania i Bazylea:

„A teraz, o Panie Boże... boś ty mię uczynił królem” — jak Bóg pokazał przez brata R. mianowanie go, aby pokierował brytyjską sytuacją, że Bóg powierzył mu urząd, aby być następcą brata R., nie jako "On Sługa" nad czeladzią, lecz jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 94)

„nad ludem wielkim, który jest jako proch ziemi” — aby służyć względem M.St., lecz nie panować nad nim, aby przewodniczyć nad W.G., klasą M.G. i nad niepoświęconymi usprawiedliwionymi z wiary tj. ogromnym niezliczonym tłumem. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Lud twój” — Tu jest nauka dla tych, którzy mają zwyczaj wyrażać się o ludu Bożym: "Moi ludzie", "Mój Kościół" itd..

„Tak wielki” — Około 6 000 000 dusz w owym czasie.

Epifania i Bazylea:

„Przetoż daj mi... albowiem któż jest coby mógł sądzić ten lud twój tak wielki” — J. zdawał sobie sprawę, że był jedynym, którego Pan wybrał aby był ziemskim nadzorcą nad wszystkim ludem Pańskim (oprócz M.St., względem którego jednak miał pieczę), i uznał swój własny brak zdolności i mądrości. Stąd modlił się o Boską mądrość, miłosierdzie i łaskę, oraz aby Bóg nie odmawiał jego próśb czynionych na jego i ludu Bożego korzyść. (TP 1958, s. 99) Salomon modlił się, że chciałby służyć Bogu w sposób nadający się do przyjęcia przez Niego. (TP 1993, s. 4)

„mądrość” — J. prosił Boga o zupełną Prawdę na czasie i zupełne wyrozumienie. (TP 1955, s. 94)

„i umiejętność, abym wychodził i wchodził przed tym ludem” — oraz znajomość Prawdy tak, aby był w stanie służyć ludowi Bożemu w sposób przyjemny. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie prosiłeś” — Na podobieństwo naszego niebieskiego Ojca.

„Aleś prosił” — wyraz tu użyty jest ten sam, "wypożyczyć od Egipcjan" rzeczy.

Epifania i Bazylea:

„Tedy rzekł Bóg do Salomona: Dla tego, iżeś to miał w sercu swym a nie prosiłeś o bogactwa, o majętności...” — Nie była to samolubna modlitwa, np. o długie życie, bogactwa, albo zaszczyty dla siebie, lub o własną obronę przeciwko tym, którzy mu się sprzeciwiali, ale raczej była to modlitwa o Prawdę i jej niezbędną znajomość by móc właściwie przewodniczyć wśród ludu Bożego, jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 94)

2 Księga Kronik 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Majętność i sławę” — Wyobraża duchowe bogactwa i sławę prawdziwego Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„Mądrość” — zupełna Boska Prawda na czasie. (TP 1955, s. 94,95)

„i umiejętność” — znajomość Prawdy. (TP 1955, s. 94,95)

„bogactwa” — obfitość łaski. (TP 1955, s. 94,95)

„majętność” — posiadłości. (TP 1955, s. 94,95)

„i sławę” — stanowisko. (TP 1955, s. 94,95)

„żaden nie był tobie równy z królów, którzy byli przed tobą, i po tobie nie będzie tobie równy” — takie jak żaden z poprzednich wodzów duchowego Izraela nie posiadał, albowiem podczas gdy "On Sługa" posiadał Prawdę parousyjną i obfitość łaski, posiadłości oraz stanowisko, to J. była dana Prawda epifaniczna wraz z jej towarzyszącą łaską, posiadłościami i stanowiskiem w dodatku do Prawdy parousyjnej. Ani też żaden, który nastąpi po J. nie będzie posiadał tych rzeczy w tej samej mierze w jakiej on je posiadał, ponieważ J. był ostatnim członkiem M.St. i jego ostatnim członkiem gwiezdnym. Nikt z tych, którzy po nim nastąpią, nie będzie mógł mieć wglądu w Prawdę, albo łaskę, posiadłości i stanowisko równe jemu. (TP 1955, s. 94,95)

2 Księga Kronik 1:13

Epifania i Bazylea:

„I wrócił się Salomon od onej wyżyny, która była w Gabaonie, do Jeruzalemu, od namiotu zgromadzenia” — Potem odwrócił on swoją uwagę od pracy ogólnego świadczenia, jaka była czyniona wobec nominalnego kościoła, a skierował swoją główną uwagę na sferę służenia Prawdzie, aby służyć przed ludem Bożym w łączności z Prawdą będącą na czasie i jej zarządzeniami. (TP 1955, s. 95)

„i królował nad Izraelem” — W taki to sposób J. służył względem M.St. i przewodniczył nad W.G., klasą M.G. i usprawiedliwionymi z wiary. (TP 1955, s. 95)

2 Księga Kronik 1:14

Epifania i Bazylea:

„A nazbierał Salomon wozów, i jezdnych, i miał tysiąc i czterysta wozów” — (1400=7x10x10x2); J. członek M.St. (7) poczynił zarządzenia względem takich organizacji jak W.G. (10) i klasa M.G. (10), które są złączone w ich pracy (2), jaką miały wykonać. (TP 1959, s. 96)

„dwanaście tysięcy jezdnych” — (12000=12x10x10x10); Jako członek M.St. (12), J. poczynił również zarządzenia względem wodzów wśród pozafiguralnych Kaatytów (10), Gersonitów (10) i Merarytów (10), tj. w trzech podziałach W.G. i klasy M.G. (TP 1959, s. 96)

„których rozsadził po miastach wozów, i przy sobie w Jeruzalemie” — Umieszczając wodzów w ich poszczególnych sferach i w sferze swej specjalnej Prawdy. (TP 1959, s. 96)

2 Księga Kronik 1:15

Epifania i Bazylea:

„I złożył król w Jeruzalemie złota i srebra, jako kamienia” — J. sprawił, że Prawdy Boskie w sferze jego służenia Prawdzie były nader obfite. (TP 1959, s. 97)

„a cedrów złożył jako sykomorów, których na polu rośnie bardzo wiele” — a liczba osób poświęconych i skłonnych do poświęcenia była wielka. (TP 1959, s. 97)

2 Księga Kronik 1:16

Epifania i Bazylea:

„I przywodzono konie Salomonowi z Egiptu” — J. zgromadził nauki świeckie i religijne, głównie przez nabycie biblioteki składającej się z ok. 5000 tomów ze świeckich i innych źródeł. (TP 1959, s. 97)

„bo kupcy królewscy brali towary rozliczne za pewne pieniądze” — [mikveh - stado, trzoda; powinno być "brali je (konie) stadami", a nie jak podano "towary"]; Księgarnie i sprzedawcy książek w Ameryce i Europie, zgromadzili i sprzedawali J. wiele z tych książek. (TP 1959, s. 97)

2 Księga Kronik 1:17

Epifania i Bazylea:

„A wychodzili i przywozili z Egiptu cug woźników za sześć set srebrników” — (600=6x10x10); Każda korporacja lewicka była wyposażona w przywileje nadane przez rząd ziemski, a zatem pochodziły one ze świeckiego źródła; takie korporacje były mniej więcej niedoskonałe i złe (6), oraz nie były zdobyte bez pewnych kosztów ze strony braci W.G. (10) i klasy M.G. (10), obu klas w naturze niższej niż Boska. (TP 1959, s. 98)

„a konia za sto i za pięćdziesiąt” — [150= (5+10)x10]; Każda nauka ze źródła świeckiego, podobnie zdobyta i używana przez te dwie klasy, była również niedoskonała. (TP 1959, s. 98)

„A tak wszyscy królowie Hetejscy” — [Hetyjscy - bojaźń]; Te same warunki ku zdobyciu organizacji i nauk były zastosowane do wszystkich wodzów, którzy bali się J. (TP 1959, s. 98)

„i królowie Syryjscy” — {Syria - górzysty kraj]; i do wodzów, którym brakowało konserwatyzmu -- radykałów. (TP 1959, s. 98)

„z rąk ich koni dostawali” — Oni przynosili je własnym kosztem. (TP 1959, s. 98)

Literatura o rozdziale 2 Księga Kronik 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.