1 Księga Kronik 29

1 Księga Kronik, rozdział 29 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (30 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Kronik 29 — Biblia Gdańska

1 Potem mówił król Dawid do wszystkoego zgromadzenia: Salomona, syn mego jedynego, obrał Bóg młodzieńczyka małego. Ale to wielka sprawa; do nie człowiekowi pałac ten, ale Panu Bogu będzie.

2 Ja według najwyższego przemożenia mego nagotowałem na dom Boga mego złota, na naczynie złote, i srebra na srebrne, i miedzi na miedziane, żelaza na żelazne, i drzewa na drewniane, kamienia onychynowego na osadzanie, i kamienia karbunkułowego, i ro zlicznych farb, a wszelakiego kamienia drogiego, i kamienia marmurowego dostatek wielki.

3 Nadto z chęci mojej ku domowi Boga mego osobne złoto i srebro, które mam, oddaję na dom Boga mego, oprócz tego wszystkiego, com zgotował na dom świątnicy;

4 To jest trzy tysiące talentów złota, złota z Ofir, i siedm tysięcy talentów srebra najczystszego na okrycie ścian gmachów;

5 Złota na naczynie złote, a srebra na srebrne, i na wszystkie roboty rąk rzemieślniczych; i jeźliby jeszcze kto chciał co dobrowolnie dziś ofiarować Panu?

6 Tedy dobrowolnie ofiarowali przedniejsi z domów i przedniejsi z pokoleń Izraelskich, i półkownicy, i rotmistrze, i przełożeni nad robotą królewską.

7 I złożyli na usługą domu Bożego złota talentíw pięć tysięcy, i złotych dziesięć tysięcy, a srebra talentów dziesięć tysięcy, i midzi ośmnaście tysięcy talentów, a żelaza sto tysięcy talentów.

8 Ci też co mieli drogie kamienie, dawali je do sksarbu domu Pańskiego, do rąk Jehijela Giersończyka.

9 I weselił się lud, że tak ochotnie ofiaroweali. Albowiem sercem doskonałem chętnie ofiarowali Panu; także i król Dawid weselił się weselem wielkiem.

10 Przetoż błogosławił Dawid Panu przed obliczem wszystkiego zgromadzenia, i rzekł: Błogosławionyś ty Panie, Boże Izraela, ojca naszego, od wieku aż na wieki.

11 Twoja jest, Panie! wielmożność, i moc, i sława, i zwyciąstwo, i cześć, i wszystko na niebie i na ziemi; twoje jest, Panie! królestwo, a tyśjest wywższony nad wszelką zwierzchność.

12 I bogactwa, i sława od ciebie są, a ty panujesz nad wszystkimi, a w rękach twych jest moc i siła, i w ręce twojej jest wywyższyć i utwierdzić wszystko.

13 Teraz tedy, Boże nasz! wyznajemy cię, a chwalimy imię sławy twojej.

14 Albowiem cużem ja, i co jest lud mój, żebyśmyto siły mieli, tobie to dobrowolnie ofiarować? gdyż od ciebie jest wszystko, a z rąk twoich wziąwszy daliśmy tobie.

15 Bośmy my pielgrzymami i przychodniami przed tobą, jako i wszyscy ojcowie nasi; dni nasze na ziemi jako cień, a nie masz czego oczekiwać.

16 O Panie, Boże nasz! ten wszystek dostatek któryśmy zgotowali tobie na budowanie domu imieniowi twemu świętemu, z ręki twojej jest, i twoje jest wszystko.

17 Wiemci ja, Boże mój! iż ty doświadczasz serc a kochasz się w szczerości; przetoż ja w szczerości serca mego, ochotniem pofiarował to wszystko, nawet i lud twój, który się tu znalazł, widziałem z weselem i z ochotą ofiarujący tobie.

18 Panie, Boże Abrahama, Izaaka, i Izraela, ojców naszych! zachowajże na wieki tę chęć, i umysł serca ludu twego, a przygotuj sobie serce ich.

