List do Hebrajczyków 1

List do Hebrajczyków, rozdział 1 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (14 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

List do Hebrajczyków 1 — Biblia Gdańska

1 Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków;

2 W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez którego i wieki uczynił.

3 Który będąc jasnością chwały i wyrażeniem istności jego, i zatrzymując wszystkie rzeczy słowem mocy swojej, oczyszczenie grzechów naszych przez samego siebie uczyniwszy, usiadł na prawicy majestatu na wysokościach,

4 Tem się zacniejszym stawszy nad Anioły, czem zacniejsze nad nie odziedziczył imię.

5 Albowiem któremuż kiedy z Aniołów rzekł: Tyś jest syn mój, jam cię dziś spłodził? I zasię: Ja mu będę ojcem, a on mnie będzie synem?

6 A zasię, gdy wprowadza pierworodnego na okrąg świata, mówi: A niech się mu kłaniają wszyscy Aniołowie Boży.

7 A zasię o Aniołach mówi: Który Anioły swoje czyni duchami, a sługi swoje płomieniem ognistym.

8 Ale do Syna mówi: Stolica twoja, o Boże! na wieki wieków; laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego.

9 Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś nieprawości; przetoż pomazał cię, o Boże! Bóg twój olejkiem wesela nad uczestników twoich.

10 I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich.

11 Oneć pominą, ale ty zostajesz; a wszystkie jako szata zwiotszeją.

12 A jako odzienie zwiniesz je i będą odmienione; ale ty tenżeś jest, a lata twoje nie ustaną.

13 A do któregoż kiedy z Aniołów rzekł: Siądź po prawicy mojej, dokąd nie położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich?

14 Izali wszyscy nie są duchami usługującymi, którzy na posługę bywają posłani dla tych, którzy zbawienie odziedziczyć mają?

Komentarz do rozdziału: List do Hebrajczyków 1

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

List do Hebrajczyków 1:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Dziedzicem” — Obiecane wywyższenie i zapewne prowadzenie wielkiego dzieła po zakończeniu się Tysiąclecia.

Epifania i Bazylea:

„w te dni ostateczne” — Wiek Ewangelii jest ostatnim dniem, tzn. Wiekiem drugiej dyspensacji. (TP 1971, s. 11)

List do Hebrajczyków 1:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Który będąc” — Od czasu zmartwychwstania.

„Wyrażeniem” — "Gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności Twojej", Psalm 17:15. "Będziemy Mu podobni", 1 Jana 3:2.

„Istoty Jego” — Nie możemy przypuszczać, ażeby Jezus posiadał w niebie znaki od korony cierniowej, włóczni lub gwoździ.

„Oczyszczenie grzechów” — Czego nie mógłby uczynić gdyby Jezus miał udział w niedoskonałościach swej matki.

Epifania i Bazylea:

„Który będąc” — od czasu Swego Zmartwychwstania. (TP 1935, s. 69)

„jasnością chwały” — w charakterze podobny Bogu. (TP 1935, s. 69)

„i wyrażeniem istności jego” — i w Boskiej naturze. (TP 1935, s. 69)

„i zatrzymując wszystkie rzeczy słowem mocy swojej” — jako Boski współregent, całego Wszechświata, siedzący na prawicy Bożej. (TP 1935, s. 69)

„usiadł na prawicy majestatu na wysokościach” — To jednak nie stanowi materialnego tronu, ani nie ogranicza Jezusa, jako istotę Boską, do jednej sfery. Raczej fakt, że jest po prawicy Ojca pokazuje Jego najwyższy autorytet i panowanie pod zwierzchnictwem Ojca, bez względu na to, gdzie ono jest sprawowane. (TP 1980, s. 52)

Źródła: zob. też E15, 302

List do Hebrajczyków 1:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Zacniejsze” — O ile Boska natura jest wyższa od natury anielskiej.

„Nad nie” — Nad aniołów, "nad wszystkie księstwa i zwierzchności", Efez.1:21.

Epifania i Bazylea:

Źródła: zob. E15, 302

List do Hebrajczyków 1:5

Epifania i Bazylea:

„jam ciebie dziś spłodził” — odnosi się do zmartwychwstania naszego Pana. (TP 1934, s. 56)

Źródła: zob. też E15, 302

List do Hebrajczyków 1:6

Paruzja (C.T. Russell):

„A gdy wprowadza” — Przy wtórym przyjściu.

