2 Księga Kronik 3

2 Księga Kronik, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 3 — Biblia Gdańska

1 Począł tedy Salomon budować dom Pański w Jeruzalemie na górze Moryja, która była ukazana Dawidowi, ojcu jego, na miejscu, które zgotował Dawid na bojewisku Ornana Jebuzejczyka.

2 A począł go budować miesiąca wtórego, dnia wtórego, roku czwartego królestwa swego.

3 Tenci jest pomiar Salomonowy, według którego budował dom Boży, wdłuż łokci sześćdziesiąt, łokci podług miary pierwszej, wszerz łokci dwadzieścia.

4 Przysionek zasię, który był przed oną długością i przed szerokością domu, był na dwadzieścia łokci, a na wzwyż sto i dwadzieścia łokci; który obłożył wewnątrz szczerem złotem.

5 A dom wielki okrył drzewem jodłowem, który też obił szczerem złotem, i dał po wierzchu naczynić palm i łańcuszków.

6 Nakrył też dom kamieniem drogim ozdobnie, a złoto było złoto parwaimskie.

7 Nadto powlekł dom, balki, podwoje, i ściany jego, i drzwi jego złotem, a wyrył Cherubiny na ścianach.

8 Sprawił też dom świątnicy najświętszej, którego długość była według szerokości domu na dwadzieścia łokci, a szerokość jego na dwadzieścia łokci, i powlekł go złota szczerego sześcią set talentów;

9 Gwoździe też ważyły pięćdziesiąt syklów złota, także i sale powlekł złotem.

10 Sprawił też w domu świątnicy najświętszej dwa Cherubiny robotą misterną, i oprawił je złotem.

11 A skrzydła Cherubinów były wdłuż na dwadzieścia łokci; skrzydło jedno na pięć łokci, a dosięgało ściany domu; drugie także skrzydło na pięć łokci dosięgało skrzydła Cherubina drugiego.

12 Także skrzydło Cherubina drugiego na pięć łokci dosięgało ściany domu, a skrzydło drugie na pięć łokci skrzydła Cherubina drugiego.

13 A tak skrzydła onych Cherubinów rozszerzone były na dwadzieścia łokci; a oni stali na nogach swych, a twarze ich były w dom obrócone.

14 Sprawił też zasłonę z hijacyntu, i z szarłatu, i z jedwabiu, i z subtelnego lnu, i dał wyhaftować na niej Cherubiny.

15 Uczynił też przed domem dwa słupy na trzydzieści i na pięć łokci wzwyż, a gałka, która była na wierzchu ich, każda była na pięć łokci.

16 Sprawił też łańcuszki, jako w świątnicy, a przyprawił je na wierzch onych słupów; sprawił też sto jabłek granatowych, które wprawił między one łańcuszki.

17 I postawił one słupy przed kościołem, jeden po prawej a drugi po lewej stronie; i nazwał imię tego, co był na prawej stronie, Jachyn, a imię tego, co był na lewej stronie, Boaz.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 3:1

Epifania i Bazylea:

„Począł tedy Salomon budować dom Pański w Jeruzalemie na górze Moryja” — [Moria - widziana, wybrana przez Jehowę]; (słowo Moria znajduje się w Biblii tylko dwa razy: tutaj i w 1 Moj.22:2, w obu wypadkach jest ono użyte w łączności z ofiarą. Jak stosownym jest to, że ofiarowanie Izaaka i ofiary świątyni miały być uczynione na górze Moria.) J. jako pozafiguralny Salomon, zaczął budować epifaniczną świątynie zaraz na początku Epifanii, w sferze wykonawczości, wśród wybranego ludu Bożego, tj. M.St., W.G., M.G., oraz niepoświęconych usprawiedliwionych z wiary. (TP 1956, s. 20)

„która była ukazana Dawidowi, ojcu jego” — Świątynia była zbudowana na tej samej sferze Prawdy, w której Pan się objawił bratu R., poprzednikowi J., jako Pańskiemu wyrazicielowi. (TP 1956, s. 20)

„na miejscu, które zgotował Dawid na bojewisku Ornana Jebuzejczyka” — w zgodzie z zarządzeniami, które brat R. poczynił w łączności z jego poczynaniami z inną klasą wybranego ludu Bożego, tj. boleśnie strapionego i uciemiężonego cielesnego Izraela. (jest godne uwagi, że ci cieleśni Izraelici byli również z czterech klas: tzw. (1) zreformowani, (2) prawowierni, (3) konserwatyści i (4) niewierni. (TP 1956, s. 20)

2 Księga Kronik 3:2

Epifania i Bazylea:

