List do Hebrajczyków 2

List do Hebrajczyków, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (18 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 2 — Biblia Gdańska

1 Przetoż musimy tem pilniej przestrzegać tego, cośmy słyszeli, byśmy snać nie przeciekli.

2 Bo ponieważ przez Anioły mówione słowo było pewne, a każde przestępstwo i nieposłuszeństwo wzięło sprawiedliwą zapłatę pomsty:

3 Jakoż my ucieczemy, jeźli zaniedbamy tak wielkiego zbawienia, które wziąwszy początek opowiadania przez samego Pana od tych, którzy go słyszeli, nam jest potwierdzone?

4 Którym i Bóg świadectwo wydawał przez znamiona i cuda, i rozliczne mocy, i przez udzielanie Ducha Świętego według woli swojej.

5 Albowiem nie Aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy.

6 A świadczył ktoś na niektórem miejscu, mówiąc: Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz, albo syn człowieczy, iż go nawiedzasz?

7 Na małą chwilę mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go i postanowiłeś go nad uczynkami rąk twoich,

8 Wszystkoś poddał pod nogi jego. A poddawszy mu wszystko, nic nie zostawił, co by mu poddanego nie było; lecz teraz jeszcze nie widzimy, aby mu wszystko poddane było.

9 Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.

10 Albowiem należało na tego, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby wiele synów do chwały przywodząc wodza zbawienia ich przez ucierpienie doskonałym uczynił.

11 Bo ten, który poświęca i ci, którzy bywają poświęceni, z jednego są wszyscy, dla której przyczyny nie wstydzi się ich braćmi nazywać,

12 Mówiąc: Opowiem imię twoje braciom moim, w pośrodku zgromadzenia śpiewać ci będę.

13 I zasię: Ja w nim ufać będę; a zasię: Oto ja i dzieci, które mi dał Bóg.

14 Ponieważ tedy dzieci społeczność mają ciała i krwi, i on także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć zniszczył tego, który miał władzę śmierci, to jest dyjabła,

15 A iżby wyswobodził tych, którzy dla bojaźni śmierci po wszystek czas żywota podlegli byli niewoli.

16 Bo zaiste nigdzie nie przyjął Aniołów, ale nasienie Abrahamowe przyjął.

17 Skąd miał być we wszystkiem podobny braciom, aby był miłosiernym i wiernym najwyższym kapłanem w tem, co się u Boga na ubłaganie za grzechy ludzkie dziać miało.

18 Albowiem że sam cierpiał będąc kuszony, może tych, którzy są w pokusach, ratować.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Przestrzegać” — "Przyjmij ćwiczenie, nie puszczaj się go, strzeż go, albowiem ono jest żywotem twoim", Przyp. 4:13.

„Cośmy słyszeli” — "Słowa, które ja wam mówię, duch są i żywot są", Jan 6:63.

„Nie przeciekli” — Rzeczy duchowe aby z nas nie ulotniły się.

List do Hebrajczyków 2:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez aniołów” — Tych, którzy mieli dział w pierwszej dyspensacji.

List do Hebrajczyków 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Jak unikniemy” — Kary potępienia.

„Wielkie zbawienie” — Nagroda wysokiego powołania.

„Przez Pana” — Warunki niebiańskiego powołania nie są wymienione w Starym Testamencie. "Żywot i nieśmiertelność wywiódł na światło", 2 Tym.1:10.

Epifania i Bazylea:

„Jakoż my ucieczemy, jeśli zaniedbamy tak wielkiego zbawienia” — Tym wielkim zbawieniem jest Wysokie Powołanie. Zaniedbującymi to wielkie zbawienie są ci, którzy po powołaniu nie żyją według niego, nie dotrzymują swych ślubów poświęcenia ażeby pozostawać umarłymi dla siebie i świata a żywymi dla Boga, zaniedbują wywyższanie Boga w Jego doskonałych przymiotach, mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy między ludźmi. (TP 1961, s. 99)

„które wziąwszy początek opowiadania od samego Pana” — To wielkie zbawienie wzięło początek opowiadania przez Jezusa, podczas Jego Pierwszego Przyjścia. (TP 1961, s. 99)

