2 Księga Kronik 33

2 Księga Kronik, rozdział 33 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (25 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 33 — Biblia Gdańska

1 We dwunastym roku był Manases, gdy królować począł; a pięćdziesiąt i pięć lat królował w Jeruzalemie.

2 Ten czynił złe przed oczyma Pańskiemi według obrzydłości onych narodów, które wygnał Pan przed obliczem synów Izraelskich.

3 Albowiem znowu pobudował wyżyny, które był poburzył Ezechyjasz, ojciec jego; wystawił też i ołtarze Baalom, a nasadził gajów, i kłaniał się wszystkiemu wojsku niebieskiemu, a służył mu,

4 Pobudował też ołtarze w domu Pańskim, o którym powiedział był Pan: W Jeruzalemie będzie imię moje na wieki.

5 Nadto nabudował ołtarze wszystkiemu wojsku niebieskiemu we dwóch sieniach domu Pańskiego.

6 I przewodził synów swych przez ogień w dolinie synów Hennomowych; nadto czasów przestrzegał, i bawił się wieszczbą i czarnoksięstwem, a ustawił czarnoksiężników i guślarzy, i bardzo wiele złego czynił przed oczyma Pańskiemi, draźniąc go.

7 Postawił także bałwana rytego, którego był uczynił w domu Bożym, o którym był rzekł Bóg do Dawida i do Salomona, syna jego: W domu tym i w Jeruzalemie, którem obrał ze wszystkich pokoleń Izraelskich, położę imię moje na wieki;

8 A nie dopuszczę się więcej ruszyć nodze Izraela z ziemi, którąm naznaczył ojcom waszym, by jedno strzegli i sprawowali się według wszystkiego, com i rozkazał, według wszystkiego zakonu, i ustaw, i sądów wydanych przez Mojżesza.

9 Ale Manases zwiódł Judę i obywateli Jeruzalemskich, tak iż się gorzej sprawowali niż narody, które Pan wygładził przed obliczem synów Izraelskich.

10 Bo choć mówił Pan do Manasesa, i do ludu jego, przecież oni nie słuchali.

11 Przetoż Pan nawiódł na nich hetmanów wojska króla Assyryjskiego, którzy pojmawszy Manasesa w cierniu, i związawszy go dwoma łańcuchami, zawiedli go do Babilonu.

12 Który będąc uciśniony, modlił się Panu, Bogu swemu, i upokorzył się bardzo przed obliczem Boga ojców swoich,

13 I prosił go; a dał mu się uprosić, i wysłuchał modlitwę jego, a przywrócił go do Jeruzalemu na królestwo jego. Tedy poznał Manases, iż sam Pan jest Bogiem.

14 Potem budował mur około miasta Dawidowego ku zachodniej stronie Gichonu potoku aż do wejścia do bramy rybnej, i otoczył murem Ofel, i wywiódł go bardzo wysoko; postanowił też hetmanów po wszystkich miastach obronnych w Judzie.

15 Zniósł też bogów cudzych, i bałwana z domu Pańskiego, i wszystkie ołtarze, które był pobudował na górze domu Pańskiego, i w Jeruzalemie, i wyrzucił za miasto.

16 Zatem naprawił ołtarz Pański, i sprawował na nim ofiary spokojne, i dziękczynienia, a przykazał Judzie, aby służyli Panu, Bogu Izraelskiemu.

17 Wszakże jeszcze lud ofiarował na wyżynach, lecz tylko Panu, Bogu swemu.

18 Ale inne sprawy Manasesowe, i modlitwa jego do Boga jego, i słowa widzących, którzy mawiali do niego w imię Pana, Boga Izraelskiego, są w księgach spraw królów Izraelskich.

19 Modlitwa zaś jego, i jako jest wysłuchany, i każdy grzech jego, i przestępstwo jego, i miejsca, na których był pobudował wyżyny, i wystawił gaje święcone, i bałwany, przedtem niż się był upokorzył, zapisane w księgach Chozaja.

20 Potem zasnął Manases z ojcami swymi, i pochowali go w domu jego; a Amon, syn jego, królował miasto niego.

21 We dwudziestu i dwóch latach był Amon, gdy królować począł, a dwa lata królował w Jeruzalemie.

22 I czynił złe przed oczyma Pańskiemi, jako czynił Manases, ojciec jego; albowiem wszystkim bałwanom, których był naczynił Manases, ojciec jego, ofiarował Amon, i służył im.

23 A nie upokorzył się przed obliczem Pańskiem, jako się upokorzył Manases, ojciec jego; owszem ten Amon daleko więcej grzeszył.

