List do Hebrajczyków 11

List do Hebrajczyków, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (40 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 11 — Biblia Gdańska

1 A wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy i dowodem rzeczy niewidzialnych.

2 Albowiem przez nią świadectwa doszli przodkowie.

3 Wiarą rozumiemy, iż świat jest sprawiony słowem Bożem, tak iż rzeczy, które widzimy, nie stały się z rzeczy widzialnych, ale z niczego.

4 Wiarą lepszą ofiarę ofiarował Abel Bogu, niżeli Kain, przez którą świadectwo otrzymał, że jest sprawiedliwy, jakoż sam Bóg świadectwo dał o darach jego, a przez te umarłszy jeszcze mówi.

5 Wiarą Enoch jest przeniesiony, aby nie oglądał śmierci i nie jest znaleziony, przeto że go Bóg przeniósł; albowiem pierwej niż jest przeniesiony, miał świadectwo, że się podobał Bogu.

6 A bez wiary nie można podobać się Bogu; albowiem ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają.

7 Wiarą obwieszczony będąc od Boga Noe o tem, czego jeszcze nie było widzieć, uczciwości wyświadczając, przygotował korab ku zachowaniu domu swego, przez który potępił świat i stał się dziedzicem sprawiedliwości tej, która jest z wiary.

8 Wiarą powołany będąc Abraham, usłuchał Boga, aby poszedł na ono miejsce, które miał wziąć za dziedzictwo i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

9 Wiarą mieszkał w ziemi obiecanej jako w cudzej, mieszkając w namiotach z Izaakiem i z Jakóbem, spólnymi dziedzicami tejże obietnicy.

10 Albowiem oczekiwał miasta mającego grunty, którego sprawcą i budownikiem jest Bóg.

11 Wiarą także Sara wzięła moc ku przyjęciu nasienia i mimo czasu wieku porodziła, gdyż miała za wiernego tego, który obiecał.

12 A przetoż z jednego, i to obumarłego, rozpłodziło się potomstwo jako mnóstwo gwiazd niebieskich i jako piasek niezliczony, który jest na brzegu morskim.

13 Według wiary umarli ci wszyscy, nie wziąwszy obietnic, ale z daleka je upatrując i cieszyli się niemi, i witali je i wyznawali, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi.

14 Bo ci, którzy tak mówią, jawnie okazują, iż ojczyzny szukają.

15 A wprawdzie, gdyby byli na onę pamiętali, z której byli wyszli, mieli dosyć czasu wrócić się zaś.

16 Ale oni lepszej żądają, to jest niebieskiej; przetoż i sam Bóg nie wstydzi się nazywać Bogiem ich, bo im miasto zgotował.

17 Wiarą ofiarował Abraham Izaaka, będąc kuszony, a ofiarował jednorodzonego ten, który był wziął obietnicę.

18 Do którego rzeczono: W Izaaku tobie będzie nazwane nasienie;

19 Uważając to, iż Bóg może i od umarłych wzbudzić; skąd go też w podobieństwie zmartwychwstania przyjął.

20 Wiarą około przyszłych rzeczy błogosławił Izaak Jakóba i Ezawa.

21 Wiarą Jakób umierając, każdemu z synów Józefowych błogosławił i pokłonił się podparłszy się na wierzch laski swojej.

22 Wiarą Józef umierając, o wyjściu synów Izraelskich wzmiankę uczynił i z strony kości swoich rozkazał.

23 Wiarą narodziwszy się Mojżesz, był ukryty przez trzy miesiące od rodziców swoich, przeto że widzieli nadobne dzieciątko i nie bali się wyroku królewskiego.

