1 Księga Kronik 22

1 Księga Kronik, rozdział 22 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (19 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

1 Księga Kronik 22 — Biblia Gdańska

1 I rzekł Dawid: Toć jest miejsce domu Pana Boga, i to ołtarz na całopalenie Izraelowi.

2 Przetoż rozkazał Dawid, aby zgromadzono cudzoziemców, którzy byli w ziemi Izraelskiej; i postanowił z nich kamienników, aby ciosali kamienie czworograniaste na budowanie domu Bożego.

3 Żelaza taż bardzo wiele na gwoździe, i na drzwi w bramach, i na spajanie nagotował Dawid, i miedzi wagę niezliczoną.

4 Drzewa taż cedrowego bez liczby, albowiem nawieźli Dawidowi Sydończycy i Tyryjczycy drzewa cedrowego bardzo wiele.

5 Bo rzekł był Dawid: Salomon, syn mój, jest młodzieńczykiem małym, a dom ma być zbudowany Panu wielki i znamienity, któregoby imię i sława po wszystkiej ziemi była; przetoż teraz nagotuję mu potrzeb. I nagotował Dawid przed śmiercią swą bardzo wiele potrzeb.

6 Tedy zawołał Salomona, syna swego, a przykazał mu, aby zbudował dom Panu, Bogu Izraelskiemu.

7 I rzekł Dawid do Salomona: Synu mój! Umyśliłem był w sercu mojem, zbudować dom imieniowi Pana Boga mego.

8 Ale się stało do mnie słowo Pańskie, mówiąc: Wieleś krwi rozlał, i wielkieś wojny prowadził; nie będziesz budował domu imieniowi memu, przeto żeś wiele krwi rozlał na ziemię przedemną,

9 Oto syn, któryć się urodzi, będzie mężem spokojnym; bo mu dam odpocznienie od wszystkich nieprzyjaciół jego zewsząd. Przetoż Salomon będzie imię jego; albowiem pokój i odpocznienie dam Izraelowi za dni jego.

10 On zbuduje dom imieniowi memu; on mi będzie za syna, a ja mu będę za ojca, i utwierdzę stolicę królestwa jego nad Izraelem aż na wieki.

11 Przetoż Pan będzie z tobą, synu mój! I będzieć się szczęściło, i zbudujesz dom Pana, Boga twego, jako mówił o tobie.

12 Wszakże niech ci da Pan roztropność, i zmysł, a niech cię postanowi nad Izraelem, abyś strzegł zakonu Pana Boga twego.

13 Tedy szczęśliwym będziesz, jeźli strzedz i czynić będziesz przykazania i sądy, które rozkazał Pan przez Mojżesza Izraelowi. Zmacniajże się, a bądź mężem, nie bój się ani się lękaj.

14 A otom ja w utrapieniu mojem nagotował na dom Pański złota sto tysięcy talentów, i srebra tysiąc tysięcy talentów do tego miedzi i żelaza bez wagi, bo tego wiele jest: drzewa także, i kamienia nagotowałem, a ty do tego przyczynisz.

15 Masz też u siebie wiele rzemieślników, kamiennikówi i murarzy, i cieśli, i wszelkich biegłych w każdem rzemieśle.

16 Złota, srebra, i miedzi, i żelaza niemasz liczby; wstańże a czyń, a Pan będzie z tobą.

17 I przykazał Dawid wszystkim książętom Izraelakim, aby pomagali Salomonowi synowi jego;

18 Mówiąc: Izali Pan Bóg wasz nie jest z wami, który wam dał odpocznienie zewsząd? Bo dał w rękę moję obywateli tej ziemi, i poddane jest ta ziemia Panu i ludowi jego.

19 Teraz tedy oddajcie serce swe i duszę swoję, abyście szukali Pana, Boga waszego; i wstańcie, a budujcie świątnicę Panu Bogu, żebyście tam wnieśżli skrzynię przymierza Pańskiego, i naczynia święte Boże, do domu, który będzie zbudowany imieniowi Pańskiemu.

