List do Hebrajczyków 4

List do Hebrajczyków, rozdział 4 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (16 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 4 — Biblia Gdańska

1 Bójmyż się tedy, aby snać zaniedbawszy obietnicy o wejściu do odpocznienia jego, nie zdał się kto z was być upośledzony.

2 Albowiem i nam zwiastowana jest Ewangielija jako i onym; ale im nie pomogło słowo, które słyszeli, przeto iż nie było złączone z wiarą tych, którzy słyszeli.

3 Albowiem wnijdziemy do odpocznienia, którzyśmy uwierzyli, jako powiedział: Przetożem przysiągł w gniewie moim, że nie wnijdą do odpocznienia mojego; choć dokonane są dzieła Boże od założenia świata.

4 Albowiem tak powiedział na jednem miejscu o siódmym dniu: I odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich spraw swoich.

5 A tu zasię: Że nie wnijdą do odpocznienia mego.

6 Ponieważ tedy to zostaje, że niektórzy wchodzą do niego, a ci, którym pierwej zwiastowano, nie weszli dla niedowiarstwa,

7 Zasię naznacza dzień niektóry: Dziś, mówiąc przez Dawida po tak długim czasie (jako powiedziano): Dziś, jeźlibyście głos jego usłyszeli, nie zatwardzajcież serc waszych.

8 Albowiem jeźliby im Jozue odpocznienie sprawił, nie mówiłby był potem o inszym dniu.

9 A tak zostaje jeszcze odpocznienie ludowi Bożemu.

10 Albowiem ktobykolwiek wszedł do odpocznienia jego i on także odpoczął od spraw swoich, jako i Bóg od swoich.

11 Starajmyż się tedy, abyśmy weszli do onego odpocznienia, żeby kto nie wpadł w tenże przykład niedowiarstwa.

12 Boć żywe jest słowo Boże i skuteczne, i przeraźliwsze nad wszelki miecz po obu stronach ostry, i przenikające aż do rozdzielenia i duszy, i ducha, i stawów, i szpików, i rozeznawające myśli i zdania serdeczne.

13 A nie masz żadnego stworzenia, które by nie było jawne przed obliczem jego; owszem wszystkie rzeczy obnażone są i odkryte oczom tego, o którym mówimy.

14 Przetoż mając najwyższego kapłana wielkiego, który przeniknął niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmyż się tego wyznania.

15 Albowiem nie mamy najwyższego kapłana, który by nie mógł z nami cierpieć krewkości naszych, lecz skuszonego we wszystkiem na podobieństwo nas, oprócz grzechu.

16 Przystąpmyż tedy z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i łaskę znaleźli ku pomocy czasu przygodnego.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 4

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 4:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Bójmyż się tedy” — Miłość doskonała odrzuca bojaźń niewolniczą. "Wysłuchany jest dla uczciwości", Żyd.5:7. "Obleczcie się w zupełną zbroję Bożą, abyście mogli stać przeciw zasadzkom diabelskim", Efez.6:11.

„Odpocznienia jego” — Odpocznienie niebiańskie.

„Upośledzony” — Przez piastowanie w sobie uczuć nienawiści, gniewu lub złości przeciw komukolwiek. Jak pokazani byli w typie Nadab i Abiju, synowie Aarona. Ktokolwiek ma otrzymać przeznaczone honory, musi wypełnić warunki powołania.

Epifania i Bazylea:

„Bójmyż się tedy” — jest to bojaźń o zwycięstwo i zdobycie korony chwały. Jest to zachęta dla nas, abyśmy byli ostrożnymi i czujnymi, by nie utracić tych rzeczy, które nam były obiecane. (TP 1935, s. 51) Bójmy się stracić taki wspaniały widok chwały i zaszczytu w Królestwie w tym znaczeniu, abyśmy ustawicznie starali się wypełniać nasze przymierze i abyśmy przebywali w miłości naszego Ojca oraz w łasce i upodobaniu naszego Odkupiciela. (TP 1967, s. 21)

List do Hebrajczyków 4:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Do odpocznienia” — Przez zachowanie pozafiguralnego Sabatu, odpoczynek wiary, ofiarowania, gdy odpocząwszy od własnych spraw, z powodu zasług dzieła Chrystusowego, którego dokonał. "Weźcie jarzmo moje na siebie i uczcie się ode mnie, żem ja cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie duszom waszym (istotom waszym, odpocznienie naszej osobowości, ja odpocznę, ty odpoczniesz i inni też odpoczną)", Mat.11:29.

