3 Księga Mojżeszowa 16

3 Księga Mojżeszowa, rozdział 16 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (34 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

3 Księga Mojżeszowa 16 — Biblia Gdańska

1 Potem mówił Pan do Mojżesza po śmierci dwu synów Aaronowych, którzy ofiarując przed Panem, pomarli;

2 I rzekł Pan do Mojżesza: Mów do Aarona, brata twego, niech nie wchodzi każdego czasu do świątnicy wewnątrz za zasłonę przed ubłagalnią, która jest na skrzyni, aby nie umarł, bo w obłoku okazować się będę nad ubłagalnią.

3 Ale tak wchodzić będzie Aaron do świątnicy z cielcem na ofiarę za grzech, a z baranem na ofiarę całopalenia.

4 W szatę lnianą poświęconą oblecze się, a ubiory lniane będą na ciele jego; i pasem lnianym opasze się, i czapkę lnianą włoży na głowę; szaty święte są; i umyje wodą ciało swe, a oblecze się w nie.

5 A od zgromadzenia synów Izraelskich weźmie dwu kozłów na ofiarę za grzech, i jednego baranka na całopalenie.

6 I będzie ofiarował Aaron cielca swego na ofiarę za grzech, i uczyni oczyszczenie za się, i za dom swój.

7 Weźmie też dwu kozłów, a postawi je przed Panem u drzwi namiotu zgromadzenia.

8 I rzuci Aaron na oba kozły losy, los jeden Panu, a los drugi Azazelowi.

9 I będzie ofiarował Aaron onego kozła, na którego padł los Panu, i ofiarować go będzie za grzech.

10 Ale kozła, na którego padł los Azazela, postawi żywego przed Panem, aby oczyszczenie uczynił przezeń, a wypuścił go do Azazela na puszczę.

11 I będzie ofiarował Aaron cielca, na ofiarę za grzech twój, a oczyszczenie uczyni za się, i za dom swój, i zabije cielca na ofiarę za grzech swój.

12 Tedy weźmie pełną kadzielnicę węgla rozpalonego z ołtarza przed oblicznością Pańską, i pełne garści swe kadzenia wonnego utłuczonego i wniesie za zasłonę.

13 A włoży ono kadzenie na ogień przed Panem, aby okrył dym kadzenia ubłagalnią, która jest nad świadectwem, a nie umrze.

14 Potem wziąwszy ze krwi cielca onego, kropić będzie palcem swym na ubłagalni ku wschodowi słońca; także przed ubłagalnią kropić będzie siedem kroć tą krwią palcem swym.

15 Zabije też kozła na ofiarę za grzech ludu, a wniesie wewnątrz krew jego za zasłonę; i uczyni ze krwią jego, jako uczynił ze krwią cielca, i kropić będzie nią nad ubłagalnią i przed ubłagalnią.

16 Tak oczyści świątnicę od nieczystot synów Izraelskich, i od przestępstw ich, i od wszystkich grzechów ich; toż też uczyni namiotowi zgromadzenia, który jest między nimi, w pośrodku nieczystot ich.

17 A żaden człowiek niech nie będzie w namiocie zgromadzenia, gdy on wchodzić będzie ku oczyszczaniu do świątnicy, aż wynijdzie i wykona oczyszczenie sam za się i za dom swój, i za wszystko zgromadzenie Izraelskie.

18 I wynijdzie do ołtarza, który jest przed Panem, a oczyści go; i wziąwszy krwi cielcowej i krwi kozłowej, pomaże rogi ołtarza w około;

19 A pokropi go z wierzchu tąż krwią palcem swym siedem kroć, a oczyści go, i poświęci go od nieczystot synów Izraelskich.

20 Potem gdy odprawi oczyszczenie świątnicy i namiotu zgromadzenia i ołtarza, ofiarować będzie kozła żywego.

21 A włożywszy Aaron obie ręce swe na głowę kozła żywego, wyznawać będzie nad nim wszystkie nieprawości synów Izraelskich, i wszystkie przestępstwa ich ze wszystkiemi grzechami ich, a włoży je na głowę kozła onego, i wypuści go przez człowieka na to obranego na puszczą.

22 A tak poniesie on kozieł na sobie wszystkie nieprawości ich do ziemi pustej; i wypuści kozła onego na puszczą.

23 Potem wróciwszy się Aaron do namiotu zgromadzenia, złoży z siebie szaty lniane, w które się był oblekł, wchodząc do świątnicy, i zostawi je tam.

24 Omyje też ciało swoje wodą, na miejscu świętem, i oblecze się w szaty swe; a wyszedłszy sprawować będzie ofiarę całopalenia swego, i ofiarę całopalenia ludu, i uczyni oczyszczenie za się, i za lud.

25 A tłustość ofiary za grzech spali na ołtarzu.

26 A ten, który zawiódł kozła do Azazela, upierze szaty swe; a omywszy ciało swoje wodą, potem wnijdzie do obozu.

27 Cielca zaś ofiarowanego za grzech, i kozła za grzech, których krew wniesiona była ku sprawowaniu oczyszczenia do świątnicy, wyniosą precz za obóz, i spalą ogniem skóry ich, i mięso ich, i gnój ich.

28 A ten, co je palić będzie, upierze szaty swoje, a omywszy ciało swoje wodą, potem wnijdzie do obozu.

29 To też będzie wam za ustawę wieczną: Miesiąca siódmego, dziesiątego dnia tegoż miesiąca, trapić będziecie dusze wasze, i żadnej roboty nie będziecie robić, tak w domu zrodzony, jako przychodzień, który gościem jest między wami;

30 Bo w ten dzień oczyści was kapłan, abyście oczyszczeni byli od wszystkich grzechów waszych przed Panem oczyszczeni będziecie.

31 Sabatem odpocznienia będzie wam to, w który trapić będziecie dusze wasze ustawą wieczną.

32 A oczyszczać będzie kapłan, który jest pomazany, a którego poświęcone są ręce ku sprawowaniu urzędu miasto ojca jego, a oblecze się w szaty lniane, w szaty święte;

33 I oczyści świątnicę świętobliwości, i namiot zgromadzenia; i ołtarz oczyści, i kapłany, i wszystek lud zgromadzony oczyści.

34 I będzie to wam za ustawę wieczną ku oczyszczaniu synów Izraelskich od wszystkich grzechów ich raz w rok. I uczynił Mojżesz, jako mu był rozkazał Pan.

Komentarz do rozdziału: 3 Księga Mojżeszowa 16

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

3 Księga Mojżeszowa 16:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Aaron” — Reprezentuje Chrystusa -- Głowę i Ciało.