24 Wiarą Mojżesz, będąc już dorosłym, zbraniał się być zwany synem córki Faraonowej,

25 Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć z grzechu rozkosz,

26 Za większe pokładając bogactwo nad skarby Egipskie urąganie Chrystusowe; bo się oglądał na odpłatę.

27 Wiarą opuścił Egipt, nie bojąc się gniewu królewskiego; bo jakoby widział niewidzialnego, mężnie sobie poczynał.

28 Wiarą obchodził wielkanoc i wylanie krwi, aby ten, który tracił pierworodnych, nie dotknął się ich.

29 Wiarą przeszli przez morze Czerwone, jako po suszy, o co kusiwszy się Egipczanie, potonęli.

30 Wiarą mury Jerycha upadły, gdy je obchodzono przez siedm dni.

31 Wiarą Rachab wszetecznica nie zginęła wespół z nieposłusznymi, przyjąwszy z pokojem szpiegów do gospody.

32 A cóż więcej mam mówić? Bo by mi czasu nie stało, gdybym miał powiadać o Giedeonie i o Baraku, i o Samsonie, i o Jefcie, i o Dawidzie, i o Samuelu, i o prorokach.

33 Którzy przez wiarę zwalczyli królestwa, czynili sprawiedliwość, dostępowali obietnic, lwom paszczęki zawierali;

34 Zagaszali moc ognia, uchodzili ostrza mieczów, mocnymi się stawali z niemocnych, mężnymi bywali na wojnie, wojska cudzoziemców do uciekania przywodzili.

35 Niewiasty odbierały umarłych swoich wzbudzonych; a drudzy są na próbach rozciągnieni, nie przyjąwszy wybawienia, aby lepszego dostąpili zmartwychwstania.

36 Drudzy zasię pośmiewisk i biczowania doświadczyli, nadto i związek i więzienia.

37 Byli kamionowani, piłą przecierani, kuszeni, mieczem zabijani, chodzili w owczych i kozich skórach; byli w niedostatku, w ucisku, w niewczasach;

38 (Których nie był świat godzien;) tułali się po pustyniach i po górach, i jaskiniach, i jamach ziemi.

39 A ci wszyscy świadectwo otrzymawszy przez wiarę, nie dostąpili obietnicy.

40 Przeto, że Bóg o nas coś lepszego przejrzał, aby oni bez nas nie stali się doskonałymi.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Gruntem” — Podstawą.

„Dowodem” — Przekonanie.

Epifania i Bazylea:

„A wiara” — Wiara składa się z dwóch części: (TP 1962, s. 3) 1/ z umysłowego ocenienia, którego źródłem jest umysł; (TP 1962, s. 3) Ocenienie zawiera trzy elementy: (TP 1962, s. 3) a/ znajomość, (TP 1962, s. 3) b/ zrozumienie, (TP 1962, s. 3) c/ wiarę (umysł musi zgodzić się z prawdziwością rzeczy, o których ma znajomość i zrozumienie). (TP 1962, s. 3) 2/ z polegania serca, którego źródłem jest serce; (TP 1962, s. 3) Poleganie sercem zawiera w sobie trzy elementy: (TP 1962, s. 3) a/ ufność, zaufanie, albo upewnienie, (TP 1962, s. 3) b/ przyswojenie, (TP 1962, s. 3) c/ odpowiedź i działalność. (TP 1962, s. 3)

„jest gruntem tych rzeczy” — ufnością. (TP 1962, s. 3) zaufaniem do tych rzeczy. (TP 1986, s. 146) (jest gruntem) literalnie zrozumieniem. (TP 1993, s. 54)

„się spodziewamy” — poleganie sercem. (TP 1962, s. 3) na których polegamy sercem. (TP 1986, s. 146)

„dowodem rzeczy niewidzialnych” — umysłowe ocenienie. (TP 1962, s. 3) (Diaglott, przekonaniem co do). (TP 1993, s. 54)

Źródła: TP 62'3; 86'146; 93'54; 2016. 10;

List do Hebrajczyków 11:3

Epifania i Bazylea:

„Wiarą rozumiemy, iż świat jest sprawiony słowem Bożem, tak iż rzeczy, które widzimy, nie stały się z rzeczy widzialnych, ale z niczego” — Słowo przetłumaczone tu na światy nie jest słowem kosmoi, greckim słowem oznaczającym światy, lecz aiones, greckim słowem oznaczającym wieki. Słowo przetłumaczone na ukształtowane lepiej byłoby przetłumaczyć na dostosowane. Forma przetłumaczona na przez powinna być tutaj przetłumaczona na do. Dwa słowa: to blepomenon (liczba pojedyncza, a nie mnoga) powinny być przetłumaczone na: rzecz widziana lub spostrzegana, albo co jest widziane lub spostrzegane. (TP 1974, s. 74) Przekład Biblii Rotherhama, jeden z najlepszych wg naszego zdania, podaje ten wiersz jak następuje: „Przez wiarę rozumiemy, że Wieki zostały dostosowane przez oświadczenie Boga w tym celu, żeby nie z rzeczy jawnych powstało istnienie tego, co jest widziane". (TP 1974, s. 74) Następujące tłumaczenie I. V. (poprawionej wersji) z kilkoma komentarzami w nawiasach uważamy za jeszcze lepsze: „Przez wiarę rozumiemy, że Wieki zostały dostosowane do Słowa [Planu] Bożego tak, że rzecz widziana [w naszym Wieku] powstała z rzeczy niejawnych [w poprzednim Wieku]". (TP 1974, s. 74) Ten werset przemilcza całkowicie stworzenie przez Boga wszystkich rzeczy z niczego, ponieważ nie odnosi się on wcale do stworzenia. (TP 1974, s. 74) Ten źle przetłumaczony wiersz jest jedyny, na który się powołują wyznaniowcy uczący, że wszystkie rzeczy zostały stworzone z niczego. (TP 1974, s. 74) ...Tłumaczenie Biblii Rotherhama, naszym zdaniem jedno z najlepszych, podaje Żyd. 11:3 w sposób następujący: „Wiarą rozumiemy, że wieki zostały do siebie dopasowane przez oświadczenie Boga w tym celu, że nie z rzeczy jawnych powstało to, co jest widziane”. Następujące tłumaczenie Przekładu Ulepszonego z pewnymi komentarzami w nawiasach uważamy za jeszcze lepsze: „Wiarą rozumiemy, że wieki zostały dostosowane do Boskiego słowa [planu], tak że rzecz dostrzegana [w naszym wieku] stała się z rzeczy niejawnych [w wieku poprzednim]”. - E2. 13 (TP 1974, s. 74)

List do Hebrajczyków 11:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Wiarą” — Najprzód starał się poznać zmysł Pański w danej sprawie.

„Abel” — Wyobraża Izaaka, Jakuba, duchowego Izraela i klasę pszenicy.

„Niżeli Kain” — Wyobraża Izmaela, Ezawa, cielesnego Izraela i klasę kąkolu.

Epifania i Bazylea:

„lepszą ofiarę ofiarował Abel Bogu” — Abel nie był z kapłaństwa Aaronowego, ale był on mniej więcej na tym samym poziomie: on był swym własnym kapłanem, nie potrzebując drugiego, aby za niego składał jego ofiarę. W tym przedstawiał on Jezusa, który również nie był z kapłaństwa Aaronowego i Który złożył Swą własną ofiarę bez niczyjej popmocy. (TP 1961, s. 87)

„umarłszy jeszcze mówi” — prorokuje uczynkiem, lub figurą. (TP 1961, s. 87) umarłszy według ciała. (TP 1967, s. 72)

List do Hebrajczyków 11:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Podobał się Bogu” — Był usprawiedliwiony do społeczności z Bogiem, lecz nie do żywota wiecznego.

Epifania i Bazylea:

„Enoch” — on zdaje się wyobrażać tę część Kościoła, która nie zasypia już przy śmierci i nie czeka na zmartwychwstanie, tj tych świętych, którzy żyli po 16 Nisan 1878 roku, gdy śpiący święci zostali wzbudzeni. (TP 1931, s. 63,64)

„jest przeniesiony” — wyobraża śmierć tych świętych, którzy żyli po 16 Nisan 1878 roku, gdy śpiący święci zostali wzbudzeni. (TP 1931, s. 63,64)

„Nie oglądał śmierci” — nie doświadczył śmierci. Widzieć śmierć znaczy doświadczyć ją. (Łuk.2,26). (TP 1925, s. 31)