Komentarz do rozdziału: 1 Księga Kronik 22

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

1 Księga Kronik 22:1

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Dawid: To jest miejsce domu Pana Boga, i to ołtarz na całopalenie Izraelowi” — Br. R. zdawał sobie sprawę ze związku istniejącego pomiędzy jego pracą nad Syjonizmem, a świątynią Epifanii, gdyż wiedział, że nawrócenie Izraela będzie stanowić jedną z głównych części Obozu Epifanii. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:2

Epifania i Bazylea:

„Przetoż rozkazał Dawid, aby zgromadzono cudzoziemców, którzy byli z ziemi Izraelskiej” — R. czynił wśród ludu Bożego pracę przygotowawczą do zbudowania tego obozu (w.1) tzn. oddzielił pozafiguralnych Izraelitów od zwykłych obozowców, co było uczynione przez pierwsze uderzenie Jordanu i w przygotowaniu do drugiego uderzenia. W swej pracy o Syjonizmie (przedstawionym w 2Sam.24, oraz 1Kron.21) i w oddzieleniu obcych od rzeczywistego pozafiguralnego pokolenia Judy z Obozu Epifanii wierzących w Przymierze cielesnych Izraelitów, oraz wiernych usprawiedliwionych z wiary. (TP 1955, s. 50)

„i postanowił z nich kamienników, aby ciosali kamienie czworograniaste na budowanie domu Bożego” — Przez swe przygotowania do pracy i pracowników do drugiego uderzenia Jordanu przygotował on odciosywanie utratników koron jednego od drugiego, a specjalne odciosywanie cech członków M.St., których mieć nie powinni. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:3

Epifania i Bazylea:

„Żelaza też bardzo wiele na gwoździe, i na drzwi w bramach” — Uczynił on mocne przygotowania dla tych przez których nowi będą mogli wejść na dziedziniec, a także by tych pomocników związać razem. (TP 1955, s. 50)

„i miedzi wagę niezliczoną” — a również pouczył on wielostronnie o tymczasowym usprawiedliwieniu. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:4

Epifania i Bazylea:

„Drzewa też cedrowego bez liczby” — I dał szczegółowe określenie o wynikającym z niego usprawiedliwieniu ożywionym. (TP 1955, s. 50)

„albowiem nawieźli Dawidowi” — dostarczyli br. R. (TP 1955, s. 50)

„Sydończycy” — protestańci. (TP 1955, s. 50)

„i Tyryjczycy” — członkowie rzymskiego kościoła. (TP 1955, s. 50)

„drzewa cedrowego bardzo wiele” — wielkie liczby ludzi mających ożywione usprawiedliwienie, np. pozafiguralny Lot z córkami. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:5

Paruzja (C.T. Russell):

„wielki i znamienity” — Aby wyobrażał jaką powinna być praca, staranie i ofiarowanie ze szczerego złota i pracowitych rąk.

Epifania i Bazylea:

„Salomon, syn mój, jest młodzieńczykiem małym” — Jego działania mówiły, że J. był zbyt niedojrzałym i słabym, by dostarczyć materiałów do świątyni Epifanii. (TP 1955, s. 50)

„a dom... wielki i znamienity” — a świątynia Epifanii miała być wzniesiona na wielką skalę. (TP 1955, s. 50)

„któregoby imię” — referencje. (TP 1955, s. 50)

„i sława” — cześć. (TP 1955, s. 50)

„po wszystkiej ziemi była” — poprzez całą sferę pracy Epifanii, która miała pokryć sferę obecnie wypełnioną przez kościół nominalny, tym bardziej, że ma ona być religijnym ośrodkiem dla wyznających chrześcijan w tym czasie i po Armagedonie. (TP 1955, s. 50)

„nagotuję mu potrzeb” — Tych, którzy przychodzili w wielkich liczbach do Prawdy w ostatnich dniach br. R. (TP 1955, s. 50)

„I nagotował Dawid przed śmiercią swą bardzo wiele potrzeb” — Dlatego też br. R. w ostatnich swych dniach czynił do tego wielkie przygotowania. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:6