„Do świątnicy” — stan Zwycięzców, którzy otrzymali Boską naturę.

„Za zasłonę” — Symbol śmierci ludzkiego ciała.

„Przed ubłagalnię” — które z Cherubami i z światłem reprezentują Jehowę.

„Na skrzyni” — typ na Chrystusa.

„Aby nie umarł” — Gdyby Chrystus Pan uchybił w czymkolwiek e dziele ofiarowania, to czekała Go niechybna śmierć. "I był wysłuchany w czym się obawiał". Żyd.5:7.

Epifania i Bazylea:

„do świątnicy” — do Świątnicy Najświętszej. (TP 1926, s. 32) Zdanie z tego wiersza, powinno być oddane następująco: „Mów do Aarona, brata twego, niech nie wchodzi każdego czasu do Świątnicy [Najświętszej] — z zewnątrz [Świątnicy] przy zasłonie przed obecność ubłagalni”. Zwrot, który usunęliśmy z poprzedzającej części zdania jest widocznym wyjaśnieniem tego, co oznacza wejście do Świątnicy Najświętszej, gdyż on tłumaczy, że przez to wyrażenie rozumie się Świątnicę Najświętszą, do której się wchodzi z wnętrza Przybytku przez przejście pod drugą zasłoną. (TP 1982, s. 47)

3 Księga Mojżeszowa 16:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Młodego cielca” — Młody cielec reprezentuje człowieczeństwo naszego Pana.

„Ofiarę za grzech” — "Aby położył ofiarą za grzech duszę swą". Iz.53:10.

„Ofiarę całopalenia” — Pokazuje jak Bóg przyjmuje ofiarę.

Epifania i Bazylea:

„Ale tak wchodzić będzie Aaron do świątnicy” — Czynności Aarona, wchodzącego do Świątnicy Najświętszej z krwią ofiary pojednania i przedstawiającego ją przed ubłagalnią razem z wonnym kadzidłem -- przedstawia wniebowstąpienie Jezusa. (TP 1958, s. 61,64) Aaron przedstawia Nowe Stworzenie w Boskiej naturze. (TP 1958, s. 61,64)

„z cielcem” — przedstawia człowieczeństwo Chrystusa. (TP 1958, s. 61,64)

3 Księga Mojżeszowa 16:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Pasem lnianym” — wyobraża Chrystusa, jako wiernego sługę.

„Czapkę lnianą” — wstęgę z cienkiego płótna, którą było opasane czoło, a do którego była przymocowana korona złota.

„Umyje wodą” — aby pokazać czystość Chrystusa naszego Arcykapłana, "Który grzechu nie uczynił, jak również przypisaną sprawiedliwość Kościoła.

Epifania i Bazylea:

„W szatę lnianą poświęconą oblecze się” — Aaron, figuralny Najwyższy Kapłan wyobrażał Jezusa, Głowę i Kościół jako członki Ciała tego wielkiego i pozafiguralnego Najwyższego Kapłana. (TP 1961, s. 46) W ciągu odprawowania ofiary za grzech, Najwyższy Kapłan nosił tylko białe szaty lniane. (TP 1961, s. 46) Ta część usługi Dnia Pojednania, która była wykonana przez Aarona usługującego w lnianych szatach ofiarniczych, wyobraża tę część usługi pozafiguralnego Dnia Pojednania, która należy do W.Ew. (TP 1961, s. 46)

3 Księga Mojżeszowa 16:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwu kozłów” — Wyobraża wszystkich ofiarowanych w W.Ew., którzy ofiarowali swoje życie na służbę Bogu.

3 Księga Mojżeszowa 16:6

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczyszczenie za się” — Za członków swego ciała- Kapłanów.

„I za dom swój” — Wszystkich wierzących -- domowników wiary, Lewitów. Zasługi ofiary Chrystusa nie mogą być przypisane nikomu poza domownikami wiary.

Epifania i Bazylea:

„I będzie ofiarował” — ofiary składane w Dniu Pojednania były za grzechy popełnione od 18:00 poprzedniego wieczora, aż do 18:00 w dniu kiedy były składane, czyli za cały Dzień Pojednania, będący pierwszą częścią dzieła pojednania, a w dodatku pojednanie było skuteczne za cały naród, aż do rozpoczęcia się następnego Dnia Pojednania. (TP 1933, s. 16) Ta część Dnia Pojednania od 18:00 poprzedniego wieczora do ok. godz. 9:00 -- kiedy rozpoczynano składanie ofiary cielca -- przedstawia czas od upadku Adama, aż do ofiarowania się naszego Pana. (TP 1933, s. 16) Resztę Dnia przedstawia W.Ew. i 1000-lecie. (TP 1933, s. 16)

„za się” — nie była to ofiara za Aarona, ale za jego synów. (TP 1926, s. 14,15)

„za dom swój” — za Lewitów. (TP 1926, s. 14,15)

3 Księga Mojżeszowa 16:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Dwu kozłów” — Z obozu. To pokazuje, że ludzie Boży, zanim się poświęcili Bogu pierwej byli grzesznikami jak i inni.

„U drzwi namiotu” — To wyobraża pragnienie umarcia tj. poświęcenia swego życia -- człowieczeństwa -- jak to uczynił Zbawiciel i aby wejść do stanu duchowego.

Epifania i Bazylea:

„a postawi je” — Żaden Kozioł nie stałby spokojnie na jednym miejscu, gdyby nie był przywiązany. (TP 1931, s. 24,25) A/ Powróz -- którym przywiązany był Kozioł Azazela do drzwi jest to duch poświęcenia, związany przez Słowo i Opatrzność Boską. (TP 1931, s. 24,25) B/ Przywiązanie -- warunki (Słowo i Opatrzność Boska) wstrzymywały naturalny umysł W.G. od czynienie tego, co by sobie życzyło czynić, wyobrażone jest to przez przywiązanie Kozła, nie będącego w stanie się uwolnić. (TP 1931, s. 24,25) C/ Węzły -- 1/ moc Boskiego Słowa, to pierwszy węzeł. (TP 1931, s. 24,25) 2/ Zarysy Boskiej opatrzności dane w ręce "Onego sługi", to drugi węzeł. (TP 1931, s. 24,25)

„przed Panem” — znaczy, uczynić coś tyczącego się spraw Boskich, pod specjalną Pańską uwagą. (TP 1938, s. 70)

3 Księga Mojżeszowa 16:8

Paruzja (C.T. Russell):

„I rzucił Aaron losy” — To wskazuje, że Pan Bóg nie ma względu kto z poświęconych otrzyma Boską naturę.