„A począł go budować miesiąca wtórego, dnia wtórego, roku czwartego królestwa swego” — [Zin - jasność, kwiecistość]; co odpowiada raczej miesiącowi majowi, a nie kwietniowi, jak jest podane w polskiej Biblii. (TP 1956, s. 20)

2 Księga Kronik 3:3

Epifania i Bazylea:

„Tenci jest pomiar Salomonowy, według którego budował dom Boży” — (Salomon był pouczony co do budowy domu Bożego - wg poprawnego tłumaczenia); J. była dana epifaniczna Prawda i jej zarządzenia w dodatku do parousyjnej Prawdy i jej zarządzeń, tak, aby był w stanie zorganizować Kościół w jego różnych częściach. (TP 1956) TP (TP 1956)

2 Księga Kronik 3:4

Epifania i Bazylea:

„Przysionek zasię, który był przed oną długością i przed szerokością domu” — (Portyk wsparty na arkadach); J. przedstawił naukę o poświęceniu. (TP 1956, s. 21)

„a na wzwyż sto i dwadzieścia łokci” — Wysokość 120 łokci, jest ogólnie uważana jako skażenie tekstu, albowiem byłaby to niewiarygodna wysokość. (TP 1956, s. 21)

„który obłożył wewnątrz szczerem złotem” — przypisując mu (poświęceniu) Boskie zarysy. (TP 1956, s. 21)

2 Księga Kronik 3:5

Epifania i Bazylea:

„A dom wielki okrył drzewem jodłowem” — Świątnica, albo większy dom, była zbudowana z trwałych materiałów. (TP 1956, s. 22)

„który też obił szczerem złotem” — J. opisał tych, którzy byli w Świątnicy, jako posiadających Boskie zalety. (TP 1956, s. 22)

„i dał po wierzchu naczynić palm” — jako sprawiedliwych. (TP 1956, s. 22)

„i łańcuszków” — J. także opisał ozdoby nowej woli w Boskiej służbie. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:6

Epifania i Bazylea:

„Nakrył też dom kamieniem drogim ozdobnie” — J. opisał różne łaski charakteru, które ozdabiały tych, którzy służyli jako kapłani w ozdobie świątobliwości (Ps.29:2). (TP 1956)

„a złoto było złoto parwaimskie” — [parwaimskie - wschodnie, drogocenne]; on opisał najcenniejsze rzeczy należące do Boskiej natury. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:7

Epifania i Bazylea:

„Nadto powlekł dom” — i wszystko co należało do pozafiguralnej Świątnicy. (TP 1956)

„balki” — włączając jej główne podpory. (TP 1956)

„podwoje” — (raczej progi); jej podstawy. (TP 1956)

„i ściany jego” — jej władze. (TP 1956)

„i drzwi jego” — oraz jej wejście przez poświęcenie i spłodzenie. (TP 1956)

„złotem” — jej rzeczy należące do Boskiej natury. (TP 1956)

„a wyrył Cherubiny na ścianach” — powinny być uważane w ich pokrewieństwie do Boskich przymiotów. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:8

Epifania i Bazylea:

„Sprawił też dom świątnicy najświętszej, którego długość była według szerokości domu na dwadzieścia łokci, a szerokość jego na dwadzieścia łokci” — w ten sposób był to doskonały łokieć, o podwójnym rozmiarze w porównaniu do Świątnicy Najświętszej Przybytku. (TP 1956)

„i powlekł go złota szczerego” — przypisując jej (pozaf. Świątnicy Najświętszej) Boskie zalety. (TP 1956)

„sześcią set talentów” — (600=6x10x10); Liczba 6 tutaj wskazuje na Boską Prawdę, a nie na zło i niedoskonałość, tak jak zazwyczaj. (Inne podobne zastosowania liczby 6 to: 3Moj.24:6; Ez.40:5).Te nauki pod liczbą 6, oprócz tego, że są one głównie dla M.St., to jednak są one szczególnie dla dwóch epifanicznych wybranych klas W.G. (10) i M.G.(10), każda o naturze niższej niż Boska. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:9

Epifania i Bazylea:

„Gwoździe też ważyły pięćdziesiąt syklów złota” — (50=5x10); J również przedstawił konieczność Boskich zarządzeń. 50 syklów złota wskazuje na to, że J. dokonał tego, wtedy, gdy był w swoim usprawiedliwionym człowieczeństwie (10), a zatem w niedoskonałych zdolnościach (5). (TP 1956)

„także i sale powlekł złotem” — (sale - pokoje wyższe); oraz przypisał Boskie zalety wyższym urzędowym funkcjom kapłaństwa. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwa Cheruby” — Które razem z ubłagalnią i światłem wyobrażały obecność Jehowy.

„Oprawił złotem” — Symbol duchowej Boskiej natury.