19 Salomonowi też, synowi memu daj serce doskonałe, aby strzegł przykazań twoich, świadectw twoich, i ustaw twoich, i czynił wszystko, i aby zbudował dom, dla któregom potrzebu zgotował.

20 Potem mówił Dawid do wszystkiego zgromadzenia: Błogosławcież teraz Panu, Bogu waszemu. I błogosławiło wszystko zgromadzenie Panu, Bogu ojców sowich, a naczyliwszy się pokłonili się Panu i królowi.

21 I zatem ofiarowali Panu ofiary. Ofiarowali też całopalenia Panu nazajutrz po onym dniu, wołów tysiąc, baranów tysiąc, baranków tysiąc z mokremi ofiarami ich, i inszych ofiar wielkie mnóstwo, za wszystkiego Izraela.

22 I jedli a pili przed Panem dnia onego z weselem wielkiem, a postanowili powtóre królem Salomona, syna Dawidowego, i pomazali go Panu za księcia, a Sadoka za kapłana.

23 A tak usiadł Salomon na stolicy Pańskiej za króla miasto Dawida, ojca swego, i szczęściło mu się, a był mu posłuszny wszystek Izrael.

24 I wszyscy książęta, i możni, także i wszyscy synowie króla Dawida, dali ręce na poddaństwo Salomonowi królowi.

25 I uwielbił Pan Salomona bardzo zacnie przed oczyma wszystkiego Izraela, a dał mu sławę królewskoą, jakiej żaden król przed nim nie miał w Izraelu.

26 A tak Dawid, syn Isajego, królował nad wszystkim Izraelem.

27 A dni, których królował nad Izraelem, było czterdzieści lat; w Hebronie królował siedm lat; a w Jeruzalemie królował trzydzieści i trzy lata.

28 I umarł w starości dobrej, pełen dni, bogactw i sławy: a królował Salomon, syn jego, miasto niego.

29 A sprawy króla Dawida pierwsze i ostatnie, oto są zapisane w księgach Samuela widzącego, i w księdze Natana proroka, i w skiędze Gada widzącego;

30 Ze wszystkiem królowaniem jego, i możnością jego, i z czasami, które za niego i za Izraela, i za wszystkich królestw ziemskich przeszły.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Kronik 29

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Kronik 29:1

Epifania i Bazylea:

„Potem mówił król Dawid do wszystkiego zgromadzenia:” — Następnie przez swe nauki i odpowiednie przygotowania do pracy J., brat R. podał swe zarządzenia dla pozafiguralnego Izraela, a w szczególności łączące się z drugim uderzeniem Jordanu, powiedział braciom. (TP 1955, s. 78)

„Salomona, syn mego jedynego, obrał Bóg” — że Bóg wybrał J. jako jedynego kapłańskiego wykonawcę. (TP 1955, s. 78)

„młodzieńczyka małego” — pomimo braku jego dojrzałości i słabości. (TP 1955, s. 78)

„Ale to wielka sprawa” — zważywszy ogrom jego pracy. (TP 1955, s. 78)

„bo nie człowiekowi pałac ten, ale Panu Bogu będzie” — ponieważ Świątynia Epifanii nie dla człowieka jest, lecz dla Boga. (TP 1955, s. 78)

1 Księga Kronik 29:2

Paruzja (C.T. Russell):

„Nagotowałem” — Wyobraża, iż Kościół w ciele przygotowuje się jako materiał, z którego prawdziwa świątynia Boża będzie uczyniona.

