H559 — אמר ('âmar)

Hebrajski czasownik אמר ('âmar) — numer Stronga H559 — występuje w Starym Testamencie 5302 razy. Polska interlinia oddaje go najczęściej jako „powiedział”, „mówiąc”, „i powiedział”, „I rzekł”.

Definicja słownikowa

Słownik BDB (w oryginale angielskim) — czasownik:

• to say, speak, utter
• (Qal) to say, to answer, to say in one's heart, to think, to command, to promise, to intend
• (Niphal) to be told, to be said, to be called
• (Hithpael) to boast, to act proudly
• (Hiphil) to avow, to avouch

Definicja Stronga (ang.)

A primitive root; to say (used with great latitude): - answer, appoint, avouch, bid, boast self, call, certify, challenge, charge, + (at the, give) command (ment), commune, consider, declare, demand, X desire, determine, X expressly, X indeed, X intend, name, X plainly, promise, publish, report, require, say, speak (against, of), X still, X suppose, talk, tell, term, X that is, X think, use [speech], utter, X verily, X yet.

Jak polska interlinia oddaje H559

• „powiedział” — 1153 wystąpienia
• „mówiąc” — 688 wystąpień
• „i powiedział” — 473 wystąpienia
• „I rzekł” — 289 wystąpień
• „Tak mówi” — 241 wystąpień
• „Rzekł” — 139 wystąpień
• „i powiedzieć” — 89 wystąpień
• „mówi” — 86 wystąpień
• „mówił” — 63 wystąpienia
• „A on rzekł” — 62 wystąpienia
• „A oni odpowiedzieli” — 61 wystąpień
• „Dlatego tak mówi” — 49 wystąpień

Polskie odpowiedniki w Starym Testamencie pochodzą z maszynowego przekładu interlinii angielskiej i miejscami bywają mylące. Wiążący jest wyraz hebrajski wraz z definicją słownikową.

