3 Księga Mojżeszowa 23

3 Księga Mojżeszowa, rozdział 23 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (44 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

3 Księga Mojżeszowa 23 — Biblia Gdańska

1 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc:

2 Powiedz synom Izraelskim, a mów im: Święta uroczyste Pańskie, które nazywać będziecie zgromadzenia święte, te są święta uroczyste moje.

3 Przez sześć dni robić będziecie; ale w dzień siódmy sabat odpocznienia, zgromadzenie święte, żadnej roboty czynić nie będziecie; sabat Pański jest we wszystkich mieszkaniach waszych.

4 A teć są uroczyste święta Pańskie, zgromadzenia święte, które obchodzić będziecie pewnego ich czasu.

5 Miesiąca pierwszego, dnia czternastego tegoż miesiąca, między dwoma wieczorami święto przejścia Pańskiego.

6 Potem dnia piętnastego tegoż miesiąca, święto przaśników będzie Panu; przez siedem dni chleby przaśne jeść będziecie.

7 A dnia pierwszego zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie.

8 Ale będziecie ofiarowali ofiarę ognistą Panu przez siedem dni. Dnia także siódmego zgromadzenie święte będzie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie.

9 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

10 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz im: Gdy wnijdziecie do ziemi którą Ja wam dawam, a będziecie żąć zboże wasze, tedy przyniesiecie snop pierwiastek żniwa waszego do kapłana.

11 I będzie tam i sam obracał on snop przed obliczem Pańskiem, aby był przyjemny za was; nazajutrz po sabacie podnosić go będzie kapłan.

12 Zabijecie też dnia, którego obracać będziecie on snop, baranka zupełnego, rocznego na ofiarę całopalenia Panu;

13 Przy tem ofiarę jego śniedną ze dwu dziesiątych części efy mąki pszennej, zadziałanej z oliwą na paloną ofiarę Panu dla wdzięcznej wonności; także ofiarę jego mokrą, wina czwartą część hynu.

14 A chleba i prażma, i nowego zboża jeść nie będziecie aż do dnia, którego przyniesiecie ofiarę Bogu waszemu; ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych.

15 Naliczycie także sobie od dnia pierwszego po sabacie, od dnia, któregoście ofiarowali snop podnoszenia, siedem tygodni zupełnych niech będzie.

16 Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni; tedy ofiarować będziecie ofiarę śniedną nową Panu.

17 Z domów waszych przyniesiecie chleby na obracanie tam i sam; dwa chleby, ze dwu dziesiątych części pszennej mąki z kwasem upieczone będą; pierwiastki to Panu.

18 A ofiarować z tym chlebem będziecie siedem baranków rocznych zupełnych, i cielca jednego, i dwu baranów; na ofiarę całopalenia będą Panu z ofiarą śniedną ich i z mokremi ofiarami ich; ofiara to ognista na wdzięczną wonność Panu.

19 Zabijecie też kozła jednego za grzech, i dwa baranki roczne na ofiarę spokojną.

20 I będzie je obracał tam i sam kapłan z chlebem pierwiastek na ofiarę sam i tam obracania przed obliczem Pańskiem, i ze dwiema barankami; i będą święte rzeczy Panu dla kapłana.

21 I ogłosicie w ten dzień święto; zgromadzenie święte mieć będziecie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie; ustawa to będzie wieczna we wszystkich mieszkaniach waszych, w narodziech waszych.

22 A gdy żąć będziecie zboże ziemi waszej, nie będziesz do końca pola twego dożynał, i kłosów pozostałych żniwa twego zbierać nie będziesz: ubogiemu, i przychodniowi zostawisz je; Jam Pan Bóg wasz.

23 Zatem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:

24 Powiedz synom Izraelskim, mówiąc: Miesiąca siódmego, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli sabat, pamiątkę trąbienia, zgromadzenie święte.

25 Żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynili, lecz ofiarować będziecie ofiarę ognistą Panu.

26 Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza, mówiąc:

27 Lecz dziesiątego dnia tegoż miesiąca siódmego, dzień oczyszczania jest; zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie trapić dusze wasze, ofiarując ognistą ofiarę Panu.

28 Żadnej roboty nie będziecie czynili w ten dzień; bo dzień oczyszczania jest na oczyszczenie was przed obliczem Pana, Boga waszego.

