3 Księga Mojżeszowa 24

3 Księga Mojżeszowa, rozdział 24 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (23 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

3 Księga Mojżeszowa 24 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

2 Rozkaż synom Izraelskim, abyć przynieśli oliwy z drzewa oliwnego czystej, wytłoczonej ku świeceniu, aby lampy gorzały ustawicznie.

3 Przed zasłoną świadectwa w namiocie zgromadzenia sporządzi je Aaron, aby się paliły od wieczora aż do poranku przed obliczem Pańskiem ustawicznie; ustawa to wieczna w narodziech waszych.

4 Na świeczniku czystym stawiać będzie lampy przed obliczem Pańskiem zawżdy.

5 Weźmiesz też mąki pszennej, a upieczesz z niej dwanaście placków; ze dwu dziesiątych części efy będzie placek jeden.

6 Potem położysz je dwiema rzędami, sześć w rzędzie jednym na stole czystym przed obliczem Pańskiem.

7 Włożysz też na każdy rząd kadzidła czystego, aby było miasto chleba spalone, na pamiątkę ku ofierze ognistej Panu.

8 Na każdy dzień sabatu kłaść je będzie kapłan porządnie przed Panem zawżdy, biorąc je od synów Izraelskich przymierzem wiecznem.

9 I będą należały Aaronowi i synom jego, którzy je jeść będą na miejscu świętem, albowiem rzeczą im to najświętszą jest z ognistych ofiar Pańskich, ustawą wieczną.

10 Tedy wyszedł syn niewiasty Izraelskiej, którego miała z mężem Egipskim, między syny Izraelskimi; i poswarzyli się w obozie syn onej niewiasty Izraelskiej z mężem Izraelskim.

11 I złorzeczył syn niewiasty Izraelskiej a imię Boże bluźnił, dla czego przywiedziony był do Mojżesza. A imię matki jego było Salomit, córka Dybrego z pokolenia Dan.

12 I podali go do więzienia, ażby im oznajmiono, co z nim rozkaże Pan czynić.

13 Tedy rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

14 Wywiedź tego bluźniercę precz za obóz, a niech włożą wszyscy, którzy to słyszeli, ręce swe na głowę jego, i niech go ukamionuje wszystko zgromadzenie.

15 A synom Izraelskim opowiedz, mówiąc: Ktobykolwiek złorzeczył Bogu swemu, odniesie karanie za grzech swój.

16 Także kto by zbluźnił imię Pańskie, śmiercią umrze, kamionując ukamionuje go wszystko zgromadzenie; tak przychodzień jako w domu zrodzony, gdyby zbluźnił imię Pańskie, umrze.

17 Także jeźliby kto zabił jakiegokolwiek człowieka, śmiercią umrze.

18 A jeźliby kto zabił bydlę wróci inne bydlę za bydlę.

19 Kto by też oszkaradził bliźniego swego, według tego, jako uczynił, niech mu się stanie.

20 Złamanie za złamanie, oko za oko, ząb za ząb; według tego, jako oszkaradził człowieka, tak mu się też niech stanie.

21 Kto by zabił bydlę, wróci insze; ale kto by zabił człowieka, umrze.

22 Prawo jednakie mieć będziecie; tak przychodzień, jako i w domu zrodzony będzie u was; bom ja Pan, Bóg wasz.

23 To gdy opowiedział Mojżesz synom Izraelskim, wywiedli onego bluźniercę za obóz, i ukamionowali go. I uczynili synowie Izraelscy według tego, jako przykazał Pan Mojżeszowi.

Komentarz do rozdziału: 3 Księga Mojżeszowa 24

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

3 Księga Mojżeszowa 24:2

Paruzja (C.T. Russell):

„oliwy czystej” — symbol Ducha Św.

„Ku poświęceniu” — wyobraża ducha Prawdy.