„i nie jest znaleziony” — nie był potem już więcej widziany przez jego przyjaciół, choć żył, wyobraża to fakt, że pozaobrazowo przemienieni choć żyją, będą jako duchowe istoty niewidzialni dla ludzkości. (TP 1931, s. 63,64) To, że nie był on już potem widziany przez ludzi, chociaż był żywy, przedstawia fakt, iż w pozafigurze przeniesieni święci, chociaż są żywi, to jednak jako istoty duchowe będą na zawsze niewidzialnymi dla rodzaju ludzkiego. (TP 1974, s. 95)

„przeto, że go Bóg przeniósł” — Gdyby Enoch umarł, to zasnąłby on, a zatem nie mógłby być użyty do wyobrażenia tych świętych, którzy nie zasnęli w śmierci. Jego jednak przeniesienie bez doznania śmierci nie zasypiając, mogło więc wyobrażać nie zasypianie tych świętych. Jego zaś przeniesienie przedstawia ich „zmianę" na Boską naturę. (TP 1974, s. 95)

„miał świadectwo, że się podobał Bogu” — wyobraża to fakt, że święci przy powrocie Pana dali Prawdę na czasie i mieli przywilej jej służyć i wg niej żyć, jako świadectwo, że się Jemu podobali. (TP 1931, s. 63,64)

List do Hebrajczyków 11:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez wiary” — Bez wyrozumienia i bez przyjęcia Boskich obietnic. "To jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza", 1 Jana 5:4. "Będąc usprawiedliwieni z wiary pokój mamy z Bogiem", Rzym.5:1. Jest to naszym przywilejem prosić Boga o pomnożenie naszej wiary, zaś z naszej strony mamy dowiadywać się jakie są Boskie obietnice i stosować je do siebie jako swoje własne.

„Przystępując do Boga” — W modlitwie.

„Musi wierzyć” — Inne modlitwy nie mogą być wysłuchane.

„Jest Bóg” — Sam przez się egzystujący. "Ten zapieczętował, że Bóg jest prawdziwy", Jan 3:33.

Źródła: MANNA - 25 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Źródła: MANNA - 25 KWIETNIA

List do Hebrajczyków 11:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Korab” — Typ na Chrystusa i moc, jaka się w Nim znajduje dla rozmnożenia i przemienienia ludzkości.

Epifania i Bazylea:

„Noe” — przedstawia Jezusa, Głowę. (TP 1973, s. 72)

„uczciwości wyświadczając” — (mogłyby lepiej być oddane przez słowa „będąc pobożnie usposobiony”);. (TP 1973, s. 72)

„korab” — Arka przedstawia Przymierze Abrahamowe, uosobienie rady Bożej. Jej głównym zarysem jest Nasienie Abrahamowe, czyli Chrystus, którego napełniająca i reorganizująca moc będzie błogosławić wszystkie narody ziemi. (TP 1973, s. 72)

List do Hebrajczyków 11:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Miał wziąć” — Lecz Abraham nie otrzymał w owym czasie.

„I wyszedł” — Prawdopodobnie ku wielkiemu niezadowoleniu jego krewnych.

„Nie wiedząc dokąd” — W tym względzie wyobraża doświadczenia prawdziwego Kościoła Bożego przy wyjściu z mistycznego Babilonu, z nominalnych kościołów.

List do Hebrajczyków 11:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Mieszkając w namiotach” — Podróżował, nie osiedlił się jako właściciel. "Czasu mieszkania synów izraelskich, którego mieszkali w Egipcie było czterysta trzydzieści lat", 2 Moj.12:40.

List do Hebrajczyków 11:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczekiwał miasta” — Nowego Jeruzalemu, klasy królewskiej. "Oglądał dzień (tysiącletni dzień) mój (wiarą) i radował się", Jan 8:56.

„Mającego grunty” — Dwunastu apostołów. Trwałość oparta na zasadach sprawiedliwości.