Gdzie występuje H559

• 1 Księga Mojżeszowa 1:3 — I rzekł Bóg: Niech będzie światłość; i stała się światłość.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:6 — Potem rzekł Bóg: Niech będzie rozpostarcie, w pośrodku wód, a niech dzieli wody od wód.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:9 — I rzekł Bóg: Niech się zbiorą wody, które są pod niebem, na jedno miejsce, a niech się okaże miejsce suche; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:11 — I widział Bóg, że to było dobre. Potem rzekł Bóg: Niech zrodzi ziemia trawę, ziele, wydawające nasienie, i drzewo rodzajne, czyniące owoc, według rodzaju swego, którego by nasienie było w nim na ziemi; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:14 — I rzekł Bóg: Niech będą światła na rozpostarciu niebieskim, ku rozdzielaniu dnia od nocy, a niech będą na znaki, i pewne czasy, i dni, i lata.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:20 — I rzekł Bóg: Niech hojnie wywiodą wody płaz duszy żywiącej; a ptactwo niech lata nad ziemią, pod rozpostarciem niebieskim.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:22 — Błogosławił im tedy Bóg, mówiąc: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, a napełniajcie wody morskie; i ptactwo niech się rozmnaża na ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:24 — Rzekł też Bóg: Niech wyda ziemia duszę żywiącą według rodzaju swego; bydło i płaz, i zwierz ziemski, według rodzaju swego; i stało się tak.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:26 — Zatem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na wyobrażenie nasze, według podobieństwa naszego; a niech panuje nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad zwierzęty, i nad wszystką ziemią, i nad wszelkim płazem, płazającym się po ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:28 — I błogosławił im Bóg, i rzekł do nich Bóg: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię; i czyńcie ją sobie poddaną; i panujcie nad rybami morskimi, i nad ptactwem niebieskim, i nad wszelkim zwierzem, który się rusza na ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 1:29 — I rzekł Bóg: Oto dałem wam wszelkie ziele, wydawające z siebie nasienie, które jest na obliczu wszystkiej ziemi; i wszelkie drzewo, na którym jest owoc drzewa, wydawające z siebie nasienie, będzie wam ku pokarmowi.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:16 — Tedy rozkazał Pan Bóg człowiekowi, mówiąc: Z każdego drzewa sadu jeść będziesz.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:18 — Rzekł też Pan Bóg: Nie dobrze być człowiekowi samemu; uczynię mu pomoc, która by była przy nim.
• 1 Księga Mojżeszowa 2:23 — I rzekł Adam: Toć teraz jest kość z kości moich, i ciało z ciała mego; dla tegoż będzie nazwana mężatką, bo ona z męża wzięta jest.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:1 — A wąż był chytrzejszy nad wszystkie zwierzęta polne, które był uczynił Pan Bóg; ten rzekł do niewiasty: Także to, że wam Bóg rzekł: Nie będziecie jedli z każdego drzewa sadu tego?
• 1 Księga Mojżeszowa 3:2 — I rzekła niewiasta do węża: Z owocu drzewa sadu tego pożywamy;
• 1 Księga Mojżeszowa 3:3 — Ale z owocu drzewa, które jest w pośród sadu, rzekł Bóg: Nie będziecie jedli z niego, ani się go dotykać będziecie, byście snać nie pomarli.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:4 — I rzekł wąż do niewiasty: Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie;
• 1 Księga Mojżeszowa 3:9 — I zawołał Pan Bóg Adama, i rzekł mu: Gdzieżeś?
• 1 Księga Mojżeszowa 3:10 — Który odpowiedział: Głos twój usłyszałem w sadzie, i zlękłem się dla tego, żem nagi, i skryłem się.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:11 — I rzekł Bóg: Któż ci pokazał, żeś jest nagim? izaliś nie jadł z drzewa onego, z któregom zakazał tobie, abyś nie jadł?
• 1 Księga Mojżeszowa 3:12 — Tedy rzekł Adam: Niewiasta, którąś mi dał, aby była ze mną, ona mi dała z tego drzewa, i jadłem.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:13 — I rzekł Pan Bóg do niewiasty: Cóżeś to uczyniła? i rzekła niewiasta: Wąż mię zwiódł, i jadłam.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:14 — Tedy rzekł Pan Bóg do węża: Iżeś to uczynił, przeklętym będziesz nad wszystkie zwierzęta, i nad wszystkie bestyje polne; na brzuchu twoim czołgać się będziesz, a proch żreć będziesz po wszystkie dni żywota twego.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:16 — A do niewiasty rzekł: Obficie rozmnożę boleści twoje, i poczęcia twoje; w boleści rodzić będziesz dzieci, a wola twa poddana będzie mężowi twemu, a on nad tobą panować będzie.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:17 — Zaś rzekł do Adama: Iżeś usłuchał głosu żony twojej, a jadłeś z drzewa tego, o któremem ci przykazał, mówiąc: Nie będziesz jadł z niego; przeklęta będzie ziemia dla ciebie, w pracy z niej pożywać będziesz po wszystkie dni żywota twego.
