H120 — אדם ('âdâm)

Hebrajski rzeczownik rodzaju męskiego אדם ('âdâm) — numer Stronga H120 — występuje w Starym Testamencie 551 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „człowieka”, „ludzi”, „człowiek”, „mężczyzna”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — rzeczownik rodzaju męskiego:

man, mankind
man, human being
man, mankind (much more frequently intended sense in OT)
Adam, first man
city in Jordan valley

Definicja Stronga (ang.)

From H119; ruddy, that is, a human being (an individual or the species, mankind, etc.): - X another, + hypocrite, + common sort, X low, man (mean, of low degree), person.

Jak polska interlinia oddaje H120

„człowieka” — 171 wystąpień
„ludzi” — 47 wystąpień
„człowiek” — 31 wystąpień
„mężczyzna” — 26 wystąpień
„mężczyzn” — 8 wystąpień
„jest człowiek” — 6 wystąpień
„Man” — 6 wystąpień
„na człowieka” — 6 wystąpień
„w człowieku” — 6 wystąpień
„wśród mężczyzn” — 6 wystąpień
„dla człowieka” — 5 wystąpień
„dla mężczyzny” — 5 wystąpień

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H120

1 Księga Mojżeszowa 1:26 — Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad zwierzęty, i nad wszystką ziemią, i nad wszelkim płazem, płazającym się po ziemi.
1 Księga Mojżeszowa 1:27 — Stworzył tedy Bóg człowieka na wyobrażenie swoje; na wyobrażenie Boże stworzył go; mężczyznę i niewiastę stworzył je.
1 Księga Mojżeszowa 2:5 — Wszelką różdżkę polną, przedtem niż była na ziemi; i wszelkie ziele polne, pierwej niż weszło; albowiem nie spuścił jeszcze był dżdżu Pan Bóg na ziemię; i człowieka nie było, któryby sprawował ziemię.
1 Księga Mojżeszowa 2:7 — Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.
1 Księga Mojżeszowa 2:8 — Nasadził też był Pan Bóg sad w Eden, na wschód słońca, i postawił tam człowieka, którego był stworzył.
1 Księga Mojżeszowa 2:15 — Wziął tedy Pan Bóg człowieka, i postawił go w sadzie Eden, aby go sprawował, i aby go strzegł.
1 Księga Mojżeszowa 2:16 — Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi, mówiąc: Z każdego drzewa sadu jeść będziesz.
1 Księga Mojżeszowa 2:18 — Rzekł też Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu; uczynię mu pomoc, która by była przy nim.
1 Księga Mojżeszowa 2:19 — A gdy stworzył Pan Bóg z ziemi wszelki zwierz polny, i wszelkie ptactwo niebieskie, tedy je przywiódł do Adama, aby obaczył jakoby je nazwać miał; a jakoby nazwał Adam każdą duszę żywiącą, tak aby było imię jej.
1 Księga Mojżeszowa 2:20 — Tedy dał Adam imiona wszystkiemu bydłu, i ptactwu niebieskiemu, i wszelkiemu zwierzowi polnemu. Lecz Adamowi nie była znaleziona pomoc, która by przy nim była.
1 Księga Mojżeszowa 2:22 — I zbudował Pan Bóg z żebra onego, które wyjął z Adama, niewiastę, i przywiódł ją do Adama.
1 Księga Mojżeszowa 2:23 — I rzekł Adam: Toć teraz jest kość z kości moich, i ciało z ciała mego; dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest.
1 Księga Mojżeszowa 2:25 — A byli oboje nadzy, Adam i żona jego; a nie wstydzili się.
1 Księga Mojżeszowa 3:8 — A wtem usłyszeli głos Pana Boga chodzącego po sadzie z wiatrem dniowym; i skrył się Adam, i żona jego od oblicza Pana Boga między drzewa sadu.
1 Księga Mojżeszowa 3:9 — I zawołał Pan Bóg Adama, i rzekł mu: Gdzieżeś?
1 Księga Mojżeszowa 3:12 — Tedy rzekł Adam: Niewiasta, którąś mi dał, aby była ze mną, ona mi dała z tego drzewa, i jadłem.
1 Księga Mojżeszowa 3:20 — I nazwał Adam imię żony swej Ewa, iż ona była matką wszystkich żywiących.
1 Księga Mojżeszowa 3:21 — I uczynił Pan Bóg Adamowi, i żonie jego odzienie skórzane, i oblókł je.
1 Księga Mojżeszowa 3:22 — Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe; tedy wyżeńmy go, by snać nie ściągnął ręki swej, i nie wziął z drzewa żywota, i nie jadł, i żyłby na wieki.
1 Księga Mojżeszowa 3:24 — A tak wygnał człowieka; i postawił na wschód słońca sadu Eden Cheruby, i miecz płomienisty i obrotny ku strzeżeniu drogi do drzewa żywota.
1 Księga Mojżeszowa 4:1 — Potem Adam poznał Ewę, żonę swoję, która poczęła i porodziła Kaina, i rzekła: Otrzymałam męża od Pana.
1 Księga Mojżeszowa 4:25 — I poznał jeszcze Adam żonę swą, która urodziła syna, i nazwała imię jego Set, mówiąc: Dał mi Bóg inne potomstwo miasto Abla, którego zabił Kain.
1 Księga Mojżeszowa 5:1 — Teć są księgi rodzajów Adamowych. W dzień, którego stworzył Bóg człowieka, na podobieństwo Boże uczynił go.
1 Księga Mojżeszowa 5:2 — Mężczyznę i niewiastę stworzył je; i błogosławił im, i nazwał imię ich, człowiek, w dzień, którego są stworzeni.
1 Księga Mojżeszowa 6:1 — I stało się, gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, a córki się im zrodziły;