Epifania i Bazylea:

„oczekiwał miasta” — Nowego Jeruzalem, Królestwa Chrystusowego na ziemi. (TP 1993, s. 87)

„mającego grunty” — stałe podstawy, opierające się na zasadach prawdy i sprawiedliwości. (TP 1993, s. 87)

List do Hebrajczyków 11:11

Epifania i Bazylea:

„Sara wzięła moc ku przyjęciu nasienia” — zarodkowy stan (Kościoła) jest wyobrażony przez przebywanie Izaaka w łonie Sary. (TP 1934, s. 57)

„porodziła” — narodzenie Izaaka przedstawia zmartwychwstanie (Kościoła). (TP 1934, s. 57)

List do Hebrajczyków 11:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Z daleka upatrując” — Poza teraźniejszym życiem.

Epifania i Bazylea:

„Ci wszyscy” — odnosi się do Abrahama, Izaaka, Jakuba i Sary - do tych, którym były dane obietnice błogosławieństwa przymierza.... odnosi się do tych w Żyd.4,2-13, którym były dane obietnice Abrahamowe. Dlatego też Abel, Enoch i Noe (Żyd.11,4-7) nie są włączeni między "tych wszystkich". Dlatego ten werset nie uczy, że Enoch umarł. (TP 1925, s. 31)

„i witali” — serdecznie przyjęli. (TP 1952, s. 1)

List do Hebrajczyków 11:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyszli” — Z Chanaanu.

„Wrócić się” — Gdy dowiedzieli się, że Pan Bóg nie był jeszcze gotów do wypełnienia Swoich obietnic.

List do Hebrajczyków 11:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Lepszej żądają” — Mieszkanie pod sprawiedliwszymi warunkami.

„Niebiańskiej” — Z duchowymi prawami.

„Miasto przygotował” — Nie literalne miasto, ale Królestwo Boże.

Epifania i Bazylea:

„bo im miasto zgotował” — To "miasto" nie jest miastem literalnym, ale symbolicznym wzmiankowanym w Obj. 21:2, 9 - 27. W symbolice biblijnej miasto oznacza rząd i miasto "zstępujące z nieba od Boga zgotowane" przedstawia królestwo Boże. Jego władzę, czyli rząd, który będzie zaprowadzony na całej Ziemi. Owo "miasto", czyli rząd. będzie się składało z Chrystusa - "Oblubieńca" i "Oblubienicy, żony Barankowej". (TP 1989, s. 124) ... Abraham, Izaak i Jakub oraz wszyscy wierni goście i przychodnie, którzy żyli przed tym pojednaniem, mimo iż nie będą członkami z grona Oblubienicy ani nowego Jeruzalem, królestwa, będą jednak ściśle identyfikowani z nim w powszechnym dziele błogosławienia ludzkości. I dlatego są oni przedstawiani jako oczekujący na to "miasto", ten rząd, który Bóg zaprowadzi na świecie. (TP 1989, s. 124)

List do Hebrajczyków 11:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Ofiarował Izaaka” — Wyobraża ofiarę Chrystusa.

List do Hebrajczyków 11:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Izaak błogosławił Jakuba” — Było konieczne, aby figuralny Izaak był figuralnie ofiarowany i figuralnie wzbudzony z umarłych, zanim mógł błogosławić.

List do Hebrajczyków 11:21

Epifania i Bazylea:

„laski” — laska pasterza w Piśmie Św. zawsze reprezentuje nauki pozafiguralnego pasterza. (TP 1934, s. 83)

List do Hebrajczyków 11:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Swoich kości” — Cielesny Izrael mylnie wyobrażał sobie, że zachowanie ciała potrzebne jest do zmartwychwstania.

List do Hebrajczyków 11:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Od rodziców” — Którzy prawdopodobnie przedtem prosili Boga, ażeby życie dziecięcia mogło być zachowane.

List do Hebrajczyków 11:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszetecznica Rachab” — Wyobraża klasę Wielkiego Grona.