Epifania i Bazylea:

„Rozkaż synom Izraelskim, abyć przynieśli oliwy z drzewa oliwnego czystej, wytłoczonej ku świeceniu, aby lampy gorzały ustawicznie” — Knoty świecznika przedstawiają ludzką naturę braci w ich zdolności oświecania swych braci. (TP 1977, s. 61,62,63) I/ Najwyższy kapłan oczyszczający knoty przedstawia naszego Pana oczyszczającego nas - w naszej zdolności oświecania się wzajemnie - z grzechu, błędu, samolubstwa i światowości przez nauczanie i karanie nas. Tak jak oczyszczone knoty dają jaśniejsze i mocniejsze światło, tak my nauczamy Prawdy w sposób jaśniejszy i bardziej przekonywujący, w miarę jak przyjmujemy z większym skutkiem takie nauczanie i karanie od naszego Najwyższego Kapłana. To powoduje wzajemne lepsze oświecanie. To była pierwsza praca najwyższego kapłana przygotowującego świecznik. (TP 1977, s. 61,62,63) II/ Praca napełniania świecznika olejem była drugą czynnością związaną z przygotowaniem świecznika, który to obowiązek spoczywał wyłącznie na najwyższym kapłanie. (TP 1977, s. 61,62,63) Olej przedstawia ducha zrozumienia Prawdy. (TP 1977, s. 61,62,63) Definicja ta zawiera w sobie pojęcie dwóch rzeczy: (TP 1977, s. 61,62,63) (1) Prawdy i (TP 1977, s. 61,62,63) (2) jej właściwego zrozumienia. (TP 1977, s. 61,62,63) Obie te rzeczy nasz Najwyższy Kapłan daje nam w naszej zdolności (nauczania i zrozumiewania Prawdy (1Kor. 1:30). Cząsteczki węgla znajdujące się w oleju przedstawiałyby Prawdę, a cząsteczki oleju zawierające te cząsteczki węgla przedstawiałyby ducha zrozumienia, który otacza Prawdę. Spalanie się cząsteczek węgla w oleju powodowało promieniowanie światła w świątnicy. (TP 1977, s. 61,62,63) To przedstawia, że zadaniem Prawdy jest powodować świecenie Prawdy i oświecać. W taki sposób nasz Pan wlewał ten antytypowy olej - Prawdę i jej zrozumienie - do naszych serc i umysłów, a my przez nauczanie jeden drugiego Prawdy podtrzymujemy dla nich to światło, które pozwala im wnikać w duchowe sprawy. (TP 1977, s. 61,62,63) III/ Trzecią rzeczą związaną z przygotowaniem świecznika było utrzymanie go w stanie dobrze wypolerowanym. Tę pracę, z zakresu takiego oporządzania świecznika, także musiał wykonywać najwyższy kapłan i na to wskazuje powierzenie jemu nadzoru nad świecznikiem. Reprezentowałoby to naszego Pana, który przez Ducha, Słowo i opatrzności Boże rozwija, wzmacnia, równoważy i udoskonala braci w ich zdolności wzajemnego oświecania się Prawdą i zaangażowaniu się w takiej działalności. Tak więc, gdy są zajęci pomaganiem jeden drugiemu w zrozumieniu Prawdy, to On tak do nich przystosowuje Swoje nauki, Ducha i opatrzności, aby tych wiernych uzdolnić do takiego nauczania swoich braci, aby mogli rozwinąć się w każdym dobrym słowie i pracy oraz wzmocnić się przez to, zrównoważyć i udoskonalić. (TP 1977, s. 61,62,63) IV/ Zapalanie świecznika było inną wyłączną funkcją najwyższego kapłana. (TP 1977, s. 61,62,63) Aaron zapalający świecznik jest typem naszego Pana, który po udzieleniu nam potrzebnego oświecenia wprowadza nas w warunki, w których mamy sposobność oświecać naszych braci, a także pobudza nas przez Swego Ducha, Słowo i opatrzności do udzielenia im takiego oświecenia. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że nikt prócz najwyższego kapłana nie miał prawa do zapalania świecznika jest typem, że nikt prócz naszego Pana nie może siebie lub innych wprowadzić w sytuacje, w których miałby okazję do oświecania braci i pobudzenia ich do takiej działalności. Pokazuje to zło usiłującego „przedstawiać” siebie samego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci i zło tego, który niezależnie od jasno objawionej woli Pana, usiłuje „przedstawić” i podtrzymywać drugiego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci. To także oznacza zło w prywatnych wysiłkach stania się lub pomagania innym w staniu się (przypuszczalnym) oświecicielem braci niezależnie od zamanifestowanej Pańskiej woli wskazującej na takie działanie. (TP 1977, s. 61,62,63) Światło tak skierowane, aby świeciło przed świecznikiem - między nim i pierwszą zasłoną - symbolizuje fakty, że wszelkie Boskie uznane oświecenie pochodzi od Kościoła i jest udzielane tylko tym którzy pokornie, w cichości, z pragnieniem, w uczciwości i świętości poddają samych siebie Kościołowi w jego zdolności ustanowionego przez Boga oświeciciela braci pod Chrystusem. (TP 1977, s. 61,62,63) Taka postawa jest typowo przedstawiona przez kapłana stojącego przed świecznikiem. Wychodząc spod pierwszej zasłony najpierw dostrzegał światło. Ten fakt jest typem pierwszego przywileju zrozumienia Prawdy nowo spłodzonego Nowego Stworzenia. Zrozumienie przez niego, że światło pochodzi ze świecznika jest typem zrozumienia faktu, że otrzymana Prawda pochodzi od braci. (TP 1977, s. 61,62,63) To, że najwyższy kapłan nie zapalał lamp, gdy stał przed nimi symbolizuje fakt, że w naszym oświeceniu nie jest nam dana widzialna osobista służba naszego Pana bez ludzkiego pośrednictwa. (TP 1977, s. 61,62,63) Cień jaki najwyższy kapłan mógłby rzucić na kapłana zbliżającego się do świecznika, gdyby stał przed nim zapalając go, symbolizuje fakt, że nauczanie nas przez widzialnego naszego Pana, bez ludzkiego pośrednictwa, miałoby skutek oślepiający zamiast oświecający nas. (TP 1977, s. 61,62,63) Najwyższy kapłan stojący za świecznikiem, gdy przygotowywał go, gdy między innymi rzeczami zapalał go, jest typem naszego Pana ukrywającego się za Swymi rzecznikami w czasie nauczania nas, udzielając nam światła nie bezpośrednio, ale przez innych. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że był duchową istotą w czasie udzielania stosownego światła jest symbolizowany przez półcień, w którym stał najwyższy kapłan w stosunku do zbliżającego się kapłana podczas wykonywania jakiejkolwiek czynności związanej z przygotowywaniem świecznika. Ponadto najwyższy kapłan przyjął taką pozycję, aby symbolizować fakt, że zapalanie lamp pochodziło z kierunku świątnicy najświętszej - z nieba - a tym samym wskazywało na Boga jako ostateczne Źródło światła oświecającego Kapłanów. (TP 1977, s. 61,62,63)

