Księga Ijoba 42

Księga Ijoba, rozdział 42 — pełny tekst w przekładzie Biblii Gdańskiej (17 wersetów). W czytniku obok niego stoją pozostałe przekłady (Nowa Biblia Gdańska, Przekład literacki, Uwspółcześniona Biblia Gdańska i Przekład dosłowny), a pod każdym wersetem rozbiór na wyrazy hebrajskie i greckie oraz komentarz.

Księga Ijoba 42 — Biblia Gdańska

1 Tedy odpowiedział Ijob Panu, i rzekł:

2 Wiem, że wszystko możesz, i nie może być zahamowany zamysł twój.

3 Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.

4 Wysłuchajże, proszę, gdybym mówił; a gdy się będę pytał, oznajmijże mi.

5 Przedtem tylko ucho słyszało o tobie; ale teraz oko moje widzi cię.

6 Przetoż żałuję i pokutuję w prochu i w popiele.

7 A gdy odmówił Pan te słowa do Ijoba, rzekł Pan do Elifasa Tamańczyka: Rozpalił się gniew mój przeciw tobie, i przeciw dwom przyjaciołom twoim, żeście o mnie nie mówili tak przystojnie, jako Ijob, sługa mój.

8 Przetoż teraz, weźmijcie sobie siedm cielców, i siedm baranów, a idźcie do sługi mego Ijoba, i ofiarujcie całopalenie za się; a Ijob, sługa mój, niech się modli za wami; bo oblicze jego przyjmę, abym nie uczynił z wami według głupstwa waszego; boście nie mówili tak przystojnie o mnie, jako Ijob, sługa mój.

9 A tak odeszli Elifas Temańczyk, i Bildad Suhitczyk, i Sofar Naanatczyk, i uczynili, jako im rozkazał Pan; i przyjął Pan oblicze Ijobowe.

10 Zatem Pan przywrócił to, co było pobrane Ijobowi, gdy się modlił za przyjaciół swoich; i rozmnożył Pan wszystko, cokolwiek miał Ijob, w dwójnasób.

11 Zeszli się tedy do niego wszyscy bracia jego, i wszystki siostry jego, i inni wszyscy, którzy go przedtem znali, i jedli z nim chleb w domu jego, a żałując go cieszyli go z strony wszystkiego złego, które był Pan nań przywiódł; i dał mu każdy z nich upominek jeden, i każdy nausznicę złotą jedne.

12 A tak Pan błogosławił ostatnim czasom Ijobowym, więcej niż początkom jego. Bo miał czternaście tysięcy owiec, i sześć tysięcy wielbłądów, i tysiąc jarzm wołów, i tysiąc oślic.

13 Miał też siedm synów, i trzy córki.

14 I dał imię pierwszej Jemina, a imię drugiej Kietzyja, a imię trzeciej Kierenhappuch.

15 A nie znajdowały się niewiasty tak piękne, jako córki Ijobowe, we wszystkiej onej ziemi; i dał im ojciec ich dziedzictwo między braćmi ich.

16 Potem Ijob żył sto i czterdzieści lat, i oglądał synów swych, i synów synów swoich, aż do czwartego pokolenia.

17 A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym.

Komentarz do rozdziału: Księga Ijoba 42

Komentarz Paruzyjno-Epifaniczno-Bazylejski w dwóch warstwach. Paruzja — Komentarz Berejski C.T. Russella. Epifania i Bazylea — wypisy z „Teraźniejszej Prawdy” i Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego (P.S.L. Johnson, R.G. Jolly); przy każdym wypisie stoi rocznik i strona, a autorstwo ustalone po roczniku jest przybliżeniem.

Księga Ijoba 42:2

Epifania i Bazylea:

„Wszystko możesz” — co pragniesz. (TP 1965, s. 55)

Księga Ijoba 42:8

Epifania i Bazylea:

„Przetoż teraz, weźmijcie sobie siedm cielców, i siedm baranów, a idźcie do sługi mego Ijoba, i ofiarujcie całopalenie za się; a Ijob, sługa mój, niech się modli za wami; bo oblicze jego przyjmę, abym nie uczynił z wami według głupstwa waszego; boście nie mówili tak przystojnie o mnie, jako Ijob, sługa mój” — Boskie zlecenie podane tu było dane począwszy od 1 listopada 1941 w poselstwie E. tomu 10, a trzy grupy Lewitów w różnych swoich członkach zaczęły krótko potem zwracać uwagę na to poselstwo. (TP 1969, s. 66) (Należy pamiętać, że „gdy w proroctwie jest pokazany czas wydarzenia obejmującego długie trwanie na jego wypełnienie, to zazwyczaj początek a nie koniec tego wydarzenia jest pokazany). (TP 1969, s. 66) Większość więc uznania Prawdy przez te grupy, ich oczyszczenie się i ich ofiarowanie Panu daru w sprawiedliwości należy jeszcze do przyszłości; ale jak to jest tu przedstawione, następuje ono w związku z służbą ofiarniczą brata Johnsona na ich korzyść. (TP 1969, s. 66)

Księga Ijoba 42:9

Epifania i Bazylea:

„A tak odeszli Elifas Temańczyk, i Bildad Suhitczyk, i Sofar Naamatczyk, i uczynili, jako im rozkazał Pan” — trzy grupy Lewitów nieoświecone Epifanią, a przedstawione w Elifasie, Bildadzie i Sofarze, zaczną się zwracać do niego. (TP 1969, s. 66)

„i przyjął Pan oblicze Ijobowe” — Bóg przyjmie służbę ofiarniczą Johnsona złożoną na ich korzyść, wznoszącą się jako kadzidło modlitwy do Boga przez zasługę Jezusa; ponieważ (TP 1969, s. 66) Ijob jest figurą na urzędującego kapłana. (TP 1969, s. 66)

