List do Hebrajczyków 12

List do Hebrajczyków, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 12 — Biblia Gdańska

1 Przetoż i my, mając tak wielki około siebie leżący obłok świadków, złożywszy wszelaki ciężar i grzech, który nas snadnie obstępuje, przez cierpliwość bieżmy w zawodzie, który nam jest wystawiony;

2 Patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary, który dla wystawionej sobie radości, podjął krzyż, wzgardziwszy sromotę, i usiadł na prawicy stolicy Bożej.

3 Przetoż uważajcie, jaki jest ten, który podejmował takowe od grzeszników przeciwko sobie sprzeciwianie, abyście osłabiwszy w umysłach waszych, nie ustawali.

4 Jeszczeście się aż do krwi nie sprzeciwili, walcząc przeciwko grzechowi.

5 Czyliście zapamiętali napominania, które wam jako synom mówi: Synu mój, nie lekceważ sobie kaźni Pańskiej, a nie trać serca, gdy od niego bywasz karany;

6 Albowiem kogo Pan miłuje, tego karze, a smaga każdego, którego za syna przyjmuje.

7 Jeźli znosicie karanie, Bóg się wam ofiaruje jako synom; albowiem któryż jest syn, którego by ojciec nie karał?

8 A jeźli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, tedy jesteście bękartami, a nie synami.

9 A nadto cielesnych ojców naszych mieliśmy, którzy nas karali, a baliśmy się ich; zaż daleko więcej nie mamy być poddani Ojcu duchów, abyśmy żyli?

10 Albowiem oni na mało dni, jako się im zdało, nas karali; ale ten ku pożytkowi naszemu na to, abyśmy byli uczestnikami świętobliwości jego.

11 A wszelkie karanie, gdy przytomne jest, nie zda się być wesołe, ale smutne; lecz potem owoc sprawiedliwości spokojny przynosi tym, którzy są przez nie wyćwiczeni.

12 Przeto opuszczone ręce i zemdlone kolana wyprostujcie,

13 A czyńcie koleje proste nogami waszemi, iżby to, co jest chromego, z drogi nie ustąpiło, ale raczej uzdrowione było.

14 Pokoju naśladujcie ze wszystkimi i świętobliwości, bez której żaden nie ogląda Pana;

15 Upatrując, żeby kto nie odpadł od łaski Bożej, a żeby który korzeń gorzkości nie podrósł, a nie przekaził i przez niego, aby się ich wiele nie pokalało;

16 Aby kto nie był wszetecznym albo sprośnym jako Ezaw, który za potrawę jedną sprzedał pierworodztwo swoje.

17 Albowiem wiecie, iż i potem, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, był odrzucony; bo nie znalazł miejsca pokuty, choć jej z płaczem szukał.

18 Boście nie przystąpili do góry, która się da dotknąć, i do ognia gorejącego, i do wichru, i do ciemności i do burzy,

19 I do dźwięku trąby, i do głosu słów, który ci, co słyszeli, prosili, aby więcej do nich nie mówiono;

20 (Albowiem nie mogli znieść tego, co im rozkazywano: Gdyby się i bydlę góry dotknęło, będzie ukamionowane, albo pociskiem przebite.

21 A tak straszne to było, co widzieli, że też Mojżesz rzekł: Uląkłem się i drżę.)

22 Aleście przystąpili do góry Syon i do miasta Boga żywego, do Jeruzalemu niebieskiego, i do niezliczonych tysięcy Aniołów;

23 Do walnego zgromadzenia, i do zebrania pierworodnych, którzy są spisani w niebie, i do Boga, sędziego wszystkich, i do duchów sprawiedliwych i doskonałych;

24 I do pośrednika nowego testamentu, Jezusa, i do krwi pokropienia, lepsze rzeczy mówiącej niż Ablowa.

25 Patrzajcież, abyście nie gardzili tym, który mówi; albowiem jeźliż oni nie uszli, którzy gardzili tym, który na ziemi na miejscu Bożem mówił, daleko więcej my, jeźliże się od tego, który z nieba jest, odwrócimy;

26 Którego głos na on czas poruszył był ziemią, a teraz obiecał, mówiąc: Jeszcze ja raz poruszę nie tylko ziemią, ale i niebem.

27 A to też mówi: Jeszcze raz, pokazuje zniesienie rzeczy chwiejących się, jako tych, które są uczynione, aby zostawały te, które się nie chwieją.

28 Przetoż przyjmując królestwo nie chwiejące się, miejmy łaskę, przez którą służymy przyjemnie Bogu ze wstydem i z uczciwością.

29 Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym.

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Obłok świadków” — Greckie słowo "marturon". Męczennicy, którzy dali dobre świadectwo o Bogu i sprawiedliwości.

„Bierzmy w zawodzie” — Przeciwnie do tych, co "siedzą" w ciemności, byśmy mogli dobiec do celu. Nagroda wysokiego powołania nie była dla opieszałych chrześcijan.