3 Księga Mojżeszowa 24:3

Paruzja (C.T. Russell):

„przed zasłoną” — symbol śmierci ludzkiego ciała -- człowieczeństwa.

Epifania i Bazylea:

„Przed zasłoną świadectwa w namiocie zgromadzenia sporządzi je Aaron, aby się paliły od wieczora aż do poranku przed obliczem Pańskiem ustawicznie” — Knoty świecznika przedstawiają ludzką naturę braci w ich zdolności oświecania swych braci. (TP 1977, s. 61,62,63) I/ Najwyższy kapłan oczyszczający knoty przedstawia naszego Pana oczyszczającego nas - w naszej zdolności oświecania się wzajemnie - z grzechu, błędu, samolubstwa i światowości przez nauczanie i karanie nas. Tak jak oczyszczone knoty dają jaśniejsze i mocniejsze światło, tak my nauczamy Prawdy w sposób jaśniejszy i bardziej przekonywujący, w miarę jak przyjmujemy z większym skutkiem takie nauczanie i karanie od naszego Najwyższego Kapłana. To powoduje wzajemne lepsze oświecanie. To była pierwsza praca najwyższego kapłana przygotowującego świecznik. (TP 1977, s. 61,62,63) II/ Praca napełniania świecznika olejem była drugą czynnością związaną z przygotowaniem świecznika, który to obowiązek spoczywał wyłącznie na najwyższym kapłanie. (TP 1977, s. 61,62,63) Olej przedstawia ducha zrozumienia Prawdy. (TP 1977, s. 61,62,63) Definicja ta zawiera w sobie pojęcie dwóch rzeczy: (TP 1977, s. 61,62,63) (1) Prawdy i (TP 1977, s. 61,62,63) (2) jej właściwego zrozumienia. (TP 1977, s. 61,62,63) Obie te rzeczy nasz Najwyższy Kapłan daje nam w naszej zdolności (nauczania i zrozumiewania Prawdy (1Kor. 1:30). Cząsteczki węgla znajdujące się w oleju przedstawiałyby Prawdę, a cząsteczki oleju zawierające te cząsteczki węgla przedstawiałyby ducha zrozumienia, który otacza Prawdę. Spalanie się cząsteczek węgla w oleju powodowało promieniowanie światła w świątnicy. (TP 1977, s. 61,62,63) To przedstawia, że zadaniem Prawdy jest powodować świecenie Prawdy i oświecać. W taki sposób nasz Pan wlewał ten antytypowy olej - Prawdę i jej zrozumienie - do naszych serc i umysłów, a my przez nauczanie jeden drugiego Prawdy podtrzymujemy dla nich to światło, które pozwala im wnikać w duchowe sprawy. (TP 1977, s. 61,62,63) III/ Trzecią rzeczą związaną z przygotowaniem świecznika było utrzymanie go w stanie dobrze wypolerowanym. Tę pracę, z zakresu takiego oporządzania świecznika, także musiał wykonywać najwyższy kapłan i na to wskazuje powierzenie jemu nadzoru nad świecznikiem. Reprezentowałoby to naszego Pana, który przez Ducha, Słowo i opatrzności Boże rozwija, wzmacnia, równoważy i udoskonala braci w ich zdolności wzajemnego oświecania się Prawdą i zaangażowaniu się w takiej działalności. Tak więc, gdy są zajęci pomaganiem jeden drugiemu w zrozumieniu Prawdy, to On tak do nich przystosowuje Swoje nauki, Ducha i opatrzności, aby tych wiernych uzdolnić do takiego nauczania swoich braci, aby mogli rozwinąć się w każdym dobrym słowie i pracy oraz wzmocnić się przez to, zrównoważyć i udoskonalić. (TP 1977, s. 61,62,63) IV/ Zapalanie świecznika było inną wyłączną funkcją najwyższego kapłana. (TP 1977, s. 61,62,63) Aaron zapalający świecznik jest typem naszego Pana, który po udzieleniu nam potrzebnego oświecenia wprowadza nas w warunki, w których mamy sposobność oświecać naszych braci, a także pobudza nas przez Swego Ducha, Słowo i opatrzności do udzielenia im takiego oświecenia. