Ewangelia Marka 12

Ewangelia Marka, rozdział 12 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (44 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Ewangelia Marka 12 — Biblia Gdańska

1 Tedy począł do nich mówić w podobieństwach: Człowiek jeden nasadził winnicę, i ogrodził ją płotem, i wykopał prasę, i zbudował wieżę, i najął ją winiarzom, i odjechał precz.

2 I posłał, gdy tego był czas, sługę do winiarzy, aby od winiarzy odebrał pożytki onej winnicy.

3 Lecz oni pojmawszy go, ubili, i odesłali próżnego.

4 I zasię posłał do nich sługę drugiego, którego też oni ukamionowawszy, głowę mu zranili, i odesłali obelżonego.

5 I zasię posłał inszego sługę; ale i tego zabili, i wiele innych, z których jedne ubili, a drugie pozabijali.

6 A mając jeszcze jednegoż swego miłego syna, posłał na ostatek do nich i tego, mówiąc: Wżdyć się będą wstydzili syna mego.

7 Ale oni winiarze rzekli między sobą: Tenci jest dziedzic; pójdźcie, zabijmy go, a będzie nasze dziedzictwo.

8 I wziąwszy go zabili, a wyrzucili precz z winnicy.

9 Cóż tedy uczyni pan onej winnicy? Przyjdzie, a potraci one winiarze, i da winnicę innym.

10 Izaliście nie czytali tego pisma: Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał głową węgielną?

11 Od Panać się to stało, i jest dziwne w oczach naszych.

12 Starali się tedy, jakoby go pojmać, ale się ludu bali; bo poznali, iż przeciwko nim ono podobieństwo powiedział. I zaniechawszy go, odeszli.

13 Potem posłali do niego niektóre z Faryzeuszów i z Herodyjanów, aby go usidlili w mowie.

14 A tak oni przyszedłszy rzekli mu: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką, ale w prawdzie drogi Bożej uczysz; godziż się dać czynsz cesarzowi, czyli nie? Mamyż go dać, czyli nie dać?

15 A on poznawszy obłudę ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie? Przynieście mi grosz, abym go oglądał.

16 Tedy mu oni przynieśli; a on im rzekł: Czyjże to jest obraz i napis? A oni mu powiedzieli: Cesarski.

17 I odpowiadając Jezus, rzekł im: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. I dziwowali mu się.

18 I przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go mówiąc:

19 Nauczycielu! Mojżesz nam napisał, iż jeźliby czyj brat umarł, i zostawił żonę, a dziatek by nie zostawił, aby brat jego pojął żonę jego, a wzbudził nasienie bratu swemu.

20 Było tedy siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę umarł, i nie zostawił nasienia;

21 A drugi pojąwszy ją, umarł, lecz i ten nie zostawił nasienia; także i trzeci.

22 A tak ją pojęło onych siedm braci, a nie zostawili nasienia. Na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta.

23 Przetoż przy zmartwychwstaniu gdy powstaną, któregoż z nich będzie żoną? bo siedm ich mieli ją za żonę.

24 Na to Jezus odpowiadając rzekł im: Zaż nie dlatego błądzicie, iżeście nie powiadomi Pisma ani mocy Bożej?

25 Albowiem gdy zmartwychwstaną, ani się żenią, ani za mąż wydawają; ale są jako Aniołowie w niebiesiech.

26 A o umarłych, iż będą wzbudzeni, nie czytaliścież w księgach Mojżeszowych, jako Bóg do niego ze krza mówił, i rzekł: Jam jest Bóg Abrahama, Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba?

27 Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale Bogiem żywych: przetoż wy bardzo błądzicie.

28 A przystąpiwszy jeden z nauczonych w Piśmie, słysząc, że z sobą gadali, a widząc, że im dobrze odpowiedział, spytał go: Które jest najpierwsze ze wszystkich przykazanie?

29 A Jezus mu odpowiedział: Najpierwsze ze wszystkich przykazanie jest: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest.

30 Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; toć jest pierwsze przykazanie.

31 A wtóre temu podobne to jest: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie. Większego przykazania innego nad to nie masz.