Księga Ijoba 42:10

Epifania i Bazylea:

„Zatem Pan przywrócił to, co było pobrane Ijobowi, gdy się modlił za przyjaciół swoich; i rozmnożył Pan wszystko, cokolwiek miał Ijob, w dwójnasób” — Stanie się to podczas sprawowania przez Johnsona służby kapłańskiej w sposób wykonawczy w sprawach służby Lewitów (4 Moj. 4:28, 33; 7:8), iż Bóg odmieni stan Johnsona na lepszy od tego, jaki miał przed rozpoczęciem się jego kłopotów przedstawionych u Ijoba roz. 1 i 2, dając mu dwa razy tyle ile miał poprzednio. (TP 1969, s. 66) Rozumiemy, że to proroctwo wypełniło się przed jego śmiercią — podczas gdy służył on jako Kapłan. (TP 1969, s. 66) Hebrajskie słowo przetłumaczone tu na „dwa razy" (tak jest w Biblii ang.) jest mishneh; to samo słowo jest przetłumaczone na „dwójnasób" (Jer. 16:18). (TP 1969, s. 66)

Księga Ijoba 42:12

Paruzja (C.T. Russell):

„Ostatnim czasom” — Wyobraża w pewnym względzie rodzaj ludzki.

Epifania i Bazylea:

„A tak Pan błogosławił ostatnim czasom Ijobowym, więcej niż początkom jego” — Zanim brat Johnson umarł, „Bóg powierzył jego opiece" (nie że wszystek lud Boży był o tym świadomy na początku czy też na końcu) dwa razy tyle niż na początku on miał (Ij.1:3). (TP 1969, s. 67)

„Bo miał czternaście tysięcy owiec” — (14000 owiec), tzn. że około roku 1950 liczba ludu Bożego podwoiła się z powodu wielkiego napływu Młodocianych Godnych. (TP 1969, s. 67)

„i sześć tysięcy wielbłądów” — Zamiast jak na początku mieć 3000 wielbłądów Ijob miał na końcu 6000 wielbłądów — Bóg więc powierzył opiece brata Johnsona dwa razy tyle organizacji, tzn. zamiast pierwotnych trzech otrzymał on sześć: cztery organizacje należące do Lewitów Meraryckich, a dwie do Lewitów Gersonickich (4 Moj. 7:7, 8). (TP 1969, s. 67)

„i tysiąc jarzm wołów” — Podobnie wraz z podwojonymi organizacjami, czartery i władze jako zarządzenia były również podwojone (1000 jarzm wołów zamiast 500). (TP 1969, s. 67)

„i tysiąc oślic” — Zamiast 500 Ijob otrzymał 1000 oślic: chociaż brat Johnson został pozbawiony literatury Prawdy Parousyjnej, to jednak otrzymał podwójnie, ponieważ on nie tylko ponownie wydał, zaopatrzył w skorowidze, itd. sześć tomów parousyjnych, Cienie Przybytku, Mannę, śpiewnik i książkę „Życie-Śmierć-Przyszłe Życie", ale również literaturę epifaniczną (Chwalmy za to Pana!). Książki te odpowiadają dziesięciu osłom i dziesięciu oślicom (podwójnie) z 1 Moj. 45:23. (TP 1969, s. 67) Widzimy więc, że Bóg dał bratu Johnsonowi jego mishneh, jego podwójną część jako powtórzenie (w wypadku jego specjalnych pomocników), lub też jako dwa razy tyle w czasie, gdy służył jeszcze jako Kapłan w ciele. (TP 1969, s. 67)

Księga Ijoba 42:13

Epifania i Bazylea:

„Miał też siedm synów, i trzy córki” — Ijob miał siedmiu synów - są oni figurą na specjalnych pomocników; (TP 1969, s. 67,68) Jego siedmiu specjalnych pomocników (aczkolwiek ma się rozumieć, że miał on wielu innych zdolnych i skutecznych pomocników) to następujący bracia: Christian Petersen, August Gohlke, Bernard Hedman, John J. Hoefle, Daniel Gavin, William Eschrich i R.G. Jolly. (TP 1969, s. 67,68) Trzy córki - są figurą na specjalne władze. (TP 1969, s. 67,68) (U Ijoba 1:2 czytamy, że Ijob miał siedmiu synów i trzy córki; jednak na końcu on nie miał dwa razy tyle synów i córek, przy samym końcu Ijob miał siedmiu synów i trzy córki (a nie czternaście i sześć). Przeto jego mishneh pod tym względem nie znaczyło dwa razy tyle, ale drugą część, powtórzenie.) (TP 1969, s. 67,68) Typ podany w Księdze Ijoba 1:18, 19 pokazuje, że przed swoją śmiercią br. Johnson będzie miał znowu siedmiu pomocników specjalnych "w miejsce siedmiu, których stracił". Brat Bernard Hedman jest przedstawiony jako będący jednym z antytypicznych pomocników specjalnych Ijoba w przywróconej mu pomyślności. Brat Hedman jest ostatnim żyjącym członkiem z grupy siedmiu pomocników. (TP 1986, s. 70)

Księga Ijoba 42:17

Epifania i Bazylea:

„A umarł Ijob, będąc starym i dni sytym” — brat Johnson w ciele służył jako Kapłan, „służąc aż do ukończenia swego biegu". (TP 1969, s. 67)

Literatura o rozdziale Księga Ijoba 42

Pozycje biblioteki, które przywołują wersety tego rozdziału — po kilka z każdego zbioru. Pełną listę dla pojedynczego wersetu pokazuje czytnik po kliknięciu w werset.

Wszystkie rozdziały: Księga Ijoba

Biblia Gdańska (1632) — Tekst w domenie publicznej.