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że nikt prócz najwyższego kapłana nie miał prawa do zapalania świecznika jest typem, że nikt prócz naszego Pana nie może siebie lub innych wprowadzić w sytuacje, w których miałby okazję do oświecania braci i pobudzenia ich do takiej działalności. Pokazuje to zło usiłującego „przedstawiać” siebie samego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci i zło tego, który niezależnie od jasno objawionej woli Pana, usiłuje „przedstawić” i podtrzymywać drugiego jako (przypuszczalnego) oświeciciela braci. To także oznacza zło w prywatnych wysiłkach stania się lub pomagania innym w staniu się (przypuszczalnym) oświecicielem braci niezależnie od zamanifestowanej Pańskiej woli wskazującej na takie działanie. (TP 1977, s. 61,62,63) Światło tak skierowane, aby świeciło przed świecznikiem - między nim i pierwszą zasłoną - symbolizuje fakty, że wszelkie Boskie uznane oświecenie pochodzi od Kościoła i jest udzielane tylko tym którzy pokornie, w cichości, z pragnieniem, w uczciwości i świętości poddają samych siebie Kościołowi w jego zdolności ustanowionego przez Boga oświeciciela braci pod Chrystusem. (TP 1977, s. 61,62,63) Taka postawa jest typowo przedstawiona przez kapłana stojącego przed świecznikiem. Wychodząc spod pierwszej zasłony najpierw dostrzegał światło. Ten fakt jest typem pierwszego przywileju zrozumienia Prawdy nowo spłodzonego Nowego Stworzenia. Zrozumienie przez niego, że światło pochodzi ze świecznika jest typem zrozumienia faktu, że otrzymana Prawda pochodzi od braci. (TP 1977, s. 61,62,63) To, że najwyższy kapłan nie zapalał lamp, gdy stał przed nimi symbolizuje fakt, że w naszym oświeceniu nie jest nam dana widzialna osobista służba naszego Pana bez ludzkiego pośrednictwa. (TP 1977, s. 61,62,63) Cień jaki najwyższy kapłan mógłby rzucić na kapłana zbliżającego się do świecznika, gdyby stał przed nim zapalając go, symbolizuje fakt, że nauczanie nas przez widzialnego naszego Pana, bez ludzkiego pośrednictwa, miałoby skutek oślepiający zamiast oświecający nas. (TP 1977, s. 61,62,63) Najwyższy kapłan stojący za świecznikiem, gdy przygotowywał go, gdy między innymi rzeczami zapalał go, jest typem naszego Pana ukrywającego się za Swymi rzecznikami w czasie nauczania nas, udzielając nam światła nie bezpośrednio, ale przez innych. (TP 1977, s. 61,62,63) Fakt, że był duchową istotą w czasie udzielania stosownego światła jest symbolizowany przez półcień, w którym stał najwyższy kapłan w stosunku do zbliżającego się kapłana podczas wykonywania jakiejkolwiek czynności związanej z przygotowywaniem świecznika. Ponadto najwyższy kapłan przyjął taką pozycję, aby symbolizować fakt, że zapalanie lamp pochodziło z kierunku świątnicy najświętszej - z nieba - a tym samym wskazywało na Boga jako ostateczne Źródło światła oświecającego Kapłanów. (TP 1977, s. 61,62,63)