32 Tedy mu rzekł on nauczony w Piśmie: Nauczycielu! zaprawdę dobrześ powiedział, iż jeden jest Bóg, a nie masz inszego oprócz niego.

33 I miłować go ze wszystkiego serca i ze wszystkiej myśli i ze wszystkiej duszy i ze wszystkiej siły, a miłować bliźniego jako samego siebie, więcej jest nad wszystkie całopalenia i ofiary.

34 A widząc Jezus, że on mądrze odpowiedział, rzekł mu: Niedalekoś jest od królestwa Bożego. I nie śmiał go nikt dalej pytać.

35 Tedy Jezus odpowiadając rzekł, gdy uczył w kościele: Jakoż mówią nauczeni w Piśmie, iż Chrystus jest Syn Dawida?

36 Bo sam Dawid przez Ducha Świętego powiedział: Rzekł Pan Panu memu, siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

37 Ponieważ go sam Dawid nazywa Panem, jakoż tedy jest synem jego? a wielki lud rad go słuchał.

38 I mówił do nich w nauce swojej: Strzeżcie się nauczonych w Piśmie, którzy chcą w długich szatach chodzić, a być pozdrawiani na rynkach;

39 I na pierwszych stołkach siadać w bóżnicach, i pierwsze miejsca mieć na wieczerzach;

40 Którzy pożerają domy wdów, a to pod pokrywką długich modlitw; cić odniosą cięższy sąd.

41 A Jezus siedząc przeciwko skarbnicy, przypatrywał się, jako lud rzucał pieniądze do skarbnicy, i jako wiele bogaczów wiele rzucało.

42 I przyszedłszy jedna wdowa uboga, wrzuciła dwa drobne pieniążki, co czyni kwartnik.

43 Tedy zwoławszy uczniów swoich rzekł im: Zaprawdę wam powiadam, że ta uboga wdowa więcej wrzuciła, niżeli ci wszyscy, którzy rzucali do skarbnicy.

44 Albowiem ci wszyscy z tego, co im zbywało, rzucali; ale ta z ubóstwa swego wszystko, co miała, wrzuciła, wszystkę żywność swoję.

Komentarz do rozdziału: Ewangelia Marka 12

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Ewangelia Marka 12:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Jeden człowiek” — Jezus tak w przypowieści mówił o Bogu Jehowie.

„Nasadził winnice” — Naród żydowski wyobraża chrześcijaństwo w czasie żniwa wieku ewangelicznego. "Winnica Pana zastępów jest dom izraelski", Izaj. 5:7.

„I ogrodził ją płotem” — Prawo Boże, prorocy i szczególniejsza ochrona, którą Bóg otaczał ten naród.

„Wykopał prasę” — Wyobraża naukę i ceremonie odprawiane w świątnicy, itp.

„Zbudował wieżę” — Wieża wyobraża proroków.

„Najął ją winiarzom” — Nauczeni w Piśmie Świętym i faryzeusze, którzy siedzieli na stolicy Mojżeszowej.

Ewangelia Marka 12:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Gdy tego był czas” — W takiej porze, gdy należało spodziewać się owoców.

„Sługę” — Prorok lub nauczyciel.

„Do winiarzy” — Przez ich wpływ.

„Pożytki onej winnicy” — Miłość, wdzięczność, posłuszeństwo, pokorę.

Ewangelia Marka 12:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Miłego syna” — Pana Jezusa.

„Będą się wstydzić” — Należało od nich spodziewać się poważania.

Ewangelia Marka 12:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale winiarze” — Starsi ludu i kapłani.

„Rzekli” — Potajemnie i podstępnie.

„Ten jest dziedzic” — Ten człowiek mieni się być Mesjaszem.

„Będzie nasze” — Zachowamy naszą władzę i kapłaństwo.

Ewangelia Marka 12:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Winnicę odda innym” — Chrystusowi, apostołom i innym nauczycielom wieku ewangelicznego.

