List do Hebrajczyków 6

List do Hebrajczyków, rozdział 6 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (20 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 6 — Biblia Gdańska

1 Przetoż zaniechawszy początkowych nauk o Chrystusie, miejmy się ku doskonałości, nie znowu zakładając grunty pokuty od uczynków martwych i wiary w Boga.

2 Nauki o chrzcie i o wkładaniu rąk, i o powstaniu umarłych, i o sądzie wiecznym;

3 A to uczynimy, jeźli tylko Bóg dopuści.

4 Albowiem niemożebne jest, aby ci, którzy są raz oświeceni i skosztowali daru niebieskiego, i uczestnikami się stali Ducha Świętego,

5 Skosztowali też dobrego słowa Bożego i mocy przyszłego wieku,

6 Gdyby odpadli, aby się zaś odnowili ku pokucie, jako ci, którzy sobie znowu krzyżują Syna Bożego i jawnie go sromocą.

7 Albowiem ziemia, która często na się przychodzący deszcz pije i rodzi ziele przygodne tym, którzy ją sprawują, bierze błogosławieństwo od Boga;

8 Lecz która przynosi ciernie i osty, odrzucona jest i bliska przeklęstwa, która na koniec bywa spalona.

9 A wszakże, najmilsi! pewniśmy o was coś lepszego i zbawienia bliższego, chociaż tak mówimy.

10 Albowiem nie jest Bóg niesprawiedliwy, aby zapamiętał pracy waszej i pracowitej miłości, którąście okazali ku imieniu jego, gdyście służyli świętym i jeszcze służycie.

11 A żądamy, aby każdy z was toż staranie pokazywał ku nabyciu zupełnej nadziei aż do końca.

12 Abyście nie byli gnuśnymi, ale naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość odziedziczyli obietnicę.

13 Albowiem Bóg obietnicę czyniąc Abrahamowi, gdy nie miał przez kogo większego przysiąc, przysiągł przez siebie samego,

14 Mówiąc: Zaiste błogosławiąc błogosławić ci będę i rozmnażając rozmnożę cię.

15 A tak długo czekając, dostąpił obietnicy.

16 Ludzieć wprawdzie przez większego przysięgają, a przysięga, która się dzieje ku potwierdzeniu, jest między nimi końcem wszystkich sporów.

17 Dlatego też Bóg chcąc dostatecznie okazać dziedzicom obietnicy nieodmienność rady swojej, uczynił na to przysięgę,

18 Abyśmy przez dwie rzeczy nieodmienne (w których niemożebne, aby Bóg kłamał), warowną pociechę mieli, my, którzyśmy się uciekli ku otrzymaniu wystawionej nadziei,

19 Którą mamy jako kotwicę duszy, i bezpieczną, i pewną, i wchodzącą aż wewnątrz za zasłonę,

20 Gdzie przewodnik dla nas wszedł, Jezus, stawszy się według porządku Melchisedekowego najwyższym kapłanem na wieki.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 6

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 6:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Zaniechawszy” — Będąc "odstawionym od mleka", Izaj.28:9, nie opuszczając gruntu, ale na nim budując, wznosić budowle na nim i tak ją trzymać.

„Ku doskonałości” — Nie rzeczy przeszłych, lecz przyszłych.

List do Hebrajczyków 6:2

Epifania i Bazylea:

„i o wkładaniu rąk” — włożenie rąk w Biblii ma trzy znaczenia: (TP 1938, s. 70,71) 1/ reprezentacja (tzn, że ten na kogo wkładam ręce reprezentuje mnie 3Moj.8:14; 16:21), (TP 1938, s. 70,71) 2/ udzielanie władzy lub daru (Dz.8:15-24; 1Tym.4:14; 2Tym.1:6), (TP 1938, s. 70,71) 3/ zatwierdzenie, rekomendację, ręczenie za, gwarantowanie za (1Tym.5:22; 4Moj.8:10). (TP 1938, s. 70,71) W tym wierszu włożenie rąk występuje w drugim znaczeniu. (TP 1938, s. 70,71)

List do Hebrajczyków 6:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Niemożebne” — Przeciwne do nauki uniwersalistów, gdyż "jest grzech na śmierć" (1 Jana 5:16) dla rozmyślnych grzeszników. "Nie zostaje ofiara za grzechy", Żyd.10:26.

„Raz oświeceni” — Znajomością "głębokich rzeczy Bożych".

„Słowo Boże” — Nie sfałszowane.

„I mocy” — Przywilejów Boskich rozporządzeń.