„Cierpliwość” — Greckie słowo "hupomone" znaczy: wesołe, ustawiczne znoszenie. Powodzenie nasze będzie w stosunku, na ile nie miłujemy rzeczy światowych. Oddaliliśmy od siebie grzechy, zgromadzamy się z ludem Bożym i badamy Słowo Boże.

Źródła: MANNA - 11 MARCA

Epifania i Bazylea:

TOR CHRZEŚCIJAŃSKIEGO BIEGU (MANNA - 11 MARCA)

Dlatego mając wokół siebie tak wielki obłok ogarniających nas świadków, odłóżmy wszelki ciężar i grzech, który tak bardzo nas dręczy i z cierpliwością podążajmy w wyznaczonych nam zawodach - Żyd. 12:1. (MANNA - 11 MARCA)

Apostoł jest głębokim i przekonującym logikiem, ponieważ w tych słowach nakłania do przypomnienia sobie licznych Starożytnych Godnych (Żyd. 11) i rozważenia ich cierpień oraz ich wierności i lojalności okazanej wobec Boga. Następnie on chce, abyśmy traktowali ich jak obłok obserwujący Kościół w jego codziennej pracy i służbie dla Pana pod trudami przekleństwa. To Kościołowi udzielono jeszcze większych błogosławieństw stania się synami Boga na Boskim poziomie istnienia - otrzymania "Boskiej natury" (Jana 1:12; 2 Piotra 1:4). SB 2004, 131 (MANNA - 11 MARCA)

Źródła: MANNA - 11 MARCA

List do Hebrajczyków 12:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Patrząc na Jezusa” — A nie na własne słabości i niedoskonałości. "Nie patrzmy na rzeczy widzialne, ale na niewidzialne", 2 Kor.4:18.

„Wodza” — Jezusa, który rozpoczął.

„Dokończyciela” — Ostateczny wykonawca Planu Bożego.

„Dla radości” — Posłuszeństwa Ojcu w odkupieniu i przywróceniu rodzaju ludzkiego do Niego oraz otrzymania udziału w Boskiej naturze, przyprowadzając wielu synów do chwały, będąc Głową Nowego Stworzenia.

„I usiadł na prawicy” — Jako skutek posłuszeństwa Ojcu. Miejsce głównej łaski i mocy.

„Stolicy” — Władzy i panowania.

Epifania i Bazylea:

„dla wystawionej sobie radości” — radość naszego Pana była w kilku formach: (TP 1933, s. 6,67,68) 1/ W podobaniu się Ojcu, (TP 1933, s. 6,67,68) 2/ W otrzymaniu wysokiej nagrody Boskiej natury i współdziedzictwa z Bogiem, włączając i godność współwładzy, (TP 1933, s. 6,67,68) 3/ W pozyskiwaniu i wywyższaniu Kościoła, (TP 1933, s. 6,67,68) 4/ W błogosławieniu świata, (TP 1933, s. 6,67,68) 5/ W wykorzenianiu złego, (TP 1933, s. 6,67,68) 6/ W dawaniu wiecznego żywota posłusznym, a wiecznego zniszczenia nieposłusznym, (TP 1933, s. 6,67,68) 7/ Wśród tego wszystkiego i wszystkich następnych czynności, w uwielbianiu Boga. (TP 1933, s. 6,67,68) Tą radością było: (TP 1963, s. 89) (1) rozkosz czynienia woli Ojca w realizacji Jego planu (Ps. 40:8,9; Żyd. 10:7); (TP 1963, s. 89) (2) zdobycie wybranych, niektórych jako Oblubienicy, Kościoła (Ps. 45:10-12; 2 Kor. 11:2; Obj. 19:7,8; 21:9,10), innych jako Druhny, Wielkiej Kompanii (Ps. 45:15,16; Obj. 19:9), a jeszcze innych - Starożytnych i Młodocianych Godnych - jako książąt do Swego Królestwa (Ps. 45:17; Joela 2:28); (TP 1963, s. 89) (3) odkupienie upadłego człowieka i przywrócenie posłusznych do ich poprzedniego stanu (Jana 3:16; 12:32,33; 2 Tym. 2:4-6); (TP 1963, s. 89) (4) przywrócenie pokutujących aniołów do ich poprzedniego stanu (Rzym. 14:9; Filip. 2:8-11; 2 Tym. 4:1); oraz (TP 1963, s. 89) (5) zdobycie dziedzictwa zaoferowanego Mu przez Boga - Boskiej natury oraz wiecznego stanowiska Dziedzica i Namiestnika Boga we wszystkich wszechświatach (Efez. 2:20-23; Filip. 2:9-11; Kol. 1:15-18; Żyd. 1:3-6).-E12'270,271 (TP 1963, s. 89) Ta radość składała się z kilku elementów: (TP 1963, s. 89) 1) z Jego nadziei zadowolenia Ojca Niebiańskiego; (TP 1963, s. 89) 2) z nadziei osobistego zwycięstwa nad Swymi wrogami: Szatanem, ciałem i światem aż do dziedziczenia Bożego i Boskiej natury; (TP 1963, s. 89) 3) z Jego nadziei nauczania, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia (zbawienia) Kościoła, Wielkiej Kompanii, Starożytnych i Młodocianych Godnych jako czterech wybranych klas; (TP 1963, s. 89) 4) z Jego nadziei dania restytucji światu, (TP 1963, s. 89) 5) z Jego nadziei przezwyciężenia wszelkiego zła oraz tych, którzy nie zechcą oddzielić się od zła; (TP 1963, s. 89) 6) z nadziei oddania ludzkości Bogu, ludzkości na zawsze wolnej od zła i utrwalonej w dobrym; (TP 1963, s. 89) 7) z nadziei stania się z z Kościołem wykonawcą Bożym i Wicekrólem w przeprowadzaniu wszystkich zamysłów Bożych w przyszłych Wiekach Chwały następujących po Tysiącleciu. (TP 1963, s. 89)