„Jeden Panu, drugi Azazelowi” — Wyraz hebrajski Azazel znaczy książę ciemności i odnosi się do klasy, która będzie oddana szatanowi na zatracenie ciała.

3 Księga Mojżeszowa 16:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Na którego los padł Panu” — Reprezentuje tych, którzy prawdziwie naśladują Chrystusa w tym wszystkim co On pozostawił do naśladowania. Ofiarować go będzie, lecz nie kozła Azazela.

3 Księga Mojżeszowa 16:10

Paruzja (C.T. Russell):

„Ale kozła Azazela” — Reprezentuje klasę poświęconych naśladowców Chrystusa, "którzy dla bojaźni śmierci po wszystek czas żywota podli byli niewoli". Żyd.2:15.

3 Księga Mojżeszowa 16:11

Epifania i Bazylea:

„I będzie ofiarował Aaron cielca” — Zabicie cielca w dzień figuralnego pojednania przedstawia to, co Jezus uczynił gdy oddał Swoją WOLĘ. Tak samo przedstawia się sprawa z przyszłymi członkami Jego Ciała... (TP 1962, s. 28) Pozbyli się oni na zawsze prawa do swojej woli, lecz nie ofiarowali swojego życia, chociaż wiedzieli, że oddanie woli oznaczało także oddanie życia. Nic jednak nie mieli do czynienia Z POZBYCIEM SIĘ SWYCH PRAW. Gdy Jezus stał się ich Obrońcą, wziął je w Swoją opiekę. Od czasu więc, gdy oddali swoją wolę, znajdowali się w Jego opiece. Oddali oni zatem swoję wolę w tej sprawie i pozostawili wszystko JEMU do dyspozycji. ON był obecny przy poświęceniu i ofiarowaniu ich usprawiedliwionego człowieczeństwa, albowiem On jest ich Najwyższym Kapłanem. (TP 1962, s. 28)

„za się, i za dom swój” — "Za się" i za "dom swój" oznaczają odpowiednio Maluczkie Stadko i Wielką Kompanię, za które Jezus antytypiczny cielec - został ofiarowany podczas Wieku Ewangelii. (TP 2000, s. 85)

3 Księga Mojżeszowa 16:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Pełne garście” — Wyobraża naszego Pana zupełną zdolność czynienia sprawiedliwości, jaka była wymagana.

„Kadzidła tłuczonego” — Utłuczone kadzidło reprezentuje doskonałość Jezusa Chrystusa i Jego najlepsze usiłowania.

„Wniesie za zasłonę” — Pierwsza zasłona, czyli drzwi namiotu, które reprezentują zaparcie siebie, wyrzeczenie się swojej woli.

Epifania i Bazylea:

„kadzenia wonnego” — przedstawia doskonałe człowieczeństwo Chrystusa. (TP 1958, s. 61)

„i wniesie” — z dziedzińca. (TP 1926, s. 32)

„za zasłonę” — do miejsca Świętego. (TP 1926, s. 32) te ustępy wskazują na ofiarowanie kadzidła w Świątnicy przy drugiej zasłonie. Ostatni zwrot z 12 wiersza powinien być oddany, jak następuje: „i wniesie [z Dziedzińca] do wnętrza [Świątnicy] przy zasłonie”. Słowo przy — la — jest w języku hebrajskim przed słowem „zasłona”, la nie zostało przetłumaczone przez tłumaczy Biblii KJV. (TP 1982, s. 47) Ostatnie zdanie w. 12 powinno być oddane następująco: "wniesie [z dziedzińca] do wewnątrz [świątnicy] przy zasłonie". Słowo oznaczające przy - la, znajduje się w hebrajskim przed słowem zasłona, w przekładzie gdańskim zostało przetłumaczone za. W wierszu 2 zdanie, o którym mowa, powinno być oddane następująco: "Mów do Aarona, brata twego, niech nie wchodzi każdego czasu do świątnicy [najświętszej] - [z] wewnątrz [świątnicy] za [przy] zasłonę przed ubłagalnię". Zdanie, które myślnikiem oddzieliliśmy od poprzedniej części zdania, najwyraźniej jest wyjaśnieniem tego, co oznacza wchodzenie do świątnicy najświętszej; wyjaśnia ono bowiem, iż wyrażenie to oznacza swiątnicę najświętszą! że wchodzi się do niej ze środka przybytku przez przejście pod drugą zasłoną. W tym wierszu przed hebrajskim słowem zasłona użyty jest przyimek la, a oprócz tego przed słowem wewnątrz przyimek me - z. Odpowiednio przetłumaczone wiersze te potwierdzają myśl naszego pastora na temat tego, gdzie ofiarowano kadzidło; także antytyp wykazuje, że kadzidło jest ofiarowane w antytypicznej świątnicy. (TP 2001, s. 80)

3 Księga Mojżeszowa 16:13

Paruzja (C.T. Russell):

„Włoży na ogień” — Na złotym ołtarzy, który wyobraża Kościół. Reprezentuje także cierpienia i próby naszego Pana.

„Dym kadzenia” — Przechodził poza drugą zasłonę, która reprezentuje śmierć ludzkiego ciała. Wyobraża także przyjemną woń posłuszeństwa naszego Pana.

„Ubłagalnię” — Reprezentuje Boską sprawiedliwość.

„Nad świadectwem” — Przykrycie tablic przymierza.

„Nie umrze” — Inaczej mógłby umrzeć, gdyby nie przystąpił przed obecność Bożą na wymaganych warunkach.

Epifania i Bazylea:

„ono kadzenie” — przedstawia doskonałe człowieczeństwo Chrystusa. (TP 1958, s. 61)

3 Księga Mojżeszowa 16:14

Paruzja (C.T. Russell):

„Wziąwszy ze krwi” — Krew pojednania, cena okupu.

„Na ubłagalni” — Wyobraża Sprawiedliwość. Cena okupu była zapłacona Boskiej sprawiedliwości. Ubłagalnia z cherubami i światłem nadprzyrodzonym wyobraża obecność Jehowy. Chrystus wstąpił do nieba, "aby się teraz wstawiał przed obliczem Boga za nami". Żyd.9:24.

„Przed ubłagalnią” — W kształcie krzyża.

„Siedem kroć” — Zupełnie.

3 Księga Mojżeszowa 16:15

Paruzja (C.T. Russell):

„Tedy” — W tym czasie. Wyobraża iż Duch Św. był zesłany podczas Zielonych Świąt. Z kozłem Pańskim nic nie można było uczynić, dopóki ofiarowanie cielca nie zostało dokończone, co pokazuje, że zasługi ofiary spoczywały w Panu naszym Jezusie.