29 A wszelka dusza, która by się nie trapiła tego dnia, wytracona będzie z ludu swego.

30 Także, ktobykolwiek czynił robotę jaką w tenże dzień, wytracę człowieka tego z pośrodku ludu jego.

31 Żadnej roboty nie czyńcie; ustawa to będzie wieczna w narodziech waszych.

32 Sabat odpocznienia mieć będziecie, gdy trapić będziecie dusze swe; dziewiątego dnia tegoż miesiąca, wieczór, od wieczora aż do wieczora, obchodzić będziecie sabat wasz.

33 Rzekł zaś Pan do Mojżesza, mówiąc:

34 Powiedz synom Izraelskim, i rzecz: Piętnastego dnia tegoż siódmego miesiąca będzie święto kuczek przez siedem dni Panu.

35 Dnia pierwszego zgromadzenie święte będzie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie.

36 Przez siedem dni ofiarować będziecie ofiarę ognistą Panu; dnia ósmego zgromadzenie święte mieć będziecie, a będziecie ofiarowali ofiarę ognistą Panu; święto jest, żadnej roboty służebniczej nie będziecie czynili.

37 Teć są święta uroczyste Pańskie, które obchodzić będziecie, zgromadzenia święte, abyście ofiarowali ofiarę ognistą Panu, całopalenie, i ofiarę śniedną, i ofiarę spokojną i ofiary mokre, każdą w dzień swój.

38 Oprócz sabatów Pańskich, i oprócz darów waszych, i oprócz wszystkich ślubów waszych, i oprócz wszystkich dobrowolnych podarków waszych, które oddawać będziecie Panu.

39 Wszakże piętnastego dnia miesiąca siódmego, gdy zbierzecie urodzaj ziemi, będziecie obchodzili święto Panu przez siedem dni; dnia pierwszego odpocznienie, także dnia ósmego odpocznienie będzie.

40 Tedy weźmiecie sobie pierwszego dnia owocu z drzewa co najpiękniejszego, i gałązek palmowych, i gałązek drzewa gęstego, i wierzbiny od potoku, i weselić się będziecie przed Panem Bogiem waszym przez siedem dni.

41 A obchodzić będziecie to święto Panu przez siedem dni na każdy rok. Ustawa to wieczna w narodziech waszych; każdego miesiąca siódmego obchodzić je będziecie.

42 W kuczkach mieszkać będziecie przez siedem dni; każdy zrodzony w Izraelu mieszkać będzie w kuczkach,

43 Aby wiedzieli potomkowie wasi, iżem w namiotach kazał mieszkać synom Izraelskim, gdym je wywiódł z ziemi Egipskiej; Ja Pan, Bóg wasz.

44 I opowiedział Mojżesz święta uroczyste Pańskie synom Izraelskim.

Komentarz do rozdziału: 3 Księga Mojżeszowa 23

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

3 Księga Mojżeszowa 23:1

Epifania i Bazylea:

„Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza” — Bóg polecił Jezusowi jako Swemu Wykonawcy i jako Wodzowi Swego ludu. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:2

Epifania i Bazylea:

„Powiedz synom Izraelskim, a mów im” — by poinformował lud Boży Wieku Ewangelii (i podobnie Chrystus otrzyma polecenie, by poinstruował lud Boży Tysiąclecia) o licznych błogosławionych warunkach czy stanowiskach, które On przygotował dla niego (ludu), a w których ten lud miał uczestniczyć i które to warunki i błogosławieństwa, jak został celowo napomniany, miał ogłosić jako szczególnie poświęcone Bogu a zawierające dla niego (ludu) błogosławione wzajemne przywileje i doświadczenia w łasce, wiedzy i służbie. (TP 1983, s. 66,67) Wspomniane wspólne przywileje i doświadczenia obejmują (TP 1983, s. 66,67) (a) we Wieku Ewangelii antytypowych Izraelczyków jako całość, szczególnie jednak tych z pierwszego i ostatniego okresu zgromadzeń — ze Żniw i (TP 1983, s. 66,67) (b) całe chrześcijańskie życie poszczególnych antytypowych Izraelczyków, szczególnie jednak w okresach początkowym i końcowym. Bez wątpienia podczas Żniw występowały najbardziej błogosławione i uroczyste wspólne przywileje i doświadczenia w łasce, wiedzy i służbie, obejmujące antytypowego Izraela. (TP 1983, s. 66,67)

