Ewangelia Marka 2

Ewangelia Marka, rozdział 2 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (28 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Marka 2 — Biblia Gdańska

1 A zasię przyszedł po kilku dniach do Kapernaum, i usłyszano, że jest w domu.

2 A wnet zeszło się ich tak wiele, że się zmieścić nie mogli ani przede drzwiami; i opowiadał im słowo Boże.

3 Tedy przyszli do niego niosący powietrzem ruszonego, którego czterej nieśli.

4 A gdy do niego przystąpić nie mogli dla ciżby, odarli dach, gdzie był Jezus, a przełamawszy go, spuścili po powrozach na dół łoże, na którem leżał powietrzem ruszony.

5 A widząc Jezus wiarę ich, rzekł powietrzem ruszonemu: Synu! odpuszczone są tobie grzechy twoje.

6 A byli tam niektórzy z nauczonych w Piśmie, siedząc i myśląc w sercach swoich:

7 Czemuż ten takie mówi bluźnierstwa? któż może grzechy odpuszczać, tylko sam Bóg?

8 A zaraz poznawszy Jezus duchem swym, iż tak w sobie myśleli, rzekł im: Czemuż tak myślicie w sercach waszych?

9 Cóż łatwiejszego jest, rzec powietrzem ruszonemu: Odpuszczone są tobie grzechy, czyli rzec: Wstań i weźmij łoże twoje, a chodź?

10 Ale żebyście wiedzieli, iż Syn człowieczy ma moc na ziemi grzechy odpuszczać, rzekł powietrzem ruszonemu:

11 Tobie mówię: Wstań, a weźmij łoże twoje, a idź do domu twego.

12 A on zarazem wstał, i wziąwszy łoże swoje, wyszedł przed wszystkimi, tak iż się wszyscy zdumiewali i chwalili Boga, mówiąc: Nigdyśmy nic takiego nie widzieli.

13 I wyszedł zasię nad morze, a wszystek lud przychodził do niego, i nauczał je.

14 A idąc mimo cła, ujrzał Lewiego, syna Alfeuszowego, siedzącego na cle, i rzekł mu: Pójdź za mną! a on wstawszy szedł za nim.

15 I stało się, gdy Jezus siedział za stołem w domu jego, że wiele celników i grzeszników wespół siedziało z Jezusem i z uczniami jego; bo ich wiele było, i chodzili za nim.

16 A nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie widząc go, że jadł z celnikami i z grzesznikami, mówili do uczniów jego: Cóż jest, iż z celnikami i z grzesznikami je i pije?

17 A usłyszawszy to Jezus, rzekł im: Nie potrzebują zdrowi lekarza, ale ci, co się źle mają; nie przyszedłem, wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych do pokuty.

18 A uczniowie Janowi i Faryzejscy pościli, a przyszedłszy mówili do niego: Czemuż uczniowie Janowi i Faryzejscy poszczą, a twoi uczniowie nie poszczą?

19 I rzekł im Jezus: Izali mogą synowie łożnicy małżeńskiej pościć, póki z nimi jest oblubieniec? Póki z sobą oblubieńca mają, nie mogą pościć.

20 Ale przyjdą dni, gdy od nich odjęty będzie oblubieniec, a tedy będą pościć w one dni.

21 A żaden nie wprawuje łaty sukna nowego w szatę wiotchą, inaczej ona jego łata nowa ujmuje nieco od wiotchej szaty, i stawa się gorsze rozdarcie.

22 I żaden nie leje wina młodego w stare statki; bo inaczej wino młode rozsadza statki, i wycieka wino, a statki się psują; ale wino nowe ma być wlewane w statki nowe.

23 I stało się, że szedł Jezus w sabat przez zboża, i poczęli uczniowie jego idąc rwać kłosy.

24 Ale Faryzeuszowie mówili do niego: Oto czemu ci czynią w sabat, czego się nie godzi czynić?

25 A on im rzekł: Nigdyście nie czytali, co uczynił Dawid, gdy niedostatek cierpiał, a łaknął, sam i ci, którzy z nim byli?

26 Jako wszedł do domu Bożego za Abijatara, kapłana najwyższego, i jadł chleby pokładne, (których się nie godziło jeść, tylko kapłanom), a dał i tym, którzy z nim byli.

27 Dotego rzekł im: Sabat dla człowieka uczyniony, a nie człowiek dla sabatu.

28 Dlatego Syn człowieczy jest Panem i sabatu.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Marka 2

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Marka 2:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Że jest w domu” — Prawdopodobnie w domu Jezusa, lecz możebne, iż w domu Piotra.

Ewangelia Marka 2:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Niosący (chorego)” — Głównym zajęciem każdego naśladowcy Chrystusowego powinno być, oprócz rozwijania własnego charakteru, także pomaganie tym, którzy pragną zbliżyć się do Zbawiciela.

Ewangelia Marka 2:5

Paruzja (C.T. Russell):

„A widząc Jezus” — Jako szczególny Działacz i Przedstawiciel Ojca.

„Wiarę ich” — Tak chorego, jak i tych, co go nieśli.

„Grzechy twoje” — Pan zaznaczył to jako najpierwszą i najważniejszą rzecz.

