1 Księga Kronik 17

1 Księga Kronik, rozdział 17 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (27 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Kronik 17 — Biblia Gdańska

1 I stało się, gdy mieszkał Dawid w domu swym, że rzekł do Natana proroka: Oto ja mieszkam w domu cedrowym, a skrzynia przymierza Pańskiego pod kortynami.

2 I rzekł Natan do Dawida: Cokolwiek jest w sercu twem, uczyń, gdyż Bóg jest z tobą.

3 Potem onej nocy stało się słowo Boże do Natana, mówiąc:

4 Idź, a mów do Dawida, sługi mego: Tak mówi Pan: Nie ty mi będziesz budował domu do mieszkania;

5 Ponieważem nie mieszkał w domu ode dnia, któregom wywiódł synów Izraelskich, aż do dnia tego: alem się przechadzał z namiotu do namiotu, i z przybytku do przybytku.

6 Wszędzie gdziemkolwiek chodził ze wszystkim Izraelem, izalim i słowo rzekł któremu z sędziów Izraelskich, którymem rozkazał, aby paśli lud mój, mówiąc: Przeczżeście mi nie zbudowali domu cedrowego?

7 Przetoż teraz tak powiesz słudze memu Dawidowi: Tak mówi Pan zastępów: Jam ciebie wziął z owczarni, gdyś chodził za trzodą, abyś był wodzem nad ludem moim Izraelskim;

8 I byłem z tobą wszędzie, gdzieśkolwiek chodził, a wygładziłem wszystkich nieprzyjaciół twoich przed twarzą twoją, i uczyniłem ci imię, jako imię wielkich ludzi, którzy są za ziemi.

9 A postanowiłem miejsce ludowi memu Izraelskiemu, i wszczepiłem go; i będzie mieszkał na miejscu swem, a nie będzie więcej poruszowny, ani go więcej synowie nieprawości trapić, jako przedtem;

10 Zaraz ode dni, którychem postanowił sędziów nad ludem moim Izraelskim, i poniżyłem wszystkich nieprzyjaciół twoich, i oznajmiłem ci, żeć Pan dom zbuduje.

11 A gdy się wypełnią dni twoje, abyś szedł za ojcami twoimi, wzbudzę nasienie twoje po tobie, które będzie z synów twoich, i umocnię królestwo jego.

12 Ten mi zbuduje dom, i utwierdzę stolicę jego aż na wieki.

13 Ja mu będę za ojca a on mi będzie za syna, a miłosierdzia mego nie odejmę od niego, jakom je odjął od tego, który był przed tobą;

14 Owszem postanowię go w domu moim, i w królestwie mojem aż na wieki, a stolica jego będzie trwała aż na wieki.

15 Według tych wszystkich słów i według wszystkiego widzenia tego, tak mówił Natan do Dawida.

16 Zatem wszedłszy król Dawid, siadł przed obliczem Pańskiem, i rzekł: Cóżem ja jest, Panie Boże! co jest dom mój, żeś mię przywiódł aż dotąd?

17 Lecz i to mało było przed oczyma twemi, o Boże! aleś też obietnicę uczynił o domie sługi twego na czas daleki, i wejrzałeś na mię według obyczaju ludzkiego, wywyższając mię, o Panie Boże!

18 Cóż jeszcze więcej ma mówić Dawid przed tobą o uwielbieniu sługi twego? albowiem ty znasz sługę twego.

19 Panie! dla sługi twego i według serca twego uczyniłeś te wszystkie wielkie rzeczy, abyś znajome uczynił te wszystkie wielmożne sprawy.

20 Panie! nie masz podobnego tobie, i nie masz Boga oprócz ciebie, wedle wszystkiego, cośmy słyszeli w uszy nasze.

21 I któż jest jako lud twój, jako Izrael, naród jedyny na ziemi, dla któregoby Bóg szedł, aby go sobie odkupił za lud, a uczynił sobie imię, czyniąc wielkie rzeczy i straszne, wyganiając pogany przed twarzą ludu twego, któryś wykupił z Egiptu?