Epifania i Bazylea:

„Sprawił też w domu świątnicy najświętszej dwa Cherubiny robotą misterną, i oprawił je złotem” — (robotą misterną tzn., że były rzeźbione i ryte); Pozafiguralny Salomon (J.) pracował w doktrynie nad przymiotami istoty i charakteru Jehowy (szczególnie w E tomie 1); uwydatniając ich niezrównaną piękność, oraz dając o nich Boskie nauki. (Te wielkie cherubiny widocznie stały prosto z każdej strony arki przymierza z jej dwoma mniejszymi cherubinami, jako dwóch wartowników pilnujących jej.). (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:11

Epifania i Bazylea:

„A skrzydła Cherubinów... a dosięgało ściany domu;... dosięgało skrzydła Cherubina drugiego” — Te Boskie przymioty obejmują wszystko w swoim ogromie i są wystarczające aby wypełnić wszelkie Boskie zamiary. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:12

Epifania i Bazylea:

„Także skrzydło Cherubina drugiego... dosięgało ściany domu, a skrzydło drugie... skrzydła Cherubina drugiego” — Te Boskie przymioty obejmują wszystko w swoim ogromie i są wystarczające aby wypełnić wszelkie Boskie zamiary. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:13

Epifania i Bazylea:

„a oni stali na nogach swych, a twarze ich były w dom obrócone” — (a nie na siebie, tak jak twarze cherubinów na arce); One stały gotowe do błogosławienia drugich, szczególnie tych w pozafiguralnej Świątnicy. (TP 1956, s. 22)

2 Księga Kronik 3:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Z hiacyntu” — symbol wierności.

„z szarłatu” — Symbol królewskości.

„Karmazynu” — Symbol krwi odkupienia.

„Subtelnego lnu” — Symbol sprawiedliwości.

Epifania i Bazylea:

„Sprawił też zasłonę” — J. opisywał o śmierci ludzkich ciał klasy Chrystusowej i przedstawił stosowne nauki (praca, którą J. ma dokonać gdy on, jako ostatni członek Chrystusa, przejdzie do Świątnicy Najświętszej, kończąc swą ofiarę w śmierci). Kolory odnoszą się do stosownych nauk jakie J. przedstawił. (Podobny opis znajduje się również w 2Moj.36:35). (TP 1956, s. 22,23)

„z hijacyntu i z szarłatu i z jedwabiu” — (niebieski) odnosi się do wierności, (szkarłatny) odnosi się do ofiary, (fioletowy) odnosi się do królewskości. (TP 1956, s. 22,23)

„i z subtelnego lnu” — odnosi się do sprawiedliwych zalet. (TP 1956, s. 22,23)

„i dał wyhaftować na niej Cherubiny” — i wskazał również jak taka praca, oraz nauki powinny być uważane w stosunku do i w zgodzie z czterema wielkimi Boskimi przymiotami, tj. mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy. (TP 1956, s. 22,23)

2 Księga Kronik 3:15

Epifania i Bazylea:

„Uczynił też przed domem dwa słupy” — Rozumiemy, że te dwa słupy przedstawiają dwóch pozafiguralnych Eleazarów i Itamarów: (TP 1956, s. 24,25) Eleazar przedstawia: (TP 1956, s. 24,25) 1/ w żniwie wieku Żydowskiego - Dwunastu Apostołów. (TP 1956, s. 24,25) 2/ w żniwie W.Ew. - br. Russella. (TP 1956, s. 24,25) Itamar przedstawia (TP 1956, s. 24,25) 1/ Na okres między dwoma Żniwami - 35 członków gwiezdnych; (TP 1956, s. 24,25) 2/ Na Epifanię - posłannika Epifanii. (TP 1956, s. 24,25) J. jako główny budowniczy, z bratem Jolly, również czynnie zaangażował się w pracy, jako jego majster rzemieślnik, przedstawiając w nauce dwóch wyżej wymienionych Eleazarów i Itamarów, jako wybitnych nauczycieli prowadzących tymczasowo usprawiedliwionych do poświęcenia i spłodzenia z Ducha. (TP 1956, s. 24,25)

„na trzydzieści i na pięć łokci wzwyż” — (35 łokci podane w tym tekście, jest widocznie skażeniem tekstu, ponieważ on nie zgadza się z 1Król.7:15; 2Król.25:17; Jer.52:21; hebrajskie litery-liczby 18 i 35 są bardzo do siebie podobne, to też liczba 35 mogła łatwo być błędnie podana przez kopistę). (TP 1956, s. 24,25)

„a gałka, która była na wierzchu ich, każda była na pięć łokci” — (gałka - korona); Dodatkowo J. przy pomocy brata Jolly, przedstawił Chrystusa jako głowę obydwu Eleazarów i Itamarów. (TP 1956, s. 24,25)