„podjął krzyż” — On niósł krzyż figuralny przez całą drogę od Jordanu, aż do śmierci na krzyżu; a to obejmowało m.in.. i te cierpienia jakie On doświadczył z krzyżem literalnym. (TP 1933, s. 6,67,68) Podejmować taki krzyż figuralny znaczy walczyć stanowczo i zwycięsko ze wszystkimi trudnościami, ciężarami i cierpieniami i wytrwać w wiernym poświęceniu do końca. (TP 1933, s. 6,67,68) W odróżnieniu od naszego Pana Jezusa i Maluczkiego Stadka, członkowie Wielkiej Kompanii w swym nieczystym stanie nie podjęli krzyża i nie wzgardzili hańbą (sromotą). (TP 1979, s. 83)

„wzgardziwszy sromotę” — wszystko haniebne, niesprawiedliwe i srogie traktowanie On uważał za mało znaczące. (TP 1933, s. 6,67,68) lekceważąc sobie, poczytując sobie za mały skutek sromotę. (TP 1972)

„usiadł na prawicy” — miejscu głównej władzy i łaski. (TP 1933, s. 6,67,68) ...Teraz udowodnimy, że Boskiej natury dostąpił dopiero w zmartwychwstaniu. Wynika to z kilku faktów: (1) Pod warunkiem wierności aż do śmierci zaproponowano Mu między innymi Boską naturę jako radość wystawioną przed Nim (Żyd.12:2). - E1. 505

Źródła: TP 33'6,67,68; 63'89; 79'83;

List do Hebrajczyków 12:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Uważajcie” — Badaj i zauważ Jezusa postępowanie.

„Podejmował sprzeciwianie” — Cierpiał wrogość, bo "miłość jest długo cierpliwa", 1 Kor.13:4. Był biczowany, policzkowany, opluty, przebity.

„Osłabli” — W czynieniu dobrze lub w cierpliwości. Greckie słowo "kamno", jak w wyrażeniu: "modlitwa wiary uzdrowi chorego".

Źródła: MANNA - 5 PAŹDZIERNIKA

Epifania i Bazylea:

„podejmował” — znaczy nie tylko znoszenie doświadczeń, ale wierne wytrwanie w czynieniu dobrze mimo przeszkód. (TP 1933)

„takowe od grzeszników przeciwko sobie sprzeciwianie” — poniesienie krzyża i wzgardzenie sromotą jest właściwym znaczeniem tych słów. (TP 1933)

„abyście osłabiwszy w umysłach waszych nie ustawali” — (powinno być: "abyście osłabiwszy w duszach waszych nie omdlewali"); Być osłabionym znaczy być wyczerpanym lub znużonym, przez ciężką pracę; omdlewać znaczy mdleć czyli znajdować się w stanie bezwładnym i nieprzytomnym. Oba stany są niebezpieczne. (MANNA - 5 PAŹDZIERNIKA) Być osłabionym i omdlewać w duszy znaczy tracić siły i wytrzymałość, a taki stan jest bardzo niebezpieczny dla nowego stworzenia, tzn, że czyjeś zalety są bezwładne, nieczynne i nieprzytomne. (TP 1933)

Źródła: MANNA - 5 PAŹDZIERNIKA

List do Hebrajczyków 12:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Aż do krwi” — Jak było z Jezusem.

Epifania i Bazylea:

„aż do krwi” — na śmierć. (TP 1989, s. 10)

List do Hebrajczyków 12:5

Epifania i Bazylea:

„Czyliście zapamiętali napominania, które wam jako synom mówi: Synu mój, nie lekceważ sobie kaźni Pańskiej, a nie trać serca, gdy od niego bywasz karany” — Mówiąc do braci zniechęconych przez ciężkie doświadczenia życia, a szczególnie do tych, którzy zniechęcili się chłostą, Św. Paweł pisze im, by nie zapominali Boskich napomnień dawanych Jego synom i ażeby nie lekceważyli sobie kaźni Pańskiej, oraz nie tracili serca, gdy od Niego Bywają karani. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:6

Epifania i Bazylea:

„Albowiem kogo Pan miłuje, tego karze, a smaga każdego, którego za syna przyjmuje” — Upewnia on nas dalej, że takie obchodzenie się z nami jest wynikiem miłości Bożej i dotyka wszystkich upadłych ludzi, których Bóg przyjmuje za swych synów. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Znosicie karanie” — Dla usunięcia co niedobrego, a rozwijane owoce ducha.