22 I uczyniłeś lud twój Izraelski sobie za lud aż na wieki, a ty Panie! stałeś się im za Boga.

23 Przetoż teraz, o Panie! słowo, któreś powiedział o słudze twoim, i o domu jego, niech będzie stwierdzone aż na wieki, a uczyń, jakoś powiedział.

24 Niechajże się tak stanie, i niechaj będzie uwielbione imię twoje aż na wieki, aby mówiono: Pan zastępów, Bóg Izraelski, Bogiem jest nad Izraelem; a dom Dawida, sługi twego, niechaj umocniony będzie przed twarzą twoją.

25 Albowiemeś ty, Boże mój! objawił słudze twemu, iż mu zbudujesz dom; przetoż znalazł sługa twój u siebie, aby się modlił przed tobą.

26 A tak o Panie! tyś sam Bóg, a mówiłeś to dobre o słudze swym.

27 Teraz tedy począłeś błogosławić domowi sługi twego, aby trwał na wieki przed tobą; boś ty Panie! jemu błogosławił, a będzie ubłogosławiony na wieki.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Kronik 17

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Kronik 17:4

Paruzja (C.T. Russell):

„Dom do mieszkania” — Nie powinniśmy być zanadto pewni, gdy nasze plany są dobre, zamierzone ku chwale Bożej, że w takim razie Pan Bóg powinien je uznać i przyjąć.

Epifania i Bazylea:

„Nie ty mi będziesz budował domu do mieszkania” — Bóg zabronił mu zorganizować Kościół (ponieważ misją jego było prowadzić Kościół w zewnętrznych sporach). (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 17:5

Paruzja (C.T. Russell):

„Z namiotu do namiotu” — Pan Bóg wielokrotnie pokazuje, aby przedstawienie sprawy Bożej przed światem było bardzo skromne i bez zbytniej wystawności, ostentacji.

1 Księga Kronik 17:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Z owczarni” — Wyobraża poziom upadłej ludzkiej natury.

1 Księga Kronik 17:9

Paruzja (C.T. Russell):

„Nie będzie poruszony” — Proroctwa na błogosławieństwa 1000-lecia.

1 Księga Kronik 17:11

Paruzja (C.T. Russell):

„Królestwo jego” — Królestwo Salomona, które wyobraża 1000-letnie panowanie Chrystusa.

Epifania i Bazylea:

„które będzie z synów twoich” — Tym synem jest J. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 17:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Stolicę jego na wieki” — Okres czasu licząc od zdetronizowania Sedekiasza, do objęcia władzy przez Chrystusa liczy się bezkrólewiem.

Epifania i Bazylea:

„Ten mi zbuduje dom” — J. wielce radował się, szczególnie w tym iż miał przywilej zbudować epifaniczną Świątynię dla Boga, jako miejsce Jego Przebywania, spotykania się ze Swym epifanicznym ludem i błogosławienia mu w jego klasowych stanowiskach i sferach służby, gdy obchodzili wielkie pozafiguralne Święto Kuczek. (TP 1958, s. 53) Budową tego domu - epifanicznej Świątyni - dla Boga było organizowanie Kościoła w jego różnych częściach, tj. doglądanie pracy zarządzania ludem Bożym w jego oddzielnych klasach i w jego epifanicznej pracy, oraz dostarczanie miejsca pobytu dla Prawdy będącej na czasie i miejsca pracy dla Boga wśród Jego ludu. (TP 1958, s. 53)

„i utwierdzę stolicę jego aż na wieki” — aż do wypełnienia swej pracy. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 17:13

Epifania i Bazylea:

„ja mu będę za ojca, a on mi będzie za syna” — podobnie Pan dał do zrozumienia br. R., że J. jak inni członkowie gwiezdni będzie wierny jako syn i sługa Boży. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 17:17

Epifania i Bazylea:

„i wejrzałeś” — [wejrzał, hebr. raah - uznawał]; (TP 1961, s. 105)

Literatura o rozdziale 1 Księga Kronik 17

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.