List do Hebrajczyków 7

List do Hebrajczyków, rozdział 7 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 7 — Biblia Gdańska

1 Albowiem ten Melchisedek był król Salem, kapłan Boga najwyższego, który zaszedł drogę Abrahamowi, gdy się wracał od porażki królów i błogosławił mu.

2 Któremu i dziesięciny ze wszystkiego udzielił Abraham; który najprzód wykłada się król sprawiedliwości, potem też król Salem, co jest król pokoju.

3 Bez ojca, bez matki, bez rodu, ani początku dni, ani końca żywota nie mając, ale przypodobany będąc Synowi Bożemu, zostaje kapłanem na wieki.

4 Obaczcież tedy, jako wielki ten był, któremu też dziesięcinę z łupów dał Abraham patryjarcha.

5 A ci, którzy są z synów Lewiego, urząd kapłański przyjmujący, rozkazanie mają, aby brali dziesięcinę od ludu według zakonu, to jest od braci swoich, choć wyszli z biódr Abrahamowych.

6 Ale ten, którego ród nie jest poczytany między nimi, dziesięcinę wziął od Abrahama i temu, który miał obietnicę, błogosławił.

7 A bez wszelkiego sporu mniejszy od większego błogosławieństwo bierze.

8 A tuć dziesięciny biorą ludzie, którzy umierają; tam zasię on, o którym świadczono, iż żyje.

9 A iż tak rzekę i sam Lewi, który dziesięciny bierze, dał w Abrahamie dziesięcinę.

10 Albowiem jeszcze był w biodrach ojcowskich, gdy wyszedł przeciwko niemu Melchisedek.

11 A przetoż byłali doskonałość przez kapłaństwo lewickie, (gdyż za niego wydany jest zakon ludowi), jakaż tego jeszcze była potrzeba, aby inszy kapłan według porządku Melchisedekowego powstał, a nie był według porządku Aaronowego mianowany?

12 A ponieważ kapłaństwo jest przeniesione, musi też i zakon przeniesiony być.

13 Bo ten, o którym się to mówi, inszego jest pokolenia, z którego żaden nie służył ołtarzowi.

14 Albowiem jawna jest, iż z pokolenia Judowego poszedł Pan nasz, o którem pokoleniu nic z strony kapłaństwa nie mówi Mojżesz.

15 Owszem obficie to jeszcze i z tego jawna jest, iż powstał inszy kapłan według porządku Melchisedekowego,

16 Który się stał nie według zakonu przykazania cielesnego, ale według mocy żywota nieskazitelnego.

17 Albowiem tak świadczy: Tyś jest kapłanem na wieki według porządku Melchisedekowego.

18 Bo się stało zniesienie onego przyszłego przykazania dla słabości jego i niepożytku.

19 Bo niczego do doskonałości nie przywiódł zakon; ale na miejsce jego wprowadzona jest lepsza nadzieja, przez którą się przybliżamy do Boga.

20 A to i względem tego, że nie bez przysięgi jest wprowadzona.

21 Boć się oni bez przysięgi kapłanami stawali, a ten z przysięgą przez tego, który rzekł do niego: Przysiągł Pan, a nie będzie tego żałował: Tyś jest kapłanem na wieki według porządku Melchisedekowego,

22 Tak dalece lepszego przymierza rękojmią stał się Jezus.

23 Więc też onych wiele bywało kapłanów dlatego, iż im śmierć nie dopuściła zawsze trwać.

24 Ale ten, iż na wieki zostaje, wieczne ma kapłaństwo,

25 Przetoż i doskonale zbawić może tych, którzy przez niego przystępują do Boga, zawsze żyjąc, aby orędował za nimi.

26 Takiegoć zaiste przystało nam mieć najwyższego kapłana, świętego, niewinnego, niepokalanego, odłączonego od grzeszników i który by się stał wyższy nad niebiosa:

27 Który by nie potrzebował na każdy dzień, jako oni najwyżsi kapłani, pierwej za swoje grzechy własne ofiar sprawować, a potem za ludzkie; bo to uczynił raz samego siebie ofiarowawszy.