„Nie karał” — "Kto rózgi żałuje, ma w nienawiści syna swego", Przyp. 13:24.

Źródła: MANNA - 20 STYCZNIA

Epifania i Bazylea:

„Jeźli znosicie karanie, Bóg się wam ofiaruje jako synom; albowiem któryż jest syn, którego by ojciec nie karał?” — Karania, to sposób ojcowskiego postępowania Boga z nami, jako ze Swymi synami, który nie pobłaża nam w żadnym punkcie, ale jak dobry ojciec karze za winy. (TP 1961, s. 128)

Źródła: MANNA - 20 STYCZNIA

List do Hebrajczyków 12:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Bez karania” — Ćwiczenia, strofowania.

„Którego wszyscy” — Prawdziwi synowie Boży.

„Są uczestnikami” — Niektórzy przez spojrzenie na nich, inni przez słowo uwagi, zaś inni przez chłostę, a niektórych ustawicznie trzeba karcić. Sądząc po tej zasadzie można wnosić, że niektórzy byli wiernymi aż do śmierci przez przeciąg wieku Ewangelii.

„Bękartami” — Dzieci nieprawe roszczące prawo być dziećmi Bożymi, lecz w rzeczywistości zostali spłodzeni przez błąd, a nie przez Prawdę.

„A nie synami” — Wszyscy synowie muszą mieć sposobność, by mogli okazać zwycięstwo, udowodnić swoją wierność i rozwijać miłość dla biednego świata.

Epifania i Bazylea:

„A jeźli jesteście bez karania” — dyscypliny, ognistego doświadczenia. (TP 1925, s. 71) bo gdybyśmy nie byli karani za nasze winy. (TP 1961, s. 128) bez utrzymywania w karności, bez naprawy. (TP 1978, s. 27)

„którego wszyscy są uczestnikami, tedy jesteście bękartami, a nie synami” — tak jak są karane wszystkie prawdziwe dzieci od ojców rodzin, to byłoby to dowodem, że Bóg traktuje nas jak nieślubny ojciec swe nieślubne dzieci. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:9

Epifania i Bazylea:

„A nadto cielesnych ojców naszych mieliśmy, którzy nas karali, a baliśmy się ich; zaż daleko więcej nie mamy być poddani Ojcu duchów, abyśmy żyli?” — Skoro zaś poprawiamy się pod wpływem chłosty ojca ziemskiego, a nawet go szanujemy, tym więcej powinniśmy poprawiać się pod chłostą naszego Ojca Niebiańskiego i być Mu posłuszni jako Ojcu naszych Nowych stworzeń. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:10

Epifania i Bazylea:

„Albowiem oni na mało dni, jako się im zdało, nas karali; ale ten ku pożytkowi naszemu na to, abyśmy byli uczestnikami świętobliwości jego” — Tak jak ziemscy ojcowie w krótkim czasie naszego dzieciństwa karali nas, według ich zdania, ku pożytkowi, abyśmy mogli być użytecznymi w naszym krótkim życiu na ziemi, o ile więcej powinniśmy poważać naszego Ojca Niebiańskiego, który dla naszego dobra stara się nas poprawić i uczynić godnymi żywota wiecznego, abyśmy przez chłostę mogli odnowić się i prowadzić życie w świętobliwości. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Owoc spokojny” — "Ucisk sprawuje cierpliwość, a cierpliwość doświadczenie, a doświadczenie nadzieję", Rzym.5:3,4.

„Wyćwiczeni” — Tym sposobem są przygotowani do nader obfitej i wiecznej ważności chwały.

Źródła: MANNA - 16 CZERWCA

Epifania i Bazylea:

„A wszelkie karanie, gdy przytomne jest, nie zda się być wesołe, ale smutne; lecz potem owoc sprawiedliwości spokojny przynosi tym, którzy są przez nie wyćwiczeni” — Wprawdzie karania nie są przyjemne, a raczej niepokojące, to jednak jeżeli są one przyjmowane we właściwym usposobieniu, wydadzą owoc w formie sprawiedliwości i pokoju. (TP 1961, s. 128)

Źródła: MANNA - 16 CZERWCA

List do Hebrajczyków 12:12

Epifania i Bazylea:

„Przeto opuszczone ręce i zemdlone kolana wyprostujcie” — Tego rodzaju rozważania powinny prowadzić nas do czynnej służby Bożej, dając nam siłę w miłości Boga i ludzi. (TP 1961, s. 128)

List do Hebrajczyków 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Chromego” — Skażonego przez grzech.

„Nie ustąpiło” — Z drogi sprawiedliwości.