„Święta uroczyste Pańskie, które nazywać będziecie zgromadzenia święte, te są święta uroczyste moje” — to jest, te święta, które mają być traktowane jako święta dla Mnie, Mnie poświęcone. (TP 1983, s. 66,67) Zgodnie z Zakonem okresami szczególnych publicznych nabożeństw, były: (TP 1983, s. 66,67) (1 Kron. 23:30, 31; 2Kron. 8:13; 31:3; Neh. 10:33; Izaj. 1:13, 14) (TP 1983, s. 66,67) (a) pory codziennych porannych i wieczornych ofiar, czasami zwanych „całopaleniem ustawicznym”, (TP 1983, s. 66,67) (b) cotygodniowe sabaty; (TP 1983, s. 66,67) (c) dni nowiu miesiąca i (TP 1983, s. 66,67) (d) „święta uroczyste”, (TP 1983, s. 66,67) czyli pięć wyznaczonych świąt obchodzonych rokrocznie, jak: (TP 1983, s. 66,67) 1/ Święto Przejścia, (TP 1983, s. 66,67) 2/ Pięćdziesiątnica, (TP 1983, s. 66,67) 3/ Pamiątka Trąbienia, (TP 1983, s. 66,67) 4/ Dzień Pojednania (Dzień Oczyszczenia) i (TP 1983, s. 66,67) 5/ Święto Namiotów. (TP 1983, s. 66,67) ... dni składania każdodziennych ofiar rano i wieczorem (4 Mojż. 28:3, 4) oraz podczas nowiu księżyca (z wyjątkiem siódmego) nie były dniami uroczystych zgromadzeń, zgromadzeń świętych, nie są więc włączone do tego rozdziału 3Mojżeszowej. (TP 1983, s. 66,67)

3 Księga Mojżeszowa 23:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Dzień siódmy” — jeżeli dzień siódmy miał obowiązywać, aby go święcono, to nie pierwszy dzień tygodnia, niedziela. To zobowiązanie nie może być zmienione.

Epifania i Bazylea:

„Przez sześć dni robić będziecie” — Rodzaj ludzki przez sześć tysiącletnich dni znosił rzeczywistość i skutki grzechu oraz przekleństwa. (TP 1983, s. 67)

„ale w dzień siódmy sabat odpocznienia” — SABAT jest typem na nasz odpoczynek w usprawiedliwieniu z wiary, jako że błogosławieństwa 1000-lecia będą nam policzone dzięki wierze. (TP 1961, s. 109)

„żadnej roboty czynić nie będziecie” — Tysiącletni odpoczynek od przekleństwa. Jest on wspólnym błogosławionym przywilejem i doświadczeniem dla wszystkich ludzi Bożych (świętym zgromadzeniem). (TP 1983, s. 67)

„sabat Pański jest” — Jest on odpoczynkiem postanowionym przez Jehowę i ma być poświęcony Jemu (TP 1983, s. 67)

„we wszystkich mieszkaniach waszych” — ma być przestrzegany przez Jego lud wszędzie gdzie się znajduje. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dnia czternastego” — Jak księżyc tyle czasu ubywa ile przybywa, tak śmierć Chrystusa była punktem środkowym między dwoma różnymi okresami narodu Żydowskiego.

Epifania i Bazylea:

„Miesiąca pierwszego, dnia czternastego” — 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

„święto przejścia Pańskiego” — ŚWIĘTO PRZEJŚCIA obchodzone w dniu 14 Nisan reprezentuje śmierć Chrystusa i uzyskanie przez nas korzyści w usprawiedliwieniu i braniu udziału wraz z Nim w ofierze za grzech. (TP 1961, s. 109) Zgromadzenia święte pierwszego i siódmego dnia (15 i 21 Nisan), Święto Przejścia (3 Mojż. 23:5—14), stanowią typ błogosławionych przywilejów i doświadczeń ludu Bożego w życiu chrześcijańskim, w okresach efeskim i laodycejskim, przeżywającego wielką radość i pokój w wyniku stanu usprawiedliwienia, w znaczeniu uzyskania wolności z niewoli grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, w miarę jak uczestniczył w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskim usposobieniu. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:6

Epifania i Bazylea:

„dnia piętnastego” — Żydzi między innymi świętami, nazywali 15 Nisan sabatem, dniem odpoczynku, świętego zgromadzenia. Dlatego dzień po śmierci Jezusa był podwójnym sabatem, tygodniowym i Wielkanocnym. Według tego to 15 Nisan, jako sabat Wielkanocny miał swój dzień przygotowania przedtem. (mój dopisek: przeddzień 15 Nisan był dniem przygotowania przed sabatem Wielkanocnym). (TP 1937, s. 63) Te DWA Sabaty schodząc się razem uczyniły 15 Nisan, tego roku w którym umarł nasz Pan, wielkim dniem (Jan.19:31). (TP 1937, s. 63) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

„święto przaśników będzie Panu” — SIEDEM DNI ŚWIĄT PRZAŚNIKÓW reprezentuje różne specjalne radosne doświadczenia życia chrześcijańskiego w czasie siedmiu epok W.Ew., podczas gdy PIERWSZY i OSTATNI dzień, które były świętami uroczystymi przedstawiają jego dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109)

3 Księga Mojżeszowa 23:7

Epifania i Bazylea:

„A dnia pierwszego zgromadzenie święte mieć będziecie” — SIEDEM DNI ŚWIĄT PRZAŚNIKÓW reprezentuje różne specjalne radosne doświadczenia życia chrześcijańskiego w czasie siedmiu epok W.Ew., podczas gdy PIERWSZY i OSTATNI dzień, które były świętami uroczystymi przedstawiają jego dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109) Zgromadzenia święte pierwszego i siódmego dnia (15 i 21 Nisan), Święto Przejścia (3 Mojż. 23:5—14), stanowią typ błogosławionych przywilejów i doświadczeń ludu Bożego w życiu chrześcijańskim, w okresach efeskim i laodycejskim, przeżywającego wielką radość i pokój w wyniku stanu usprawiedliwienia, w znaczeniu uzyskania wolności z niewoli grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, w miarę jak uczestniczył w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskim usposobieniu. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:8

Epifania i Bazylea:

„dnia także siódmego zgromadzenie święte będzie” — SIEDEM DNI ŚWIĄT PRZAŚNIKÓW reprezentuje różne specjalne radosne doświadczenia życia chrześcijańskiego w czasie siedmiu epok W.Ew., podczas gdy PIERWSZY i OSTATNI dzień, które były świętami uroczystymi przedstawiają jego dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109) Zgromadzenia święte pierwszego i siódmego dnia (15 i 21 Nisan), Święto Przejścia (3 Mojż. 23:5—14), stanowią typ błogosławionych przywilejów i doświadczeń ludu Bożego w życiu chrześcijańskim, w okresach efeskim i laodycejskim, przeżywającego wielką radość i pokój w wyniku stanu usprawiedliwienia, w znaczeniu uzyskania wolności z niewoli grzechu, błędu, samolubstwa i światowości, w miarę jak uczestniczył w Prawdzie, sprawiedliwości, miłości i niebiańskim usposobieniu. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:9

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Pan do Mojżesza” — Bóg zlecił Jezusowi. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:10

Epifania i Bazylea:

„Powiedz synom Izraelskim i rzecz im” — by Jego ludowi udzielił instrukcji dotyczących Swego zmartwychwstania trzeciego dnia (16 Nisan). Jezus czynił to stopniowo, gdy jako Logos był aktywny w udzielaniu stosownych tekstów ze Starego Testamentu, szczególnie tego rozważanego obecnie, lecz jeszcze szczególniej wtedy, gdy instruował uczniów przy końcu Swej ziemskiej posługi (na przykład, Mat. 16:21). (TP 1983, s. 67)

„gdy wnijdziecie do ziemi” — Poinstruował ich, że po Jego zmartwychwstaniu, gdy wejdą w sferę właściwej Prawdy i w sferę jej Ducha. (TP 1983, s. 67)

„a będziecie żąć zboże” — począwszy od Żniwa Żydowskiego. (TP 1983, s. 67)

„tedy przyniesiecie snop pierwiastek żniwa waszego” — przedstawia Chrystusa. (TP 1946, s. 57) będą oni (jak i pozostały lud Boży Wieku Ewangelii) świadczyć o naszym Panu jako zmartwychwstałym Nowym Stworzeniu, pierwszym z śpiących pierwiastków. (TP 1983, s. 67)

3 Księga Mojżeszowa 23:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Obracał on snop” — Pierwociny: reprezentuje zmartwychwstanie Chrystusa: "Stał się pierworodnym tych, którzy zasnęli". 1Kor.15:20.