„Zabije kozła” — Reprezentuje ofiarowanie naśladowców Chrystusa, wiernych uczynionemu przymierzu. Wyobraża wyrzeczenie się własnej woli i ukrzyżowanie -- umarcie -- jako istot ludzkich. Kozioł jest bardzo chudy w porównaniu do cielca, wyobrażającego naszego Pana, który posiadał bez porównania więcej od nas miłości i gorliwości przy sprawowaniu Swej ofiary.

„Na ofiarę za grzech” — "Dopełniam ostatków ucisków Chrystusowych w moim ciele, za ciało Jego, które jest kościół". Kol.1:24.

„Ludu” — Ofiara kozła Pańskiego została przyjęta na rachunek świata. Podobnie jak ofiara Chrystusa była za Jego Ciało i domowników wiary.

„Jak uczynił” — We wszystkich szczegółach.

Epifania i Bazylea:

„Zabije też kozła” — Zabicie cielca w dzień figuralnego pojednania przedstawia to, co Jezus uczynił gdy oddał Swoją WOLĘ. Tak samo przedstawia się sprawa z przyszłymi członkami Jego Ciała... (TP 1962, s. 28) Pozbyli się oni na zawsze prawa do swojej woli, lecz nie ofiarowali swojego życia, chociaż wiedzieli, że oddanie woli oznaczało także oddanie życia. Nic jednak nie mieli do czynienia Z POZBYCIEM SIĘ SWYCH PRAW. Gdy Jezus stał się ich Obrońcą, wziął je w Swoją opiekę. Od czasu więc, gdy oddali swoją wolę, znajdowali się w Jego opiece. Oddali oni zatem swoję wolę w tej sprawie i pozostawili wszystko JEMU do dyspozycji. ON był obecny przy poświęceniu i ofiarowaniu ich usprawiedliwionego człowieczeństwa, albowiem On jest ich Najwyższym Kapłanem. (TP 1962, s. 28)

„a wniesie wewnątrz krew jego za zasłonę” — Przez dwa zjawienia się Aarona w Świątnicy Najświętszej na rzecz dwóch klas narodu Izraelskiego, Bóg wyraził typy dwóch zjawień się Chrystusa w niebie na rzecz dwóch klas w rodzaju ludzkim. (TP 1965, s. 78) 1/ Pierwsze zjawienie się Aarona stanowi typ Wieku Ewangelii, gdy Chrystus ukazuje się przed Bogiem za Kościół, (TP 1965, s. 78) 2/ czas w którym Aaron ukazuje się po raz drugi jest typem na Tysiąclecie, kiedy Chrystus stawi się przed Bogiem za cały świat, aby go odkupić. Jest zatem zgodne z zasadą sprawiedliwości, że rodzaj ludzki jest w dalszym ciągu pod wyrokiem, ponieważ świat nie jest jeszcze wykupiony od Adamowej śmierci. (TP 1965, s. 78)

3 Księga Mojżeszowa 16:16

Epifania i Bazylea:

„Tak oczyści” — Jezus, nasz Najwyższy Kapłan, zadowoli Boską Sprawiedliwość. (TP 1931, s. 21)

„świątnicę” — nie odnosi się to do dziedzińca. W tym rozdziale jest mowa o świętym miejscu, co my nazywamy najświętszym (wiersze 2,20,23,33). Od 1878 r. oprócz naszego Pana, wielu braci znajduje się w Najświętszym miejscu. Ubłaganie dla najświętszego miejsca znaczy, że te osoby, które teraz są w miejscu najświętszym, otrzymali, będąc w ciele, zadowolenie sprawiedliwości przez zasługę Chrystusową. (TP 1931, s. 21)

„od nieczystót” — od grzechów wynikających z grzechu Adamowego. (TP 1931, s. 21)

„synów Izraelskich” — dzieci Adamowych. (TP 1931, s. 21)

„i od przestępstw ich, i od wszystkich grzechów ich” — w dodatku wiele zepsucia, które święci mieli w ciele, odziedziczyli od swych przodków. (TP 1931, s. 21)

„toż też uczyni namiotowi zgromadzenia” — nowym stworzeniom w ciele, za których sprawiedliwość została zadowolona przez zasługę Najwyższego Kapłana. (TP 1931, s. 21)

„który jest między nimi, w pośrodku nieczystych istot ich” — które odziedziczyli od przodków. (TP 1931, s. 21)

3 Księga Mojżeszowa 16:17

Paruzja (C.T. Russell):

„Żaden człowiek” — "Lecz wy nie jesteście w ciele, ale w duchu, gdyż duch Boży mieszka w was". Rz.8:9.

3 Księga Mojżeszowa 16:18

Paruzja (C.T. Russell):

„Do ołtarza” — Zakon wskazywał, że ołtarz ziemskich ofiar był przyjemny Bogu z powodu przelanej krwi i że wszyscy uznający władzę ołtarza, muszą najpierw uznać krew, która go poświęca.

Epifania i Bazylea:

„I wynijdzie do ołtarza” — ofiarowane człowieczeństwo Jezusa i Kościoła. (TP 1931, s. 21)

„który jest przed Panem” — w usprawiedliwionym stanie, użyty dla Jego specjalnych celów. (TP 1931, s. 21)

„a oczyści go” — zadowoli sprawiedliwość przez przypisanie Jego zasługi dla tych, których ofiarowane człowieczeństwo, z wyjątkiem Jego, było wyobrażone przez miedziany ołtarz. (TP 1931, s. 21)

„i” — w dodatku do i po przypisaniu nam zasługi dla naszego człowieczeństwa. (TP 1931, s. 21)

„pomaże rogi” — władze. (TP 1931, s. 21)

„ołtarza wokoło” — po przypisaniu zasługi Jezusa dla nas Najwyższego Kapłana Głowę i Ciało, pokazuje, że "ołtarz ziemskich ofiar" jest przyjemnym Bogu przez rozlanie krwi (oddanie życia), i że wszyscy, którzy chcą uznać władzę ołtarza (rogi), muszą najpierw uznać krew, która ich poświęca. (TP 1931, s. 21)

3 Księga Mojżeszowa 16:19

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczyści go” — To pokazuje, że krew jest najzupełniejszym zadośćuczynieniem i że sprawa kozła Azazela, która następowała po skończonej ofierze, nie była częścią ofiary za grzech.