Epifania i Bazylea:

„A czyńcie koleje proste nogami waszemi” — waszym postępowaniem. (TP 1978, s. 27)

„iżby to, co jest chromego” — skażone w charakterze lub postępowaniu. (TP 1978, s. 27)

„z drogi nie ustąpiło, ale raczej uzdrowione było” — One też powinny wieść nas po ścieżce Prawdy, sprawiedliwości i świętości. Oby potykania nasze nie sprowadziły nas z tej wąskiej drogi, ale raczej były uleczone. (TP 1961, s. 128) z drogi sprawiedliwości. (TP 1978, s. 27)

List do Hebrajczyków 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Pokoju naśladuj” — Albowiem "błogosławieni pokój czyniący".

„I świętobliwości” — Bo są "błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają", Mat.5:8.

List do Hebrajczyków 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Od łaski Bożej” — Od nagrody powołania.

List do Hebrajczyków 12:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszetecznym” — Upadłym rozpustnikom.

„Sprośnym” — Prostackim, bez czci, nie wierzącym Bogu, którzy raczej wolą rzeczy doczesnego żywota.

„Jako Ezaw” — Typ na Izraela i chrześcijaństwo z imienia.

„Za potrawę” — Świat nie posiada pierworództwa, ażeby go mógł sprzedać. To znaczy być "bez Boga, nie mając nadziei".

Epifania i Bazylea:

„Ezaw” — W.G. (TP 1927, s. 8)

List do Hebrajczyków 12:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Ciemności” — Figuruje straszne rzeczy i widok okropnej sceny przy końcu tego wieku.

Epifania i Bazylea:

„Boście nie przystąpili do góry, która się da dotknąć” — symbol zabezpieczenia przed wzrokiem, stan niewidzialny, stan królestwa w fazie niebieskiej. (TP 1935, s. 73)

„i do ognia gorejącego” — przedstawia zniszczenie wszelkiej opozycji królestwa. (TP 1935, s. 73)

„i do wichru” — (powinno być: "i do mroku"), symbol niepewności ciemnoty i zamieszania co do sposobów Boskich jakie przeważają na ziemi podczas Parousii i Epifanii. (TP 1935, s. 73)

„i do ciemności” — groźnych widoków i okropnych wydarzeń, szczególnie, jako wyrażenia błędu, z którym się ten Wiek kończy. (TP 1935, s. 73)

„i do burzy” — symbol czasu ucisku obecnego na świecie, rozpoczynającego się wojną światową, który powiększać się będzie w Armagedonie i Anarchii, aż w całości spełni swoje zadanie. (TP 1935, s. 73)

List do Hebrajczyków 12:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Dźwięku trąby” — Typ na siódmą trąbę, trąbę Bożą, trąbę ostateczną, trąbę jubileuszową oświaty i wolności dla narodów.

„Głosu słów” — Typ na głos Boży mówiący do ludzi w gniewie i popędliwości, którą wyleje na nich w dniu pomsty w narodach.

Epifania i Bazylea:

„i do dźwięku trąby” — siódmej trąby Prawdy odnośnie rzeczy religijnych i świeckich, która już trąbi od 1874 roku. (TP 1935, s. 73) Siódma trąba. Siedem aniołów z siedmioma trąbami (Obj. 8:2, 6) odpowiada siedmiu „gwiazdom” lub inaczej aniołom, czy też posłannikom, do siedmiu kościołów (Obj. 1:16, 20; 2:3). Poselstwa do siedmiu kościołów przedstawiają Boskie poselstwa do Kościoła w jego siedmiu historycznych okresach. Poselstwo do siódmego jest poselstwem do okresu laodycejskiego. (TP 1982, s. 73,74) Trąbienie oznacza ogłaszanie poselstwa o nadchodzącym wiecznym Królestwie Boga i Chrystusa na ziemi dla nie wybranych zbawionych i o „czasie naprawienia wszystkich rzeczy”. (TP 1982, s. 73,74) Opis licznych rzeczy wymienionych pod obrazem brzmienia siódmej trąby wskazuje, że jej dźwięk zaczął być słyszany z zainicjowaniem Wtórego Adwentu naszego Pana i tysiącletniego panowania Chrystusa, w październiku 1874 roku i będzie brzmiał przez tysiąc lat. Tak więc początek jej brzmienia zbiega się z początkiem siódmego tysiąc lat trwającego okresu od upadku Adama. (TP 1982, s. 73,74)

„i do głosu słów” — nauk i dyskusji o moralnych i religijnych obowiązkach, które od roku 1874 i dalej są pozafigurami głoszenia 10 przykazań. Części tego słyszymy ze wszystkich stron w wyjawianiu zła, w nawoływaniach o sprawiedliwość i w jasnym rozgłaszaniu Prawdy, i to będzie trwało aż do końca. (TP 1935, s. 73)

„który” — głos. (TP 1935, s. 73)

„ci co słyszeli” — w formie parousyjnej i epifanicznej. (TP 1935, s. 73)

„prosili, aby więcej do nich nie mówiono” — symbol, jak ci którym zło od roku 1874 zostało wyjawione, otrzymywali stosowne zakazy i rozkazy przez zasady Pańskie wszędzie dyskutowane -- i wszyscy są odtąd mniej lub więcej tak traktowani -- pragnęli i prosili, by tego im więcej nie czyniono. (TP 1935, s. 73)

List do Hebrajczyków 12:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamienowanie” — Wyobraża zniszczenie wszystkiego cokolwiek by sprzeciwiało się ustanowieniu Królestwa Bożego.