3 Księga Mojżeszowa 24:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Na świeczniku” — figura na Kościół w całości.

Epifania i Bazylea:

„Na świeczniku czystym stawiać będzie lampy przed obliczem Pańskiem zawżdy” — Świecznik dający światło kapłanom w świątnicy jest typem Kościoła w jego zdolności powodowania oświecenia światłem - nauczania Prawdy - braci, podczas gdy kapłan widzący światło świecznika jest typem braci odbierających oświecenie (otrzymujących Prawdę) od swych nauczających Prawdy braci. Tak więc ilekroć nauczamy któregokolwiek z naszych braci prawdy biblijnej , to działamy w kompetencji przedstawionej przez świecznik udzielający światła. A ilekroć my bywamy oświecani jakąkolwiek prawdą biblijną przez naszych braci, to działamy w kompetencji przedstawionej przez kapłana patrzącego na światło świecznika. (TP 1977, s. 61)

3 Księga Mojżeszowa 24:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwanaście placków” — figura na Słowo Boże, Prawdę.

3 Księga Mojżeszowa 24:6

Epifania i Bazylea:

„dwiema rzędami, sześć w rzędzie jednym” — Liczba 6 tutaj wskazuje na Boską Prawdę, a nie na zło i niedoskonałość, tak jak zazwyczaj. 66 części Przybytku przedstawia 66 ksiąg Biblii. (TP 1956, s. 22)

3 Księga Mojżeszowa 24:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Kadzidła czystego” — Reprezentuje modlitwy i uwielbienie.

3 Księga Mojżeszowa 24:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Oko za oko” — Życie archanioła nie mogłoby odkupić utraconego życia człowieka (wg prawa).

Epifania i Bazylea:

„oko za oko...” — Sprawiedliwość nie zna przebaczenia. Ona żąda zapłaty w myśl tej zasady: "oko za oko". (TP 1959, s. 65)

3 Księga Mojżeszowa 24:22

Paruzja (C.T. Russell):

„Prawo jednakie” — Prawo Mojżesza wyprzedziło swój czas.

Literatura o rozdziale 3 Księga Mojżeszowa 24

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 3 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.