Księga Zachariasza 11

Księga Zachariasza, rozdział 11 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Zachariasza 11 — Biblia Gdańska

1 Otwórz, Libanie! wrota swe, niech pożre ogień cedry twoje.

2 Rozkwil się jodło! bo upadł cedr, bo wielmożni spustoszeni są; kwilcie dęby Basańskie, bo wycięty jest las ogrodzony.

3 Głos narzekania pasterzy słyszany jest, iż zburzona jest wielmożność ich; głos ryku lwiąt, iż zburzona jest pycha Jordanu.

4 Tak mówi Pan, Bóg mój: Paś owce na rzeź zgotowane;

5 Które dzierżawcy ich zabijają, a nie bywają obwinieni, i owszem, sprzedawający je mówią: Błogosławiony Pan, żeśmy się zbogacili, a którzy je pasą, nie mają litości nad niemi.

6 Przetoż nie sfolguję więcej obywatelom tej ziemi, mówi Pan; bo oto Ja podam tych ludzi każdego w rękę bliźniego jego, i w rękę króla ich, i potrą ziemię, a nie wyrwie jej z rąk ich.

7 Bom pasł owce zgotowane na rzeź, was, mówię, o nędzne owce! i wziąwszy sobie dwie laski, jednęm nazwał Uciechą, a drugąm nazwał Związujących, a pasłem one owce.

8 I zgładziłem trzech pasterzy w jednym miesiącu; ale utęskniła sobie dusza moja z nimi, przeto, że dusza ich brzydziła się mną.

9 Rzekłem tedy: Nie będęć was pasł; co zdycha, niech zdechnie, a co ma być wygładzone, niech będzie wygładzone, a które pozostaną, niech pożera mięso jedna drugiej.

10 Przetoż wziąwszy laskę moję Uciechy, porąbałem ją, wzruszywszy przymierze moje, którem postanowił z tym wszystkim ludem.

11 A dnia onego, gdy wzruszone było, pewnie poznali nędzni z trzody, którzy się na mię oglądali, że to słowo Pańskie.

12 Bom rzekł do nich: Jeźli to jest dobre w oczach waszych, dajcie zapłatę moję, a jeźli nie, zaniechajcież; tedy odważyli zapłatę moję trzydzieści srebrników.

13 Zatem rzekł Pan do mnie: Porzuć je przed garncarza; zacnaż to zapłata, którąm jest od nich tak drogo oszacowany! Wziąłem tedy trzydzieści srebrników, a porzuciłem je w domu Pańskim przed garncarza.

14 Potem porąbałem laskę moję drugą Związujących, wzruszywszy braterstwo między Judą i między Izraelem.

15 I rzekł Pan do mnie: Weźmij sobie jeszcze oręż pasterza głupiego.

16 Bo oto Ja wzbudzę pasterza w tej ziemi, który nie będzie obłąkanych nawiedzał, ani będzie jagniątek szukał, złamanego też leczyć , i tego, co ustanie, nosić nie będzie; ale mięso tłustych jeść będzie, a kopyta ich postrąca.

17 Biada pasterzowi niepożytecznemu, który opuszcza trzodę! miecz nad ramieniem jego i nad prawem okiem jego; ramię jego cale uschnie, a prawe oko jego cale zaćmione będzie.

Komentarz do rozdziału: Księga Zachariasza 11

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Zachariasza 11:1

Paruzja (C.T. Russell):

„Otwórz Libanie” — Symbol na nominalny kościół.

Księga Zachariasza 11:2

Epifania i Bazylea:

„dęby Basańskie” — wyobrażają najmocniejszych z kleru. (TP 1934, s. 82)

Księga Zachariasza 11:3

Paruzja (C.T. Russell):

„Pycha Jordanu” — Znaczy "osądzony", "potępiony". Figuruje przekleństwo jakie spoczywa na rodzaju ludzkim już 6000 lat.