„od tych, którzy go słyszeli” — Pan był pierwszym, który przyniósł nam wiadomość o Wysokim Powołaniu. Apostołowie byli pierwszymi, którzy dowiedzieli się o tym a następnymi z kolei ci, którzy postępowali za Nim, tj. 500 braci, którzy wytrwali do końca Jego posłannictwa i którzy po zmartwychwstaniu byli mniej lub więcej przekonani, że Pan powstał z umarłych. (TP 1961, s. 99)

„nam jest potwierdzone” — Potwierdzili to ci którzy Go słyszeli, tj. w pierwszym rzędzie 12 Apostołów; potwierdzenie to postępowało przez cały W.Ew., będąc wykonywane przez członków gwiazd i ich specjalnych pomocników, oraz przez tych, którzy spoglądali na nich jako na swych nauczycieli. (TP 1961, s. 99) przez słowo i pismo. (TP 1971, s. 11)

List do Hebrajczyków 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie aniołom” — Którzy jako władcy nie mieli powodzenia w pierwszej epoce.

„Świat przyszły” — Trzeci świat albo epoka, "w której sprawiedliwość zamieszka", 2 Piotra 3:13.

Epifania i Bazylea:

„świat przyszły” — porządek rzeczy wśród ludzi od drugiego przybycia Chrystusa i ustanowienia Królestwa Bożego na całą wieczność. (TP 1951, s. 41)

List do Hebrajczyków 2:6

Paruzja (C.T. Russell):

„O nim pamiętasz” — O pierwszym zamiarze względem człowieka.

„Albo go nawiedzasz” — By przywrócić panowanie jakie było mu pierwotnie dane.

Epifania i Bazylea:

„człowiek” — odnosi się do Adama i rodzaju ludzkiego. (TP 1931, s. 36)

„iż nań pamiętasz” — pamiętałeś. (TP 1978, s. 14)

„albo syn człowieczy” — Adam po hebrajsku. (TP 1978, s. 14)

„iż go nawiedzasz” — nawiedziłeś, miałeś społeczność z nim. (TP 1978, s. 14)

List do Hebrajczyków 2:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Uczyniłeś go” — Pierwszego człowieka, Adama.

„Mało mniejszego” — Co do stopnia albo natury, ale w każdym razie doskonałego.

„Chwałą i czcią” — Obdarzyłeś doskonałego Adama.

Epifania i Bazylea:

„Na małą chwilę mniejszym uczyniłeś go od Aniołów” — Pierwszy człowiek Adam został uczyniony mało mniejszym od aniołów, ponieważ ludzka natura jest trochę niższa od anielskiej. (TP 1978, s. 14)

„chwałą i czcią ukoronowałeś go” — (chwałą - obraz Boga; czcią - podobieństwo Boga); (TP 1978, s. 14) Adam był stworzony na obraz Boga w doskonałości władz umysłowych i usposobienia. Tak jak Bóg był władcą nad wszechświatem, pierwszy człowiek był uczyniony władcą nad ziemią, na podobieństwo Boga jako Władcy nad wszechświatem. (TP 1978, s. 14)

List do Hebrajczyków 2:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Poddał” — Wszystkie ziemskie rzeczy.

„Pod nogi jego” — Rodzajowi ludzkiemu.

„Lecz teraz” — Od upadku i utraty tego, co Adam posiadał.

Epifania i Bazylea:

„mu” — odnosi się do Adama i rodzaju ludzkiego. (TP 1931, s. 36)

List do Hebrajczyków 2:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Jezusa widzimy” — "Nie patrzymy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne", 2 Kor.4:18. "Ujrzy Go wszelkie oko (ale nie oczami literalnymi, lecz wyrozumieniem)", Obj.1:7.

„Mało mniejszym” — Aniżeli był w swoim przedludzkim stanie.

„Od aniołów” — Greckie słowo "angelos" znaczy: poniżyć. "Przyjął kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom", Filip.2:7. "Nasienie Abrahamowe przyjął", Żyd.2:16.