Epifania i Bazylea:

„Tedy zawołał Salomona, syna swego, a przykazał mu, aby zbudował dom Panu” — J. wielce radował się, szczególnie w tym iż miał przywilej zbudować epifaniczną Świątynię dla Boga, jako miejsce Jego Przebywania, spotykania się ze Swym epifanicznym ludem i błogosławienia mu w jego klasowych stanowiskach i sferach służby, gdy obchodzili wielkie pozafiguralne Święto Kuczek. (TP 1958, s. 53) Budową tego domu - epifanicznej Świątyni - dla Boga było organizowanie Kościoła w jego różnych częściach, tj. doglądanie pracy zarządzania ludem Bożym w jego oddzielnych klasach i w jego epifanicznej pracy, oraz dostarczanie miejsca pobytu dla Prawdy będącej na czasie i miejsca pracy dla Boga wśród Jego ludu. (TP 1958, s. 53) Wezwanie br. R. i polecenie jego, by J. wzniósł świątynię Epifanii było głównie wyrażone w czynach, nie zaś w słowach. W maju 1916 wezwał on J. do siebie i to mu powiedział: (TP 1955, s. 50) "Mam dla ciebie dobre wiadomości. Dostałeś promocję. Dałem słowo bratu Sturgeonowi, (który zajmował się wtedy pracą pielgrzymów), że nie wyśle ciebie do małych zborów, lecz tylko do wielkich". (TP 1955, s. 50) Następujące są najważniejsze działania, przez które br. R. dał mu to polecenie: (TP 1955, s. 50) 1/ nakazał mu odwiedzać tylko większe zbory, czyli kościoły; (TP 1955, s. 50) 2/ tego lata wysłał go do większej liczby konwencji, niż jakiegokolwiek innego pielgrzyma poza sobą samym; dawał mu w nich coraz ważniejsze przemówienia do wygłoszenia, ważniejsze niż jakiemukolwiek innemu pielgrzymowi, np. kazał mu działać w charakterze przewodniczącego na trzech konwencjach tego lata, a choć sam był obecny polecił mu wygłosić przemówienie z okazji chrztu na konwencji w Newport -- rzecz, której nigdy, o ile wiemy, nie czynił, o ile był sam obecny, tak że nikt tego poza nim samym nie czynił; kazał mu wygłosić osiem przemówień na konwencji w Newport i osiem na konwencji w Norfolk, czyli więcej niż sam miał wygłosić; (TP 1955, s. 50) 3/ kazał mu wprowadzić pracę pasterską we współpracy z Sr. Genevieve Sandford na konwencjach; (TP 1955, s. 50) 4/ urządził specjalną dla niego podróż, by mógł on starać się uleczyć podziały sześciu klas; (TP 1955, s. 50) 5/ przygotował, by mógł on mieć specjalnie wielką liczbę zebrań publicznych, a także by dwie siostry zajmowały się pracą kolporterską po tych zebraniach; (TP 1955, s. 50) 6/ ułatwił mu, by mógł przybyć z odległych miejscowości gdzie pracował w pracy pielgrzymskiej Nowego Jorku, by mógł wziąć udział w serii wykładów, które on sam zainaugurował, mówiąc o usprawiedliwieniu, po którym to wykładzie br. Rockwell mówił o poświęceniu, J. o uwielbieniu i Mc Millan o restytucji, a które były zakończone przez br. Sturgeona, mówiącego w kilku wykładach z Planu Wieków; (TP 1955, s. 50) 7/ przez przygotowanie, by J. mógł pokierować sytuacją w londyńskim Betel i Przybytku. (TP 1955, s. 50) On, jako Boży wykonawca, przygotował dla niego dokonywanie pracy, której doglądał pod kierunkiem Jezusa, pracy zmierzającej do Kozła Azazela tzn. przygotował by br. J. stał się małym Salomonem. (TP 1955, s. 50)

1 Księga Kronik 22:7

Paruzja (C.T. Russell):

„Dawid rzekł” — wyobraża Kościół w ciele.

„Do Salomona” — Typ na Kościół w chwale.