Ewangelia Marka 12:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Kamień” — Węgielny (wierzchni) symbolizuje Jezusa Chrystusa, główny Kamień Boskiego budynku. Wzór, według którego miał być budowany. "Kamień to obrażenia i Opoka zgorszenia", 1 Piotra 2:8.

Ewangelia Marka 12:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Z faryzeuszów” — Potajemnie głosili, że Żydzi jako lud Boży nie powinni płacić podatków innym władcom.

„Herodianów” — W rzeczywistości Ismaelici, wcale nie Żydzi. Ci trzymali stronę Heroda i otwarcie oświadczali się za władzą Rzymu.

„Aby Go usidlić” — Najbardziej sprzeczni ze sobą teoryści gotowi współdziałać przeciwko prawdzie.

„W mowie” — Chcąc wydostać od Jezusa poparcie nauki faryzeuszów, to wtedy mogliby Go oskarżyć o podburzanie ludu, lub gdyby oświadczył się za Herodianami, stanąłby przeciw poglądom ludu.

Ewangelia Marka 12:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Godzi się dać” — Według prawa Mojżeszowego.

Ewangelia Marka 12:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Czemu mię kusicie” — Dlaczego chcecie mnie usidlić. Jak niedorzecznym było dla człowieka niedoskonałego starać się usidlić człowieka doskonałego.

Ewangelia Marka 12:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Co jest cesarskiego” — "Oddawajcie każdemu co byście powinni", Rzym. 13:7.

„Co jest Bożego” — Tu jest nauka dla ludu Bożego, ażeby spraw religijnych nie mieszać ze światowymi. Sprawy światowe można bezpiecznie oddać do załatwienia światu.

Ewangelia Marka 12:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Saduceusze” — Agnostycy, niedowiarki.

Ewangelia Marka 12:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Przy zmartwychwstaniu” — "Anastasis" znaczy: zupełne powstanie od umarłych.

Ewangelia Marka 12:25

Paruzja (C.T. Russell):

„Są jako aniołowie” — Bezpłciowi, przyprowadzeni do stanu, w jakim był Adam zanim Ewa była stworzoną. Jako aniołowie nie umierają, tak i doskonałe ludzkie istoty nie będą umierać.

Epifania i Bazylea:

„ale są jako Aniołowie w niebiesiech” — słowa naszego Pana pouczają nas, że gdy wiek restytucji nastąpi i dzieło restytucji będzie dokonane, wtedy wszyscy, którzy będą godni, zostaną w ten sposób udoskonaleni i będą takimi jakim był Adam na samym początku — co się tyczy płci i uwolnienia od śmierci. (TP 1964, s. 52)

Ewangelia Marka 12:26

Paruzja (C.T. Russell):

„O umarłych” — Umarli potrzebują zmartwychwstania. Byłoby niedorzeczne, gdyby Pan Jezus powiedział: Co się tyczy powstania żywych.

„Iż będą wzbudzeni” — To by znaczyło, że nie przestali istnieć.

Ewangelia Marka 12:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Żywych” — Z punktu zapatrywania Jezusa oni śpią.

Ewangelia Marka 12:29

Paruzja (C.T. Russell):

„Słuchaj Izraelu” — Dwanaście pokoleń.

„Pan jeden jest” — A nie trzech (jak uczy kościół papieski).

Ewangelia Marka 12:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Będziesz miłował” — Z powodu nie zachowania tego przykazania, przyjdzie czas wielkiego ucisku. "Miłość jest wypełnieniem Zakonu", Rzym. 13:10.

„Pana Boga twego” — Stwórcę, Jehowę.

„Ze wszystkiego serca” — Tego rodzaju miłość nie czeka na przykazanie, lecz zaraz jest gotową do usług. Posłuszeństwo tej części Zakonu uzdolniło Chrystusa, że wypełnił prawo przymierza Abrahama, a jednocześnie odkupił Adama i jego rodzaj. W ten sposób Pan Jezus streścił dziesięć przykazań, które są w sobie skrócone, czyli streszczeniem całego Zakonu. Ostatecznie bezwzględne posłuszeństwo będzie wymagane od wszystkich, którzy osiągną żywot wieczny.