„Cierpienie” — Aby mógł stać się ofiarą za człowieka.

„Chwałą i czcią” — Doskonałej ludzkiej natury. "Widzieliśmy chwałę Jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca, pełne łaski i prawdy", Jan 1:14.

„Aby z łaski” — Dobroci i miłosierdzia.

„Śmierci skosztował” — I tym sposobem stało się możliwe przywrócenie człowieka do stanu pierwszego.

„Za wszystkich” — Tak za Żydów, jako i za pogan. Tak za tych, co już zostali oświeceni, jak również i za miliony tych, co jeszcze nie słyszeli o tym jedynym imieniu (Jezus), w którym możemy być zbawieni. "Dał samego siebie na okup za wszystkich".

Epifania i Bazylea:

„Ale tego” — Jezusa. (TP 1961, s. 59,63)

„widzimy” — oczami wyrozumienia, oczami umysłowymi. (TP 1961, s. 59,63) ... „Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od aniołów [co w w.7 jest według niego zasadniczym przymiotem ludzkiej natury], Jezusa widzimy” (Żyd. 2:9). - E17. 218 (TP 1961, s. 59,63) ...„Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od aniołów [co według w. 6 i 7 oznacza, że stał się istotą ludzką (Jan 1:14)] Jezusa widzimy przez ucierpienie śmierci (...) aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Żyd. 2:9). - E17. 218 (TP 1961, s. 59,63)

List do Hebrajczyków 2:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Zależało temu” — Bogu Ojcu.

„Wielu synów” — Bożych, a nie Chrystusa.

„Do chwały” — By otrzymali cześć i nieśmiertelność.

„Doskonałym” — Jako istota duchowa. W doświadczeniach do Jego przyszłego urzędowania w Boskiej naturze.

Epifania i Bazylea:

„na tego” — Jehowę. (TP 1975, s. 23)

„aby wiele synów do chwały przywodząc, wodza zbawienia ich” — Jezus jest wodzem, a Jego Ciało Żołnierzami w Bożej armii Prawdy i sprawiedliwości. (TP 1960, s. 17)

„przez ucierpienie doskonałym uczynił” — wytrwanie Jezusa udoskonaliło (skrystalizowało) Go w charakterze i dało Mu skrystalizowaną, niezmienną naturę i organizm -- Boską naturę. (TP 1934, s. 87)

List do Hebrajczyków 2:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Z jednego są” — Jeden duch, jeden zmysł, jedno spłodzenie z ducha świętego. Ta jedność była wyobrażona przez ofiarę ognistą dwóch baranów w dniu pojednania.

„Braćmi nazywać” — Nie dziećmi.

List do Hebrajczyków 2:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Braciom moim” — Którzy przyjęli ducha przysposobienia synowskiego.

List do Hebrajczyków 2:13

Paruzja (C.T. Russell):

„I dzieci” — Boże, a nie cielesne Jezusa.

List do Hebrajczyków 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciała i krwi” — Ludzkiej natury.

„Społeczność” — To samo ciało i krew, ludzką naturę przyjął Jezus, stając się przez to latoroślą korzenia Dawidowego.

„Przez śmierć” — "Na to się objawił Syn Boży, aby zepsuł uczynki diabelskie", 1 Jana 3:8.

„Zniszczyć” — Greckie słowo "katargeo" znaczy: uczynić bezsilnym. Jedyny sposób by go (szatana) uczynić bezsilnym jest zniszczenie go. Ten wyraz często jest powtarzany w Nowym Testamencie w znaczeniu jako zupełne zniszczenie. Pokonać, obalić, znużyć, itp. "Aby wytracił tych, co psują ziemię (społeczeństwo)", Obj.11:18. Wiecznym zatraceniem przez wtórą śmierć, którą wyobrażała dolina Gehenny - "jezioro ognia i siarki", Obj.20:10. "Zgotowane diabłu i aniołom jego", Mat.25:41. Jedynie dobroczyńcy będą trwać na wieki.

„Tego, który” — Ponieważ on jest przyczyną grzechu i któremu było dozwolone współdziałać w przeprowadzeniu Boskiego wyroku.