1 Księga Mojżeszowa 6:2 — Że, widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, brali je sobie za żony, ze wszystkich, które sobie upodobali.
1 Księga Mojżeszowa 6:3 — I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
1 Księga Mojżeszowa 6:4 — A byli olbrzymowie na ziemi w one dni; nawet i potem, gdy weszli synowie Boży do córek ludzkich, rodziły im syny. A cić są mocarze, którzy od wieku byli mężowie sławni.
1 Księga Mojżeszowa 6:5 — A widząc Pan, że wielka była złość ludzka na ziemi, a wszystko zmyślanie myśli serca ich tylko złe było po wszystkie dni;
1 Księga Mojżeszowa 6:6 — Żałował Pan, że uczynił człowieka na ziemi, i bolał w sercu swem.
1 Księga Mojżeszowa 6:7 — I rzekł Pan: Wygładzę człowieka, któregom stworzył, z oblicza ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego; bo mi żal, żem je uczynił.
1 Księga Mojżeszowa 7:21 — Zaginęło tedy wszelkie ciało ruchające się na ziemi, i z ptaków, i z bydła, i z zwierząt, i wszelkiej gadziny płazającej się po ziemi, i wszyscy ludzie.
1 Księga Mojżeszowa 7:23 — Tak wygładził Bóg wszystko stworzenie, które było na ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego, wygładzone są z ziemi, i został tylko Noe i którzy z nim byli w korabiu.
1 Księga Mojżeszowa 8:21 — I zawoniał Pan wonności wdzięcznej, i rzekł Pan w sercu swem: Nie będę więcej przeklinał ziemi dla człowieka: albowiem myśl serca człowieczego zła jest od młodości jego, nie zatracę więcej wszystkiego co żyje, jakom teraz uczynił.
1 Księga Mojżeszowa 9:5 — A zaiste krwi waszej, dusz waszych szukać będę, z ręki każdej bestyi szukać jej będę: także z ręki człowieczej, z ręki każdego brata jego będę szukał duszy człowieczej.
1 Księga Mojżeszowa 9:6 — Kto wyleje krew człowieczą, przez człowieka krew jego wylana będzie: bo na wyobrażenie Boże uczynion jest człowiek.
1 Księga Mojżeszowa 11:5 — Tedy Pan zstąpił, aby oglądał miasto ono, i wieżą, którą budowali synowie ludzcy.
1 Księga Mojżeszowa 16:12 — Ten będzie srogim człowiekiem: ręka jego przeciwko wszystkim, a ręka wszystkich przeciwko jemu; a przed obliczem wszystkiej braci swej mieszkać będzie.
2 Księga Mojżeszowa 4:11 — A Pan mu rzekł: Któż uczynił usta człowiekowi? albo kto uczynił niemego, albo głuchego, albo widzącego, albo ślepego, izaż nie Ja Pan?
2 Księga Mojżeszowa 8:17 — I uczynili tak; bo wyciągnął Aaron rękę swoję z laską swoją, i uderzył w proch ziemi; i były wszy na ludziach, i na bydle; wszystek proch ziemi obrócił się we wszy po wszystkiej ziemi Egipskiej.
2 Księga Mojżeszowa 8:18 — Czynili też także czarownicy, przez czary swoje, aby wywiedli wszy, ale nie mogli; i były wszy na ludziach i na bydle.
2 Księga Mojżeszowa 9:9 — I obróci się w proch po wszystkiej ziemi Egipskiej, i będzie na ludziach, i na bydle wrzodem czyniącym pryszczele, po wszystkiej ziemi Egipskiej.
2 Księga Mojżeszowa 9:10 — Wzięli tedy popiołu z pieca, i stanęli przed Faraonem, i rozrzucił go Mojżesz ku niebu; i stał się wrzodem, pryszczele czyniącym na ludziach i na bydle;
2 Księga Mojżeszowa 9:19 — A tak poślij teraz, zgromadź bydło twoje, i wszystko, co masz na polu; bo na każdego człowieka, i na bydlę, które znalezione będzie na polu, a nie będzie zegnane w dom, spadnie na nie grad, i pozdychają.
2 Księga Mojżeszowa 9:22 — I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę twą ku niebu, że będzie grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, na ludzi, i na bydło, i na wszelakie zioła polne w ziemi Egipskiej.
2 Księga Mojżeszowa 9:25 — I potłukł on grad po wszystkiej ziemi Egipskiej, cokolwiek było na polu, od człowieka aż do bydlęcia; i wszystko ziele polne potłukł grad, i wszystko drzewo polne połamał;
2 Księga Mojżeszowa 12:12 — Gdyż przejdę przez ziemię Egipską tej nocy, i zabiję wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od człowieka aż do bydlęcia, i nad wszystkimi bogi Egipskimi wykonam sądy, Ja Pan.
2 Księga Mojżeszowa 13:2 — Poświęć mi wszelkie pierworodne; cokolwiek otwiera każdy żywot między syny Izraelskimi, tak z ludzi, jako z bydła; bo moje jest.
2 Księga Mojżeszowa 13:13 — Każde zaś pierworodne oślę odkupisz barankiem; a jeźlibyś nie odkupił, tedy złamiesz mu szyję; a każde pierworodne człowieka między synami twoimi odkupisz.
2 Księga Mojżeszowa 13:15 — Bo gdy się był zatwardził Farao, nie chcąc nas wypuścić, tedy zabił Pan wszelkie pierworodne w ziemi Egipskiej, od pierworodnego z ludzi aż do pierworodnego z bydła. Dla tegoż ja ofiaruję Panu każdego samca, otwierającego żywot, ale każde pierworodne synów moich odkupuję.

Pokazano 50 z 551 wystąpień. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H120 w rozbiorze wersetu.

Hasła pokrewne

H119

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.