„Nazajutrz po sabacie” — Dzień 16 Nisan jest właściwym dniem. Pan nasz był ukrzyżowany w piątek na wieczór, a wzbudzony z umarłych w niedzielę rano.

Epifania i Bazylea:

„I będzie tam i sam obracał on snop przed obliczem Pańskim, aby był przyjemny za was” — Obracanie snopa jęczmiennego z pierwiastków żniwa w dniu 16 Nisan przedstawiało zmartwychwstanie Chrystusa Pana, który "stał się pierwiastkiem tych którzy zasnęli". (TP 1950, s. 3) Nasz Pan jako zmartwychwstałe Nowe Stworzenie przedstawił się Jehowie trzeciego dnia, by od tej chwili być stale żywym i aktywnym w posłudze i (po Swym Wniebowstąpieniu) być przyjętym dla naszej korzyści, by nas usprawiedliwiać i wstawiać się za nami. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:12

Epifania i Bazylea:

„Na ofiarę całopalenia Panu” — Ta ofiara nadawała się do przyjęcia przez Boga. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:13

Epifania i Bazylea:

„ofiarę jego śniedną ... także ofiarę jego mokrą” — i towarzyszyło jej głoszenie Prawdy w głębszych i płytszych zarysach. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:14

Epifania i Bazylea:

„A chleba i prażma, i nowego zboża jeść nie będziecie aż do dnia, którego przyniesiecie ofiarę Bogu waszemu; ustawa to wieczna będzie w narodziech waszych, we wszystkich mieszkaniach waszych” — Lud Boży Wieku Ewangelii nie ma uczestniczyć w Prawdzie na czasie od czasu zmartwychwstania Jezusa bez uznawania Jego zmartwychwstania oraz ważności tego zmartwychwstania w Boskim Planie. Jest to zarządzeniem na cały Wiek, obowiązującym w każdym okresie Kościoła. W istocie będzie też tysiącletnim zarządzeniem. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Od dnia” — 16 Nisan.

„Snop podnoszenia” — Reprezentuje zmartwychwstanie Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„po sabacie” — Żydzi między innymi świętami, nazywali 15 Nisan sabatem, dniem odpoczynku, świętego zgromadzenia. Dlatego dzień po śmierci Jezusa był podwójnym sabatem, tygodniowym i Wielkanocnym. Według tego to 15 Nisan, jako sabat Wielkanocny miał swój dzień przygotowania przedtem. (mój dopisek: przeddzień 15 Nisan był dniem przygotowania przed sabatem Wielkanocnym). (TP 1937, s. 63) Te DWA Sabaty schodząc się razem uczyniły 15 Nisan, tego roku w którym umarł nasz Pan, wielkim dniem (Jan.19:31). (TP 1937, s. 63) 14 Nisan bardzo często przypada na inny dzień niż piątek. (TP 1959, s. 34)

3 Księga Mojżeszowa 23:16

Paruzja (C.T. Russell):

„Pięćdziesiąt dni” — Pięćdziesiątnica, czyli zielone świątki, figuruje rok pięćdziesiąty, albo rok jubileuszowy. Typ na Restytucję, 1000-lecie.

Epifania i Bazylea:

„Aż do pierwszego dnia po siódmym tygodniu naliczycie pięćdziesiąt dni; tedy ofiarować będziecie ofiarę śniedną nową Panu” — ZIELONE ŚWIĄTKI przedstawiają nasz przywilej w Duchu Św. podczas W.Ew. (spłodzenie, ożywienie, wzrost, wzmocnienie, zrównoważenie, skrystalizowanie i narodzenie). (TP 1961, s. 109) Zielone Świątki w Starym Testamencie były znane jako święto żniwa i święto tygodni i były Świętem Pierwiastków, którego pierwszymi dwoma pierwiastkami były chleby obracania obracane przed Jehową. (TP 1983, s. 68) Z tego punktu widzenia jest on typem całego Wieku Ewangelii w aspekcie stanowienia czasu, w którym Duch Święty był wylewany na nowe stworzenia Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii, antytypowe pierwiastki w szerszym znaczeniu. (TP 1983, s. 68) Ale z punktu widzenia popierwiastków dzień Pięćdziesiątnicy, niezależnie od chlebów obracania w drugorzędnym znaczeniu, jest typem Wieku Tysiąclecia, w którym Duch będzie wylany "na wszelkie ciało". (TP 1983, s. 68) Zgromadzenie święte w dniu Pięćdziesiątnicy, na Wiek Ewangelii, stanowi typ błogosławionych przywilejów i doświadczeń nowych stworzeń oraz ich wielką radość w stanie spłodzenia z Ducha jako antytypowych pierwiastków, przed wejściem do stanu narodzenia z Ducha i walnego zgromadzenia Kościoła pierworodnych. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Chleby na obracanie” — Figuruje M.St. i W.G. podczas ich przyjęcia dla zasług Najwyższego kapłana okazane przez zesłanie Ducha Św. podczas Zielonych Świąt.

