List do Hebrajczyków 8

List do Hebrajczyków, rozdział 8 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (13 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 8 — Biblia Gdańska

1 Ale suma tego, co się mówi, ta jest: Iż takiego mamy najwyższego kapłana, który usiadł na prawicy stolicy wielmożności na niebiesiech;

2 Sługą będąc świątnicy, a prawdziwego onego przybytku, który Pan zbudował, a nie człowiek.

3 Albowiem każdy najwyższy kapłan ku ofiarowaniu darów i ofiar bywa postanowiony, skąd potrzeba było, aby i ten miał, co by ofiarował.

4 Bo gdyby był na ziemi, nie byłby kapłanem, póki by zostawali oni kapłani, którzy według zakonu dary ofiarują,

5 Którzy służą kształtowi i cieniowi rzeczy niebieskich, jako Mojżeszowi od Boga powiedziane było, gdy miał dokończyć przybytku: Patrzajże, ( mówi), abyś uczynił wszystko według kształtu, który ci jest okazany na tej górze.

6 Ale teraz nasz kapłan tem zacniejszego urzędu dostąpił, im jest pośrednikiem lepszego przymierza, które lepszemi obietnicami jest utwierdzone.

7 Bo gdyby ono pierwsze było bez przygany, tedyćby wtóremu nie szukano miejsca.

8 Albowiem ganiąc Żydów, mówi: Oto dni idą, mówi Pan, gdy uczynię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe.

9 Nie według przymierza, którem uczynił z ojcami ich w dzień, któregom ich ujął za rękę ich, abym ich wywiódł z ziemi Egipskiej; albowiem oni nie zostali w tem przymierzu mojem, a Jam ich zaniedbał, mówi Pan.

10 Przetoż toć jest przymierze, które postanowię z domem Izraelskim po tych dniach, mówi Pan: Dam prawa moje w myśl ich i na sercach ich napiszę je, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim.

11 I nie będzie uczył żaden bliźniego swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznaj Pana; albowiem wszyscy mię poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich.

12 Bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcej.

13 A gdy mówi: Nowe, pierwsze czyni wiotchem; a to, co wiotszeje i zestarzeje się, bliskie jest zniszczenia.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 8

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 8:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Na prawicy” — Na stanowisku laski i mocy.

„Stolicy” — Władzy i panowania.

List do Hebrajczyków 8:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawdziwy przybytek” — Figurowany przez przybytek na puszczy.

„Który Pan” — Bóg Jehowa, Autor Swego planu.

List do Hebrajczyków 8:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Postanowiony” — Poświęcony do wykonywania dzieła kapłańskiego, będąc pierw poświęconym jako lewita.

„Aby i ten” — Człowiek Chrystus Jezus. ...Pytanie: Co oznaczają słowa Apostoła, który pisze, że nasz Pan miał składać zarówno dary, jak i ofiary za grzech [Hebr. 8:3]?

„Odpowiedź” — Z Pisma Świętego jasno wynika, że ludzkość w czasie Wieku Tysiąclecia będzie miała przywilej oddania się Bogu jako dar, ale nie jako ofiara. Tak więc częścią pracy wielkiego Arcykapłana w Wieku Tysiąclecia będzie przyjmowanie owych darów i czynienie ich przyjemnymi dla Boga na mocy własnej zasługi i praw udzielonych Kapłanowi Mechisedekowemu. Możemy jednak ten werset słusznie stosować także do obecnego czasu. Apostoł najpierw używa słowa dary. Możemy zatem zastanawiać się, czy i dzisiaj Arcykapłan nie składa w pewnym sensie takich ofiar. Poświęcenie przez naszego Pana Jego własnego życia było z pewnością pewnym darem z Jego strony. Ojciec przyjął ten dar i ostatecznie dozwolił, by dar naszego Pana stał się dla innych ofiarą za grzech. Podobnie też w ciągu Wieku Ewangelii „bracia” są zapraszani do tego, by składali swe ciała na żywą ofiarę – by oddawali samych siebie Bogu (Rzym. 12:1-2). Gdy w taki sposób oddajemy samych siebie Bogu, nie składamy Bogu ofiary za grzech, gdyż tego nie bylibyśmy w stanie uczynić. Jednak Boskie zarządzenie związane z przyjmowaniem naszych darów sprawia, że każdy dar staje się godny przyjęcia przez zasługę Chrystusa. Następnie zaś wszystkie te dary, zgodnie z tym samym zarządzeniem, utworzą wielką ofiarę za grzech, którą Arcykapłan złoży za świat. W ten sposób Najwyższy Kapłan otrzymał prawo, by z owych darów utworzyć ostateczną ofiarę i złożyć ją jako ofiarę za grzech świata. Apostoł pisze, że w obrazowym porządku usługi najwyższych kapłanów stałym obyczajem było, że mieli oni składać Bogu zarówno dary, jak i ofiary. Stąd dochodzi do wniosku, że Jezus jako wypełnienie obrazu owego kapłaństwa również musi mieć coś, co mógłby ofiarować. Musi On także składać zarówno dary, jak i ofiary, by dopełnić praw swego kapłaństwa. Przedstawił On Bogu samego siebie, pozostając nieskalanym. Za sprawą swego ofiarowania stał się On dla Boga ofiarą za grzech. Przez swą zasługę umożliwia takie samo działanie swemu Kościołowi, tym, którzy dobrowolnie oddają samych siebie Bogu. - R 4914.

Epifania i Bazylea:

„najwyższy kapłan” — dotyczy Chrystusa - Głowy i Ciała.- TP 35, 57.