Epifania i Bazylea:

„I rzekł Dawid do Salomona” — Br. R. przez swe akty powiedział J. (TP 1955, s. 51)

„Umyśliłem był w sercu moim zbudować dom imieniowi Pana Boga mego” — że jego zamierzeniem było zorganizować Kościół w jego różnych częściach. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 22:8

Paruzja (C.T. Russell):

„Wojny prowadził” — Wyobraża walkę Kościoła w ciele.

Epifania i Bazylea:

„wieleś wojny prowadził” — Misją br. R. było prowadzić lud Boży w zewnętrznych kontrowersjach. (TP 1958, s. 53)

„nie będziesz budował domu imieniowi memu” — ale Bóg zabronił mu zorganizować Kościół (ponieważ misją jego było prowadzić Kościół w zewnętrznych sporach). (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 22:9

Epifania i Bazylea:

„Oto syn” — Tym synem jest J. (TP 1955, s. 51)

„będzie mężem spokojnym; bo mu dam odpocznienie od wszystkich nieprzyjaciół jego zewsząd” — będzie w pokoju, jeśli chodzi o kontrowersje, czyli spory z nominalnym ludem Bożym, ponieważ dyskusje jego były z rewolucjonistami spośród prawdziwego ludu Bożego. (TP 1955, s. 51) Bóg dał Swemu ludowi zwycięstwo w jego parousyjnych kontrowersjach z Babilonem, tak jak to obiecał. (TP 1958, s. 101)

„Przetoż Salomon będzie imię jego” — [Salomon - Spokojny]; Wynika z tego, że będzie on w spokoju w swej pracy, jeśli chodzi o nominalny lud Boży. (TP 1955, s. 51)

„albowiem pokój i odpocznienie dam Izraelowi za dni jego” — W pracy konstruktywnej jaką J. dokonywał i dokona był i będzie pokój między ludem Bożym. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 22:10

Epifania i Bazylea:

„On zbuduje dom imieniowi memu” — J. wielce radował się, szczególnie w tym iż miał przywilej zbudować epifaniczną Świątynię dla Boga, jako miejsce Jego Przebywania, spotykania się ze Swym epifanicznym ludem i błogosławienia mu w jego klasowych stanowiskach i sferach służby, gdy obchodzili wielkie pozafiguralne Święto Kuczek. (TP 1958, s. 53) Budową tego domu - epifanicznej Świątyni - dla Boga było organizowanie Kościoła w jego różnych częściach, tj. doglądanie pracy zarządzania ludem Bożym w jego oddzielnych klasach i w jego epifanicznej pracy, oraz dostarczanie miejsca pobytu dla Prawdy będącej na czasie i miejsca pracy dla Boga wśród Jego ludu. (TP 1958, s. 53) Pan dał br. R. do zrozumienia, że J. pod Jezusem będzie nadzorował pracę podzielenia ludu Bożego na osobne klasy i w ich pracy epifanicznej, a wiedzę o tym dał mu prawdopodobnie przez ten właśnie typ. (TP 1955, s. 51)

„on mi będzie za syna, a ja mu będę za ojca” — podobnie Pan dał do zrozumienia br. R., że J. jak inni członkowie gwiezdni będzie wierny jako syn i sługa Boży. (TP 1955, s. 51)

„i utwierdzę stolicę królestwa jego nad Izraelem aż na wieki” — aż do wypełnienia swej pracy. (TP 1955, s. 51)

1 Księga Kronik 22:11

Epifania i Bazylea:

„Przetoż Pan będzie z tobą... i zbudujesz dom” — Polecając J. wykonanie pracy w Brytanii, polegającej na rozwikłaniu tego, co okazało się spiskiem H.J.Shearna i W.Crawforda w objawieniu W.G. i życząc mu błogosławieństwa Bożego, on w rzeczywistości polecił mu wznieść Świątynię Epifanii i życzył mu błogosławieństwa Bożego w tym dziele. (TP 1955, s. 52)