„Odpuszczone są tobie” — Cena Okupu za grzechy całego świata była już na ołtarzu. Podobne odpuszczenie może być wypowiedziane przez wszystkich naśladowców Chrystusa tym, którzy przystępują do Boga przez Chrystusa.

Ewangelia Marka 2:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Ujrzał Lewiego” — Któremu Pan Jezus zmienił imię na Mateusz, co znaczy "Dar Boży".

„Siedzącego na cle” — Zatrudnienie wzgardzone przez Żydów jako niepatriotyczne.

Ewangelia Marka 2:15

Paruzja (C.T. Russell):

„W domu jego” — W tych domach, gdzie domownicy poświęceni są Bogu, służba dla Mistrza powinna być najpierwszą rzeczą (w wolnym czasie od pracy).

„Wielu celników” — Którzy pobierali cło.

„I grzeszników” — Żydów, którzy nie przyznawali się do świętobliwego życia.

Ewangelia Marka 2:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Że jadał” — W towarzystwie ludzi wzgardzonych i nie wyróżniał się.

Epifania i Bazylea:

„Cóż jest, iż z celnikami i z grzesznikami je i pije?” — Kiedy czytamy, że nasz Pan był przyjacielem celników i grzeszników, to nie mamy rozumieć, że dobierał sobie za towarzyszy awanturników lub ówczesnych moralnie trędowatych. Raczej należy rozumieć, że zgodnie z użyciem jakie zastosowano w tamtych czasach, jedna klasa Żydów określana była mianem ludzi świętych (faryzeusze), a inna jako niepraktykująca zupełnej świątobliwości (grzesznicy). (TP 1996, s. 89)

Ewangelia Marka 2:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Lekarza” — Lekarzowi przysługuje prawo obcowania z szukającymi ulgi w chorobie.

„Sprawiedliwych” — Takich, którzy sami siebie uważają za sprawiedliwych.

„Ale grzesznych” — Którzy przyznają się, iż są grzesznikami.

„Do pokuty” — A niektórych z nich dodatkowo do wysokiego powołania.

Ewangelia Marka 2:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy będą pościć” — Umartwianie ciała przez powstrzymywanie się od różnych przyjemności. Proste pożywienie, lub całkowite wstrzymywanie się od pokarmu, jest pożyteczne dla osób krwistych i popędliwych. Post w wieku żydowskim figurował na zaparcie samych siebie w wieku ewangelicznym.

Ewangelia Marka 2:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Sukna nowego” — Symbolizuje większe światło Prawdy, tak podczas pierwszego jak i wtórej obecności Chrystusa.

„W szatę wiotką” — Symbolizuje starą sektę lub organizację.

„Ujmuje się” — Rozdziera się na strzępy.

Ewangelia Marka 2:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Wina młodego” — Zobacz komentarz Mat. 9:16.

Epifania i Bazylea:

„I żaden nie leje wina młodego w stare statki; bo inaczej wino młode rozsadza statki, i wycieka wino, a statki się psują; ale wino nowe ma być wlewane w statki nowe” — Ta sama nauka została zilustrowana przy pomocy starego zwyczaju, jaki panował w owych czasach, kiedy to zamiast współczesnych nam beczek i butelek używano skór zwierzęcych. Właściwie tego rodzaju skóry używane są również obecnie w różnych częściach świata i również nazywa się je butlami. Wlane do takich skórzanych butli młode wino wciąż fermentuje i rozciąga je prawie do granic wytrzymałości, a tak rozciągnięte — niemal pękające — naczynia nie mogą już nigdy być ponownie użyte do przechowywania młodego wina, ponieważ pozbawione są swej elastyczności i młode wino na pewno spowodowałoby rozerwanie ich w czasie fermentacji. (TP 1996, s. 31) Lekcja, jakiej nasz Pan chciał tu udzielić, pokazuje, że judaizm, mając już za sobą okres świetności, osiągnął swój cel, a Boskie zamierzenia nie przewidywały zreformowania go, jak tego oczekiwali ci,którzy słuchali nauk Jezusa. Ów system stał się bezużyteczny, a próbowanie wprowadzenia do judaizmu nowych doktryn — nowego wina Ewangelii — doprowadziłoby nie tylko do tego, że naród żydowski zostałby wstrząśnięty i zniszczony duchem nowych nauk, ale też same doktryny musiałyby upaść wraz z upadkiem narodu. W konsekwencji Boski Plan zakładał, że powinien powstać pewien nowy Izrael — „naród święty, lud szczególny” — i że to on właśnie miał się stać odbiorcą nowej łaski i prawdy, na wprowadzenie której nadszedł właściwy czas. (TP 1996, s. 31)

Ewangelia Marka 2:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Szedł Jezus” — Prawdopodobnie do synagogi.

„Przez zboża” — Pole pszeniczne.

„Rwać kłosy” — Faryzeusze twierdzili, że wycieranie w rękach kłosów i odmuchiwanie plew miało znaczyć młócenie i przewiewanie, a więc gwałcenie Sabatu. Przestrzegali też przepisu, że nie przyjmowali z rana pokarmu, aż po powrocie z synagogi.

Ewangelia Marka 2:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Jest Panem” — Jest właściwym nauczycielem i może wykazać rzeczywiste znaczenie rzeczy.

Literatura o rozdziale Ewangelia Marka 2

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Marka

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.