„Miał władzę” — Zwierzchność, swoje państwo ciemności.

„Śmierci” — Licząc w to różne choroby. Szatan bez wątpienia ma władzę ulżyć w chorobie, gdy przez to przyjmuje się jego nauka u ludzi. Z pewnym ograniczeniem złe duchy mogą przepowiedzieć przez swe narzędzia przyszły czas śmierci. Śmierć nie jest przyjacielem człowieka, ale wrogiem, jak to przedstawia Pismo Święte.

„To jest diabła” — Który zgrzeszył przeciw wielkiemu światłu i tym sposobem mamy dowód, że aniołowie są tak samo śmiertelni, jak i ludzie, którzy z natury są mniejsi od aniołów.

Epifania i Bazylea:

„Ponieważ tedy dzieci” — dzieci Boże, jak dowodzą tego poprzedzające wersety. (TP 1985, s. 180)

„społeczność mają” — wspólnie jedne z drugimi i z resztą ludzkości. (TP 1959, s. 78)

„ciała i krwi” — ludzkiej natury. (TP 1985, s. 180) istota ludzka jako taka. (TP 1961, s. 63,101) ludzka natura z jej ciałem, krwią, kośćmi itd. przystosowana i niezbędna do egzystencji wśród ziemskich warunków. (TP 1963, s. 95)

„i on” — nasz Pan. (TP 1959, s. 78)

„także stał się” — dosłownie tak jak oni, z wyjątkiem ich niedoskonałości, ponieważ był doskonałym, bez grzechu. (TP 1959, s. 78)

„ich uczestnikiem” — ludzkiej natury, jednakże bez grzechu i skażenia jako skutków potępienia Adamowego. (TP 1985, s. 180)

„aby przez śmierć zniszczył” — użyte tu greckie słowo [katargeo] znaczy unicestwienie, co wynika z zastosowania go w innych wersetach (Rz.6:6; 1Kor.13:8;15:24,26; 2Kor.3:7,11,13,14; 2Tes.2:8; 2Tym.2:10). (TP 1985, s. 180) Wyrażenie oddane jako „aby ... zniszczył” brzmi po grecku katargeo. Używane jest ono w sensie „uczynić bezsilnym”. (TP 1983, s. 92) Pan Jezus objawił się aby zniszczyć dzieła diabła i diabła samego; zniszczenie dzieł diabła będzie przeprowadzone w czasie tego Wieku, który w Planie Bożym jest specjalnie przeznaczony do tego celu, a zniszczenie diabła będzie spełnione po zakończeniu owego Wieku... w czasie 1000-letnich rządów Chrystusa zniszczy On dzieła diabła. (TP 1961, s. 63,101)

„tego, który miał władzę śmierci” — Bóg dozwolił szatanowi, by jako kat egzekwował wyrok śmierci na ludzkości. (TP 1985, s. 180)

„to jest dyjabła” — łącznie z jego uczynkami (1Jana.3:8). (TP 1985, s. 180)

List do Hebrajczyków 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyswobodził” — Klasę Wielkiego Grona.

„Bojaźni śmierci” — Bojaźni świata, bojaźni ludzi, dla bojaźni urągań, które znosił "cielec" i "kozioł" poza obozem na puszczy. Odłączenie lub stan śmierci.

„Podlegli niewoli” — Ludzkiej, ludzkim tradycjom i opinii, które zawsze powstrzymują od nieposłuszeństwa Bogu aż do śmierci. Nigdy nie było tyle osób ofiarowanych Bogu na służbę, co teraz.

Epifania i Bazylea:

„iżby wyswobodził tych” — W.G. (TP 1947, s. 10)

„dla bojaźni śmierci” — śmierci ofiarniczej. (TP 1938, s. 29)

„po wszystek czas żywota podlegli byli niewoli” — Ich człowieczeństwo nie pozostając uśmiercone od samolubstwa podlega niewoli samolubstwa. (TP 1938, s. 29) Dlatego oni obawiają się osłabienia, niepopularności, boleści itd. ofiarniczej śmierci do tego stopnia, że unikają jej w niewolniczej bojaźni, która ich trzyma w niewoli podczas całego ich życia. (TP 1938, s. 29)

List do Hebrajczyków 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie przyjął” — Ponieważ nie były one skazane na śmierć.