Epifania i Bazylea:

„którzy” — członkowie wtórej śmierci. (TP 1958, s. 87)

„są raz oświeceni” — raz oświeceni Słowem. (TP 1963, s. 7) musiał on być oświecony co do Prawdy w ogólności, a zwłaszcza względem omawianego czynu. (musiał popełnić grzech w całości samowolny, tj. bez jakiejkolwiek słabości lub nieświadomości i przeciw zupełnej znajomości rodzaju i jakości czynu, oraz przeciw zupełnej zdolności uniknięcia czynu). (TP 1966, s. 74,75)

„skosztowali daru niebieskiego” — daru usprawiedliwienia. (TP 1963, s. 7)

„uczestnikami się stali Ducha Świętego” — otrzymali spłodzenie z Ducha Św. (TP 1963, s. 7)

List do Hebrajczyków 6:5

Epifania i Bazylea:

„Skosztowali też dobrego słowa Bożego” — ocenili dobre rzeczy Słowa Bożego. (TP 1963, s. 7) musiał ocenić głębokie rzeczy Słowa Bożego lub Planu. (TP 1966)

„mocy przyszłego wieku” — przywileje przyszłego wieku. (TP 1963, s. 7) musiał ocenić przywilej stania się jednym z Królów i Kapłanów przyszłego Wieku. (TP 1966)

List do Hebrajczyków 6:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdyby odpadli” — Od ich stanu, jako ofiarujący kapłani do stanu dobrowolnego grzeszenia. Gdyby stracili nowo w nich spłodzone życie, wyobrażone przez pierworodnych z Izraela podczas nocy przejścia anioła przez Egipt. Egipcjanie nie byli pod ochroną krwi baranka.

„Ku pokucie” — By wstąpili na właściwą drogę, ponieważ Chrystus nie dał okupu za dobrowolne grzechy. "Gdybyśmy dobrowolnie grzeszyli po znajomości prawdy, nie zostawałaby już ofiara za grzech", Żyd.10:26.

„Syna Bożego krzyżują” — Wyobrażone przez dwukrotne uderzenie skały przez Mojżesza.

Epifania i Bazylea:

„Gdyby odpadli aby się zaś odnowili ku pokucie” — dla nich nie pozostaje żadna ofiara za grzech od chwili zgrzeszenia przeciw zasłudze z całkowitą rozmyślnością.-66=> są trzy rodzaje grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Grzechy wynikające ze słabości lub z ignorancji, albo z obydwóch rzeczy nazywane czasami grzechami powszednimi. (TP 1968, s. 62,63) 2) Grzechy, które są zupełnie samowolne, nazywane czasem grzechami śmiertelnymi. (TP 1968, s. 62,63) 3) Grzechy częściowo dobrowolne a częściowo wynikające ze słabości lub ignorancji, albo też z ignorancji i słabości nazywane czasami grzechami mieszanymi. (TP 1968, s. 62,63) Werset ten mówi o drugim rodzaju grzechów. (TP 1968, s. 62,63) Ogólnie są cztery sposoby popełnienia grzechu: (TP 1968, s. 62,63) 1) Myślą. (1 Moj. 6:5); (Przyp.30:32); (Izaj. 59:7). (TP 1968, s. 62,63) 2) Pragnieniem. (Mat. 5:28). (TP 1968, s. 62,63) 3) Mową. (Jak. 3:2). (TP 1968, s. 62,63) 4) Uczynkiem ( Jana 3:19). (TP 1968, s. 62,63)

„którzy sobie znowu krzyżują Syna Bożego i jawnie Go sromocą” — to są ci, którzy ponownie wracają do nurzania się w grzechu. (TP 1974, s. 11) oni na nowo krzyżują Syna Bożego przez zapieranie się Jego ofiary okupu, odrzucając tym sposobem cenną szatę weselną i swój udział w ofierze za grzech. (TP 1963, s. 7) 1/ przez odrzucenie ofiary okupu, (TP 1966, s. 75) 2/ przez odrzucenie swego udziału w ofiarniczych cierpieniach Chrystusowych, (TP 1966, s. 75) 3/ przez zniszczenie Ducha Św. w swoich sercach. (TP 1966, s. 75)

List do Hebrajczyków 6:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Przekleństwa” — Greckie słowo "kataraomai" znaczy: potępienie.

List do Hebrajczyków 6:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Aby zapamiętał” — Jeślibyś "napoił jednego z tych to małych (braci lub innych w potrzebie będących) tylko kubkiem zimnej wody w imię ucznia (Chrystusowego), zaprawdę powiadam wam, nie straci (u Ojca) zapłaty swojej", Mat.10:42.

