2 Księga Kronik 27

2 Księga Kronik, rozdział 27 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (9 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

2 Księga Kronik 27 — Biblia Gdańska

1 Dwadzieścia i pięć lat miał Joatam, gdy królować począł, a szesnaście lat królował w Jeruzalemie. Imię matki jego Jerusa, córka Sadokowa.

2 I czynił, co dobrego było przed oczyma Pańskiemi według wszystkiego, jako czynił Uzyjasz, ojciec jego; wszakże nie wchadzał do kościoła Pańskiego, a lud jeszcze był zepsowany.

3 On zbudował bramę domu Pańskiego wysoką, i na murach Ofel wiele pobudował.

4 Nadto pobudował miasta na górach Judzkich, a w lasach pobudował pałace i wieże.

5 Ten też walczył z królem synów Ammonowych, i zwyciężył ich. I dali mu synowie Ammonowi tegoż roku sto talentów srebra, i dziesięć tysięcy korcy pszenicy, i jęczmienia dziesięć tysięcy korcy; tyleż mu dali synowie Ammonowi i drugiego, i trzeciego roku.

6 A tak zmocnił się Joatam; bo zgotował drogi swoje przed Panem, Bogiem swoim.

7 A inne sprawy Joatamowe, i wszystkie wojny jego, i drogi jego, są napisane w księgach o królach Izraelskich i Judzkich.

8 Dwadzieścia i pięć lat miał, gdy począł królować, a szesnaście lat królował w Jeruzalemie.

9 Potem zasnął Joatam z ojcami swymi, i pochowano go w mieście Dawidowem; a królował Achaz, syn jego, miasto niego.

Komentarz do rozdziału: 2 Księga Kronik 27

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

2 Księga Kronik 27:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Szesnaście lat” — Ogniwo chronologii nr 37.

2 Księga Kronik 27:3

Epifania i Bazylea:

„Ofel” — pagórek Ofel (kopiec, wysokie miejsce, wieża, twierdza) nie jest umieszczony na zachodniej stronie doliny Tyropeon z Akrą i Syjonem, które reprezentują duchową fazę Tysiącletniego Królestwa, lecz na wschodniej stronie doliny Tyropeon z Bezetą i Morią, które przedstawiają ziemską fazę Tysiącletniego Królestwa! Podobnie do Bezety, Ofel przedstawia podrzędną ziemską władzę w Królestwie, jedną z „hołdowniczych władz pod głównym rządem”, która „także będzie narzędziem błogosławienia i pokoju” przez sprawiedliwość. (TP 1971, s. 69) Poświęceni „ Obozowcy Epifanii”, przedstawieni przez pagórek Ofel, są jasno wyróżnieni jako wyższa klasa od reszty Niby—Wybrańców i nie wybranych, którzy są reprezentowani w częściach doliny jerozolimskiej. (TP 1971, s. 69) Poświęceni Obozowcy Epifanii nie są klasą spłodzoną z Ducha, lecz oświeconą Duchem poświęconą klasą Bazylei sprzed restytucji. Oni są uznawani jako „dzieci Boże przez wiarę w Jezusa Chrystusa” (Gal. 3:26) i są tymczasowo uznani jakoby przeszli z śmierci do żywota” (Jan 5:24). Oni są włączeni w nasienie Abrahama sprzed Tysiąclecia jako najwyższa klasa wśród Niby — Wybrańców; bo „widzicie tedy, że ci którzy są z wiary, ci są synami Abrahamowymi” i „dostępują błogosławieństwa z wiernym Abrahamem” (Gal. 3 :7—9). Oni będą specjalnie dopomagać Starożytnym i Młodocianym Godnym w ziemskiej fazie Królestwa w błogosławieniu świata ludzkości. (TP 1971, s. 69) [wysokie miejsce, wieża, twierdza]; Pagórek Ofel więc przedstawia najsilniejszą, najwyższą i najlepszą sferę przebywania z Bogiem co się tyczy pozafiguralnej świątyni i służenia odpowiednim pozafiguralnym Lewitom. (TP 1972, s. 35,36) Zgodnie z tym pagórek ten w okresie po roku 1954 przedstawia dla Poświęconych Obozowców Epifanii: (TP 1972, s. 35,36) (a) jako wybitne miejsce zamieszkania Netynejczyków po wygnaniu -- ich specjalną sferę przebywania z Bogiem i pomagania odpowiednim pozafiguralnym Lewitom po roku 1954 — członkom Wielkiego Grona i Młodocianym Godnym — w związku z ich służbą w świątyni epifanicznej. Ci Obozowcy szczególnie pomagają im w przygotowaniu Lewitów na Dziedzińcu Epifanicznym do zajęcia ich miejsc w Królestwie i w budowie Obozu Epifanicznego spośród Żydów i pogan. (TP 1972, s. 35,36) To znaczenie (a) różni się od punktu widzenia (b) pagórka Ofel (chociaż ściśle z nim spokrewnionego) (TP 1972, s. 35,36) (b) jako części topograficznej Ziemi Świętej, ten punkt widzenia przedstawia klasę Poświęconych Obozowców Epifanii jako całość, a nie tylko tych spośród nich, którzy opuszczają Babilon i służą jako wybitni członkowie wśród pozafiguralnych Netynejczyków po 1954 roku. (TP 1972, s. 35,36)

Wszystkie rozdziały: 2 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.