Epifania i Bazylea:

„Ja według najwyższego przemożenia mego nagotowałem na dom Boga mego” — Przez swe ustne i pisemne nauki, oraz przez swe czyny, brat R. powiedział braciom, że przygotował z całą swą mocą pod Świątynię Epifaniczną. (TP 1955, s. 78)

„złota, na naczynie złote” — Boskie rzeczy, dla Boskich rzeczy. (TP 1955, s. 78)

„i srebra na srebrne” — rzeczy Prawdy dla rzeczy Prawdy. (TP 1955, s. 78)

„i miedzi na miedziane” — rzeczy usprawiedliwienia dla rzeczy usprawiedliwienia. (TP 1955, s. 78)

„żelaza na żelazne” — mocnych spójni, dla rzeczy wymagających tego. (TP 1955, s. 78)

„i drzewa na drewniane” — zdolne do zepsucia rzeczy ludzkie, dla zdolnych do zepsucia rzeczy ludzkich. (TP 1955, s. 78)

„kamienia onychynowego na osadzanie” — Prawdy o dwóch wielkich przymierzach. (TP 1955, s. 78)

„i kamienia karbunkułowego, i rozlicznych farb” — (o rozlicznych kolorach); i prawdy o 12 głównych łaskach. (TP 1955, s. 78)

„a wszelakiego kamienia drogiego” — oraz wszystkich innych łaskach. (TP 1955, s. 78)

„i kamienia marmurowego” — i o świętych. (TP 1955, s. 78)

„dostatek wielki” — pod dostatkiem. (TP 1955, s. 78)

1 Księga Kronik 29:3

Epifania i Bazylea:

„Nadto z chęci mojej ku domowi Boga mego... które mam” — W dalszym ciągu powiedział on braciom przez swą działalność, że z miłości do Kościoła poświęcił on swe wszystkie ludzkie rzeczy. (TP 1955, s. 81)

„osobne złoto i srebro” — przystosowując je do użycia Boskiego i użycia Prawdy. (TP 1955, s. 81)

„oddaję na dom Boga mego” — dla Świątyni Epifanii. (TP 1955, s. 81)

„oprócz tego wszystkiego, com zgotował na dom świątnicy” — i że to co ponadto przygotował, jako oficjalny wykonawca i wojownik Pana. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:4

Epifania i Bazylea:

„To jest trzy tysiące talentów złota, złota z Ofir, i siedem tysięcy talentów srebra najczystszego” — Te rzeczy składały się z Boskich Prawd (złota... srebra), które on oczyścił od utratników koron i usprawiedliwionych pisarzy nominalnego Kościoła (Ofir) w zupełności (3000+7000=10000 -- wielokrotność liczby 10 przedstawiającej zupełność natur niższych od natury Boskiej). (TP 1955, s. 81)

„na okrycie ścian gmachów” — dzięki którym to władzom Prawda i jej zarządzenia Świątyni została wzmocniona i upiększona. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:5

Epifania i Bazylea:

„Złota na naczynie złote” — Boskie rzeczy dla Boskich rzeczy. (TP 1955)

„a srebra na srebrne” — rzeczy Prawdy dla rzeczy Prawdy. (TP 1955)

„i na wszystkie roboty rąk rzemieślniczych” — aby mogły być wypracowane przez Jezusa i członka gwiazdy czynnego w dziele Epifanii. (TP 1955)

„i jeźliby jeszcze kto chciał co dobrowolnie dziś ofiarować Panu?” — Następnie brat R. wzywał wszystkich, którzy chcieli ofiarować swe usługi dla Świątyni, a wezwanie to było połączone z zachętą poddania wszystkiego w nas, co ludzkie, przyszłemu uderzeniu Jordanu tzn. drugiemu uderzeniu. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:6

Epifania i Bazylea:

„Tedy dobrowolnie ofiarowali przedniejsi z domów i przedniejsi z pokoleń Izraelskich, i półkownicy, i rotmistrze, i przełożeni nad robotą królewską” — Na to wezwanie odpowiedzieli chętnie przede wszystkim wodzowie. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:7

Epifania i Bazylea:

„I złożyli na usługą domu Bożego... pięć tysięcy... dziesięć tysięcy... ośmnaście tysięcy... sto tysięcy talentów” — ofiarowali oni dary odpowiednie dla natur niższych od Boskiej. (TP 1955)

„złota” — dla Boga. (TP 1955)

„srebra” — Prawdy. (TP 1955)

„miedzi” — usprawiedliwionych. (TP 1955)

„żelaza” — spójni. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:8

Epifania i Bazylea:

„Ci też co mieli drogie kamienie, dawali je do skarbu domu Pańskiego” — Ci, którzy posiadali artykuły Prawdy, lub rozprawy o łaskach, oddali je do dyspozycji Świątyni Epifanicznej. (TP 1955)

„do rąk Jehijela Giersończyka” — pod opiekę strażników literatury Prawdy (1Kron.26:21,22). (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:9

Epifania i Bazylea:

„I weselił się lud, że tak ochotnie ofiarowali” — Nie tylko wodzowie, ale reszta ludu Bożego dała na służbę Świątyni Epifanii, wszystko co posiadała -- dobrowolnie; (zaznaczyła zaś to odpowiadając na rzeczy przedstawione w Z'16,141, § 1-7). (TP 1955)

„Albowiem sercem doskonałem chętnie ofiarowali Panu” — oraz dawała wszystko z najlepszą intencją Bogu. (TP 1955)

„także i król Dawid weselił się weselem wielkiem” — Z tego powodu brat R. był bardzo zadowolony. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:10

Epifania i Bazylea:

„Przetoż błogosławił Dawid Panu przed obliczem wszystkiego zgromadzenia” — Czynem i swoją nauką brat R. składał hołd Bogu w obliczu całego ludu. (TP 1955)

„Błogosławionyś ty Panie, Boże Izraela, ojca naszego, od wieku aż na wieki” — chcąc by Bóg, jako Ojciec duchowego Izraela, był wciąż chwalony. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:11

Epifania i Bazylea:

„Twoja jest, Panie! wielmożność” — uznając Jego majestat. (TP 1955)

„i moc” — potęga. (TP 1955)

„i sława” — chwała. (TP 1955)

„i zwycięstwo” — tryumf. (TP 1955)

„i cześć” — wielkość (majestat). (TP 1955)

„i wszystko na niebie i na ziemi; twoje jest, Panie!” — uznając, że wszechświat i jego zawartość należy do Niego. (TP 1955)

„królestwo” — że władza rządzenia należy do Niego. (TP 1955)

„a tyś jest wywyższony nad wszelką zwierzchność” — i że suprymat należy się Jemu. (TP 1955, s. 81)

1 Księga Kronik 29:12

Epifania i Bazylea:

„I bogactwa, i sława od ciebie są” — że duchowe bogactwo i przywileje pochodzą od Niego. (TP 1955)

„a ty panujesz nad wszystkimi” — że jest ON najwyższym królem. (TP 1955)

„a w rękach twych jest moc i siła” — mając siłę i potęgę. (TP 1955)

„i w ręce twojej jest wywyższyć i utwierdzić wszystko” — i że On tylko może dać wszystkim wielkość i siłę. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:13

Epifania i Bazylea:

„Teraz tedy, Boże nasz! wyznajemy cię, a chwalimy imię sławy twojej” — Dlatego też, wyrażając swe własne uczucia i uczucia innych, odczuwał on wdzięczność do Boga i chwalił Go za Jego doskonały charakter. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:14

Epifania i Bazylea:

„Albowiem cóżem ja, i co jest lud mój, żebyśmy to siły mieli, tobie to dobrowolnie ofiarować?” — Wyznawał on, że ani on sam, ani bracia nie zasługiwali na prawo składania tak obficie ofiar, jak to czynili. (TP 1955)

„gdyż od ciebie jest wszystko” — Skoro Bóg jest źródłem wszystkich rzeczy ofiarowanych. (TP 1955)

„a z rąk twoich wziąwszy daliśmy tobie” — a oni ofiarowywali z rzeczy należących do Niego. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:15

Epifania i Bazylea:

„Bośmy my pielgrzymami i przychodniami przed tobą, jako i wszyscy ojcowie nasi” — wszyscy z nich byli bowiem przychodniami i pielgrzymami, gdy chodzi o sprawy Pańskie, podobnie jak i poprzednie pokolenia ludu Bożego, były tylko pielgrzymami i przychodniami. (TP 1955)