Źródła: MANNA - 9 MARCA

Epifania i Bazylea:

„Albowiem nie jest Bóg niesprawiedliwy, aby zapamiętał pracy waszej...” — konieczność stałego życia wiecznego jest koniecznością moralną ze strony Boga a nie fizyczną; jednak nie jest to taka moralna konieczność, żeby miała doprowadzić Boga do grzechu, gdyby nie stworzył wolnych moralnie istot; albowiem stworzenie przez Niego tychże jest aktem miłości bezinteresownej, a nie miłości obowiązkowej. Po stworzeniu ich jednak i obiecaniu im życia wiecznego warunkowo oraz po wejściu z nimi w przymierze w celu udzielenia im tego życia warunkowo i po wypełnieniu przez nich tego warunku, wtedy staje się to dla Boga koniecznością sprawiedliwości, moralną koniecznością o charakterze obowiązkowym, aby udzielić takim istotom wiecznego życia. Nic jednak nie zmusiło Boga do przedsięwzięcia takiego dzieła twórczego wraz z jego pociągającym za sobą przymierzom. On uczynił to z miłości bezinteresownej. (TP 1963, s. 5)

Źródła: MANNA - 9 MARCA

List do Hebrajczyków 6:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Zupełnej nadziei” — Jest to przywilejem chrześcijanina mieć to zapewnienie w ostatecznym swym zwycięstwie.

List do Hebrajczyków 6:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpliwość” — Greckie słowo "makrothumia" oznacza: długą cierpliwość.

Epifania i Bazylea:

„Abyście nie byli gnuśnymi” — Apostoł pisząc do braci nawoływał ich, by nie byli gnuśni, leniwi. (TP 1962, s. 94)

„ale naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość odziedziczyli obietnice” — lecz by naśladowali wiarę i cierpliwość, którą tamci okazali i dzięki którym odziedziczą obietnice. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:13

Epifania i Bazylea:

„przysiągł przez siebie samego” — Jehowa bowiem jest najwyższy i dlatego nie mógł przysiąc na nic wyższego. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:14

Epifania i Bazylea:

„błogosławiąc błogosławić ci będę, i rozmnażając rozmnożę cię” — Bóg obiecał, że błogosławić będzie Abrahama i wielce go rozmnoży. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:15

Epifania i Bazylea:

„A tak długo czekając” — Próba która była mu dana w związku z ofiarowaniem jego syna Izaaka na ołtarzu, przedstawia Chrystusa, który najpierw się poświęcił, a po którym zaraz szedł Kościół. (TP 1962, s. 94)

„dostąpił obietnicy” — że będzie ojcem wiernych, że Bóg go wielce rozmnoży i będzie mu błogosławił. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:16

Epifania i Bazylea:

„a przysięga... jest między nimi końcem wszystkich sporów” — gdy ludzie wchodzą w przymierze i przysięgają na potwierdzenie swego przymierza, jest to dla nich koniec wszelkich sporów, o ile są ludźmi honorowymi. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Rady swojej” — Przymierze Abrahamowe, że wszystkie rodzaje będą błogosławione przez nasienie Abrahama, Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„Dlatego też Bóg chcąc dostatecznie okazać dziedzicom obietnicy” — tzn. pragnąc pełniej pokazać Jezusowi i Kościołowi jako dziedzicom obietnicy. (TP 1962, s. 94,96)

„nieodmienność rady swojej” — nieodmienność Swego Planu. (TP 1962, s. 94,96)

„uczynił na to przysięgę” — przysiągł na to; nie tylko obiecał i w ten sposób dał Swe Słowo obietnicy, ale zaprzysiągł je. (TP 1962, s. 94,96)

List do Hebrajczyków 6:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieodmienne” — Przez Jego stanowcze oświadczenie i jeszcze bardziej ważną przysięgę.

„Niemożebne” — "Zaprzeć samego siebie (Bóg) nie może", 2 Tym.2:13.

„Którzyśmy” — Kościół z wieku Ewangelii.

„Pociechę” — Aby się nie zniechęcić przez długą zwłokę trzech tysięcy lat, odkąd obietnica była uczynioną, ani przez oziębłość lub obojętność krewnych, przyjaciół i sąsiadów dla poselstwa Bożej miłości.

„Uciekli” — Do Chrystusa. "Przyjdźcie do mnie wszyscy, a ja wam sprawię odpocznienie".

