5 Księga Mojżeszowa 3

5 Księga Mojżeszowa, rozdział 3 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (29 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

5 Księga Mojżeszowa 3 — Biblia Gdańska

1 Potem obróciwszy się szliśmy drogą ku Basan; i wyciągnął przeciwko nam Og, król Basański, sam, i wszystek lud jego, ku bitwie w Edrej.

2 Tedy rzekł Pan do mnie: Nie bój się go; bom go dał w ręce twoje, i wszystek lud jego, i ziemię jego, i uczynisz mu, jakoś uczynił Sehonowi, królowi Amorejskiemu, który mieszkał w Hesebon.

3 Dał tedy Pan, Bóg nasz, w ręce nasze i Oga, króla Basańskiego, i wszystek lud jego, i poraziliśmy go, tak że nie zostało po nim nikogo.

4 Wzięliśmy też wszystkie miasta jego na on czas; nie było miasta, którego byśmy im nie wzięli, sześćdziesiąt miast, wszystkę krainę Argob królestwa Ogowego w Basan.

5 Te wszystkie miasta opatrzone były murami wysokiemi, bramami, i zaworami, oprócz miasteczek murem nie obtoczonych bardzo wiele.

6 I spustoszyliśmy je, jakośmy uczynili Sehonowi, królowi Hesebońskiemu, wytraciwszy wszystkie miasta, męże, niewiasty i dzieci.

7 Tylko wszystkie bydła i łupy z miast rozebraliśmy między się.

8 Wzięliśmy też na on czas ziemię z ręki dwóch królów Amorejskich, która leży z tej strony Jordanu, od rzeki Arnon aż do góry Hermon.

9 (Sydończycy zowią Hermon Szyryjon, a Amorejczycy zowią go Sanir.)

10 Wszystkie miasta w równinie, i wszystko Galaad, i wszystko Basan aż do Selcha, i Edrej, miasta królestwa Ogowego w Basan.

11 Bo tylko sam Og, król Basański pozostał był z olbrzymów; oto, łoże jego łoże żelazne, azaż jeszcze nie jest w Rabbat, synów Ammonowych? dziewięć łokci długość jego, a cztery łokcie szerokość jego na łokieć męski.

12 Gdyśmy tedy ziemię tę posiedli na on czas, od Aroer, które jest nad potokiem Arnon, i połowę góry Galaad, i miasta jej dałem Rubenitom, i Gadytom.

13 A ostatek Galaadu, i wszystko Basan, królestwa Ogowego, dałem połowie pokolenia Manasesowego, wszystkę krainę Argob, i wszystko Basan, które zowią ziemią olbrzymów.

14 Jair, syn Manasesów, posiadł wszystkę krainę Argob aż do granicy Jessury i Machaty; przetoż nazwał ją od imienia swego Basan Hawot Jair, aż do dzisiejszego dnia.

15 Machirowi zaś dałem Galaad.

16 A Rubenitom i Gadytom dałem krainę od Galaadu aż do potoku Arnon, pół potoku z pograniczem, aż do potoku Jabok, granicy synów Ammonowych;

17 Przytem równinę i Jordan z pograniczem od Cyneret aż do morza pustego, które jest morze słone, pod górą Fazga na wschód słońca.

18 I rozkazałem wam na on czas, mówiąc: Pan, Bóg wasz, dał wam tę ziemię, abyście ją dziedzicznie posiedli, a tak zbrojno pójdziecie przed bracią waszą, syny Izraelskimi, wszyscy mężowie duży.

19 Tylko żony wasze, i dziatki wasze, i bydła wasze, (gdyż wiem, że dobytku siła macie,) zostaną w mieściech waszych, którem wam dał.

20 Aż da odpoczynek Pan braci waszej, jako i wam, że i oni posiędą ziemię onę, którą Pan, Bóg wasz, dawa im za Jordanem: tedy się wróci każdy do osiadłości swojej, którą wam dał.