Epifania i Bazylea:

„albowiem nie mogli znieść tego co im rozkazywano” — symbol tego jak człowiek, z obecnymi słabościami i grzechami, nie może znieść tych wyjawień, rozkazów i zakazów. (TP 1935, s. 73)

„Gdyby się nawet i bydlę” — władza cywilna. (TP 1935, s. 73)

„góry” — Królestwa przychodzącego do coraz większej władzy poza zasłoną. (TP 1935, s. 73)

„dotknęło” — stawiło opór, lub występowało przeciw temu Królestwu. (TP 1935, s. 73)

„będzie ukamionowane” — przez lud Boży, który odrzuci ich złe postępowanie zasadami Słowa Bożego, przyprowadzając je ostatecznie do zniszczenia, tj. gromiąc ich nieprawną łączność kościoła z państwem. (TP 1935, s. 73)

List do Hebrajczyków 12:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Tak straszne” — Wstrząsające i przejmujące bojaźnią. "Strachy i znaki wielkie z nieba będą", Łuk.21:11 w czasie wielkiego ucisku, który się zbliża.

Epifania i Bazylea:

„A tak straszne to było, co widzieli” — strach nocny, ucisk tego okresu, który wprowadza Królestwo. (TP 1935, s. 73)

„że też Mojżesz rzekł: Uląkłem się i drżę” — symbol, jak klasa CHRYSTUSOWA w ciele, żyjąca wśród scen wielkiego ucisku będzie doświadczać większego lub mniejszego strapienia. (TP 1935, s. 73)

List do Hebrajczyków 12:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Aleście przystąpili” — "Byli niejakimi pierwiastkami stworzenia Jego", Jakub 1:18.

„Spisani w niebie” — Jako członkowie klasy Oblubienicy Chrystusowej, będący na próbie, których imiona mogły być wymazane, jeżeli okazałyby się niewiernymi swemu powołaniu.

„I do Boga” — Stwórcy wszechświata.

Epifania i Bazylea:

„Aleście przystąpili do góry” — do Królestwa. (TP 1935, s. 73)

„Syon” — (co daje światło); To określa klasę Chrystusową, która będzie Oświecicielem świata w 1000-leciu. Góra Syon jest tu pozafigurą góry Synaj. (TP 1935, s. 73)

„i do miasta Boga żywego” — rządu religijnego, jaki wkrótce zostanie założony w dwóch fazach na całej ziemi, przez wszechmocnego i najenergiczniejszego Jehowę, dla jej właściwego rządzenia i błogosławienia. (TP 1935, s. 73)

„do Jeruzalemu niebieskiego” — duchowego religijnego rządu CHRYSTUSA, który będzie gruntem pokoju (Jeruzalem znaczy grunt pokoju) między Bogiem, a człowiekiem zaprowadzającym pokój, który będzie trwał wiecznie. (TP 1935, s. 73)

„i do niezliczonych tysięcy Aniołów” — władz duchowych, które obalają i ostatecznie obalą królestwo szatańskie, a ustanawiają i ostatecznie ustanowią królestwo Boże. Te władze należą wyłącznie do końca tego Wieku. (TP 1935, s. 73)

List do Hebrajczyków 12:23

Epifania i Bazylea:

„Do walnego zgromadzenia pierworodnych” — przedstawiają spłodzonych z Ducha. (TP 1948, s. 12) M.St. i W.G. (TP 1932, s. 21) M.St., które ma pierwsze główne zgromadzenie przy ukompletowaniu w pierwszym Zmartwychwstaniu. (TP 1935, s. 73) Wielkie Grono, klasa duchowa, nie jest częścią Kościoła, który jest Ciałem Chrystusowym składającym się tylko ze 144 000 członków (Obj. 7:1—4; 14:1); lecz jest ono częścią kościoła pierworodnych (pozafiguralnymi Lewitami), którzy są zapisani w niebie). (TP 1968, s. 4) Starożytni i Młodociani Godni będąc pozafiguralnymi Lewitami są zaliczeni jako część Kościoła Tysiącletniego, ale nie są oni pierworodnymi z Wieku Ewangelii. (TP 1968, s. 4)

„i do zebrania pierworodnych” — którzy składają się z M.St. i W.G., składającego się z trzech 1000-letnich grup Lewickich. (TP 1935, s. 73) istnieją tylko cztery klasy tysiącletnich pierworodnych, którzy ostatecznie otrzymają duchową naturę. Przedstawiają ich kapłani (Maluczkie Stadko) i trzy grupy lewitów tysiącletnich — Kaatyci (Starożytni Godni), Meraryci (Wielka Kompania) i Gersonici (Młodociani Godni). Żadna z tych klas nie miała dziedzictwa w ziemi (4 Mojż. 18:20, 23, 24). (TP 1979, s. 30)