28 Albowiem zakon ludzi podległych krewkości stanowił za najwyższych kapłanów: ale słowo przysięgi, które się stało po zakonie, postanowiło Syna Bożego doskonałego na wieki.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 7

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 7:1

Epifania i Bazylea:

„Melchizedek” — przedstawia Jezusa. (TP 1950, s. 73) Melchizedek jest typem Chrystusa i Kościoła wyłącznie w ich aktywności poza zasłoną. Melchizedek, król i kapłan, przedstawia antytypowego Kapłana na Swym tronie (Zach. 6:13). On nie przedstawia antytypowego Kapłana w czasie składania ofiary za świat. Z tego też powodu nie jest typem kapłaństwa z tej strony zasłony. (TP 1980, s. 76)

„zaszedł” — wyjście Melchizedeka na powitanie Abrahama przedstawia podobny czyn o tym samym ogólnym pozafiguralnym znaczeniu co 4Moj.31:13 (zobacz komentarz). (TP 1937, s. 88)

„królów” — tych czterech (nie pięciu) królów reprezentuje przesiewaczy przesiewań: trzeciego (kombinacjonizm), czwartego (reformizm), piątego (kontradykcjonizm), szóstego (rewolucjonizm). (TP 1937, s. 88)

List do Hebrajczyków 7:2

Epifania i Bazylea:

„dziesięciny ze wszystkiego udzielił” — Dawanie komuś dziesięciny jest symbolem uznania wyższości odbierającego i zależności od tego, któremu się wręcza dziesięcinę. Zgodnie z tym członkowie Maluczkiego Stadka oddawali Bogu, przez ręce Jezusa, ich Najwyższego Kapłana i Króla swoje ludzkie wszystko w wypełnianiu swego poświęcenia. (TP 1980, s. 76)

„potem też król Salem...” — (Melchizedek - król sprawiedliwości; Salem - pokój]; Jezus, jako Najwyższy Kapłan i Król Kościoła, panujący w sprawiedliwości i pokoju. (TP 1980, s. 76)

List do Hebrajczyków 7:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez matki” — Którego ród nie jest zapisany. Podobnie i kapłaństwo Chrystusowe nie było i nie jest dziedziczone.

„Bez rodu” — Podobnie Chrystusowe kapłaństwo nie ma następców.

Epifania i Bazylea:

Kapłaństwo Melchizedekowe Najwyższe (TP 2000, s. 83)

Ap. Paweł do Żyd. 7:3 mówi, iż Melchizedek był "Bez ojca, bez matki, bez rodu, ani początku dni, ani końca żywota nie mając, ale przypodobany będąc Synowi Bożemu, zostaje kapłanem na wieki". Melchizedek nie miał rodziców? W jaki sposób to może być prawdą? (TP 2000, s. 83)

Żydzi byli bardzo skrupulatni w zachowywaniu swojej genealogii, lecz nie ma żadnych zapisów na temat ojca lub matki Melchizedeka - bez rodu, bez matki, bez ojca, bez dzieci (por. Neh. 7:64). Nie ma żadnych danych na temat daty urodzin ani śmierci Melchizedeka. Lecz "przypodobany będąc Synowi Bożemu, zostaje kapłanem na wieki". Paweł chce tu pokazać kapłaństwo wyższe niż kapłaństwo Lewickie. Jezus jako Najwyższy Kapłan, nie miał poprzednika, ani następcy, jego kapłaństwo było bez początku i nie ma końca (por. Żyd. 7:4). (TP 2000, s. 83)

List do Hebrajczyków 7:5

Epifania i Bazylea:

„choć wyszli z biódr Abrahamowych” — Nasienie Abrahama reprezentuje przede wszystkim Maluczkie Stadko (Gal. 3:29). (TP 2000, s. 83)

List do Hebrajczyków 7:6

Epifania i Bazylea:

„Ale ten” — [ Melchizedek], przedstawia Jezusa. (TP 1950, s. 73)