Epifania i Bazylea:

„A pokropi go z wierzchu tąż krwią” — (przypisze Jezusa życiowe prawa) na pozaobrazowym ołtarzu, jeżeli włącza w niego, człowieczeństwo Kościoła, a nie Jezusa. (TP 1931, s. 21)

„palcem swym siedmkroć” — kompletnie. (TP 1931, s. 21)

„a oczyści go” — przez omycie Jego przyszłych członków w wodzie Słowa przed przypisaniem zasługi. (TP 1931, s. 21)

„i poświęci go” — odłączy przez działanie pokutą i wiarą w Jego przyszłych członkach, nim oczyszczenie nastąpi, przez to odłączając ich od grzeszników. (TP 1931, s. 21)

„od nieczystót” — degradacji. (TP 1931, s. 21)

„synów Izraelskich” — z pod przekleństwa Adamowego. Skończyło się to 24.09.1914 gdy Jego zasługa zakryła człowieczeństwo Jego ostatniego członka, który przyszedł do Jego Ciała. (TP 1931, s. 21)

3 Księga Mojżeszowa 16:20

Paruzja (C.T. Russell):

„Świątnicy” — Świąnicy Najświętszej.

„I namiotu zgromadzenia” — Świątnicy.

„I ołtarza” — na dziedzińcu.

„Kozła żywego” — Kozła Azazela, który wyobraża W.G.

Epifania i Bazylea:

„Potem” — 24.09.1914 roku. (TP 1931, s. 21,22) po odprawieniu oczyszczenia ołtarza miedzianego, tj. pozafiguralnie, potem, gdy nasz Najwyższy Kapłan zupełnie przyczytał Swoją zasługę za człowieczeństwo (ołtarz miedziany) całego Kościoła (które tylko wtedy było skończone, gdy On przyczytał je za człowieczeństwo ostatniego, który przyszedł w Jego Ciało) Aaron zaczął czynność z kozłem Azazela (tj. pozafiguralnie, Arcykapłan Świata zaczął swą czynność z utracjuszami koron jako klasą). (TP 1967, s. 84)

„gdy odprawi oczyszczenie świątnicy” — miejsca najświętszego. (TP 1931, s. 21,22)

„i namiotu zgromadzenia” — miejsca świętego. (TP 1931, s. 21,22)

„i ołtarza” — ci, którzy poświęcają się na dziedzińcu do 24.09.1914 roku. (TP 1931, s. 21,22) 16.09.1914 roku Arcykapłan skończył oczyszczenie ołtarza. (TP 1935, s. 2)

„ofiarować będzie” — (przywiedzie, weźmie - popr. tłum.) Przez następujące czynności: (TP 1931, s. 21,22) 1/ przez działanie Fotodramy od stycznia 1910 do publicznej pracy w jesieni 1914 - nastąpiło wyprowadzenie z Babilonu klasy Lota, (TP 1931, s. 21,22) 2/ przez próby gorliwości w Kościele w latach 1914 - 1916, Kozioł Azazela wychodził coraz bardziej na jaw, (TP 1931, s. 21,22) 3/ przez różne nauki odnośnie różnicy między M.St., a W.G. (TP 1931, s. 21,22) 4/ przez naukę o rozdzieleniu Jordanu, (TP 1931, s. 21,22) 5/ przez wskazywanie tych, którzy nie mieli gorliwości, (TP 1931, s. 21,22) 6/ przez zwracanie uwagi na znaki czasów, wyprowadziło to wielu z Babilonu, (TP 1931, s. 21,22) 7/ przez naukę o "groszu". (TP 1931, s. 21,22) W pozafigurze wszystko co było czynione z Kozłem Azazela po jego przywiązaniu do drzwi i rzuceniu losów na oba kozły, będzie dokonane przed pokropieniem Ubłagalni krwią Kozła Pańskiego, ponieważ wszyscy członkowie W.G. będą musieli umrzeć przed pokropieniem krwią pozfiguralnego Kozła Pańskiego pozaobrazowej Ubłagalni, tj. zanim Chrystus pojawi się w obecności Boga w celu dokonania pojednania za świat. (TP 1962, s. 18)

„kozła żywego” — Azazela. (TP 1931, s. 21,22)

3 Księga Mojżeszowa 16:21

Paruzja (C.T. Russell):

„Wyznawać będzie nad nim” — Z punktu Boskiej sprawiedliwości.

„Wszystkie nieprawości” — Nie ma to wyobrażać przestępstwa i potępienia Adamowego, które figuralnie było zgładzone przez ofiarę cielca i kozła Pańskiego, lecz za inne grzechy, do pewnego stopnia dobrowolne grzechy przeciw posiadanej znajomości, które im przyświecało.

„Synów Izraelskich” — Obraz świata, całego rodzaju ludzkiego.

„Człowieka na to obranego” — Wyobraża różne trudności i przykre warunki. "Oddać szatanowi".

„Na puszczę” — Stan odosobniony od świata.

Epifania i Bazylea:

„A włożywszy Aaron obie ręce swe na głowę kozła żywego” — wkładanie rąk na głowę ma trzy symboliczne znaczenia: (TP 1938, s. 70,71) 1/ reprezentacja (tzn., że ten na kogo wkładam ręce reprezentuje mnie 3Moj.8:14), (TP 1938, s. 70,71) 2/ udzielanie władzy lub daru (Dz.8:15-24; 1Tym.4:14; 2Tym.1:6; Żyd.6:2), (TP 1938, s. 70,71) 3/ zatwierdzenie, rekomendację, ręczenie za, gwarantowanie za (4Moj.8:10; 1Tym.5:22). (TP 1938, s. 70,71) W tym wierszu włożenie rąk występuje w pierwszym znaczeniu. (TP 1938, s. 70,71) Jest to figura na to jak Arcykapłan Świata zaczął czynność względem pozafiguralnego Kozła Azazela, to człowieczeństwo utracjuszy koron było jeszcze częścią Arcykapłana Świata. (TP 1938, s. 70,71) kładzenie rąk Najwyższego Kapłana w pozaobrazie przedstawia nauki, w tych latach, że W.G. jeszcze nie ma, że wszyscy zostali powołani do jednej nadziei, że przed rozdzieleniem nie można mówić, kto jest członkiem W.G. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Tak Najwyższy Kapłan pozaobrazowo włożył ręce swe na głowę Kozła żywego, oświadczając się, że wszyscy z tych, którzy później mieli się stać W.G., byli wtedy Jego członkami. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Człowieczeństwo W.G. było przedstawione w koźle Azazela. (TP 1960, s. 30,40)