„jako mówił o tobie” — To on mu powiedział, gdyż Bóg w jakiś sposób wskazał mu, że J. był wybrany przez Pana do dokonania tej pracy. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:12

Epifania i Bazylea:

„niech ci da Pan roztropność i zmysł” — Jego życzeniem wyrażonym względem J. było, by Pan dał mu mądrość i roztropność niezbędną do wykonania tej pracy. (TP 1955, s. 52)

„a niech cię postawi nad Izraelem” — w Epifanii. (TP 1955, s. 52)

„abyś strzegł zakonu Pana Boga twego” — aby mógł on wypełnić obowiązki swego urzędu zgodnie ze Słowem Bożym. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:13

Epifania i Bazylea:

„jeśli strzec i czynić będziesz przykazania i sądy, które rozkazał Pan przez Mojżesza Izraelowi” — Zapewnił on go także, że jeżeli on będzie słuchał słowa Jezusowego w stosunku swego urzędu względem ludu Bożego. (TP 1955, s. 52)

„Zmacniajże się” — (szczęśliwym będziesz); Bóg da powodzenie jego pracy. (TP 1955, s. 52)

„bądź mężnym, nie bój się, ani się lękaj” — Następnie zachęcił on J., by działał skutecznie i odważnie. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:14

Epifania i Bazylea:

„A otom ja w utrapieniu moim nagotował na dom Pański złota sto tysięcy talentów, i srebra tysiąc tysięcy talentów” — Brat R. zapewnił J., że wśród tych trudnych doświadczeń przygotował on dla Świątyni Epifanii Boską Prawdę: (TP 1955, s. 52) A/ o Chrystusie, składającym się ze 144000 członków, (TP 1955, s. 52) Pod względem wagi 100 000 talentów złota = 360 000 000 syklów (TP 1955, s. 52) 360 000 000: (10x10):(5x5) = 144 000 (TP 1955, s. 52) B/ o imieniu Jehowy i Jego charakterze, jako Architekcie, (TP 1955, s. 52) Z punktu widzenia wartości 100 000 talentów złota = 300 000 000 syklów (TP 1955, s. 52) 300 000 000:(10x10x10x10x10):2 = 1500 (TP 1955, s. 52) 1500 = 10(J) x 5(H) x 6(W) x 5(H) >> JHWH (TP 1955, s. 52) Jest to imię Jehowy dwukrotnie wyrażone w wartości złota (Ponieważ 1 talent=3000 syklów - pierwsze wyrażenie; cała wartość złota= 300 000 000 - drugie wyrażenie == 200 000 razy wyrażone imię Boga, wg powyższych obliczeń.) (TP 1955, s. 52) C/ o 1000-leciu jako okresie, w którym Chrystus będzie błogosławił światu. (TP 1955, s. 52) 100 000 talentów złota ma symbolizować także błogosławieństwa 1000-lecia, które możemy zauważyć używając liczby 10, jako jednej z najważniejszych liczb świątyni (18; 10; 5) jako dzielnika. (TP 1955, s. 52) 100 000 : (10x10) = 1000 (TP 1955, s. 52) # 1000 000 srebra symbolizuje to samo. (TP 1955, s. 52) Typowe użycie srebra jako Prawdy zawsze oddaje tu cześć charakterowi Bożemu jako Architektowi. (TP 1955, s. 52)

„miedzi” — Br. R. zapewniał J., że przez swe nauczanie dostarczył on tymczasowo usprawiedliwionego człowieczeństwa do Świątyni epifanicznej. (TP 1955, s. 52)

„żelaza” — a także silnych łączników. (TP 1955, s. 52)

„bez wagi” — w wielkiej obfitości. (TP 1955, s. 52)

„drzewa” — usprawiedliwionego człowieczeństwa w ożywionym usprawiedliwieniu. (TP 1955, s. 52)

„kamienia” — nowych stworzeń. (TP 1955, s. 52)

„a ty do tego przyczynisz” — Wskazał on także i na to, że J. może dostarczyć więcej symbolicznego złota, srebra, miedzi, żelaza, drzewa i kamienia. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:15

Epifania i Bazylea:

„Masz też u siebie wiele rzemieślników” — Powiedział on J. te rzeczy bezpośrednio ustnie oraz pośrednio w swych pismach. Wskazując na próby, które przyjdą specjalnie od braci. (TP 1955, s. 52)

„kamienników... i cieśli” — będą tacy, którzy będą dokonywać odciosywania wad ciała (drzewo), oraz wad wynikających z niedoskonałości nowych stworzeń. (TP 1955, s. 52)

„i wszelkich biegłych w każdym rzemiośle” — będą pomocnicy w budowaniu Prawd łączących się z dodatkowymi częściami świątyni Epifanii. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:16

Epifania i Bazylea:

„Złota i srebra” — Prawdy Bożej. (TP 1955, s. 52)

„miedzi” — próbnie usprawiedliwionych. (TP 1955, s. 52)

„żelaza” — silnych łączników. (TP 1955, s. 52)

„nie masz liczby” — Zapewniając raz jeszcze J. o nieograniczonej ich obfitości. (TP 1955, s. 52)

„wstańże, a czyń” — brat R. zachęcał J. do gorliwej działalności w związku ze świątynią Epifanii. (TP 1955, s. 52)

„a Pan będzie z tobą” — i życzył mu błogosławieństwa Bożego. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:17

Epifania i Bazylea:

„I przykazał Dawid wszystkim książętom Izraelskim, aby pomagali Salomonowi” — Zachęcając wodzów do wzięcia udziału w tym, co się okazywało być drugim uderzeniem Jordanu, stawiając pracowników Betel i poza nim w pozycjach, w których mogli dokonywać pracy Epifanii i zachęcając ich ustnie i pisemnie, specjalnie w swym testamencie, do wierności, brat R. zachęcał ich właściwie, by pomagali oni J. w jego pracy Epifanii. (TP 1955, s. 52)

1 Księga Kronik 22:18

Epifania i Bazylea:

„Mówiąc: Izali Pan Bóg wasz nie jest z wami” — Czyniąc zaś to wskazał on i na to, że posiadają Bożą łaskę. (TP 1955, s. 52,53)

„który wam dał odpocznienie zewsząd” — Bóg dał Swemu ludowi zwycięstwo w jego parousyjnych kontrowersjach z Babilonem, tak jak to obiecał. (TP 1958, s. 101) że Bóg uczynił ich zwycięzcami w sporach z Babilonem. (TP 1955, s. 52,53)

„dał w rękę moję obywateli” — skoro poddał ich pod władzę brata R. (TP 1955, s. 52,53)

„tej ziemi” — oraz, że Prawda i jej Duch. (TP 1955, s. 52,53)

„poddana jest... Panu i ludowi jego” — wyzwolona od błędu i jego Ducha jest w posiadaniu Pana i Jego ludu. (TP 1955, s. 52,53)

1 Księga Kronik 22:19

Epifania i Bazylea:

„oddajcie serca swe i duszę” — Dlatego też wzywał on wodzów, by skierowali swe uczucia, wolę i byty. (TP 1955, s. 53)

„abyście szukali Pana, Boga waszego” — ku dobrej pracy trwając w poświęceniu. (TP 1955, s. 53)

„wstańcie, a budujcie świątnicę” — Następnie pobudzał ich by brali udział w drugim uderzeniu Jordanu i wszelkiej pracy późniejszej, którą Bóg nakaże, co pośrednio oznaczało budowanie świątyni Epifanii. (TP 1955, s. 53)

„żebyście tam wnieśli skrzynię przymierza Pańskiego, i naczynia święte Boże” — i by czynili to, aby dać miejsce, w którym będzie mogła przebywać Prawda, jak również doktrynalne, zbijające, naprawiające i etyczne prawdy w świątyni epifanii. (TP 1955, s. 53)

„imieniowi Pańskiemu” — gdzie charakter Boga pełen chwały, może być ukazany ku Jego chwale. (TP 1955, s. 53)

Literatura o rozdziale 1 Księga Kronik 22

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 1 Księga Kronik

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.