„dziesięcinę wziął od Abrahama” — Nasienie Abrahama reprezentuje przede wszystkim Maluczkie Stadko (Gal. 3:29). Jest to więc klasa kapłańska, 144.000. Od niej Jezus jako większy Melchizedek otrzymał dziesięcinę jej poświęcenia. .... Kościół poświęcił swoje życie Bogu, kładąc się na ołtarzu; stał się własnością Jezusa na podstawie kupna i przez swoje usprawiedliwienie z wiary. (TP 2000, s. 83,84)

„i temu” — [Abrahamowi], przedstawia M.St. (TP 1950, s. 73)

List do Hebrajczyków 7:7

Epifania i Bazylea:

„A bez wszelkiego sporu mniejszy od większego błogosławieństwo bierze” — Oto sposób w jaki te rzeczy były wprowadzone w praktykę podczas Parousji i Epifanii: Bóg daje Jezusowi wyrozumienie prawd na czasie odnoszących się do tych stopni [Świątnicy Najświętszej, Świątnicy, Dziedzińca, Obozu itd.]. Jezus zaś udzielał tego wyrozumienia na czasie Posłannikom Parousji i Epifanii, gdy badali stosowne przedmioty; oni udzielali je Kapłaństwu od którego przeszły one do Lewitów; z kolei Lewici wraz z Kapłanami dali je Obozowcom, którzy wraz z Kapłanami i Lewitami przekazali je tym, którzy znajdują się poza Obozem. (TP 1967, s. 59) WYJAŚNIENIE ONOŚNIE S.G. (TP 1967, s. 14) Jak więc zgadzamy się z podstawową zasadą z listu do Żyd. 7:7, by zrozumieć, że Jezus i Kościół — wyższa klasa — byli błogosławieni przez Starożytnych Godnych — niższą klasę — którzy jako część pozafiguralnej Sary służyli jako matka klasie Chrystusowej? (TP 1967, s. 14) ... Bóg nigdy nie pogwałcił Swojej zasady, tak jak jest ona wyrażona przez Św. Pawła do Żyd. 7:7; dlatego On nigdy nie naznaczył nikogo z niższej klasy do występowania jako Jego osobiste specjalne mówcze narzędzie, przewodnik i kierownik wobec kogoś z wyższej klasy. (TP 1967, s. 14) TAK więc, choć Jezus w związku z pomazaniem Go przez Boga Duchem Świętym (Iz. 11:2,3) otrzymał dużo „znajomości i wyrozumienia” przez badanie pism Starożytnych Godnych (T. P. `62, 66) i w ten sposób był karmiony przez pisarzy Starego Testamentu, którzy stanowią część pozafiguralnej Sary, to jednak „nie był On karmiony przez Swych braci z Małego Stadka” (P `27, 141; T. P. `35, 53, szpalta 2) ani przez żadną inną osobę „gdyż był to Bóg, który po spłodzeniu Jezusa bezpośrednio zastosował do Niego obietnice Przymierza bez żadnego ludzkiego przedstawiciela, tzn. działał On na miejscu sług Prawdy jako część matki w zastosowaniu obietnic Przymierza ... Żaden Starożytny Godny ani żaden inny ludzki przedstawiciel nie doprowadził Jezusa do tego duchowego zrozumienia; albowiem Jan Chrzciciel nie usługiwał Jezusowi obietnicami Sary”(E. tom 4,113, 114); on też tego nie uczynił względem Kościoła, ponieważ umarł przed Zielonymi Świątkami. (TP 1967, s. 44,45) Zauważmy więc, że w swoich „osobowych częściach” pozafiguralna Sara obejmuje Starożytnych Godnych od Abrahama do Jana Chrzciciela (a nawet z góry powziętego punktu widzenia możemy ich zaliczać od Abla) i klasę Chrystusową w jej zdolności rozwijania klasy Chrystusowej (E. tom 13, 19), więc w jakiej zdolności Starożytni Godni służyli Chrystusowi, Głowie i Ciału? Odpowiadamy: przez ich pisma (P `27, 141; T. P. `35, 53, szpal. 