Epifania i Bazylea:

„lwiąt” — lwięta reprezentują denominacje protestanckie, które w porównaniu z papiestwem -- lwem, są lwiętami. (TP 1934, s. 82)

Księga Zachariasza 11:4

Epifania i Bazylea:

„owce na rzeź zgotowane” — jest to M.St, do którego należy włączyć także utracjuszy koron, dopóki nie byli objawieni jako członkowie W.G. (TP 1934, s. 82,83)

Księga Zachariasza 11:5

Epifania i Bazylea:

„sprzedawający je” — (sprzedający owce), jest klasa Judasza tak w Prawdzie jak i poza Prawdą, której głównym wodzem między ludem Bożym jest J.F.R., którzy sprzedają trzodę Pańską w ścisłym tego słowa znaczeniu. (TP 1934, s. 82)

„nie mają litości nad niemi” — Ci zaś co nie mają litości nad owcami, lecz dla swego własnego zysku bardzo źle się z nimi obchodzą, to kler -- wodzowie -- tak w wielkim jak i małym Babilonie. (TP 1934, s. 82)

Księga Zachariasza 11:6

Epifania i Bazylea:

„nie sfolguję obywatelom tej ziemi” — ten cały wiersz odnosi się do współczujących z obecnym ustrojem ("ziemi") i do kary, jaka ma na nich przyjść. (TP 1934, s. 82)

„Ja podam tych ludzi każdego w rękę bliźniego jego, i w rękę króla ich” — każdy z nich jest podany w ręce swego króla, przez dostanie się pod władzę i kontrolę swej własnej klasy pod względem organizacyjnym; w taki sposób kapitaliści wpadli pod kontrolę swoich kapitalistycznych organizacji, robotnicy pod kontrolę swoich robotniczych organizacji, politykierzy pod kontrolę swoich politycznych organizacji, kler pod kontrole swoich religijnych organizacji. (TP 1934, s. 82) Widzimy, że organizacja każdej grupy jest królem tej grupy. (TP 1934, s. 82)

„i potrą ziemię” — taki zorganizowany stan społeczeństwa będzie uderzony. (TP 1934, s. 82)

„a nie wyrwie jej z rąk ich” — bez wybawienia. (TP 1934, s. 82)

Księga Zachariasza 11:7

Epifania i Bazylea:

„Bom pasł” — czas w.7 jest to okres od 1874 do 1954 tj. Parousia i Epifania. (TP 1934, s. 82,83)

„owce zgotowane na rzeź” — jest to M.St, do którego należy włączyć także utracjuszy koron, dopóki nie byli objawieni jako członkowie W.G. (TP 1934, s. 82,83)

„o nędzne owce” — owce zgotowane na rzeź. (TP 1934, s. 82,83)

„dwie laski” — laska pasterza w Piśmie Św. zawsze reprezentuje nauki pozafiguralnego pasterza, (kij pasterza w Piśmie Św. zawsze reprezentuje urzędowe postępowanie, czyny, praktyki i zarządzenia pozafiguralnego pasterza). (TP 1934, s. 82,83)

„Uciechą” — laska pociechy wyobraża Prawdę Parousii. (TP 1933, s. 20) (lepsze tłumaczenie: "Piękność"); reprezentuje Prawdę Parousii, która dotyczyła wyćwiczenia M.St. (TP 1934, s. 82,83)

„Związujących” — laska związujących wyobraża prawdę Epifanii. (TP 1930, s. 36) (lepsze tłumaczenie: "Węzły"); reprezentuje Prawdę Epifanii, która dotyczyła wyćwiczenia W.G. (TP 1934, s. 82,83) reprezentuje stosowną Prawdę epifaniczną dla rozwoju W.G. i M.G. (TP 1958, s. 55)

Księga Zachariasza 11:8

Epifania i Bazylea:

„I zgładziłem trzech pasterzy” — 1/ Barbour (1878; odrzucenie okupu), (TP 1933, s. 19) 2/ Paton (1881-1884; przesiewanie niedowiarstwa), (TP 1933, s. 19) 3/ Henninges (1908-1911; odrzucenie nauki o udziale Kościoła w ofierze za grzech). (TP 1933, s. 19)

„w jednym miesiącu” — wyobraża 30 lat, od 1878 do 1908 roku. (TP 1933, s. 19)

Księga Zachariasza 11:9

Epifania i Bazylea:

„Rzekłem tedy” — (Zachariasz), symbolizuje przedstawicieli Jezusa jako klasę. (TP 1933, s. 19)

„Nie będeć was pasł” — Przedstawiciele Jezusa, jako klasa wycofali swoje posługiwanie od klasy wtórej śmierci. Wycofywanie tego posługiwania rozpoczęło się od pierwszego przesiewania (1878-1881), gdy Barbour wyrzekł się okupu i trwało do końca piątego przesiewania (1908-1911). (TP 1933, s. 19)

„co zdycha niech zdechnie” — odnosi się do tych co idą na wtórą śmierć. (TP 1934, s. 84)

„a co ma być wygładzone, niech będzie wygładzone” — (powinno być: "odcięte"); odnosi się do nieoczyszczonego W.G., które ma być odcięte od M.St. i nie jest dalej karmione przez Pana, gdyż jest w rękach Azazela. (TP 1934, s. 84)

„a które pozostaną” — odnosi się do nominalnego ludu Bożego, wszyscy oni są pozostawieni bez pokarmu przez Pana. (TP 1934, s. 84)

Księga Zachariasza 11:10

Epifania i Bazylea:

„laskę moją Uciechy” — laska pociechy wyobraża Prawdę Parousii. (TP 1933, s. 20) (lepsze tłumaczenie: "Piękność"); reprezentuje Prawdę Parousii, która dotyczyła wyćwiczenia M.St. (TP 1934, s. 83)

„porąbałem ją” — wyobraża dobre rozbieranie Słowa Prawdy Parousii. (TP 1933, s. 20)

„wzruszywszy przymierze moje, którem postanowił z tym wszystkim ludem” — Bóg zerwał Swoje przymierze z całym nominalnym ludem Bożym, ponieważ uczynił Swój lud Parousyjny, tj tych przez których On dobrze rozbierał Słowo Prawdy. Bóg złamał tę ugodę w 1878 roku, kiedy odrzucił Kościół nominalny, a przyjął Swój prawdziwy lud, na początku Parousii, za Swoje wyłączne narzędzie mówcze i do pracy dobrego rozbierania Słowa Bożego. (TP 1934, s. 83)

Księga Zachariasza 11:11

Epifania i Bazylea:

„A dnia onego” — Bóg złamał tę ugodę w 1878 roku. (TP 1934, s. 83)

„gdy wzruszone było” — właściwe rozbieranie słowa Prawdy było wynikiem zerwania przez Boga przymierza z całym nominalnym ludem Bożym. (TP 1934, s. 83)

„pewnie poznali nędzni z trzody” — właściwe rozbieranie Prawdy Parousii umożliwiło poznanie ludowi Bożemu laski "Piękność", że ona jest Prawdą -- Słowem Bożym. (TP 1934, s. 83)

Księga Zachariasza 11:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Odważyli trzydzieści srebrników” — Cena niewolnika. To proroctwo dowodzi prawdziwości Biblii, że jest ona Boskim objawieniem.