Źródła: MANNA - 18 MAJA

Epifania i Bazylea:

„Albowiem wnijdziemy do odpocznienia, którzyśmy uwierzyli.” — Poświęcony lud Boży Wieku Ewangelii (włączając teraz Młodocianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epifanii, w obecnym okresie zachodzenia Epifanii na Bazyleję lub Królestwo) miał przywilej, aktualnie lub tymczasowo, wchodzić przez wiarę „do uznanego odpoczynku od przekleństwa, który to odpoczynek usprawiedliwienie z wiary przypisuje osobom usprawiedliwionym z wiary" (E. tom. 11, 480). (MANNA - 18 MAJA) Jednakże odpoczynek, do którego będzie się wchodzić podczas Tysiącletniego Dnia Sabatu, nie będzie poczytanym — odpoczynkiem z wiary usprawiedliwiającej — lecz aktualnym odpoczynkiem, wynikającym z uczynków usprawiedliwiających (Obj. 20:12). Ten odpoczynek rozpocznie się od inauguracji Nowego Przymierza i będzie sprawiał przyjemność rodzajowi ludzkiemu w miarę, jak będzie czynił postęp na Gościńcu Swiętobliwości. (TP 1975) Biblijne użycie słowa uwierzyć znaczy o wiele więcej niż uznanie tylko jakiegoś faktu lub prawdy. Wielka prawda nad którą się zastanawiamy, cała jest tym co Biblia nazywa Ewangelią — „radością wielką”. Wierzenie do jakiego odnosi się nasz werset jest wierzeniem w tę Ewangelię... Co jest Ewangelią, w którą my wierzymy? Ta Ewangelia obejmuje wszystkie zarysy miłości i miłosierdzia Bożego względem nas jako upadłego rodu ludzkiego — Jego zaś propozycja wiecznego życia przez Chrystusa obejmuje wszelkie błogosławieństwa z tym życiem związane. Skupiają się one w obietnicy danej Abrahamowi w Przymierzu związanym przysięgą (Gal. 3:8). (MANNA - 18 MAJA) ... Wyrażenie „którzyśmy uwierzyli” oznacza, że wiara przeniknęła serce, a tym samym będzie mieć wpływ na przebieg całego naszego życia. Natomiast druga część wersetu: „wnijdziemy do odpocznienia” oznacza, że odpocznienie stopniowo przychodzi do wierzącego, ponieważ uwierzył. (TP 1993)

Źródła: MANNA - 18 MAJA

List do Hebrajczyków 4:4

Paruzja (C.T. Russell):

„O siódmym dniu” — Siódmy tysiącletni dzień, który skończy się przy końcu wieku Tysiąclecia.

Epifania i Bazylea:

„i odpoczął Bóg dnia siódmego od wszystkich spraw swoich” — Odpoczywa w tym sensie, że nie bierze aktywnego udziału w żadnej z tych spraw ziemi. Odpoczął, gdy stworzył doskonałego człowieka, obecnie zaś pozwala człowiekowi realizować swe własne plany jak mu się podoba, tak aby mógł nauczyć się pewnych ważnych lekcji i zdobyć wiele niezapomnianych doświadczeń, znajdując się pod panowaniem grzechu i śmierci. (TP 1993, s. 86)

List do Hebrajczyków 4:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziś” — Nie możemy powiedzieć jak wyraźnie będziemy słyszeć głos opatrzności Pańskiej, gdy będzie do nas przemawiać jutro. Tak duchowe, jak i naturalne uszy wkrótce przyzwyczają się do wołania i alarmów.