„którzy są spisani w niebie” — ci, którzy ostatecznie odniosą zwycięstwo, albo jako członkowie M.St., albo W.G. (TP 1935, s. 73) Starożytni i Młodociani Godni będąc pozafiguralnymi Lewitami są zaliczeni jako część Kościoła Tysiącletniego. Jako pierworodnych Kościoła Tysiącletniego, ich imiona (usposobienie i natura) będą zapisane w niebie. (TP 1968, s. 4) imiona (charaktery i natury) wszystkich Pierworodnych są zapisane w niebie, tzn., że ostatecznie wszyscy z nich rozwiną usposobienie duchowe, zdobędą ciało duchowe i w ten sposób otrzymają dziedzictwo duchowe jako ich własne. (TP 1974, s. 53,54)

„i do Boga” — który nie może być widziany, aż przy końcu Wieku przez wiernych. (TP 1935, s. 73)

„sędziego” — w znaczeniu i w Jego zdolności nagradzania. (TP 1935, s. 73)

„wszystkich” — zwycięzców tego Wieku, rzecz, która może być uzupełniona dopiero po Epifanii. (TP 1935, s. 73)

„i do” — w dodatku, że Bóg jako Sędzia nagradza M.St. i W.G., to On również nagradza ... (TP 1935, s. 73)

„duchów sprawiedliwych” — St.G. i M.G., odnośnie wiary i sprawiedliwości z powodu których podlegali lub podlegają próbie w tym życiu. (TP 1935, s. 73) [i do mężów sprawiedliwych - popr. tłum.]. (TP 1967)

„i doskonałych” — St.G. i M.G. (TP 1935, s. 73) [udoskonalonych w duchu - popr. tłum.]. (TP 1967) Oni (Godni - mój dpisek) więc są „mężami sprawiedliwymi udoskonalonymi w ich duchu [czyli usposobieniu]. (TP 1975, s. 93)

List do Hebrajczyków 12:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Nowego Testamentu” — Nowe Stworzenie nie podpada pod Prawo Zakonu wyobrażone przez Agarę, ani Nowe Przymierze wyobrażone przez Keturę, lecz podpada pod pierwotne Przymierze Wieczne wyobrażone przez Sarę. Przymierze Restytucji należy zupełnie do Tysiąclecia.

„Krwi odkupienia” — Oddanie życia przez Chrystusa opłaciło okup.

„Lepsze rzeczy” — Odkupienie. Pokój zamiast pomsty.

Epifania i Bazylea:

„I do pośrednika nowego testamentu Jezusa” — On, będąc Głową Pośrednika, a zatem dominującą częścią, stoi za całość i dlatego może być nazwany Pośrednikiem Nowego Przymierza, bez najmniejszego wykroczenia myśli, że Głowa i Ciało stanowi całego Pośrednika. (TP 1935, s. 57,58,73,74)

„i do krwi” — nie do przypisanej zasługi, jaką Kościół posiadał od Zielonych Świątek i dalej, lecz do DANEJ zasługi, jaką świat otrzyma pod Nowym Przymierzem. (TP 1935, s. 57,58,73,74)

„pokropienia” — (Żyd.9:19), kropienie księgi (nie ksiąg) Zakonu jest figurą na zadowolenie Boskiej Sprawiedliwości przez śmierć pozafiguralnego Cielca i Kozła. ... Tamta księga przedstawia Boską Sprawiedliwość. (TP 1935, s. 57,58,73,74) Kropienie ludu jest figurą pieczętowania czyli uczynienia Nowego Przymierza ze strony człowieka w ziemskiej fazie Królestwa Niebieskiego i zajmie 1000 lat. (TP 1935, s. 57,58,73,74)

„lepsze rzeczy mówiącej” — pokój między Bogiem i człowiekiem, oraz żywot i błogosławieństwo dla człowieka. (TP 1935, s. 57,58,73,74)

„niż Ablowa” — która wołała do Boga o pomstę nad Kainem, mordercą Abla. (TP 1935, s. 57,58,73,74)

List do Hebrajczyków 12:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Odwrócimy się” — Potem, gdyśmy Go raz uznali.

Epifania i Bazylea:

„Patrzajcież, abyście nie gardzili” — byli posłuszni. (TP 1935, s. 74)

„tym” — Bogu. (TP 1935, s. 74)

„który mówi” — przez naszego Pana (Żyd. 1:2). (TP 1935, s. 74)

„albowiem jeśliż oni” — cielesny Izrael. (TP 1935, s. 74)

„nie uszli” — karania i śmierci. (TP 1935, s. 74)

„którzy gardzili” — odmawiali posłuszeństwa. (TP 1935, s. 74)

„tym” — Bogu. (TP 1935, s. 74)

„który na ziemi na miejscu Bożym mówił” — odnośnie nakazów i zakazów ziemskiego Przymierza. (TP 1935, s. 74)

„daleko więcej” — wyrażenie to nie łączy Przymierza Zakonu z Przymierzem Sary, jako figurę i pozafigurę, lecz tylko przeciwstawia je. (TP 1935, s. 74)

„od tego” — Boga. (TP 1935, s. 74)

„który z nieba jest” — który daje ostrzeżenie z nieba odnośnie zakazów i nakazów niebieskich lub duchowych przymierzy połączonych w pokrewieństwie pomiędzy Przymierzem Ofiary i Przymierzem Sary, które jest naszą matką. (TP 1935, s. 74)

„odwrócimy” — przez niewierność i nieposłuszeństwo. (TP 1935, s. 74)

List do Hebrajczyków 12:26

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeszcze raz” — Ostatecznie, raz na zawsze tego dokonam.