„wyznawać będzie” — Aaron. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) W niedzielę 20.09.1914 roku Arcykapłan Świata, używając br. Russella, jako swoje mówcze narzędzie, zaczął na publicznym zebraniu, połączonym z konwencją w Forth Worth, Texas, wyznawać dobrowolne grzechy świata nad kozłem Azazela przez obwinianie władców, kleru, arystokracji i wodzów Pracy za grzechy, które doprowadziły do wojny światowej. (TP 1935, s. 2) Wyznawanie przez Aarona dobrowolnych grzechów Izraela nad Kozłem Azazela, wyobraża oświadczenie i wyjaśnienie przez Najwyższego Kapłana Świata dotyczące dobrowolnych grzechów chrześcijaństwa, co spowodowało wojnę światową w obu jej fazach. Wyznawanie to trwało blisko 2 lata i 2 miesiące, tj. do początku listopada 1916 roku i było słyszane przez W.G. (rozpoczęcie czynności z W.G. przypadło we wrześniu 1914 roku). (TP 1960, s. 30,40)

„synów Izraelskich” — obóz wyobrażający nominalnego duchowego Izraela. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Synowie Izraelscy w ich obozie byli zorganizowani, dlatego są typem na nominalny lud Boży w jego zorganizowanym stanie tj. Państwa, Kościoła, Arystokracji i Robotników. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

„i wszystkie przestępstwa ich, ze wszystkimi grzechami ich” — dobrowolne grzechy przeciwko Chrystusowi (Głowie i Ciału) są nieprawościami i przestępstwami pozaobrazowego obozu (nominalnego ludu Bożego). (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Dlatego rozumiemy, że W.G. ubłaga za grzechy popełnione przeciwko Boskiemu prawu i Jego świętym, grzechy przeciwko świadomości i zdolności. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Grzechy wynikające z nauk o Boskim prawie królów, kleru, arystokracji i robotników. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Ponieważ grzechy świadome, dobrowolne, nie są objęte ofiarą za grzechy, lecz tylko grzech Adama i te które wynikają ze słabości Adamowej, Bóg w Swym miłosierdziu tak zarządził, że cierpienia klasy Wielkiego Grona, klasy "Kozła Azazela", konieczne dla zniszczenia człowieczeństwa tej klasy, które jej członkowie złożyli w przymierzu na ofiarę, będą użyte, nie jako ofiara za grzechy, ale jako odpokutowanie za te świadome grzechy świata. (TP 1963, s. 14)

„a włoży je na głowę” — włożenie (grzechów) wyobraża, że Najwyższy Kapłan miał, jako Boskie mówcze narzędzie z autorytetem uczyć wobec braci W.G., że jest ich przywilejem cierpieć za te grzechy. A gdy przeglądamy głoszone nauki w latach 1914-16, możemy widzieć, jak często było głoszone, że bracia W.G. mieli otrzymać przywilej cierpienia za dobrowolne grzechy świata. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

„kozła onego” — Kozieł Azazela to człowieczeństwo całego W.G. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

„i wypuści” — przez: odwiązanie i odprowadzenie do bramy: (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Węzły -- 1/ moc Boskiego Słowa, to pierwszy węzeł. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 2/ Zarysy Boskiej opatrzności dane w ręce "Onego sługi", to drugi węzeł. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Odwiązanie nastąpiło: (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 1/ przez Pańskie dozwolenie rozszerzania błędów względem władzy br. Russella odnośnie trzech Korporacji i Przybytku w Brooklynie i Londynie, (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 2/ przez jego stopniową śmierć. -- to skończyło się 30.X.1916 roku. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Prowadzenie do bramy nastąpiło przez odcięcie go od wszelkich protekcji, (dotyczących ubiegania się o władzę). (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Gdy fakty rewolucjonizmu stały się tak wielkie, że były dowodem przynależności do W.G., wtedy kapłani wycofali kapłańską lecz nie braterską społeczność od rewolucjonistów i ich popleczników. To wycofanie jest pozafigurą czynności Aarona wyprowadzającego Kozła za Bramę i oddającego go w ręce obranego człowieka. (TP 1960, s. 30,40)

„przez człowieka na to obranego” — przedstawia: (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 1/ nieprzyjazne stosunki, (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 2/ prześladujące osoby. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Przez odjęcie społeczności kapłańskiej - nieprzyjazne stosunki (podkapłani). Przez oddanie prześladującym osobom (Najwyższy Kapłan) (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Człowiek obrany, któremu Aaron oddawał Kozła, wyobraża przykre doświadczenia i prześladowcze osoby, które współdziałają w zniszczeniu cielesnych umysłów W.G., sprowadzając na członków tej klasy wiele cierpień. (TP 1960, s. 30,40) Prowadzenie pozafiguralnego Kozła do Bramy odbywało się jednocześnie z wyprowadzeniem nowych stworzeń od pozafiguralnego Złotego Ołtarza, Stołu i Świecznika do pozafiguralnej pierwszej Zasłony; i jednocześnie z wydaleniem pozafiguralnego Kozła poza Bramę Dziedzińca było wydalenie nowych stworzeń poza pierwszą Zasłonę, na Dziedziniec, jako Lewitów Epifanicznych. (TP 1967, s. 84,85)

„na puszczą” — przez co wyprowadza Kozła Azazela w odłączenie od wiernych, których pewne łaski i pomoc do tego stopnia przedtem posiadali -- do stanu, gdzie nawet społeczność braterska jest im odebrana. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Są tutaj pokazane te same doświadczenia, które pokazuje figura Marii (4Moj.12:14-15). Nie ma różnicy w tych doświadczeniach istnieje różnica w skutkach, tj. figura Kozła pokazuje zniszczenie ciała, a figura Marii oczyszczenie Nowego Stworzenia, ciało jest pokazane w figurze Kozła, a Nowe Stworzenie przez Marię. (TP 1952, s. 24) Figura Marii nie określa całej klasy W.G., jak to czyni figura Kozła Azazela. Maria przedstawia nie całe W.G., lecz tylko tych wodzów pomiędzy nimi, którzy bez utraty życia, czynnie, a nie słownie, rościli sobie pretensje do równości z naszym Panem, gdy On przemawiał przez członków gwiazd, jako Boskich mówczych narzędzi. (TP 1952, s. 24)

3 Księga Mojżeszowa 16:22

Paruzja (C.T. Russell):

„I wypuści kozła” — Aby zginął nie dobrowolnie, a poniewolnie. "Aby duch był zachowany na dzień przyjścia Pańskiego". 1Kor.5:5.