Epifania i Bazylea:

„ze wszystkiego serca twego” — to znaczy, że nasze wszystkie uczucia podtrzymują naszą miłość, dobrą wolę, do Niego i że one działają pod wpływem naszej miłości do Niego. (TP 1998, s. 23,24,25)

„ze wszystkiej duszy twojej” — to znaczy, że nasza cała istota z każdego punktu widzenia powinna działać z miłości do Boga i ze wszystkich swoich sił wzmacniać taką miłość do Boga. (TP 1998, s. 23,24,25)

„ze wszystkiej myśli twojej” — to znaczy, że każde nasze użycie naszych władz pojmowania, każdy przejaw władz pamięci, każda aktywność naszej wyobraźni oraz każde użycie zdolności dedukcyjnych i indukcyjnych powinno wypływać z miłości do Boga i być użyte, aby tę miłość do Boga powiększyć. (TP 1998, s. 23,24,25)

„ze wszystkiej siły twojej” — obejmuje to moc ciała, serca, umysłu, duszy i woli ze szczególnym uwzględnieniem mocy woli, która wyraża się głównie w stanowczości i stałości charakteru oraz fizycznie, umysłowo, artystycznie, moralnie i religijnie. (TP 1998, s. 23,24,25) Stanowczość rodzi samokontrolę a stałość cierpliwość, w sensie wytrwałości w czynieniu dobrze mimo przeszkód, które znosi radośnie. Dlatego głównymi przymiotami rozwijanymi tutaj są samokontrola i cierpliwość. (TP 1998, s. 23,24,25)

Ewangelia Marka 12:31

Paruzja (C.T. Russell):

„Jako samego siebie” — Pan nie powiedział: "Lepiej niż samego siebie". Chrystus, który ofiarował samego siebie za nas uczynił więcej niżeli to wymaganie.

Ewangelia Marka 12:36

Paruzja (C.T. Russell):

„Przez Ducha Świętego” — Przez natchnienie (bo duch święty nie jest osobą, lecz mocą, wpływem).

„Rzekł Pan” — Bóg Jehowa.

„Panu memu” — "Adon", znaczy: mistrz, władca (tyczy się zmartwychwstałego Chrystusa Pana).

„Po prawicy mojej” — Stanowisko łaski i władzy.

Ewangelia Marka 12:37

Paruzja (C.T. Russell):

„Wielki lud” — Któremu szczególnie to poselstwo było głoszone w ciągu ostatniej połowy 70-go tygodnia łaski.

Ewangelia Marka 12:38

Paruzja (C.T. Russell):

„Nauczonych w piśmie” — Doktorzy prawa, teologowie.

„Na rynkach” — "Agora", od słowa "agorazo", co znaczy: odkupić.

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„I mówił do nich w nauce swojej” — to wyobraża srogie krytyki oświeconych epifanią świętych względem wodzów lewickich. Te krytyki znajdują się w Present Truth (TP) w numerach 20, 21 ,22 ,24, 25, 29, 30. Może być, że każdy z tych numerów stosuje się do każdej z siedmiu biad, które wypowiedział nasz Pan na żydowskich wodzów. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Marka 12:40

Paruzja (C.T. Russell):

„Pożerają domy wdów” — Korzystając ze sposobności przymusowej sprzedaży.

Ewangelia Marka 12:43

Epifania i Bazylea:

-dotyczy 8 małych cudownych dni (VII.1920-VII.1921) (TP 1930, s. 39)

„rzekł im: ... ta uboga wdowa więcej wrzuciła, niżeli ci wszyscy” — stosuje się do obserwacji br. J. i wzmianek rocznego sprawozdania numeru 25, jak wielkie składki były czynione przez lewitów i jakie stosunkowo małe składki zostały uczynione prze oświeconych epifanią świętych. (TP 1930, s. 39)

Ewangelia Marka 12:44

Paruzja (C.T. Russell):

„Wszystką żywność” — Pan ją za to nie zganił, że tak maleńko dała na ofiarę.

Literatura o rozdziale Ewangelia Marka 12

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Ewangelia Marka

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.