„dni nasze na ziemi jako cień, a nie masz czego oczekiwać” — słabymi i krótko żyjącymi. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:16

Epifania i Bazylea:

„O Panie, Boże nasz! ten wszystek dostatek któryśmy zgotowali tobie na budowanie domu imieniowi twemu świętemu, z ręki twojej jest, i twoje jest wszystko” — Dalej wyznawał on z pokorą, że Bóg jest źródłem wszystkich ofiar, przygotowanych przez niego dla Świątyni Epifanii na chwałę Bożą.. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:17

Epifania i Bazylea:

„Wiemci ja, Boże mój! iż ty doświadczasz serc a kochasz się w szczerości; przetoż ja w szczerości serca mego” — Wyznawał on, że Bóg wypróbowuje serca ludu Swego i kocha szczerość. (TP 1955)

„ochotniem ofiarował to wszystko, nawet i lud twój, który się tu znalazł, widziałem z weselem i z ochotą ofiarujący tobie” — Zapewniał przy tym, że ofiary swe on przyniósł sercem szczerym i prawdziwym i wyrażał swą radość z powodu ofiar braci. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:18

Epifania i Bazylea:

„Panie, Boże Abrahama” — Następnie błagał on Boga, który uczynił przymierze ze sobą, w Swoim przymiocie miłości. (TP 1955)

„Izaaka” — z Jezusem. (TP 1955)

„i Izraela” — oraz duchowym Izraelem. (TP 1955)

„ojców naszych” — poprzednikami obecnego ludu Bożego. (TP 1955)

„zachowajże na wieki tę chęć, i umysł serca ludu twego, a przygotuj sobie serce ich” — aby zawsze utrzymywał te myśli w Swym obecnym ludzie i skierował jego serca ku Sobie. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:19

Epifania i Bazylea:

„Salomonowi też, synowi memu daj serce doskonałe, aby strzegł przykazań twoich” — Modlił się on specjalnie za J., by całym sercem przestrzegał przykazań Bożych. (TP 1955)

„świadectw twoich” — by żył zgodnie z odpowiednimi pozafigurami. (TP 1955)

„i ustaw twoich” — i by trzymał się doktryn. (TP 1955)

„i czynił wszystko, i aby zbudował dom, dla któregom potrzeby zgotował” — i wszystkiego, co należy do rzeczywistej budowy świątyni Epifanii, pod którą sam przygotował. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:20

Epifania i Bazylea:

„Potem mówił Dawid do wszystkiego zgromadzenia: Błogosławcież teraz Panu, Bogu waszemu” — Wzywał on wszystkich braci, by chwalili Boga. (TP 1955)

„I błogosławiło wszystko zgromadzenie Panu” — Wszyscy też przez czyn i słowo to czynili. (TP 1955)

„Bogu ojców swoich” — błogosławiąc Bogu pozafiguralnego Abrahama, Izaaka i Jakuba. (TP 1955)

„a nachyliwszy” — pokornie. (TP 1955)

„się pokłonili się Panu i królowi” — oddawali oni poświęcone usługi Bogu i bratu R. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:21

Epifania i Bazylea:

„I zatem ofiarowali Panu ofiary. Ofiarowali też całopalenia Panu” — Poświęcali oni z żarliwością i oznakami przyjęcia przez Boga ofiar. (TP 1955, s. 82)

„nazajutrz po onym dniu” — w okresie następującym po tym czasie. (TP 1955, s. 82)

„wołów” — na zasadzie zasługi Jezusa. (TP 1955, s. 82)

„baranów” — czyniącej godną przyjęcia. (TP 1955, s. 82)

„baranków” — ofiarę z ich ludzkiej natury. (TP 1955, s. 82)

„tysiąc” — czyniąc ofiary z rzeczy mniej niż Boskie (1000 to wielokrotność liczby 10). (TP 1955, s. 82)

„z mokremi ofiarami ich” — wraz z naukami prostszych spraw Słowa Bożego. (TP 1955, s. 82)