24 I sprzysięgli się przeciw niemu słudzy jego, i zabili go w domu jego.

25 Ale lud onej ziemi pobił wszystkich, co się byli sprzysięgli przeciw królowi Amonowi; a postanowił lud ziemi królem Jozjasza, syna jego, miasto niego.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 33

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 33:1

Paruzja (C.T. Russell):

„W dwunastym roku” — Gdy był właściwie wychowywany, mógł mieć już w tych latach rozwinięty charakter i zamiłowanie do sprawiedliwości.

2 Księga Kronik 33:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Czynił złe” — prawdopodobnie nie był rozsądnym ojcem.

2 Księga Kronik 33:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Do Babilonu” — Cała historia tych wydarzeń jest opisana na tabliczkach, które w ostatnich czasach odnaleziono w wykopaliskach.

2 Księga Kronik 33:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Poznał Manases” — To pokazuje iż poprzednio nic nie wiedział, a jego grzechy pochodziły przeważnie z nieświadomości.

2 Księga Kronik 33:14

Epifania i Bazylea:

„Ofel” — pagórek Ofel (kopiec, wysokie miejsce, wieża, twierdza) nie jest umieszczony na zachodniej stronie doliny Tyropeon z Akrą i Syjonem, które reprezentują duchową fazę Tysiącletniego Królestwa, lecz na wschodniej stronie doliny Tyropeon z Bezetą i Morią, które przedstawiają ziemską fazę Tysiącletniego Królestwa! Podobnie do Bezety, Ofel przedstawia podrzędną ziemską władzę w Królestwie, jedną z „hołdowniczych władz pod głównym rządem”, która „także będzie narzędziem błogosławienia i pokoju” przez sprawiedliwość. (TP 1971, s. 69) Poświęceni „ Obozowcy Epifanii”, przedstawieni przez pagórek Ofel, są jasno wyróżnieni jako wyższa klasa od reszty Niby—Wybrańców i nie wybranych, którzy są reprezentowani w częściach doliny jerozolimskiej. (TP 1971, s. 69) Poświęceni Obozowcy Epifanii nie są klasą spłodzoną z Ducha, lecz oświeconą Duchem poświęconą klasą Bazylei sprzed restytucji. Oni są uznawani jako „dzieci Boże przez wiarę w Jezusa Chrystusa” (Gal. 3:26) i są tymczasowo uznani jakoby przeszli z śmierci do żywota” (Jan 5:24). Oni są włączeni w nasienie Abrahama sprzed Tysiąclecia jako najwyższa klasa wśród Niby — Wybrańców; bo „widzicie tedy, że ci którzy są z wiary, ci są synami Abrahamowymi” i „dostępują błogosławieństwa z wiernym Abrahamem” (Gal. 3 :7—9). Oni będą specjalnie dopomagać Starożytnym i Młodocianym Godnym w ziemskiej fazie Królestwa w błogosławieniu świata ludzkości. (TP 1971, s. 69) [wysokie miejsce, wieża, twierdza]; Pagórek Ofel więc przedstawia najsilniejszą, najwyższą i najlepszą sferę przebywania z Bogiem co się tyczy pozafiguralnej świątyni i służenia odpowiednim pozafiguralnym Lewitom. (TP 1972, s. 35,36) Zgodnie z tym pagórek ten w okresie po roku 1954 przedstawia dla Poświęconych Obozowców Epifanii: (TP 1972, s. 35,36) (a) jako wybitne miejsce zamieszkania Netynejczyków po wygnaniu -- ich specjalną sferę przebywania z Bogiem i pomagania odpowiednim pozafiguralnym Lewitom po roku 1954 — członkom Wielkiego Grona i Młodocianym Godnym — w związku z ich służbą w świątyni epifanicznej. Ci Obozowcy szczególnie pomagają im w przygotowaniu Lewitów na Dziedzińcu Epifanicznym do zajęcia ich miejsc w Królestwie i w budowie Obozu Epifanicznego spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 35,36) To znaczenie (a) różni się od punktu widzenia (b) pagórka Ofel (chociaż ściśle z nim spokrewnionego) (TP 1972, s. 35,36) (b) jako części topograficznej Ziemi Świętej, ten punkt widzenia przedstawia klasę Poświęconych Obozowców Epifanii jako całość, a nie tylko tych spośród nich, którzy opuszczają Babilon i służą jako wybitni członkowie wśród pozafiguralnych Netynejczyków po 1954 roku. (TP 1972, s. 35,36)

2 Księga Kronik 33:15

Paruzja (C.T. Russell):

„I wyrzucił” — Lat 674 przed Chrystusem, a 68 prze upadkiem króla Sedekiasza odpowiada pozaobrazowemu oczyszczeniu Świątnicy po roku 1846, kiedy forma Ewangelistycznego Związku dała możliwość uzyskania wolności prawdziwemu Kościołowi 68 lat przed rokiem 1914, kiedy chrześcijaństwo upadnie.

2 Księga Kronik 33:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwa lata” — Ogniwo chronologii nr 41.

Literatura o rozdziale 2 Księga Kronik 33

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.