Epifania i Bazylea:

„Abyśmy przez dwie rzeczy nieodmienne” — Jego Słowo i Jego Przysięgę. (TP 1962, s. 94,96)

„(w których niemożebne, aby Bóg kłamał)” — jest niemożliwością dla Niego krzywoprzysięstwo. (TP 1962, s. 94,96)

„warowną pociechę mieli” — możemy mieć wielką otuchę wśród bolesnych prób, przez które musimy przejść, aby powołanie nasze i wybór były pewne. Jezus przeszedł przez takie bolesne próby i każdy z członków Jego Kościoła musi także przejść przez takie bolesne próby, w których dozna silnej pociechy. (TP 1962, s. 94,96)

„my, którzyśmy się uciekli ku otrzymaniu wystawionej nadziei” — ci, co tak czynią będą szukać schronienia, ponieważ Jezus jest naszym miastem ucieczki, do którego uciekamy przed mścicielem -- Bożą sprawiedliwością i uzyskujemy nadzieję, chwalebną nadzieję, że jesteśmy uczynieni dziedzicami Bożymi i współdziedzicami z Chrystusem, abyśmy mogli z nim wiecznie królować. (TP 1962, s. 94,96) Do Jezusa, miasta ucieczki, uciekając od sprawiedliwości Bożej ścigającej nas, jak i tych, którzy są z domu Izraelskiego, uciekając od klątwy Zakonu Mojżeszowego, która ich ścigała (4Moj.35:6). Nasz Pan jest naszym miastem ucieczki do którego wchodząc będziemy bezpieczni pod rządem Jego świętego urzędu. (TP 1962, s. 94,96)

List do Hebrajczyków 6:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Którą mamy” — Nadzieję duchowo usposobionego Nowego Stworzenia w "świątnicy", które spogląda ku "świątnicy najświętszej" przez rozdartą zasłonę i chwyta błyski chwały, czci i nieśmiertelności po wyjściu z ciała. A czego dać nie może ani prawo prohibicji, ani głosowanie kobiet, ani ochrona celna, ani ogólne wykształcenie, ani nacjonalizm, anarchizm, ani żadne inne ludzkie plany.

„Jako kotwicę” — Jak może służyć nam za kotwicę przymierze utwierdzone przysięgą, jeżeli nawet nie wiemy co jest to przymierze?

„Bezpieczną i pewną” — "Nie splugawię przymierza mego, a tego, co z ust moich wyszło, nie odmienię", Psalm 89:35.

„Wchodzącą” — Przez wiarę.

Epifania i Bazylea:

„Którą mamy jako kotwicę duszy, i bezpieczną, i pewną” — w pośród prób przychodzących na nas, nadzieja ta jest kotwicą samego bytu naszego; jest ona pewna w tym znaczeniu, że na pewno się wypełni i bezpieczna dlatego, że nie może być zmieniona lub zniesiona. (TP 1962, s. 94)

„i wchodzącą aż wewnątrz za zasłonę” — jest to nadzieja, która idzie poza zasłonę, bo chwała zaszczyt i nieśmiertelność oczekują klasę Kościoła; Jezus pierwszy wchodzi za zasłonę, a my, jeśli będziemy wierni, wejdziemy z nim w pierwszym zmartwychwstaniu. (TP 1962, s. 94) Nadzieja idzie aż poza Wtórą Zasłonę... (TP 1962, s. 94) W.G. nigdy nie przejdzie poza zasłonę, choć jego członkowie uzyskają nieskazitelność. (TP 1962, s. 94) St.G. i M.G.... nigdy nie przejdą poza zasłonę. (TP 1962, s. 94)

List do Hebrajczyków 6:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Przewodnik” — Pierwszy, który miał przyjść: "Pierworodny z umarłych", "Pierwiastek".

„Porządku Melchizedeka” — "Będzie kapłanem na stolicy swojej", Zach.6:13. Typ na Chrystusa w Tysiącleciu.

Epifania i Bazylea:

„Gdzie przewodnik dla nas wszedł” — w to, co jest poza zasłoną, gdzie On służy nam. (TP 1962, s. 94,95,96)

„Jezus, stawszy się... najwyższym kapłanem na wieki” — specjalnie na wiek 1000-lecia. (TP 1962, s. 94,95,96)

„według porządku Melchizedekowego” — nie według Aaronowego kapłaństwa, lecz kapłaństwa Melchizedekowego, kapłaństwa chwały zaszczytu i nieśmiertelności, które On i Kościół będą sprawować dla całej ludzkości. (TP 1962, s. 94,95,96) Melchizedek jako król i kapłan przedstawia naszego Pana w czasie W.Ew. w chwale, a także odpowiednio przedstawia Najwyższego Kapłana Świata -- Chrystusa (Głowę i Ciało) w chwale Królestwa. (TP 1962, s. 94,95,96)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 6

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.