„i inszych ofiar wielkie mnóstwo, za wszystkiego Izraela” — a wszystkie te ofiary czynione były obficie, z korzyścią dla ludu Bożego. (TP 1955, s. 82)

1 Księga Kronik 29:22

Epifania i Bazylea:

„I jedli a pili przed Panem dnia onego z weselem wielkiem” — Z wielką radością ucztowali bracia na Prawdzie, w czasie ostatniego pół roku życia brata R., jak na to wskazują Strażnice, liczne konwencje, podróże pielgrzymskie i specjalne zebrania. (TP 1955, s. 82,85)

„a postanowili powtóre królem Salomona” — (J. wykonywał część pracy wykonawczej i nauczycielskiej władzy brata R., co było wprowadzone w życie w tym, że zarząd dał J. upoważnienie do wykonywania wykonawczej i nauczycielskiej władzy wszędzie, poza Ameryką, gdzie on się udał) i ogłaszali o tym. (TP 1955, s. 82,85)

„i pomazali go Panu za księcia” — wodzowie zatrzymujący korony jako kapłani i pielgrzymi, pouczali o tych rzeczach w związku z J. (TP 1955, s. 82,85)

1 Księga Kronik 29:23

Paruzja (C.T. Russell):

„Na stolicy Pańskiej” — W pewnym sensie wyobraża 1000-letnie Królestwo.

1 Księga Kronik 29:27

Paruzja (C.T. Russell):

„Czterdzieści lat” — ogniwo nr.25 chronologii biblijnej.

„Siedem lat” — Możliwe, iż wyobrażają 7 lat od 1874 - 1881 roku.

Epifania i Bazylea:

„A dni, których królował nad Izraelem było czterdzieści lat” — Wykonywał on swój urząd jako wojownik-wykonawca przez 40 lat i 6 miesięcy, a mianowicie od 31.05.1876 do 31.10.1916 roku. (TP 1955, s. 86)

„W Hebronie królował siedem lat” — [Hebron - przyjaźń]; We wspólnym stowarzyszeniu z braćmi, których traktował jako równych sobie 7 i 1/2 roku. (2Sam.2:11). (TP 1955, s. 86)

„W Jeruzalemie królował trzydzieści i trzy lata” — Oraz 33 lata posiadał władzę wykonawczą wyłącznie w swojej działalności. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Kronik 29:28

Epifania i Bazylea:

„I umarł” — Brat R. zmarł 31.10.1916 roku. (TP 1955, s. 86)

„w starości dobrej” — Brat R. zakończył swe życie pełne mądrej rady. (TP 1955, s. 86)

„pełen dni” — pożytecznego żywota. (TP 1955, s. 86)

„bogactw” — bogactwa wiedzy i łaski. (TP 1955, s. 86)

„i sławy” — oraz wysokiego urzędu. (TP 1955, s. 86)

„a królował Salomon syn jego miasto niego” — Johnson nastąpił po nim nie w jego urzędzie jako onego sługi nad domownikami, ale jako Pański wykonawca na Epifanię. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Kronik 29:29

Epifania i Bazylea:

„A sprawy króla Dawida... są zapisane w księgach Samuela” — Życie jego było omówione w niektórych pismach i opowiadaniach niektórych sług Prawdy z epoki Filadelfii. (TP 1955, s. 86)

„i w księdze Natana” — omówione również przez pielgrzymów zatrzymujących korony. (TP 1955, s. 86)

„i w księdze Gada” — i omówione przez niego i przez J. (TP 1955, s. 86)

1 Księga Kronik 29:30

Epifania i Bazylea:

„Ze wszystkiem królowaniem jego” — Wszystkie te pisma przedstawiają jego wykonawcze akty. (TP 1955, s. 86)

„i możnością jego” — jego władzę. (TP 1955, s. 86)

„i z czasami, które za niego i za Izraela, i za wszystkich królestw przeszły” — oraz doświadczenia prawdziwego i nominalnego ludu Bożego. (TP 1955, s. 86)

Literatura o rozdziale 1 Księga Kronik 29

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.