H1892 — הבל הבל (hebel)

Hebrajski rzeczownik rodzaju męskiego הבל הבל (hebel) — numer Stronga H1892 — występuje w Starym Testamencie 73 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „próżność”, „marność”, „nad marnościami”, „To także marność”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — rzeczownik rodzaju męskiego:

vapour, breath
breath, vapour
vanity (figuratively)
vainly

Definicja Stronga (ang.)

From H1891; emptiness or vanity ; figuratively something transitory and unsatisfactory ; often used as an adverb: - X altogether, vain, vanity.

Jak polska interlinia oddaje H1892

„próżność” — 9 wystąpień
„marność” — 4 wystąpienia
„nad marnościami” — 4 wystąpienia
„To także marność” — 4 wystąpienia
„marnościami” — 3 wystąpienia
„na próżno” — 3 wystąpienia
„to jest marność” — 3 wystąpienia
„z ich próżności” — 3 wystąpienia
„i na próżno” — 2 wystąpienia
„jest marność” — 2 wystąpienia
„są marnością” — 2 wystąpienia
„Są próżność” — 2 wystąpienia

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H1892

5 Księga Mojżeszowa 32:21 — Oni mię wzruszyli ku zapalczywości przez to, co nie jest Bogiem; pobudzili mię próżnościami swemi. Ja też do zazdrości pobudzę je przez te, którzy nie są ludem, przez naród głupi rozdraźnię je.
1 Księga Królewska 16:13 — Dla wszystkich grzechów Baazy, i grzechów Eli, syna jego, którzy grzeszyli, i którzy przywiedli do grzechu Izraela, wzruszając ku gniewu Pana, Boga Izraelskiego, próżnościami swemi.
1 Księga Królewska 16:26 — Albowiem chodził wszystkiemi drogami Jeroboama, syna Nabatowego, i w grzechu jego, którym przywiódł w grzechy Izraela, wzruszając ku gniewu Pana Boga Izraelskiego, próżnościami swemi.
2 Księga Królewska 17:15 — I wzgardzili wyroki jego, i przymierze jego, które uczynił z ojcami ich, i oświadczenia jego, któremi się oświadczał przeciwko nim, a chodzili za próżnością, i stali się próżnymi, i naśladowali poganów, którzy byli około nich, o których im rozkazał Pan, aby nie czynili jako oni.
Księga Ijoba 7:16 — Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
Księga Ijoba 9:29 — Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?
Księga Ijoba 21:34 — Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?
Księga Ijoba 27:12 — Oto wy to wszyscy widzicie; przeczże wżdy próżność mówicie?
Księga Ijoba 35:16 — Przetoż Ijob próżno otwiera usta swe, a bez umiejętności rozmnaża słowa swoje.
Księga Psalmów 31:7 — Mam w nienawiści tych, którzy przestrzegają próżnych marności; bo ja w Panu nadzieję pokładam.
Księga Psalmów 39:6 — Otoś na dłoni wymierzył dni moje, a wiek mój jest jako nic przed tobą; zaprawdę szczerą marnością jest wszelki człowiek, choć najduższy. Sela.
Księga Psalmów 39:7 — Zaprawdę pomija człowiek jako cień; zaprawdę próżno się kłopocze, zgromadza, a nie wie, kto to pobierze.
Księga Psalmów 39:12 — Gdy ty gromiąc karzesz człowieka dla nieprawości, wnet niszczysz jako mól grzeczność jego; zaisteć marnością jest wszelki człowiek. Sela.
Księga Psalmów 62:10 — Zaprawdęć marnością są synowie ludzcy, kłamliwi synowie mocarzy; będąli pospołu włożeni na wagę, lekciejszymi będą nad marność.
Księga Psalmów 78:33 — Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.
Księga Psalmów 94:11 — Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.
Księga Psalmów 144:4 — Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.
Przypowieści Salomona 13:11 — Bogactwa źle nabyte umniejszą się; ale kto je zgromadza ręką swą, przyczynia ich.
Przypowieści Salomona 21:6 — Zebrane skarby językiem kłamliwym są marnością pomijającą tych, którzy szukają śmierci.
Przypowieści Salomona 31:30 — Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.
Księga Kaznodziei 1:2 — Marność nad marnościami, powiedział kaznodzieja; marność nad marnościami, i wszystko marność.
Księga Kaznodziei 1:14 — Widziałem wszystkie sprawy, które się dzieją pod słońcem, a oto wszystko jest marnością i utrapieniem ducha.
Księga Kaznodziei 2:1 — Rzekłem ja do serca mego: Nuże teraz doświadczę cię w weselu, używajże dobrych rzeczy; ale i toć marność.
Księga Kaznodziei 2:11 — Lecz gdym się obejrzał na wszystkie sprawy swoje, które czyniły ręce moje, i na prace, którem podejmował pracując: oto wszystko marność, i utrapienie ducha, i niemasz nic pożytecznego pod słońcem.
Księga Kaznodziei 2:15 — Dlategom rzekł w sercu mojem: Mali mi się tak dziać, jako się głupiemu dzieje, przeczżem go ja tedy mądrośćią przeszedł? Przetożem rzekł w sercu mojem: I toć jest marność.
Księga Kaznodziei 2:17 — Przetoż mi żywot omierzł; bo mi się nie podoba żadna rzecz, która się dzieje pod słońcem; albowiem wszystkie są marnością, i utrapieniem ducha.