Epifania i Bazylea:

„Rachab” — Rachab, która ukryła szpiegów (Joz. 2), jest typem tej części Wielkiej Kompanii, której każdy członek pozostawał do końca swego ziemskiego biegu w antytypowym Jerychu (nominalnym kościele). (TP 1980, s. 13)

„nie zginęła wespół z nieposłusznymi” — Darowanie życia Rachabie, gdy Jerycho upadło (Joz. 6), stanowi typ tego jak pewne usprawiedliwione i poświęcone jednostki zostaną zachowane, kiedy Babilon upadnie. Gdy to będzie miało miejsce antytypowa Rachab widocznie będzie się składała, nie z nowych stworzeń, jak pierwotnie, ale z „tych poświęcających się między wiekami”, z tych którzy doznają co najmniej pewnej miary oświecenia, a także rozgrzanie serca i ożywienie przez Ducha Świętego (tak jak tego doznawali Starożytni Godni), choć nie spłodzenia z Ducha, którzy jeszcze będą przebywać w antytypowym Jerychu, kościele nominalnym, gdy jego symboliczne mury ostatecznie upadną. Będą to ci, którzy będą mieli wielką wiarę w okupową ofiarę Jezusa i posiądą charaktery oraz pewne cechy charakterystyczne podobne do tych posiadanych przez nowe stworzenia, które przedtem posiadała antytypowa Rachab. (TP 1980, s. 13)

List do Hebrajczyków 11:32

Paruzja (C.T. Russell):

„O Dawidzie” — Którego dusza (istota) do tej pory jest w sheolu, w piekle, w grobie.

List do Hebrajczyków 11:35

Paruzja (C.T. Russell):

„Odbierały umarłych” — Nie rzeczywiście, ale przez wiarę (co należy do przyszłości).

„Nie przyjąwszy” — Niecnych warunków, które spowodowały niewierność Bogu.

„Wybawienia” — Greckie słowo "apolutrosis". Jest to jedno miejsce, gdzie ten wyraz jest zwykle niewłaściwie tłumaczony. Najwłaściwiej byłoby tłumaczyć: odkupienie.

„Lepszego zmartwychwstania” — Przebudzenia zmarłych proroków do natychmiastowej ludzkiej doskonałości.

Epifania i Bazylea:

„aby lepszego dostąpili zmartwychwstania” — Ta wyższość ich zmartwychwstania polegać będzie na tym, iż zostaną oni przebudzeni jako doskonałe istoty, podczas gdy świat będzie musiał przejść przez okres 1000 lat, aby osiągnąć doskonałość. (TP 1958, s. 91) Udział w lepszym zmartwychwstaniu będą mieli St.G. i M.G. (TP 1960, s. 54) Jest ono tak nazwane z powodu, że osiągną doskonałość władz i stanowisko książąt [w przybliżeniu] 1000 lat przed światem. (TP 1973, s. 51) Młodociani Godni (i Starożytni Godni) będą wzbudzeni pod ziemskimi zarysami Przymierza Związanego Przysięgą przez zasługę krwi Nowego Przymierza; bo chociaż Przymierze Związane Przysięgą obiecało im lepsze zmartwychwstanie od zmartwychwstania świata w ogólności, to jednak Bóg wypełni tę obietnicę dla nich przez krew Nowego Przymierza. (TP 1973, s. 51) W przeciwieństwie do świata w ogólności, oni będą mieli udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych z Małym Stadkiem, Wielkim Gronem i Starożytnymi Godnymi — zostaną oni wzbudzeni doskonałymi istotami ludzkimi; podczas gdy świat będzie potrzebował tysiąc lat, aby dojść do doskonałości. (TP 1973, s. 51)

List do Hebrajczyków 11:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Piłą przecierani” — Jest podanie, że Izajasz prorok był piłą przecięty.

List do Hebrajczyków 11:38

Epifania i Bazylea:

„Których nie był świat godzien” — St.G. (TP 1960, s. 52)

List do Hebrajczyków 11:39

Paruzja (C.T. Russell):

„A ci wszyscy” — Klasa czerwonej jałowicy, ojcowie święci i licząc w to Enocha.

„Świadectwo” — Pochwałę, że podobali się Bogu.