List do Hebrajczyków 4:9

Epifania i Bazylea:

„A tak zostaje jeszcze odpocznienie ludowi Bożemu” — wieczny odpoczynek klasy Chrystusowej nie polega na lenistwie; ale przeciwnie na wiecznej czynności która jednak pozbawiona będzie znoju, mozołu i towarzyszącego jej znużenia, jakie cechowały Jej ziemską służbę. (TP 1963, s. 6) Bóg zaprasza swych wiernych, aby wraz z Nim wkroczyli w Jego siedmiotysięczny rok odpocznienia, który trwać będzie przez Wiek Tysiąclecia. (TP 1993, s. 88)

List do Hebrajczyków 4:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Od spraw swoich” — Przez które możnaby siebie usprawiedliwić.

„Jako i Bóg” — Pozostawiając całą sprawę Mesjaszowi do wykonania.

Źródła: MANNA - 26 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

Oprócz tego, u Żyd.4:10,11 św. Paweł wykazuje, że w czasie Wieku Ewangelii Bóg wciąż kontynuuje Swój odpoczynek od czasu stworzenia i zaprasza nas do wejścia do niego wraz z Nim. Stanie się to oczywiste, jeśli uzmysłowimy sobie, że przez cały ten wiek, aż do chwili opuszczenia ziemi przez ostatniego z wiernych, zaproszenie z w. 11 jest kierowane do ludu Bożego Wieku Ewangelii, by wraz z Bogiem wchodził do Jego odpoczynku. - E2. 29 (MANNA - 26 KWIETNIA)

Źródła: MANNA - 26 KWIETNIA

List do Hebrajczyków 4:11

Epifania i Bazylea:

„Starajmyż się tedy, abyśmy weszli do onego odpocznienia jego, żeby kto nie wpadł w tenże przykład niedowiarstwa” — Odpocznienie, do jakiego już weszliśmy, nie jest naszym ostatecznym odpocznieniem. Jeśli już dziś będziemy mieli wiarę, dziś też będziemy mieli odpocznienie. Jeśli utracimy wiarę, utracimy również odpocznienie. Ale doskonałe trwałe odpocznienie, które pozostaje, na nas czeka. Bóg przyrzekł nam bowiem pewne wielkie i bezcenne rzeczy. On jest naszym Stwórcą i naszym Ojcem i uczyni to, co przyrzekł. I stanie się nam według naszej wiary: wielka wiara — wielkie odpocznienie; niewielka wiara — niewielkie odpocznienie. Ci, którzy pozostają w harmonii z Bogiem, wierzą Jego świadectwu.- TP 93'88; ...Oprócz tego, u Żyd.4:10,11 św. Paweł wykazuje, że w czasie Wieku Ewangelii Bóg wciąż kontynuuje Swój odpoczynek od czasu stworzenia i zaprasza nas do wejścia do niego wraz z Nim. Stanie się to oczywiste, jeśli uzmysłowimy sobie, że przez cały ten wiek, aż do chwili opuszczenia ziemi przez ostatniego z wiernych, zaproszenie z w. 11 jest kierowane do ludu Bożego Wieku Ewangelii, by wraz z Bogiem wchodził do Jego odpoczynku. - E2. 29

List do Hebrajczyków 4:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywe i skuteczne” — Nic nie może zastąpić Słowa Bożego. Inne nauki mogą być cenione, o ile one odkrywają bogactwo mądrości.

„Rozeznające myśli” — Objawiające myśli. "Podbijając wszelką myśl pod posłuszeństwo", 2 Kor.10:5.

Epifania i Bazylea:

„skuteczne” — energiczne. (TP 1975, s. 88;)

List do Hebrajczyków 4:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Obnażone” — Odkrycie promieni Roentgena pokazuje jak to jest możebne.

List do Hebrajczyków 4:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Niebiosa” — Do bliskiej łaski z Władcą Wszechświata.

„Tego wyznania” — Królewskiego Kapłaństwa, którego kapłaństwo żydowskie było tylko typem.

List do Hebrajczyków 4:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Cierpieć” — O ile organizm jest doskonalszym, o tyle delikatniejszymi są jego wrażenia.