„Poruszę” — W czasie wielkiego ucisku.

„Nie tylko ziemią” — Społeczeństwem, w którym to czasie pokolenia ziemi będą na Niego narzekać.

„Ale i niebem” — Poruszy Bóg. Czyli siłami duchowych władz, kościelnictwem.

Epifania i Bazylea:

„poruszył był ziemią” — iż trzęsła się (2Moj.19:18,19). (TP 1935, s. 74) trzęsienie ziemi przedstawia wielki i niszczący ucisk, któremu poddani będą niewierni i fałszywi chrześcijanie pod koniec Wieku. (TP 1960, s. 39)

„a teraz” — przez cały W.Ew. (TP 1935, s. 74)

„poruszę” — potrząsnę. ... Nie dotyczy to ludu Bożego. (TP 1935, s. 74)

„nie tylko ziemią” — społeczeństwem, składającym się obecnie z Państwa, Kapitału, Rodziny i Pracy, które się trzęsie z powodu groźnych objawień, kryzysów, konfliktów, które powstają wskutek świeckich i religijnych Prawd, jakie Pan rozszerza od 1874 roku, wyprowadzając na światło dzienne skryte rzeczy ciemności, objawiając rady serc i epifanizując wszystkie rzeczy podczas Swojej Wtórej Obecności, jako przygotowanie na założenie Swojego Kościoła i inaugurowanie Nowego Przymierza. (TP 1935, s. 74)

„ale i niebem” — władzami mającymi duchową kontrolę -- systemami religijnymi i wodzami Chrześcijaństwa, których wyznania, organizacje, praktyki i zwolennicy są silnie potrząśnięci i obalani tak przy pomocy prawd świeckich jak i religijnych, które Pan daje w czasie Swojej Wtórej Obecności, jako przygotowanie do założenia Jego Królestwa i Nowego Przymierza. (TP 1935, s. 74)

List do Hebrajczyków 12:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzeczy chwiejących” — Wszystko co grzeszne i przeciwne woli Bożej będzie usunięte.

„Są uczynione” — Sfabrykowane, fałszywe, nieprawdziwe.

„Aby te” — Rzeczy prawdziwe i sprawiedliwe pozostały w przyszłości.

„Nie chwiejące” — "Pan jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony", Psalm 16:8. "Oni (lud Boży) zbiorą z królestwa Jego wszystkie zgorszenia (aby ich potem już nie było nigdy)", Mat.13:41.

„Aby pozostały” — To pokazuje, że ktokolwiek nie należy do prawdziwego Kościoła upadnie. "Padnie po boku twym tysiąc", Psalm 91:7.

Epifania i Bazylea:

„zniesienie” — zniszczenie w czasie ucisku, którym się ten Wiek skończy. (TP 1935, s. 74)

„rzeczy chwiejących się” — usunięcie ich z miejsca. (TP 1935, s. 74) które mogą ulec zachwianiu. (TP 1988, s. 62)

„są uczynione” — ustanowione w sposób grzeszny i błędny. (TP 1935, s. 74) zmyślone. (TP 1962, s. 7) rzeczy, które są zmyślone, fałszywe, nie oparte na zasadach prawdy i sprawiedliwości. (TP 1988, s. 62)

„aby pozostawały” — na wieki. (TP 1935, s. 74)

„te rzeczy, które się nie chwieją” — uczynione i ustanowione w sposób prawdziwy i sprawiedliwy i dlatego nie mogą być obalone w czasie prób względem Prawdy i Sprawiedliwości, które szczególniej znamionują koniec tego Wieku, z tego powodu one stoją i nie upadają. (TP 1935, s. 74) zgodne z Boską mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą. (TP 1962, s. 7)

List do Hebrajczyków 12:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Przyjmując Królestwo” — My, którzy przeczuwamy przyjęcie do rodziny Bożej.

List do Hebrajczyków 12:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Ogniem trawiącym” — Które zmiotą wszelkie błędy podczas wielkiego ucisku. Bo "On nie może patrzeć na grzech" i "straszna jest rzecz wpaść w ręce Boga żywego", Żyd.10:31.

Epifania i Bazylea:

„ogniem trawiącym” — dla niepobożnych W.Ew. którzy "odwrócili" się od Niego zaprzeczając okupowi, ofierze za grzech i stając się niszczycielami Ducha Św. w swych sercach (Żyd. 6:4-6; 10:26-29), Bóg będzie prawdziwie ogniem trawiącym, bo zniszczy ich zupełnie i wiecznie, tak jak literalny ogień niszczy to , co jest nim objęte. (TP 1985, s. 179)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.