2 i 54 str., szpal. 1; T. P. `62, 66) i przykład (Żyd. 11; 12:1; Manna na 11 marca) lecz nie osobiście. W Kościele jednak członkowie Ciała Chrystusowego mieli osobistych generalnych pastorów, nauczycieli i wykonawców (Efez. 4:11—16), którzy w ten sposób służyli w rozwijaniu klasy Chrystusowej, tak jak „wszyscy członkowie Małego Stadka w ich zdolności służenia jedni drugim” byli również objęci w pozafiguralnej Sarze (T. P. `35, 53, szpal. 2; T. P. `62, 66). (TP 1967, s. 44,45) Lecz ktoś mógłby się zapytać: „Czy Jezus rzeczywiście nie otrzymał osobistej nauki od Jana Chrzciciela jako od Boskiego mówczego narzędzia i czy to nie upoważniałoby nas do wyciągnięcia wniosku, że ponieważ Jan właśnie nauczał kogoś z wyższej klasy, więc Młodociany Godny mógłby również być generalnym pastorem i nauczycielem Wielkiego Grona, wyższej klasy?” (TP 1967, s. 44,45) To pytanie było wygwizdane i wytańczone za wszystko co jest warte — raczej za więcej niż jest warte — albowiem ono nic nie jest warte, bo jest oparte na błędnej przesłance. (TP 1967, s. 44,45) Jan, Starożytny Godny, nie służył jako Boski specjalny nauczyciel Nowemu Stworzeniu Jezusa. Przeciwnie, fakty w tym wypadku wzmiankowane w Piśmie Św. (Mat. 3:14,15; 11:2—6) pokazują, że w ich wzajemnym stosunku Jan był właśnie tym, który się zapytywał, a Jezus był tym, który nauczał i stosował Prawdą, a nie na odwrót (por. P `60, 37, 38). Widzimy więc, iż nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy Starożytnymi Godnymi — włączając Jana — będącymi częścią pozafiguralnej Sary i służącymi jako matka klasie Chrystusowej, a podstawową zasadą z listu do Żyd. 7:7; przeciwnie, widzimy, że ona była przestrzegana przez Boga we wspólnych doświadczeniach Jezusa i Jana. Uzurpatorzy Młodociani Godni, którzy twierdza, że Jan — Starożytny Godny — był nauczycielem naszego Pana jako Nowego Stworzenia, są oszukani w tej sprawie swoją niezdolnością do jasnego odróżnienia i swoim konsekwentnym błędnym używaniem stosownych ustępów Pisma Św. i pism Prawdy w związku z tym. (TP 1967, s. 44,45) Elizeusz (jak to wykazuje brat Johnson — T. P. `25, 84), który nalewał wody na ręce Elijaszowe (2 Król. 3:11) — „choć [z tego] niewątpliwie korzystał Elijasz” — był „niższy od Elijasza”. Jego służba nie była w sobie błogosławieństwem pochodzącym od Boga, jako Boskie błogosławieństwo udzielone przez Eilizeusza jako osobistego kierownika i nauczyciela Elijasza; raczej ten osobisty stosunek był odwrotny, albowiem w tym sensie „bez wszelkiego sporu mniejszy jest błogosławiony przez większego” (2 Krl. 2:3,5,9,10,12). (TP 1967, s. 14)