„Aniołowie Boży” — Wszyscy Jego święci.

„Kłaniają” — Czczą i będą Mu posłuszni w wiekach chwały po Tysiącleciu. "Kto nie czci Syna, nie czci i Ojca", Jan 5:26.

List do Hebrajczyków 1:7

Epifania i Bazylea:

„A zasię o Aniołach mówi: Który Anioły swoje czyni duchami, a sługi swoje płomieniem ognistym” — najniższy rząd istot duchowych (zwany aniołami w ścisłym znaczeniu tego słowa), jako różniący się od cherubinów, serafinów, księstw, zwierzchności, mocy i państw (Efez. 1:21), wspominany jest w Biblii jako posiadający ciała z ognia. Może pozostałe sześć rzędów wyżej wymienionych duchów mają ciała utworzone z innych substancji niż ognia. Bardzo prawdopodobnie Logos (nasz Pan nim stał się człowiekiem) miał ciało stworzone z innej lub z innych wyższego rzędu substancji duchowych aniżeli ciała któregokolwiek z wyżej wymienionych siedmiu rzędów stworzonych duchów. (TP 1974, s. 77)

List do Hebrajczyków 1:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Stolica Twoja” — Chwała, godność, władza panowania.

„Laska” — Prawo do panowania.

Epifania i Bazylea:

„Stolica Twoja” — pośredniczące królowanie Chrystusa. (TP 1978, s. 48)

„na wieki” — okres tysiącletni, wyłączając Mały Okres przy jego końcu. (TP 1978, s. 48)

„wieków” — tysiącletni okres, włączając Mały Okres. (TP 1978, s. 48) ...W Ps.45:7,8, cytowanym przez św. Pawła u Żyd.1:8,9, użycie elohim oraz theos jako rzeczowników pospolitych – „O Boże” (O Ty potężny) jest stosowane przez św. Pawła wobec Jezusa. - E1. 524 (TP 1978, s. 48)

List do Hebrajczyków 1:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Umiłował sprawiedliwość” — Ostatecznie nikt nie będzie miał prawa do żywota na żadnym poziomie, kto nie nauczy się miłować sprawiedliwości.

„Bóg twój” — Chrystus nigdy nie twierdził, że On i Ojciec jest jedną i tą samą osobą.

„Olejek wesela” — Duch święty.

„Nad uczestników” — Aby był ich głową.

Epifania i Bazylea:

„olejkiem wesela” — Duchem Św. (TP 1957, s. 19) ...W Ps.45:7,8, cytowanym przez św. Pawła u Żyd.1:8,9, użycie elohim oraz theos jako rzeczowników pospolitych – „O Boże” (O Ty potężny) jest stosowane przez św. Pawła wobec Jezusa. - E1. 524 (TP 1957)

List do Hebrajczyków 1:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Na początku” — Przy stwarzaniu pierwszych rodziców.

„Ziemię” — Obecny porządek rzeczy.

„Niebiosa” — Duchowe władze.

Epifania i Bazylea:

„I tyś Panie na początku ugruntował ziemię” — Bóg uczynił trzy podstawy społeczeństwa - symbolicznej ziemi: (TP 1933, s. 76) 1/ prawo prywatnej własności, (TP 1933, s. 76) 2/ rządowa kontrola ludzkich interesów, (TP 1933, s. 76) 3/ konkurencja w interesie. (TP 1933, s. 76) ...Żyd.1:10-12 („I tyś Panie, na początku [w greckim przedimek nieokreślony – przypis tł.] - E2. 48 (TP 1933, s. 76)

List do Hebrajczyków 1:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Będą odmienione” — Przemienione, uczynione na nowo.

List do Hebrajczyków 1:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Rzekł” — Bóg Jehowa.

„Po prawicy mojej” — Miejsce najwyższej łaski i mocy.

List do Hebrajczyków 1:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Izali nie są duchami” — Aniołowie święci.

„Usługującymi” — Istoty duchowe mogą być i często są obecne, lecz niewidzialnie. "Anioł Pański otacza obóz wokół bojących się Pana i ocala ich", Psalm 34:8. "Aniołowie ich w niebiesiech zawsze patrzą na oblicze Ojca mojego", Mat.18:10.

Epifania i Bazylea:

„są duchami” — [pneuma]; istotami duchowymi. (TP 1985, s. 29)

Literatura o rozdziale List do Hebrajczyków 1

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: List do Hebrajczyków

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.