• 1 Księga Mojżeszowa 3:22 — Tedy rzekł Pan Bóg: Oto Adam stał się jako jeden z nas, wiedzący dobre i złe; tedy wyżeńmy go, by snać nie ściągnął ręki swej, i nie wziął z drzewa żywota, i nie jadł, i żyłby na wieki.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:1 — Potem Adam poznał Ewę, żonę swoję, która poczęła i porodziła Kaina, i rzekła: Otrzymałam męża od Pana.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:6 — Tedy rzekł Pan do Kaina: Przeczżeś się zapalił gniewem a czemu spadła twarz twoja?
• 1 Księga Mojżeszowa 4:8 — I rozmawiał Kain z Ablem bratem swoim. I stało się, gdy byli na polu, że powstał Kain na Abla brata swego, i zabił go.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:9 — I rzekł Pan do Kaina: Gdzież jest Abel brat twój? który odpowiedział: Nie wiem; izalim ja stróżem brata mego?
• 1 Księga Mojżeszowa 4:10 — I rzekł Bóg: Cóżeś uczynił? Głos krwi brata twego woła do mnie z ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:13 — Tedy rzekł Kain do Pana: Większa jest nieprawość moja, niżby mi ją odpuścić miano.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:15 — I rzekł mu Pan: Zaiste, ktobykolwiek zabił Kaina, siedmioraką odniesie pomstę. I włożył Pan na Kaina piętno, aby go nie zabijał, ktobykolwiek znalazł.
• 1 Księga Mojżeszowa 4:23 — Tedy rzekł Lamech żonom swym, Adzie i Selli: Słuchajcie głosu mego, żony Lamechowe, posłuchajcie słów moich; zabiłbym ja męża za zranienie moje, i młodzieńca za siność moję.
• 1 Księga Mojżeszowa 5:29 — I nazwał imię jego Noe, mówiąc: Ten nas pocieszy z pracy naszej, i z roboty rąk naszych, z strony ziemi, którą Pan przeklął.
• 1 Księga Mojżeszowa 6:3 — I rzekł Pan: Nie będzie się wadził duch mój z człowiekiem na wieki, gdyż jest ciałem; i będą dni jego sto i dwadzieścia lat.
• 1 Księga Mojżeszowa 6:7 — I rzekł Pan: Wygładzę człowieka, któregom stworzył, z oblicza ziemi, od człowieka aż do bydlęcia, aż do gadziny, i aż do ptastwa niebieskiego; bo mi żal, żem je uczynił.
• 1 Księga Mojżeszowa 6:13 — I rzekł Bóg do Noego: Koniec wszelkiego ciała przyszedł przed oblicze moje, bo napełniona jest ziemia nieprawością od oblicza ich; przetoż je wytracę z ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 7:1 — I rzekł Pan do Noego: Wnijdź ty i wszystek dom twój do korabia; bom cię widział sprawiedliwym przed obliczem mojem w narodzie tym.
• 1 Księga Mojżeszowa 8:15 — I rzekł Bóg do Noego, mówiąc:
• 1 Księga Mojżeszowa 8:21 — I zawoniał Pan wonności wdzięcznej, i rzekł Pan w sercu swem: Nie będę więcej przeklinał ziemi dla człowieka: albowiem myśl serca człowieczego zła jest od młodości jego, nie zatracę więcej wszystkiego co żyje, jakom teraz uczynił.
• 1 Księga Mojżeszowa 9:1 — I błogosławił Bóg Noego, i syny jego, i rzekł im: Rozradzajcie się, i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię.
• 1 Księga Mojżeszowa 9:8 — Tedy rzekł Bóg do Noego, i do synów jego z nim, mówiąc:
• 1 Księga Mojżeszowa 9:12 — Tedy rzekł Bóg: To jest znak przymierza, który Ja dawam między mną i między wami, i między każdą duszą żywiącą, która jest z wami, w rodzaje wieczne.
• 1 Księga Mojżeszowa 9:17 — Zatem rzekł Bóg do Noego: Tenci jest znak przymierza, którem postanowił między mną, i między wszelkiem ciałem, które jest na ziemi.
• 1 Księga Mojżeszowa 9:25 — Przeklęty Chanaan, sługą sług braci swojej będzie.
• 1 Księga Mojżeszowa 9:26 — Rzekł też: Błogosławiony Pan Bóg Semów, a niech będzie Chanaan sługą ich.
• 1 Księga Mojżeszowa 10:9 — Ten był możnym myśliwcem przed obliczem Pańskiem; przetoż się mówi: Jako Nemrod możny myśliwiec przed Panem.
• 1 Księga Mojżeszowa 11:3 — I rzekł jeden do drugiego: Nuże naczyńmy cegły i wypalmy ją ogniem: i mieli cegłę miasto kamienia, a glinę iłowatą mieli miasto wapna.

Pokazano 50 z 5302 wystąpienia. Pełną listę otwiera czytnik po kliknięciu numeru H559 w rozbiorze wersetu.

Rozbiór Starego Testamentu za „Interlinearną Biblią Hebrajsko-Polską” (Samuel A. Kim), Nowego za „Textus Receptus Oblubienicy” (oblubienica.eu) — publikacja za zgodą. Definicje: BDB (hebrajski) i Thayer (grecki), domena publiczna, w języku angielskim.