Epifania i Bazylea:

„A tak poniesie” — To przestawia, że W.G. w swym człowieczeństwie ma przywilej ponosić karę za grzechy świata, czyniąc tym sposobem pojednanie za te grzechy ludzi, którymi wykroczyli przeciwko Prawu Bożemu i Jego świętym, a które są grzechami przeciwko znajomości i zdolności. (TP 1960, s. 27,30) Jedyne grzechy, które cierpienia W.G. przebłagają na korzyść świata, będą dobrowolnymi grzechami przeciwko Pańskiemu Zakonowi i ludowi. (TP 1960, s. 27,30)

„on kozieł” — Kozieł Azazela to człowieczeństwo całego W.G. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

„wszystkie nieprawości” — dobrowolne grzechy przeciwko Chrystusowi (Głowie i Ciału) są nieprawościami i przestępstwami pozaobrazowego obozu (nominalnego ludu Bożego). (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Dlatego rozumiemy, że W.G. ubłaga za grzechy popełnione przeciwko Boskiemu prawu i Jego świętym, grzechy przeciwko świadomości i zdolności. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Grzechy wynikające z nauk o Boskim prawie królów, kleru, arystokracji i robotników. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Ponieważ grzechy świadome, dobrowolne, nie są objęte ofiarą za grzechy, lecz tylko grzech Adama i te które wynikają ze słabości Adamowej, Bóg w Swym miłosierdziu tak zarządził, że cierpienia klasy Wielkiego Grona, klasy "Kozła Azazela", konieczne dla zniszczenia człowieczeństwa tej klasy, które jej członkowie złożyli w przymierzu na ofiarę, będą użyte, nie jako ofiara za grzechy, ale jako odpokutowanie za te świadome grzechy świata. (TP 1963, s. 14)

„i wypuści” — przez: odwiązanie i odprowadzenie do bramy: (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Węzły -- 1/ moc Boskiego Słowa, to pierwszy węzeł. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 2/ Zarysy Boskiej opatrzności dane w ręce "Onego sługi", to drugi węzeł. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Odwiązanie nastąpiło: (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 1/ przez Pańskie dozwolenie rozszerzania błędów względem władzy br. Russella odnośnie trzech Korporacji i Przybytku w Brooklynie i Londynie, (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) 2/ przez jego stopniową śmierć. -- to skończyło się 30.X.1916 roku. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31) Prowadzenie do bramy nastąpiło przez odcięcie go od wszelkich protekcji, (dotyczących ubiegania się o władzę). (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

„na puszczą” — przez co wyprowadza Kozła Azazela w odłączenie od wiernych, których pewne łaski i pomoc do tego stopnia przedtem posiadali -- do stanu, gdzie nawet społeczność braterska jest im odebrana. (TP 1931, s. 23,24,25,28,29,31)

3 Księga Mojżeszowa 16:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Do namiotu zgromadzenia” — Do Świątnicy.

Epifania i Bazylea:

„złoży z siebie szaty lniane” — Aaron, figuralny Najwyższy Kapłan wyobrażał Jezusa, Głowę i Kościół jako członki Ciała tego wielkiego i pozafiguralnego Najwyższego Kapłana. (TP 1961, s. 46) W ciągu odprawowania ofiary za grzech, Najwyższy Kapłan nosił tylko białe szaty lniane. Po ofiarowaniu zwykle nosił odzienie ozdobne, które przedstawiało sławę i cześć jaką otrzymał. Podczas odprawiania ofiar za grzech w ciągu W.Ew. ofiarujący Kapłani nie mogą otrzymywać ani sobie przywłaszczać jakichkolwiek honorów lub czci; dopiero przy końcu tego wieku ofiar, gdy Bóg ukaże zewnętrzny znak uznania i przyjęcia ich, wtedy nadana będzie im cześć i chwała, która będzie objawiona w błogosławieniu wszystkich narodów, za których grzechy oni czynili ofiary, w celu pojednania ich z Bogiem. (TP 1961, s. 46) Ta część usługi Dnia Pojednania, która była wykonana przez Aarona usługującego w lnianych szatach ofiarniczych, wyobraża tę część usługi pozafiguralnego Dnia Pojednania, która należy do W.Ew.; a ta część usługi Dnia Pojednania, która była wykonana gdy Aaron był w szatach chwały i ozdoby przedstawia tę część usługi pozafiguralnego dnia Pojednania, która należy do Wieku 1000-lecia. (TP 1961, s. 46) Gdy cierpienia Kościoła będą skończone a ich śmierć przyjęta przez Ojca (przyjęcie pokropionej krwi pozafiguralnego Kozła za świat), nasz Najwyższy Kapłan zmieni szaty Swego Ciała. (TP 1961, s. 46) Czy to przyjęcie i zastosowanie krwi pozafiguralnego Kozła zostało już uskutecznione? NIE. (TP 1961, s. 46) To zastosowanie, które Bóg dokona, będzie rzeczą natychmiastową po zupełnej śmierci W.G. i M.G., którzy są przykryci pierwsi - ożywioną, a drudzy - tymczasowo przypisaną zasługą, tuż przed Wieczerzą Wesela Barankowego. (TP 1961, s. 46) kropienie krwią kozła Pańskiego (w. 15), między innymi rzeczami, poprzedzało złożenie szat lnianych. To nam pokazuje w antytypie, że zastosowanie krwi kozła Pańskiego poprzedza złożenie antytypowych lnianych szat ofiarniczych, a my wiemy, że sporo czasu upływa pomiędzy czasem przejścia poza zasłonę ostatniego z kapłanów w dniu 22 października 1950 roku i zastosowaniem zasługi na korzyść świata, podczas którego to czasu, wśród innych rzeczy, Młodociana Godni kończą swój bieg. (TP 1982, s. 46) Tak więc Najwyższy Kapłan Świata jest jeszcze w Swych antytypowych szatach lnianych, ponieważ krew antytypowego kozła nie została jeszcze zastosowana i nie zostanie zastosowana dopóki wszyscy Młodociani Godni nie ukończą swego biegu w tym życiu. (TP 1982, s. 46)

3 Księga Mojżeszowa 16:24

Paruzja (C.T. Russell):

„Omyje ciało swoje” — Wyobraża dopełnienie oczyszczenia, które nastąpi, gdy Kościół otrzyma chwalebne duchowe ciała.

„Na miejscu świętym” — Na dziedzińcu.

„Oblecze się w szaty swe” — Zwykłe szaty Arcykapłana, chwały, czci i ozdoby i to wyobraża, że Bóg nie objawi Swego zadowolenia ze składania lepszych ofiar, aż ofiary za grzechy zostaną ukończone i Chrystus -- Głowa i Ciało -- zostanie uwielbiony.