List do Hebrajczyków 8:4

Epifania i Bazylea:

„nie byłby kapłanem” — dotyczy Chrystusa - Głowy i Ciała. (TP 1935, s. 57)

List do Hebrajczyków 8:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeczy niebiańskich” — Wyższych rzeczy, gdyż "Zakon miał cień przyszłych dóbr", Żyd.10:1.

„Kształtu” — Ponieważ to miało wyobrażać większe i ważniejsze rzeczy, mające dopiero nadejść.

List do Hebrajczyków 8:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Dostąpił” — Osiągnął prawo (by być Pośrednikiem Nowego Przymierza).

„Lepszego przymierza” — Pod którym wszystek lud otrzyma restytucję i tym sposobem będzie mógł zachować doskonałe Prawo i żyć na wieki.

„Lepszymi obietnicami” — "Wielkie i kosztowne obietnice" duchowe, zamiast ziemskich.

Epifania i Bazylea:

„jest pośrednikiem lepszego przymierza” — dotyczy Chrystusa - Głowy i Ciała i Nowego Przymierza. (TP 1935, s. 57)

„które lepszymi obietnicami jest utwierdzone” — Nowe Przymierze jest tylko uprawomocnione -- lecz nie ustanowione -- z powodu lepszych obietnic. Są to obietnice związane przysięgą, uczynione Chrystusowi Głowie i Ciału (1Moj.22:17,18; Gal.3:16,29.). Te obietnice pobudzają ich do takiej ofiarniczej gorliwości, która umożliwia im, jako nowym stworzeniom złożenie ich człowieczeństwa na śmierć jako pieczęć Nowego Przymierza. Ta pieczęć uprawomocnia Nowe Przymierze. (TP 1935, s. 57)

List do Hebrajczyków 8:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Przymierze nowe” — Nowe Stworzenie nie znajduje się pod prawem Zakonu figurowanym przez Agar, ani pod Nowym Przymierzem figurowanym przez Keturę, lecz pod pierwszym przymierzem, wiecznym przymierzem, które wyobrażała Sara.

„Domem Izraela” — Wszystkie dwanaście pokoleń.

„Domem Judzkim” — Który jest wspomniany i wymieniony po imieniu, ażeby proroctwo nie było źle zrozumiane, że to się odnosi jedynie do dziesięciu pokoleń.

Epifania i Bazylea:

„z domem Izraelskim i z domem Judzkim” — tylko z cielesnym Izraelem i Judą. (TP 1935, s. 59)

List do Hebrajczyków 8:9

Paruzja (C.T. Russell):

„W dzień” — W dniu przejścia w Egipcie, jako pierwszy zarys Zakonu.

„Nie zostali” — Prawo Zakonu było warunkowe.

Epifania i Bazylea:

„w dzień, któregom ich ujął za rękę ich” — w pewnych urządzeniach Święta Przejścia przy wyswobodzeniu ich z Egiptu, danych im zanim przyszli do góry Synaj. (TP 1935, s. 60)

„albowiem oni nie zostali w tym przymierzu moim” — Obejmuje to cały Wiek Żydowski, w którym oni nie byli posłuszni Boskiemu Przymierzu. (TP 1935, s. 60)

„a Jam ich zaniedbał” — obejmuje cały W.Ew., w którym Bóg nie miał dla nich względu, w tym znaczeniu, że odrzucił ich od Swojej łaski, z powodu ich nieposłuszeństwa Jego przymierzu w Wieku Żydowskim, których nieposłuszeństwo doszło aż do odrzucenia Jezusa. (TP 1935, s. 60)

List do Hebrajczyków 8:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Po tych dniach” — Po karze "siedmiorakiej", jaką mieli otrzymać.

„Prawa moje” — Stopniowo Bóg przywróci prawo i napisze go ponownie.

Epifania i Bazylea:

„po tych dniach” — odnosi się do okresu po Wieku żydowskim (kiedy to Izrael "nie pozostawał" w Boskim Przymierzu) i W.Ew. (kiedy Bóg ich zaniedbał, ponieważ nie pozostawali w Jego przymierzu. (TP 1935, s. 60)

„dam prawa moje w myśl ich” — Bóg da im Prawdę. (TP 1935, s. 60)

„i na sercach ich napiszę je” — (prawa Boże), Bóg uczyni serca Izraela czyste i święte. (TP 1935, s. 60)

„i będę Bogiem ich” — Jehowa będzie dla nich możnym pomocnikiem Przymierza. (TP 1935, s. 60)

List do Hebrajczyków 8:11

Paruzja (C.T. Russell):

„A oni” — Najpierw Żydzi, a następnie cały rodzaj ludzki.

„Poznają wszyscy” — "Ziemia cała będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej tak, jako morze wody napełniają", Abakuk 2:14. Droga wtedy będzie łatwą, że "i głupi nawet nie zbłądzą", Izaj.35:8. To Pismo (ten tekst) nie odnosi się do teraźniejszego czasu, lecz dopiero, gdy Królestwo Boże zostanie ustanowione.

Epifania i Bazylea:

„I nie będzie uczył żaden bliźniego swego” — obietnica ta wypełni się aż po Małym Okresie. (TP 1935, s. 60)

List do Hebrajczyków 8:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Nieprawości ich” — Która teraz powstaje przeciw nim i sąd wymaga na nich sprawiedliwej kary śmierci.

„Nie wspomnę” — Zmazawszy je na zawsze.

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 8

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.