„Aniołów” — Którzy zgrzeszyli.

„Ale przyjął” — Jedynie "dla ucierpienia śmierci", Żyd.2:9.

„Nasienie Abrahama” — "Słowo ciałem się stało" i ciało wydał na zawsze za żywot świata.

Epifania i Bazylea:

„Bo zaiste” — jest to stanowczym faktem, że... (TP 1959, s. 79)

„nie przyjął Aniołów” — przy zmianie natury nie przyjął natury anioła, bo gdyby to był uczynił byłby się zniżył tylko o jeden stopień od natury jaką posiadał przed przyjściem na świat. (TP 1959, s. 79)

„ale nasienie Abrahama przyjął” — nasz Pan zniżył się do natury o dwa stopnie niższe od natury jaką posiadał, gdy był Logosem, tj. do natury ludzkiej w narodzie Izraelskim jako potomek Abrahama przez Izaaka i Jakuba. (TP 1959, s. 79)

List do Hebrajczyków 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Miał być podobny” — To było niezbędną częścią Jego przygotowania do wykupienia i błogosławienia rodu ludzkiego.

„Braciom” — Którzy przyjęli ducha przysposobienia synowskiego.

Epifania i Bazylea:

„Skąd miał być” — nie pozostać Logosem, Michałem, ale stać się czystą istotą ludzką. (TP 1959, s. 79)

„we wszystkim podobny braciom” — podobny nie do upadłego rodzaju ludzkiego, ale podobny do wiernych poświęconych osób w ich badaniu, rozpowszechnianiu i praktykowaniu Prawdy, oraz w znoszeniu przez nich doświadczeń ciężkich prób i pokus z tym połączonych. Bo, ażeby mógł być im podobny w tych wszystkich działalnościach i przeciwieństwach musiał być w całości im podobny, oprócz grzechu; a również aby mógł być próbowany w tych wszystkich kierunkach, jak Jego bracia są próbowani, musiał posiadać w zupełności ludzką naturę, oprócz grzechu. (TP 1959, s. 79)

List do Hebrajczyków 2:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Będąc kuszony” — I dlatego może "z nami cierpieć w słabościach naszych".

„Może ratować” — "Doskonale może zbawić", Żyd.7:25. Wyrwać z pokus, które w innym wypadku mogłyby nas opanować, "ale uczyni w pokuszeniu i wyjście", 1 Kor.10:13.

Epifania i Bazylea:

„będąc kuszony” — W czasie 3 1/2 lat Jego służby był On wypróbowany pod zakonem Mojżeszowym jako Żyd i pod prawem natury jako człowiek; wychodząc zwycięsko ze Swych ludzkich prób, krystalizował On Swój ludzki charakter i w ten sposób wypracowywał dla ludzkości doskonałą ludzką sprawiedliwość, aby była jej sprawiedliwością. W tym samym czasie kiedy ludzki Jego charakter był wypróbowany i krystalizowany pod zakonem Mojżeszowym i prawem natury, Jego charakter jako Nowego Stworzenia był wypróbowany i krystalizowany pod przymierzem ofiary. (TP 1963, s. 87,88) Przez wyższe pierwszorzędne łaski - nienawidził, unikał i przeciwstawiał się złu. (TP 1963, s. 87,88) Okazał te trzy postawy względem zła w pokusach, które przechodził na puszczy. (TP 1963, s. 87,88) Choć był kuszony co do każdej strony Swego charakteru, wśród wszystkich tych pokus zachował to samo obrzydzenie, unikanie i sprzeciwianie się złu, gdy ono starało się Go opanować, a przez to On je przezwyciężał. (TP 1963, s. 87,88)

„którzy są w pokusach, ratować” — pomagać, pocieszać, przynosić ulgę. (TP 1975, s. 23)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.