Księga Kaznodziei 2:19 — A kto wie, będzieli mądrym, czyli głupim? a wszakże będzie panował nad wszystką pracą moją, którąm prowadził, i w którejm był mądry pod słońcem. Aleć i to marność.
Księga Kaznodziei 2:21 — Nie jeden zaiste człowiek pracuje mądrze, i umiejętnie, i sprawiedliwie; a wszakże to innemu, który nie robił na to, za dział zostawi. I toć marność i wielka bieda.
Księga Kaznodziei 2:23 — Ponieważ wszystkie dni jego są bolesne, a zabawa jego jest frasunek, tak iż i w nocy nie odpoczywa serce jego. I toć jest marność.
Księga Kaznodziei 2:26 — Bo człowiekowi, który mu się podoba, daje mądrość, umiejętność, i wesele; ale grzesznikowi daje frasunek, aby zbierał i zgromadzał, coby zostawił temu, który się podoba Bogu. I toć jest marność, a utrapienie ducha.
Księga Kaznodziei 3:19 — Bo przypadek synów ludzkich, i przypadek bydła, jest przypadek jednaki. Jako umiera ono, tak umiera i ten, i ducha jednakiego wszyscy mają, a nie ma człowiek nic więcej nad bydlę; bo wszystko jest marność.
Księga Kaznodziei 4:4 — Bom widział, że wszelaka praca i każde dzieło dobre jest ku zazdrosci jednych drugim. I toć jest marność i utrapienie ducha.
Księga Kaznodziei 4:7 — Znowu obróciwszy się ujrzałem drugą marność pod słońcem.
Księga Kaznodziei 4:8 — Jest kto samotny, niemając żadnego, ani syna, ani brata, a wżdy niemasz końca wszelakiej pracy jego, ani oczy jego mogą się nasycić bogactwem. Nie myśli: Komuż ja pracuję, tak że i żywotowi swemu ujmuję dobrego. I toć jest marność, i ciężkie udręc zenie.
Księga Kaznodziei 4:16 — Nie było końca niestatkowi wszystkiego ludu, którykolwiek był przed nimi; nie będąć się potomkowie cieszyć z niego. A tak i to jest marność, i utrapienie ducha. Strzeż nogi twojej, gdy idziesz do domu Bożego, a bądź skłonniejszym ku słuchaniu, niżeli ku dawaniu ofiar ludzi głupich; boć oni nie wiedzą, że źle czynią.
Księga Kaznodziei 5:6 — Bo gdzie jest wiele snów, tam i marności i słów wiele; ale się ty Boga bój.
Księga Kaznodziei 5:9 — Kto miłuje pieniądze, nie nasyci się pieniędzy, a kto miłuje bogactwa, nie będzie miał pożytku. I toć jest marność.
Księga Kaznodziei 6:2 — Gdy któremu człowiekowi Bóg dał bogactwa, i majętność, i sławę, tak że na niczem nie schodzi duszy jego, czegokolwiek żąda, jednak nie daje mu Bóg mocy pożywać tego: ale obcy człowiek pożera je. Toć jest marność i bieda ciężka.
Księga Kaznodziei 6:4 — Bo ten próżno przyszedłszy do ciemności odchodzi, a ciemnościami imię jego okryte bywa.
Księga Kaznodziei 6:9 — Lepiej jest co oczyma widzieć, niżeli tego żądać; aleć i to marność i utrapienie ducha.
Księga Kaznodziei 6:11 — Ponieważ tedy wiele rzeczy jest, które rozmnażają marność, cóż z nich za pożytek ma człowiek?
Księga Kaznodziei 6:12 — Albowiem któż wie, co jest dobrego człowiekowi w tym żywocie po wszystkie dni żywota marności jego, które jako cień pomijają? Albo kto oznajmi człowiekowi, co po nim będzie pod słońcem?
Księga Kaznodziei 7:6 — Bo jaki jest trzask ciernia pod garncem, tak jest śmiech głupiego; i toć jest marność.
Księga Kaznodziei 7:15 — Tom wszystko widział za dni marności mojej: Bywa sprawiedliwy, który ginie z sprawiedliwością swoją; także bywa niezbożnik, który długo żyje we złości swojej.
Księga Kaznodziei 8:10 — Tedym widział niezbożnych pogrzebionych, że się zaś nawrócili; ale którzy z miejsca świętego odeszli, przyszli w zapamiętanie w onem mieście, w którem dobrze czynili. I toć jest marność.
Księga Kaznodziei 8:14 — Jest też marność, która się dzieje na ziemi, że bywają sprawiedliwi, którym się tak powodzi, jakoby czynili uczynki niepobożnych; zasię bywają niepobożni, którym się tak powodzi, jakoby czynili uczynki sprawiedliwych. Przetożem rzekł: I toć jest marność.
Księga Kaznodziei 9:9 — Zażywaj żywota z żoną, którąś umiłował, po wszystkie dni żywota marności twojej, któreć dał Bóg pod słońcem po wszystkie dni marności twojej; boć ten jest dział twój w żywocie twoim i w pracy twojej, którą podejmujesz pod słońcem.
Księga Kaznodziei 11:8 — A wszakże, choćby przez wiele lat żyw był człowiek, a przez te wszystkie weseliłby się, tedy przywiódłszy sobie na pamięć dni ciemności, jako ich wiele będzie, cokolwiek przeszło, uzna być marnością.
Księga Kaznodziei 11:10 — A tak oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego, gdyż dzieciństwo i młodość są marnością.
Księga Kaznodziei 12:8 — Marność nad marnościami, mówi kaznodzieja, a wszystko marność.

Pokazano 50 z 73 wystąpienia. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H1892 w rozbiorze wersetu.

Hasła pokrewne

H1891

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.