Epifania i Bazylea:

„Bom rzekł do nich” — usługa Chrystusowa niebezpieczna dla hierarchii żydowskiej, była dla nich w ich dziwacznym stanie umysłu, powodem żądania, ażeby Go dostać na swoją własność jako niewolnika (30 srebrników było wówczas ceną niewolnika), ażeby im wolno było z nim , jako ze swoim niewolnikiem uczynić co by chcieli -- a nawet zabić. (TP 1934, s. 84,85) Stosuje się to do Jezusa dlatego, że Jezus jest figurą na Kościół przy końcu wieku. Odnosi się to do zdradzenia Kościoła przy końcu wieku. Służba członków stóp od r. 1874 i nadal, jako niebezpieczna dla kleru, była powodem ich żądania, aby mogli posiąść Kościół na własność za pozafiguralne 30 srebrników. (TP 1934, s. 84,85)

„tedy odważyli zapłatę moję” — ci co stali się pozafiguralnym Judaszem, tj utracjuszami koron, w każdym razie zaprzedali członków stóp Jezusowych za cenę władzy, wpływu, korzyści itp. jako nauczycieli i wodzów. Oni zatem w czasie zaprzedawania byli utracjuszami koron, ale krótko potem stali się członkami klasy wtórej śmierci. ... Wydany Kościół ustąpił ze swej kontroli władzy nad lewickim przewodnictwem przez puszczenie jej w kościele, pozwalając wpaść jej w ręce przesiewaczy. (TP 1934, s. 84,85)

„trzydzieści srebrników” — całkowita cena władzy, wpływu, korzyści -- wodzów i nauczycieli lewickich. (TP 1934, s. 84,85)

Księga Zachariasza 11:13

Epifania i Bazylea:

„trzydzieści srebrników” — całkowita cena władzy, wpływu, korzyści -- wodzów i nauczycieli lewickich. (TP 1934, s. 85)

„a porzuciłem je” — W wypadku z naszym Panem On (Jezus) przez Judasza porzucił te 30 srebrników w świątyni przed garncarza, pobudzając Swoimi naukami Judasza do pokuty, z tego względu ten ostatni pozbył się swoich nabytych pieniędzy na korzyść garncarza. (TP 1934, s. 85)

„garncarza” — ci co byli przesiani (jako przesiewki) są pozafigurą garncarza. (TP 1934, s. 85)

Księga Zachariasza 11:14

Epifania i Bazylea:

„Potem porąbałem” — wyobraża właściwe rozbieranie i wyjawianie prawdy Epifanii, która jest na czasie do takiego użytku w Epifanii. (TP 1930, s. 36)

„Związujących” — laska związujących wyobraża prawdę Epifanii. (TP 1930, s. 36) (lepsze tłumaczenie: "Węzły"); reprezentuje Prawdę Epifanii, która dotyczyła wyćwiczenia W.G. (TP 1934, s. 83,84) reprezentuje stosowną Prawdę epifaniczną dla rozwoju W.G. i M.G. (TP 1958, s. 55)

„wzruszywszy braterstwo” — (jedność), skutkiem takiego rozbierania Prawdy było rozdzielenie. (TP 1934, s. 83,84)

„między Judą” — między wiernymi Prawdzie i pozostającymi w M.St. (TP 1934, s. 83,84)

„i miedzy Izraelem” — a niewiernymi Prawdzie, W.G. (TP 1934, s. 83,84)

Księga Zachariasza 11:15

Epifania i Bazylea:

„Weźmij” — pod rozwagę do dyskusji. (TP 1933, s. 20)

„sobie jeszcze” — w dodatku do prawd Parousii i Epifanii. (TP 1933, s. 20) później. (TP 1934, s. 84)

„oręż” — laskę, jego nauki; i kij, jego urzędowe czyny i praktyki. (TP 1933, s. 20)

„pasterza głupiego” — Rutherforda. (TP 1925, s. 72) pasterz, który nie dokończył mądrych i pożytecznych rzeczy i który uczynił wiele niemądrych i niepożytecznych rzeczy, dla owiec Pańskich i ich właściciela, jest nazwany głupim pasterzem. (TP 1933, s. 20) jest to czwarty pasterz inny od pasterzy z 8 wiersza. (TP 1934, s. 84)

Księga Zachariasza 11:16

Epifania i Bazylea:

„Bo oto Ja wzbudzę” — przez usunięcie innych wykwalifikowanych braci i przez otworzenie drogi dla głupiego pasterza -- tak jak to Bóg uczynił w wypadku Faraona. (TP 1933, s. 20,21)

„pasterza w tej ziemi” — literalnie w ziemi tj w ludzkim społeczeństwie. To wyrażenie pokazuje wybitność, działalność i wpływ głupiego pasterza, rozchodzące się po całym świecie. (TP 1933, s. 20,21) J.F.R. "on zły sługa, "głupi pasterz". (TP 1974, s. 46)

„który nie będzie obłąkanych nawiedzał” — [ w oryg. odciętych], będzie zaniedbywał obowiązki względem M.St. ... nie będzie im służył, nie będzie ich pocieszać, i nie będzie starać się o ponowne przywrócenie ich do dawnych stanowisk. (TP 1933, s. 20,21)

„ani będzie jagniątek szukał” — [ w oryg. młodego], przecząc, że taka klasa (M.G.) rozwija się przed rozpoczęciem Nowego Przymierza. (TP 1933, s. 20,21)

„złamanego też leczyć .. nie będzie” — ci złamani to W.G. Złamało swoje symboliczne stopy i nogi -- prowadzenie się (postępki) i charakter -- i dlatego nie mogą prosto chodzić. Nie uznając W.G. nic nie czyni dla jego potrzeb. (TP 1933, s. 20,21)

„i tego co ustanie, nosić nie będzie” — ci stanowią klasę Tymczasowo Usprawiedliwionych, która stoi na miejscu, a nie postępuje do poświęcenia. Nie uznając takiej klasy nie może jej nakarmić i wzmocnić. (TP 1933, s. 20,21)

„ale mięso tłustych jeść będzie” — tłuszcz wyobraża Miłość i miłującą gorliwość. Ci, którzy są tłustymi wyobrażają braci napełnionych miłością i miłującą gorliwością. Tłuści w tym wersecie wyobrażają miłujących i gorliwych członków M.St. Mięso wyobraża posiadłości i władzę. (TP 1933, s. 20,21) Rutherford będzie przywłaszczał dla siebie urzędowe władze i posiadłości pozaobrazowego Eliasza. (TP 1933, s. 20,21)

„a kopyta ich postrąca” — kopytka owiec są ich stopami, a stopy w symbolach biblijnych przedstawiają postępowanie. Poutrącać racice owcom znaczyłoby okaleczyć je do tego stopnia, by nie mogły prosto chodzić, lecz by chodziły krzywo. (TP 1933, s. 20,21) Rutherford z powodu fałszywego przedstawiania powykrzywiał postępowanie i uczynki przedstawicielskim członkom pozaobrazowego Eliasz. (TP 1933, s. 20,21)

Księga Zachariasza 11:17

Epifania i Bazylea:

„niepożytecznemu” — to słowo określone w hebrajskim trafnie wyobraża: próżny, bezowocny, bezwartościowy, niepożyteczny. (TP 1933, s. 22)

„który opuszcza trzodę” — opuścił M.St., postępując za własną niecną ambicją przywłaszczenia władzy i panowania nad dziedzictwem Pańskim. (TP 1933, s. 22)

„miecz nad ramieniem jego i nad prawym okiem jego” — Prawda będzie przeciwko niemu. (TP 1933, s. 22)

„ramię jego całe uschnie” — ramię -- wpływ. (TP 1926, s. 96) całkowicie utraci władzę i wpływ. (TP 1933, s. 22)

„a prawe oko jego całe zaćmione będzie” — prawe oko przedstawia najwyborniejszą wiedzę. Wpadnie w całkowity błąd względem jego ulubionych teorii prawnych, faktycznych i religijnych. (TP 1933, s. 22)

Literatura o rozdziale Księga Zachariasza 11

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Zachariasza

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.