21 Jozuemu też przykazałem na on czas, mówiąc: Oczy twoje widziały wszystko, co uczynił Pan, Bóg wasz, onym dwom królom; toż uczyni Pan, wszystkim królestwom, do których ty pójdziesz.

22 Nie bójcież się ich, ponieważ Pan, Bóg wasz, jest, który walczy za was.

23 I prosiłem Pana na on czas, mówiąc:

24 Panie Boże, tyś począł okazywać słudze twemu wielkość twoję, i rękę twoję możną; bo któż jest Bogiem na niebie, albo na ziemi, któryby czynić mógł według spraw twoich, i według możności twoich?

25 NIech przejdę proszę, abym oglądał tę wyborną ziemię, która jest za Jordanem, górę onę wyborną i z Libanem.

26 Ale się rozgniewał Pan na mię dla was, i nie wysłuchał mię, i rzekł Pan do mnie: Dosyć masz, nie mówże już więcej do mnie o to.

27 Wstąp na wierzch góry Fazga, a podnieś oczy swe ku zachodowi, i ku północy, i ku południowi, i ku wschodowi, a przypatrz się oczyma swemi; bo nie przejdziesz przez ten Jordan;

28 Ale porucz to Jozuemu, i umocnij go, a potwierdź go; albowiem on pójdzie przed tym ludem, a on poda im w dziedzictwo ziemię, którą oglądasz.

29 A tak mieszkaliśmy w dolinie przeciw Betfegor.

Komentarz do rozdziału: 5 Księga Mojżeszowa 3

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

5 Księga Mojżeszowa 3:3

Epifania i Bazylea:

„Dał tedy Pan, Bóg nasz, w ręce nasze i Oga, króla Basańskiego, i wszystek lud jego, i poraziliśmy go, tak że nie zostało po nim nikogo” — [Oga - olbrzym; Basańskiego - płodny (w błędy)]; Wierny lud Boży nie tylko zwyciężył szatana w jego generalnych błędach, ale także, w harmonii z udzielonym mu przez Boga zapewnieniem, całkowicie wykazał błędność jego twierdzeń i ich zależność od pewnych szczególnych fałszywych nauk Babilonu, szczególnie w zakresie błędów dotyczących wiecznych mąk, ludzkiej nieśmiertelności oraz zjednoczenia kościoła z państwem. (TP 1978, s. 51)

5 Księga Mojżeszowa 3:8

Epifania i Bazylea:

„Wzięliśmy też na on czas ziemię z ręki dwóch królów Amorejskich, która leży z tej strony Jordanu, od rzeki Arnon aż do góry Hermon” — Bóg umożliwił klasie Chrystusowej uzyskać zupełne zwycięstwo nad szatanem, grzechem, błędem, samolubstwem i światowością (wzięliśmy... ziemię) i tak radować się w pełni w sferze Prawdy i jej Ducha w wieku Ewangelii, począwszy od członków w niespokojnym żniwie wieku Żydowskiego (Arnon, hałaśliwy) aż do tych w żniwie Ewangelicznym, którzy stanowili ostatnich członków (stóp) Ciała w zarodkowym Królestwie (Hormon, sławna, święta góra). (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:9

Epifania i Bazylea:

„(Sydończycy zowią Hermon Szyryjon, a Amorejczycy zowią go Sanir)” — Oni jako światła na świecie (Sanir, punkt szczytowy światła) mieli przywilej powszechnego ogłaszania chwalebnego poselstwa żniwa Prawdy Paruzji i Epifanii i w Boskiej mocy (Szyryjon, Jehowa zwyciężył) zupełnie zwyciężyć doktryny o wiecznych mękach, ludzkiej nieśmiertelności oraz zjednoczeniu kościoła z państwem. Członkowie Maluczkiego Stadka przez Chrystusa są „więcej niż zwycięzcami” (Rzym. 8:35—37). (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:10

Epifania i Bazylea:

„Wszystkie miasta w równinie, i wszystko Galaad, i wszystko Basan aż do Selcha, i Edrej, miasta królestwa Ogowego w Basan” — prospektywni członkowie Wielkiej Kompanii byli także ostatecznie zwycięzcami i posiedli w wieku Ewangelii antytypowe dziedzictwo po wschodniej stronie Jordanu, z którego się bardzo cieszyli. To samo dotyczy przy końcu wieku prospektywnych Młodocianych Godnych. Lojalny lud Boży zwyciężył wszystkie warownie błędów denominacji chrześcijańskich (miasta w równinie), jakie nawiedziły sferę Prawdy i jej Ducha w wieku Ewangelii, i wszystkie ich potężne błędne argumenty (Galaad, mnóstwo świadectwa). Obalił także wszystkie kwitnące błędy szatana (Basan, płodny) łącznie ze zjednoczeniem kościoła z państwem (Astarot, 5 Mojż.1:4), a nawet jego postępowe błędy (Selcha, chodzący) i te najpotężniejsze (Edrej, potężny) — wielkie warownie jego królestwa (miasta). (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:11

Epifania i Bazylea:

... P: Jak możemy rozumieć oświadczenie 5 Moj. 3:11, że "tylko sam Og, król Basański pozostał był z olbrzymów"? Czy to oznacza, że niektórzy olbrzymi z czasów Noego przeżyli potop?

O: Na początku ktoś może wyciągnąć taki wniosek, ale zgodnie z 1 Moj. 7:21-24 "... wyginęło wszelkie ciało poruszające się na ziemi.... Wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia.... Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce." Dlatego żadni olbrzymi (nefilimy - potomkowie upadłych aniołów i córek ludzkich) nie przeżyli potopu Noego.

Kiedy Mojżesz pisał w 5 Moj. 3:11, że tylko Og pozostał z olbrzymów (rephaim) nie odwoływał się do olbrzymów (nephilim) z czasów Noego, ale do olbrzymów żyjących po potopie za czasów Abrahama: Emimów, Enakitów, Zuzymów z 1 Moj. 14:5. Zostali oni pokonani przez Chodorlahomera, króla Elamskiego, wspieranego przez innych królów (14:1), a z kolei ta grupa narodów została pokonana przez Abrahama, kiedy uwolnił Lota i jego domowników. Znamy także historię Goliata, Filistyńczyka, zabitego przez Dawida (1 Sam. 17:4). Tak więc po potopie w wielu pokoleniach żyli wielcy ludzie (olbrzymi). - zob. SB 2005, 63.

5 Księga Mojżeszowa 3:12

Epifania i Bazylea:

„Gdyśmy tedy ziemię tę posiedli na on czas, od Aroer, które jest nad potokiem Arnon, i połowę góry Galaad, i miasta jej dałem Rubenitom, i Gadytom” — Jezus jako Boski wykonawca ustalił, aby prospektywni członkowie Maluczkiego Stadka (Rubenici) i Wielkiej Kompanii (Gadyci) mieli swoje dziedzictwo w podbitej przez nich podczas wieku Ewangelii sferze Prawdy i jej Ducha, o którą walczyli i którą zdobyli na początku tego wieku, w czasie upadku państwa żydowskiego (Aroer, ruina), w czasach burzliwych (Arnon, hałaśliwy), włączając to, co zdobędą w dyskusjach przy końcu tego wieku (Galaad, mnóstwo świadectwa). Wpierw walczyły te dwie klasy i one zdobyły swoje dziedzictwo. (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:13

Epifania i Bazylea:

„A ostatek Galaadu, i wszystko Basan, królestwa Ogowego, dałem połowie pokolenia Manasesowego, wszystkę krainę Argob, i wszystko Basan, które zowią ziemią olbrzymów” — pozostała część sfery Prawdy i jej Ducha była zdobyta tutaj przy końcu wieku (Galaad) włączając te części sfery, w których bujnie rozwijały się błędy imperium szatana (Basan), a niektóre nie cieszące się takim rozwojem (Argob, kamienisty) były dane Młodocianym Godnym (połowie pokolenia Manasesa, powodujący zapominanie). Stali się oni trzecią klasą, która walczyła o swoje dziedzictwo i osiągnęła je. (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:14