„Krewkości” — Winno być: słabości, jaka jest w rodzaju ludzkim. Jak Chrystus współczuł z naszymi słabościami, z którymi musimy walczyć, tak podobnie i my powinniśmy współczuć ze słabościami świata, aby i on mógł otrzymać ulgę w Jego kapłaństwie, jak my znajdujemy w Chrystusie.

„Słusznego” — "Albowiem, że sam (Jezus) cierpiał będąc kuszonym, może tych, którzy są w pokusach ratować", Żyd.2:18.

„Na podobieństwo” — Nas, spłodzonych z ducha świętego, a nie w podobieństwie świata. My (poświęceni Bogu na służbę) jesteśmy kuszeni: 1) aby używać dary duchowe na korzyści doczesne, 2) odwoływanie się do Bożych obietnic o pomoc wtedy, gdy wystawiamy siebie na niebezpieczeństwo bez potrzeby i z niedbalstwa w imieniu Pańskim i 3) w wykonywaniu innych planów dla podniesienia ludzkości, aniżeli w tych, które Bóg zamierzył.

„Oprócz grzechu” — Czyli Jezus oddzielony był od tych słabości, jakie powstają z powodu grzechu. To jest niezaprzeczalny dowód, że grzech nie był przyczyną słabości naszego Pana, a przeto nie ma być i naszym.

Źródła: MANNA - 21 KWIETNIA

Epifania i Bazylea:

„skuszonego we wszystkim na podobieństwo nas, oprócz grzechu” — W czasie 3 1/2 lat Jego służby był On wypróbowany pod zakonem Mojżeszowym jako Żyd i pod prawem natury jako człowiek; wychodząc zwycięsko ze Swych ludzkich prób, krystalizował On Swój ludzki charakter i w ten sposób wypracowywał dla ludzkości doskonałą ludzką sprawiedliwość, aby była jej sprawiedliwością. W tym samym czasie kiedy ludzki Jego charakter był wypróbowany i krystalizowany pod zakonem Mojżeszowym i prawem natury, Jego charakter jako Nowego Stworzenia był wypróbowany i krystalizowany pod przymierzem ofiary. (TP 1963, s. 87,88) Przez wyższe pierwszorzędne łaski - nienawidził, unikał i przeciwstawiał się złu. (TP 1963, s. 87,88) Okazał te trzy postawy względem zła w pokusach, które przechodził na puszczy. (TP 1963, s. 87,88) Choć był kuszony co do każdej strony Swego charakteru, wśród wszystkich tych pokus zachował to samo obrzydzenie, unikanie i sprzeciwianie się złu, gdy ono starało się Go opanować, a przez to On je przezwyciężał. (TP 1963, s. 87,88)

Źródła: MANNA - 21 KWIETNIA

List do Hebrajczyków 4:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — Bracia tylko, a nie kto inny ma dostęp.

„Przystąpmy” — Greckie słowo "preserchomai" znaczy: przybliżyć się lub podejść.

„Z ufnością” — Z odwagą, z zaufaniem.

„Miłosierdzia” — "Jakożby z Nim nie miał darować wam wszystkiego", Rzym.8:32.

„Czasu przygodnego” — W czasie, gdy czujemy się oziębłymi, obarczonymi lub zaniedbujemy duchowych przywilejów, pamiętając na Jego dobroć ku nam, kiedyśmy jeszcze byli w grzesznym stanie. Ktokolwiek stara się usprawiedliwiać, próbuje rzeczy niemożliwej. Brak wiary lub nie naprawienie uczynionego zła, lub brak zupełnego ofiarowania, może być przeszkodą do otrzymania pożądanych błogosławieństw. Nie wtedy gdy nie potrzebujemy, ale w czasie próby. Zobacz w.15 - MANNA

Epifania i Bazylea:

„do tronu łaski” — Tylko Kapłani mają ten przywilej; albowiem przystęp do Tronu Łaski był tylko przez Złoty Ołtarz, przy którym tylko Kapłani mieli stanowisko. (TP 1953, s. 94) Zobacz w.15 - MANNA (TP 1953, s. 94)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 4

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.