Epifania i Bazylea:

„Z domów waszych przyniesiecie chleby na obracanie tam i sam” — ofiarowanie dwóch bochenków chleba wyobraża przedstawienie Kościoła Bogu i przyjęcie go przez zasługę wielkiego Arcykapłana, co wskazywało na namaszczenie Duchem Św. w dniu Pięćdziesiątnicy. (TP 1950, s. 3)

„dwa chleby” — przedstawiają to samo co dwa kozły w Dniu Pojednania... zwycięskie M.St. i W.G. Wskazywało to na fakt, że chociaż ich wszystkich Bóg przyjmuje przez Jezusa Chrystusa, to jednak On wiedział, że nie wszyscy będą wiernymi aż do końca. (TP 1950, s. 3) wódz dobrych Lewitów stał się pierwszym członkiem pozafiguralnego drugiego obracanego chleba, który był przedstawiony Bogu. W dniu 11 listopada 1923, który był pozafiguralnym pięćdziesiątym dniem, Zielonymi Świątkami (od października 1923 do października 1924), Pan przedstawił Ojcu Kościół w jego dwóch częściach jako takich [Małe Stadko i Wielkie Grono] oddzielne i odrębne, jako dwa pozafiguralne obracane chleby. W skończonym obrazie przedstawienie drugiego chleba, tzn. tego, który przedstawia Wielkie Grono reprezentuje przedstawienie oczyszczonego Wielkiego Grona jako takiego. (TP 1967, s. 63) Dnia 11 listopada 1923, który był pozafiguralnym dniem pięćdziesiątym, Zielonymi Świątkami (od października 1923 do paźdź. 1924), Pan ofiarował Ojcu „Kościół w dwóch częściach jako takich, wyróżnionych i odrębnych”, jako dwa pozafiguralne chleby obracania. „Ofiarowanie drugiego chleba, tj. tego, który przedstawia Wielkie Grono, wyobraża w końcowym obrazie ofiarowanie oczyszczonych członków Wielkiego Grona jako takich”. (TP 1964, s. 14,15) To ofiarowanie zaczęło się w pozafiguralnym dniu Zielonych Świątek i jest pokazane w różnicy, jak brat Johnson i brat Jolly zapatrywali się z odmiennych punktów widzenia na proponowaną rezygnację pewnego brata: W tym prostym epizodzie, 11 listopada 1923, w dziesiątym roku po październiku 1914, Pan rozpoczął pracę pozafiguralnego ofiarowania dwóch pozafiguralnych chlebów obracania w skończonym obrazie. Brat Johnson jako wódz Kapłanów, był pierwszym członkiem bochenka chleba danego na obracanie przedstawiającego Małe Stadko, a brat R.G. Jolly, wódz dobrych Lewitów, był pierwszym członkiem bochenka chleba danego na obracanie przedstawiającego Wielkie Grono w skończonym obrazie. (TP 1964, s. 14,15) Z tego widzimy, że pozafiguralny dzień Zielonych Świątek, w którym Jezus ofiarował Bogu dwa pozafiguralne chleby na obracanie w ich pierwszych członkach, co wskazywało, że ci dwaj bracia byli Nowymi Stworzeniami, i że w skończonym obrazie, oni obaj będą wierni aż do śmierci, z których pierwszy będzie członkiem Małego Stadka, a drugi członkiem Wielkiego Grona. (TP 1964, s. 14,15)

„z kwasem upieczone będą” — fakt, iż oba bochenki obracania były pieczone z kwasem dowodzi, iż ich antytypy były mniej lub więcej w stanie skażenia — w ciele. (TP 1983, s. 68)

3 Księga Mojżeszowa 23:18

Epifania i Bazylea:

„i dwu baranów” — dwa barany i dwa baranki (w.19) z 3Mojż 23 odnoszą się do dwóch klas nowych stworzeń, Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:19

Epifania i Bazylea:

„Zabijecie też kozła jednego za grzech, i dwa baranki roczne na ofiarę spokojną” — z dwoma chlebami obracania ofiarowanymi podczas Pięćdziesiątnicy składano nie tylko ofiarę całopalenia łącznie z ofiarą śniedną i ofiarami mokrymi, lecz także kozła na ofiarę za grzech i ponadto dwa baranki na ofiarę spokojną, KTÓRE BYŁY OBRACANE. (TP 1983, s. 68,69) .... dwa barany (w.18) i dwa baranki z 3Mojż 23 odnoszą się do dwóch klas nowych stworzeń, Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii...... (TP 1983, s. 68,69) Obecność tych ofiar łącznie z ofiarowanymi dwoma bochenkami obracania dowodzi, że te bochenki przedstawiają nowe stworzenia w okresie trwania ich ofiarowania — stąd, od Zielonych Świątek aż do opuszczenia ziemi przez Wielką Kompanię. Jedna ofiara za grzech dowodzi, iż tylko jeden z antytypowych bochenków (Maluczkie Stadko) złoży ofiarę za grzech, a dwie ofiary spokojne wskazują, że oba antytypowe bochenki (Maluczkie Stadko i Wielka Kompania) będą wypełniać śluby stale, aż do śmierci. (TP 1983, s. 68,69)

3 Księga Mojżeszowa 23:22

Epifania i Bazylea:

„A gdy żąć będziesz zboże ziemi waszej, nie będziesz do końca pola twego dożynał” — Bóg poleca właścicielom pól żniwnych (przedstawiających naszego Pana Mat. 20:1-8) pozostawianie pokłosia. (TP 1982, s. 51)

„ubogiemu” — typ członków Wielkiej Kompanii, którzy utracili bogactwa wysokiego powołania. (TP 1982, s. 51)

„przychodzeń” — „przychodzień” zdaje się tu przedstawiać poświęconych i oświeconych Duchem, ale nie spłodzonych z Ducha, obcych w odniesieniu do Wysokiego Powołania, tzn. M.G. (TP 1973, s. 74)

3 Księga Mojżeszowa 23:24

Epifania i Bazylea:

„Miesiąca siódmego pierwszego dnia tegoż miesiąca” — DZIEŃ NOWEGO KSIĘŻYCA SIÓDMEGO MIESIĄCA zdaje się przedstawiać na W.Ew. nasze przywileje dotyczące miłosierdzia, przywileje związane z braterską miłością, tj. siódmą łaską wymienioną w 2Piotr.1:5-7, a także siódmą pod względem logicznym choć w niepisanym porządku w dwunastu łaskach reprezentowanych przez drogie kamienie napierśnika arcykapłana, a także przez drogie kamienie murów Nowego Jeruzalemu. (TP 1961, s. 109) dwunaście nowi księżyca przedstawia doświadczenia związane z rozwojem, itd., dwunastu głównych łask. (TP 1983, s. 69) Jedynie jeden dzień nowiu każdego roku, siódmego nowiu, był świętem uroczystym. (TP 1983, s. 69)

„będziecie mieli sabat, pamiątkę trąbienia” — Boskie, instrukcje udzielone ludowi przez Jezusa mówiły, iż do tych przywilejów należało posiadanie przypisanego odpoczynku Tysiącletniego od przekleństwa (sabat) ze szczególnym proklamowaniem prawdy na temat miłości bezinteresownej, jako pomnika wystawionego Bogu, który jest miłością. (TP 1983, s. 69)

„zgromadzenie święte” — wraz z błogosławionymi wzajemnymi doświadczeniami Jego ludu w łasce, wiedzy i służbie. (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:27

Epifania i Bazylea:

„dzień oczyszczania jest” — DZIEŃ POJEDNANIA przedstawia na W.Ew. doświadczenia związane z ofiarą za grzech całego Chrystusa Głowy i Ciała, a nie ich dzieło pojednania w czasie 1000-lecia. (TP 1961, s. 109)

„zgromadzenie święte mieć będziecie” — Bóg nakazał Swemu ludowi obchodzić go uroczyście jako zgromadzenie święte, co zdaje się być typem wydanego przez Niego Swemu ludowi polecenia w Wieku Ewangelii do święcenia go i zgłaszania się po przywileje jego ofiary za grzech, branie udziału w stosowanych błogosławionych doświadczeniach w łasce, wiedzy i służbie. (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:29