2 Księga Kronik 3:16

Epifania i Bazylea:

„Sprawił też łańcuszki, jako w świątnicy, a przyprawił je na wierzch onych słupów” — (zdaje się, że te sznury na kształt łańcucha wisiały jako girlandy nad siatkami, oraz, że siatki były z kraty); Dodatkowo J. przy pomocy brata Jolly, przedstawił Chrystusa jako głowę obydwu Eleazarów i Itamarów, oraz Chrystusową wolę, jako ozdobę tak jak to było objawione w charakterach tych obu grup członków gwiazd, w ich poddaniu się woli Pańskiej, jako ich głowie w służbie. (TP 1956, s. 25)

„sprawił też sto jabłek granatowych” — dwa rzędy po 100 każdy na każdym słupie {razem 400 jabłek (400=4x10x10); one wskazują na Pańskie dzielenie odkupienia ludzkości, czterech zbawionych ludzkich klas.} nasuwa myśl, że owoce Chrystusowego dzieła odkupienia, tak jak są przedstawione w naukach o dwóch zbawieniach - pieśni Mojżesza i pieśni Baranka - przez obie grupy członków gwiazd pod Chrystusowym kierownictwem są zupełne dla rodzaju ludzkiego (100). (TP 1956, s. 25) Jabłka granatowe - owoce Chrystusowego dzieła odkupienia były obficie objawione przez przedstawienie Pańskiego kierownictwa nad oboma Eleazarami i Itamarami. J. opisał w swych pismach te owoce, jako przedstawione przez te dwie grupy członków gwiazd, w łączności z ich służbą wobec nominalnego ludu Bożego, zarówno w wielkim, jak i małym Babilonie. (TP 1956, s. 25)

2 Księga Kronik 3:17

Epifania i Bazylea:

„I postawił... przed kościołem” — Szczególnie przez swe pisma w E tomach 9 i 14 (o bracie R.), oraz w E tomach 8 i 10 (o członkach gwiezdnych, żyjących w okresie między oboma Żniwami i w Epifanii) J. zbudował te dwa pozafiguralne słupy w ich właściwych miejscach; ich stanowisko nasuwa myśl o wydatności w prowadzeniu tymczasowo usprawiedliwionych do poświęcenia i spłodzenia z Ducha. (TP 1956, s. 24,25)

„słupy” — Rozumiemy, że te dwa słupy przedstawiają dwóch pozafiguralnych Eleazarów i Itamarów: (TP 1956, s. 24,25) Eleazar przedstawia: 1/ w żniwie wieku Żydowskiego - Dwunastu Apostołów. (TP 1956, s. 24,25) 2/ w żniwie W.Ew. - br. Russella. (TP 1956, s. 24,25) Itamar przedstawia 1/ Na okres między dwoma Żniwami - 35 członków gwiezdnych; (TP 1956, s. 24,25) 2/ Na Epifanię - posłannika Epifanii. (TP 1956, s. 24,25)

„po prawej stronie Jachyn” — [Jachin - on ustanowi, ustalający]; to dowodzi, że brat Russell i 12 Apostołów są w pozycji większej łaski, jako ci, którzy ustanowili Prawdę. (TP 1956, s. 24,25)

„na lewej stronie Boaz” — [Boaz - w nim jest siła]; członkowie gwiezdni między Żniwami i J. są w pozycji mniejszej łaski, jako ci, którzy wzmacniali Prawdę, która była ustaloną, np.. odnośnie epifanicznej świątyni, brat R. jako pozafiguralny Dawid zarządził i poczynił plany (1Król.28:11-19) i USTALIŁ sprawy dotyczące świątyni, a J. jako epifaniczny posłannik bronił i WZMACNIAŁ prawdy i zarządzenia tym sposobem ustalone. (TP 1956, s. 24,25) ZAUWAŻMY TERAZ TE SŁUPY: (TP 1956, s. 24,25) Do słupa Jachin (1)+ liczba łokci jego wysokości (18)+ obwód (12)+ wysokość gałki (5)+ wysokość gałki o robocie lilii (4)+ liczba rzędów jabłek granatowych (2)+ liczba siatek i sznurów o robocie łańcuszkowej (7) = 49, a to jest zupełna liczba członków gwiezdnych. (TP 1956, s. 24,25) Ta liczba ponownie jest pokazana w drugim słupie Boaz w ten sam sposób. (TP 1956, s. 24,25) Można zauważyć, że w każdym dodawaniu sam słup jest liczony jako (1), pokazując tym sposobem, że brat R. i J. są pojedynczo załączeni wśród 49 członków gwiazd.-56. (TP 1956, s. 24,25)

Literatura o rozdziale 2 Księga Kronik 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.