„Ofiarę całopalenia” — Baran wyobraża, że Pan Bóg przyjął ofiarę cielca.

„Ludu” — Drugi baran wyobraża przyjęcie ofiary kozła Pańskiego.

„Uczyni oczyszczenie” — Inny jeszcze obraz pojednania.

„Za siebie” — Za Ciało, Kościół, M.St.

Epifania i Bazylea:

„i oblecze się w szaty swe” — Aaron, figuralny Najwyższy Kapłan wyobrażał Jezusa, Głowę i Kościół jako członki Ciała tego wielkiego i pozafiguralnego Najwyższego Kapłana. (TP 1961, s. 46) W ciągu odprawowania ofiary za grzech, Najwyższy Kapłan nosił tylko białe szaty lniane. Po ofiarowaniu zwykle nosił odzienie ozdobne, które przedstawiało sławę i cześć jaką otrzymał. Podczas odprawiania ofiar za grzech w ciągu W.Ew. ofiarujący Kapłani nie mogą otrzymywać ani sobie przywłaszczać jakichkolwiek honorów lub czci; dopiero przy końcu tego wieku ofiar, gdy Bóg ukaże zewnętrzny znak uznania i przyjęcia ich, wtedy nadana będzie im cześć i chwała, która będzie objawiona w błogosławieniu wszystkich narodów, za których grzechy oni czynili ofiary, w celu pojednania ich z Bogiem. (TP 1961, s. 46) Ta część usługi Dnia Pojednania, która była wykonana przez Aarona usługującego w lnianych szatach ofiarniczych, wyobraża tę część usługi pozafiguralnego Dnia Pojednania, która należy do W.Ew.; a ta część usługi Dnia Pojednania, która była wykonana gdy Aaron był w szatach chwały i ozdoby przedstawia tę część usługi pozafiguralnego dnia Pojednania, która należy do Wieku 1000-lecia. (TP 1961, s. 46) Gdy cierpienia Kościoła będą skończone a ich śmierć przyjęta przez Ojca (przyjęcie pokropionej krwi pozafiguralnego Kozła za świat), nasz Najwyższy Kapłan zmieni szaty Swego Ciała. (TP 1961, s. 46) Czy to przyjęcie i zastosowanie krwi pozafiguralnego Kozła zostało już uskutecznione? NIE. (TP 1961, s. 46) To zastosowanie, które Bóg dokona, będzie rzeczą natychmiastową po zupełnej śmierci W.G. i M.G., którzy są przykryci pierwsi - ożywioną, a drudzy - tymczasowo przypisaną zasługą, tuż przed Wieczerzą Wesela Barankowego. (TP 1961, s. 46)

„sprawować będzie ofiarę całopalenia” — Kiedy nasz Najwyższy Kapłan nas naucza, usprawiedliwia, uświęca i wyzwala, to On ofiarowuje antytypową ofiarę całopalenia, co dowodzi, że Bóg przyjął Jego ofiarę za grzech za nas; w ten sposób On przyjmuje przez ogień antytypową ofiarę całopalenia. Tak też będzie w następnym wieku, gdy Najwyższy Kapłan świata — Głowa i Ciało — będzie usługiwał ludzkości wszelkimi błogosławieństwami restytucyjnymi, to On będzie ofiarowywał antytypową ofiarę całopalenia. Ale te błogosławieństwa będą wówczas nieomylnym znakiem, że Bóg przyjął ofiarę Chrystusa za grzech na rzecz ludu. (TP 1980, s. 74)

3 Księga Mojżeszowa 16:25

Paruzja (C.T. Russell):

„A tłustość ofiary” — wyobraża gorliwość z miłości.

„Spali” — wyobraża ustawiczne poddawanie się cierpieniom jakie przychodzą.

„Na ołtarzu” — pokazuje, że Bóg przyjmuje szczere chęci, pobudzając do ofiary.

Epifania i Bazylea:

„A tłustość ofiary za grzech spali” — tłustość ofiary za grzech z cielca, była palona przed jej ofiarą całopalenia i przed ofiarą za grzech ludu (kozła Pańskiego) i jej ofiarą całopalenia. Palenie tłustości ofiary za grzech opisane w obrządku dnia pojednania, nie jest podane w porządku czasowym. (TP 1935, s. 79)

3 Księga Mojżeszowa 16:26

Paruzja (C.T. Russell):

„A ten” — Reprezentuje klasę, która stała się narzędziem sprowadzenia trudności, przeciwności i zniszczenia ciała W.G.

„Wnijdzie do obozu” — Do tego samego stanu co i reszta świata.

Epifania i Bazylea:

„upierze szaty swoje” — skóra, mięso i gnój cielca i kozła były najpierw wyniesione za obóz, za nim nastąpiło oczyszczenie człowieka, który zawiódł kozła Azazela. W wierszach 26-28 jest podany odwrotny porządek czasowy. (TP 1935, s. 79)

3 Księga Mojżeszowa 16:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Za obóz” — zniszczenie jako rzecz obrzydła w oczach świata. "Wynijdźmy do niego za obóz, nosząc urągania Jego". Żyd.13:13.

„I spalą ogniem” — wyobraża zniszczenie, na które rodzaj ludzki został skazany, z którego ostatecznie zostanie wyswobodzony przez Chrystusa ofiarę.

„I gnój ich” — "Staliśmy się jako śmiecie tego świata i jako omieciny u wszystkich". 1Kor.4:13.

3 Księga Mojżeszowa 16:28

Paruzja (C.T. Russell):

„A ten co je palić będzie” — Wyobraża głównie tych co byli przyczyną różnych cierpień i śmierci Jezusa jak i Kościoła.

„Wnijdzie do obozu” — Do tego samego stanu co i reszta świata.

3 Księga Mojżeszowa 16:30

Paruzja (C.T. Russell):

„Oczyści was kapłan” — Figuralne zgładzenie przestępstwa Adama, za rok ubiegły, a nie za rok przyszły.

Epifania i Bazylea:

„w ten dzień” — Pozafiguralny Dzień Pojednania rozpoczął się chrztem Jezusa w Jordanie w październiku 29 roku, a zakończy się w październiku 2874 roku, kiedy to Tron Kapłański zostanie opróżniony, a Królestwo oddane Ojcu. (TP 1936, s. 36)

3 Księga Mojżeszowa 16:34

Paruzja (C.T. Russell):

„Raz w rok” — Figura miała być powtarzana rokrocznie, ponieważ krew wołów i kozłów nie mogła oczyścić grzechów.

Literatura o rozdziale 3 Księga Mojżeszowa 16

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 3 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.