Epifania i Bazylea:

„Jair, syn Manasesów, posiadł wszystkę krainę Argob aż do granicy Jessury i Machaty; przetoż nazwał ją od imienia swego Basan Hawot Jair, aż do dzisiejszego dnia” — Ci Młodociani Godni, którzy posiadali mniej Prawdy i łask, szczególnie w kościele nominalnym (Jair, oświecający) zdobyli mniej atrakcyjne części tej sfery (Argob) łącznie z tymi, które były bliskie głębszym (wyższym) radykalnym naukom (Jessura, most) oraz płytszym (niższym; Machata, depresja). Jednakże oni uważali swoje zdobycze za zaszczyt dla nich (nazwali je od swego imienia), za płodne, życiodajne i oświecające (Basan [płodny] — Hawot [dający życie] — Jair [oświecający]). (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:15

Epifania i Bazylea:

„Machirowi zaś dałem Galaad” — Ale nasz Pan bardziej pożądane części tej sfery (Galaad) dał tym Młodocianym Godnym, którzy posiadali więcej Prawdy i łask, którzy byli bardziej uzdolnieni w sposobie postępowania z duchowymi towarami (Machir, kupiec — pierworodny Manasesa, Joz. 17:1). (TP 1978, s. 52)

5 Księga Mojżeszowa 3:16

Epifania i Bazylea:

„A Rubenitom i Gadytom dałem krainę od Galaadu aż do potoku Arnon, pół potoku z pograniczem, aż do potoku Jabok, granicy synów Ammonowych” — Prospektywnym członkom Maluczkiego Stadka (Rubenitom) i Wielkiej Kompanii (Gadytom) Jezus podczas wieku Ewangelii udzielił, jako ich część sfery Prawdy i jej Ducha, stanu spłodzenia z Ducha i doświadczeń (pół doliny — w polskiej Biblii: pół potoku) począwszy od tych w żniwie żydowskim (Arnon), aż do tych w żniwie ewangelicznym włącznie (Galaad). Ten zakres Prawdy graniczy ze stosowną Prawdą i jej zwolennikami (Jabok, wylewający), którzy pomogli im utrzymywać się w separacji od sfery klerykalizmu (Ammon). (TP 1978, s. 52,53) (+ wiersz17). (TP 1978, s. 52,53)

5 Księga Mojżeszowa 3:17

Epifania i Bazylea:

„Przytem równinę i Jordan z pograniczem od Cyneret aż do morza pustego, które jest morze słone, pod górą Fazga na wschód słońca” — (zobacz w.16); i rodzaju ludzkiego pod przekleństwem (Jordan) w obecnym złym świecie (Cyneret, harfa), aż do zniszczenia obecnego porządku społecznego w czasie wielkiego ucisku (morze słone) w związku z zapoczątkowaniem Królestwa (góra Fazga, źródła Fazga, na wschód słońca). (TP 1978, s. 53)

5 Księga Mojżeszowa 3:21

Epifania i Bazylea:

„Jozuemu też przykazałem na on czas, mówiąc:...” — W antytypie Jezus jako Boski wykonawca zapewnił samego siebie, jako wodza ludu Bożego prowadzonego do antytypowego Chanaanu, że Bóg da Mu zwycięstwo. (TP 1978, s. 53)

5 Księga Mojżeszowa 3:25

Epifania i Bazylea:

„górę onę wyborną i z Libanem” — „Góra ona wyborna” i „Liban [biały]” odnoszą się do Królestwa i jego sprawiedliwości. (TP 1978, s. 70)

5 Księga Mojżeszowa 3:28

Paruzja (C.T. Russell):

„Porucz to Jozuemu” — Typ na Chrystusa.

Literatura o rozdziale 5 Księga Mojżeszowa 3

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: 5 Księga Mojżeszowa

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.