„Przez wiarę” — Przeto usprawiedliwieni, uwolnieni od Zakonu Przymierza, co jest pokazane, że czerwona jałowica nigdy nie była pod jarzmem.

„Obietnicy” — Błogosławieństw obietnicy, wypełnienia obietnic głównych błogosławieństw. "I nie dał mu (Bóg) dziedzictwa w niej i na stopę nogi, choć mu ją obiecał dać", Dz. 7:5.

Epifania i Bazylea:

„A ci wszyscy świadectwo otrzymali przez wiarę” — Oni otrzymali dobra świadectwo przez wiarę co znaczy, że ich wiara miała umysłowe ocenienie i spoleganie serca, a ich wiarą była Prawda, której silnie trzymali się przez swoje umysłowe ocenienie i spoleganie serca, gdyż ich wiara była wiernością Duchowi, Słowu Bożemu i Opatrznościom Boskim. (TP 1961, s. 101) ...W Żyd. 11:39,40, przeciwstawiając sobie te dwie klasy, Apostoł oświadcza, że Starożytni Godni Świadectwo otrzymawszy przez wiarę, nie dostąpili obietnicy [ziemskiej nagrody]; przeto, że Bóg o nas [o Kościele] coś lepszego przejrzał, aby oni bez nas nie stali się doskonałymi." Innymi słowami, Bóg od początku zaplanował, że Chrystus będzie pierwszy - Jezus Głowa, a potem Kościół, Jego Ciało. Ci szczególni synowie, na początku swego chrześcijańskiego doświadczenia otrzymali spłodzenie do duchowej natury, a po ich udoskonaleniu byli gotowi do narodzin jako Boskie istoty w "pierwszym zmartwychwstaniu." SB 2004, 131 (TP 1961, s. 101)

List do Hebrajczyków 11:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Coś lepszego” — Wyższą chwałę, niebiańskie powołanie, do którego ojcowie święci nie byli powołani, by się stali częścią "korzenia", gdyż "najmniejszy w królestwie niebiańskim większy jest niżeli starożytni święci", Mat.11:11. Klasa niebiańska jest pierwsza w czasie i stanowisku.

„O nas” — Nowe Stworzenie, Chrystus - Głowa i Ciało.

„Aby oni” — Pokorni ojcowie: Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy święci prorocy.

„Bez nas” — Zwycięzców z wieku Ewangelii.

„Nie stali się doskonałymi” — Aż cierpienia Chrystusowe dopełnią się, ponieważ błogosławienie wszystkich innych klas ma przyjść przez uwielbiony Kościół Boży.

Epifania i Bazylea:

„bez nas” — bez M.St. (TP 1984, s. 126) odłącznie od naszego 1000-letniego posługiwania w Nowym Przymierzu względem nich. (TP 1928, s. 96) bez 1000-letniej usługi Chrystusa (Głowy i Ciała), który zastosuje zasługę Pańską w krwi pozafiguralnego Kozła za nich, i obudzi ich ze snu śmierci. (TP 1953, s. 44)

„nie stali się doskonałymi” — w ciele, umyśle i sercu jako ludzkie istoty. (TP 1928, s. 96) ...W Żyd. 11:39,40, przeciwstawiając sobie te dwie klasy, Apostoł oświadcza, że Starożytni Godni Świadectwo otrzymawszy przez wiarę, nie dostąpili obietnicy [ziemskiej nagrody]; przeto, że Bóg o nas [o Kościele] coś lepszego przejrzał, aby oni bez nas nie stali się doskonałymi." Innymi słowami, Bóg od początku zaplanował, że Chrystus będzie pierwszy - Jezus Głowa, a potem Kościół, Jego Ciało. Ci szczególni synowie, na początku swego chrześcijańskiego doświadczenia otrzymali spłodzenie do duchowej natury, a po ich udoskonaleniu byli gotowi do narodzin jako Boskie istoty w "pierwszym zmartwychwstaniu." SB 2004, 131

Źródła: TP 28'96; 53'44; 84'126;

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.