Epifania i Bazylea:

„A wszelka dusza, która by się nie trapiła tego dnia, wytracona będzie z ludu swego” — Wszystkim nakazano szczególną świętość oraz obchodzenie przypisanego odpocznienia Tysiąclecia od rzeczy związanych z przekleństwem, wykluczając karnie z takiego stanowiska tych, którzy stale i dobrowolnie ten dzień bezcześcili. Dla spłodzonych z Ducha to oznaczałoby drugą śmierć (Żyd. 6:4—6; 10:27—31). Zarządzenie to miało być stosowane ustawicznie (w. 32). (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:32

Epifania i Bazylea:

„od wieczora do wieczora obchodzić będziecie wasz sabat” — Zarządzenie to miało być stosowane ustawicznie. (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:34

Epifania i Bazylea:

„święto kuczek” — ŚWIĘTO KUCZEK przedstawia na W.Ew. różnych członków pozaobrazowego Izraela, przebywających każdy w swojej własnej klasie, podczas gdy uroczyste święta w PIERWSZY i OSTATNI dzień przedstawiają dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109) Święto Namiotów, czyli święto Zgromadzenia, podczas którego Izraelczycy w wielkiej radości przebywali w kuczkach skonstruowanych z gałęzi różnych rodzajów drzew. (TP 1983, s. 69) Antytyp tego to stan różnych klas ludu Bożego Wieku Ewangelii w ich ostatecznych stanowiskach, szczególnie tych z okresu Żniwa, jako rezultatu wysiłków podejmowanych przed Jehową. (TP 1983, s. 69)

3 Księga Mojżeszowa 23:35

Epifania i Bazylea:

„Dnia pierwszego zgromadzenie święte będzie; żadnej roboty służebniczej czynić nie będziecie” — Święte zgromadzenie w pierwszym dniu święta oraz w ósmym dniu (w.36), następującym po siedmiu dniach ucztowania, stanowi na Wiek Ewangelii typ wzajemnych błogosławionych przywilejów i doświadczeń ludu Bożego obu Żniw, szczególnie epifanicznego, w różnych stanowiskach klasowych. (TP 1983, s. 70)

3 Księga Mojżeszowa 23:39

Epifania i Bazylea:

„dnia pierwszego odpocznienie, także dnia ósmego odpocznienie” — ŚWIĘTO KUCZEK przedstawia na W.Ew. różnych członków pozaobrazowego Izraela, przebywających każdy w swojej własnej klasie, podczas gdy uroczyste święta w PIERWSZY i OSTATNI dzień przedstawiają dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109)

3 Księga Mojżeszowa 23:40

Epifania i Bazylea:

„owocu z drzewa co najpiękniejszego” — (gałązki z dobrego drzewa [owocowego]); klasowe stanowiska Małego Stadka. (TP 1973, s. 74)

„i gałązek palmowych” — klasowe stanowiska Wielkiego Grona. (TP 1973, s. 74)

„i gałązek drzewa gęstego” — klasowe stanowiska klasy Wtórej Śmierci. (TP 1973, s. 74)

„i wierzbiny od potoku” — klasowe stanowiska M.G. (TP 1973, s. 74)

3 Księga Mojżeszowa 23:42

Epifania i Bazylea:

„w kuczkach mieszkać będziecie” — ŚWIĘTO KUCZEK przedstawia na W.Ew. różnych członków pozaobrazowego Izraela, przebywających każdy w swojej własnej klasie, podczas gdy uroczyste święta w PIERWSZY i OSTATNI dzień przedstawiają dwa okresy żęcia. (TP 1961, s. 109)

3 Księga Mojżeszowa 23:44

Epifania i Bazylea:

„I opowiedział Mojżesz święta uroczyste Pańskie synom Izraelskim” — Podczas Wieku Ewangelii Jezus jako Boski Wykonawca ogłosił (opowiedział) te wszystkie antytypowe ,,święta uroczyste”, okresy uroczystości i radości, Swemu ludowi. To samo uczyni w Wieku Tysiąclecia w stosunku do ludu Bożego będącego pod Nowym Przymierzem. (TP 1983, s. 70)

Literatura o rozdziale 3 Księga Mojżeszowa 23

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 3 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.