List do Hebrajczyków 7:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Iż żyje” — Że był przeniesiony jak Eliasz i Enoch.

Epifania i Bazylea:

„O którym świadczono, iż żyje” — znaczenie tego jest niejasne. Może się to odnosić do faktu, iż śmierć Melchizedeka nigdy nie została udokumentowana, lub że Jezus jego antytyp - żyje obecnie. Może jednak zawierać sugestię, iż Melchizedek żył w czasie pisania księgi listu do Żydów. (TP 2000, s. 86) ... Enoch jest tym jedynym, o którym napisano, że został przeniesiony, aby nie oglądał śmierci. Paweł mówi, że o Melchizedeku świadczono, "iż żyje." Rozsądne jest przypuszczenie, że Melehizedek i Enoch są jedną i tą samą osobą. (TP 2000, s. 86)

List do Hebrajczyków 7:9

Paruzja (C.T. Russell):

„W Abrahamie dziesięciny” — Tym sposobem był w nim, gdy Abraham podróżował po ziemi obiecanej.

List do Hebrajczyków 7:10

Paruzja (C.T. Russell):

„W biodrach” — Życie jest od ojca, jak jest pokazane w Boskim spłodzeniu Jezusa w ludzkiej matce.

List do Hebrajczyków 7:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Inny kapłan” — Kapłaństwo Aaronowe i Chrystusowe jak również Kościoła prawdziwego są jedynie te, które Bóg uznaje i upoważnił. Kapłaństwo kościoła rzymskiego, episkopalnego oraz innych kościołów z imienia, są wymysłem ludzkim.

List do Hebrajczyków 7:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Z pokolenia Judy” — Według ciała.

„Ze strony kapłaństwa” — Jako człowiek, Jezus nie był kapłanem.

List do Hebrajczyków 7:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Tyś jest kapłanem” — Rozdawcą łask Bożych.

„Według Melchizedeka” — "Kapłan na swoim tronie", Zach.6:13. Typ na Chrystusa w Tysiącleciu, co jest wyobrażone przez koronę, którą nosił Aaron.

List do Hebrajczyków 7:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Przykazania” — Dlatego, że niedoskonały człowiek nie mógł go zachować, wypełnić.

„Niepożytku” — Wykonało jedynie typowe usprawiedliwienie.

Epifania i Bazylea:

Słabe i nieużyteczne przykazanie (TP 2000, s. 84)

Żyd. 7:18: "Bo się stało zniesienie onego przeszłego przykazania dla słabości jego i niepożytku." Nowe tłumaczenie angielskie (CEV) oddaje to po prostu: "W ten sposób słabe i nieużyteczne przykazanie zostało pominięte." W jaki sposób Zakon był słaby i nieużyteczny? (TP 2000, s. 84)

Paweł wyjaśnia tę sprawę w wersecie 19: "Bo niczego do doskonałości nie przywiódł zakon; ale na miejsce jego wprowadzona jest lepsza nadzieja, przez którą się przybliżamy do Boga." Przez stulecia Izrael próbował uzyskać życie przez zachowywanie Zakonu, a jednak nie zdołał go uzyskać. Nikt oprócz Jezusa nie był w stanie zachować Zakonu. (TP 2000, s. 84)

List do Hebrajczyków 7:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Zakon” — Prawo Przymierza.

List do Hebrajczyków 7:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Lepszego przymierza” — Które zapieczętował własną krwią, "to jest krew moja". "rękojmią" - zob. echa pielgrzyma str. 171

List do Hebrajczyków 7:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Zbawić może tych” — Jedynie przez zupełne uwolnienie ich od grzechu, od Boskiej niełaski i śmierci, "znalazłszy wieczne odkupienie", Żyd.9:12.

„Od Boga” — Przez wiarę w Chrystusa i odwrócenie się od złych uczynków. Natomiast zbliżenie się do Boga w inny sposób, jak np. przez ofiarę tak zwanej mszy, jest obrzydliwością wobec Boga.

Epifania i Bazylea:

„i doskonale zbawić może” — z grzechu, Boskiej niełaski, śmierci i wszystkich tych rzeczy wiecznie. (TP 1965, s. 20)

List do Hebrajczyków 7:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Najwyższy kapłan” — "Aby był miłosiernym i wiernym", Żyd.2:17.

„Świętego” — "To, co się z ciebie święte narodzi", Łuk.1:35.

„Odłączony od grzeszników” — Ponieważ żywot Jego pochodził od Boga, a żywiony był przez Marię.

„Nad niebiosa” — Moc duchowych władz.

List do Hebrajczyków 7:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Siebie ofiarował” — Jako Najwyższy Kapłan figurowany przez Aarona. "Nienagannym był Bogu", któremu okup był zapłacony, Żyd.9:14.

Epifania i Bazylea:

„za swoje grzechy własne” — nie odnosi się do samego Jezusa - Najwyższego Kapłana Kościoła - ponieważ to uczyniłoby z Jezusa grzesznika. To wyrażenie odnosi się do Najwyższego Kapłana Świata, za którego ciało - Kościoła - grzechy, była złożona pierwsza ofiara (3Moj.16:6). (TP 1926, s. 15)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 7

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.